Garden in Black: «Τα λόγια που δεν είπαμε μυρίζουν θάνατο»

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Δημοσιεύθηκε: 14.12.2008, 02:45

Το συγκρότημα των GARDEN IN BLACK εμφανίστηκε στην εγχώρια ανεξάρτητη μουσική σκηνή στην αυγή του νέου μας αιώνα, το 2000, όταν κυκλοφόρησε κι η πρώτη τους δουλειά. Ο ήχος τους, αλλά κι η όλη ατμόσφαιρά τους, ανήκουν στο είδος της μουσικής που, παγκοσμίως, ονομάζεται γκόθικ, ενώ οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται ως μουσική κολεκτίβα. Ο δημιουργός κι η ψυχή του συγκροτήματος είναι ο Θοδωρής Κολσουζόγλου κι έτσι μιλήσαμε μαζί του γι’ αυτήν την προσπάθεια δημιουργικής έκφρασης, που ξεκίνησε, όπως μας είπε κι ο ίδιος, σαν μια ιδέα της στιγμής και συγκεκριμένα απ’ το όνειρο “για ένα στούντιο δίπλα στη θάλασσα και κάποια χρυσή ακτή πίσω απ’ τα ηχεία του”. H φράση “garden in black”,απλά, ήχησε όμορφα στ’ αυτιά του κι έτσι όλα πήραν το δρόμο τους. Έναν μουσικό δρόμο με σκοτεινή γοητεία. Ανακαλύψτε τον.

Πριν μιλήσουμε για τους ”GARDEN IN BLACK” θα ήθελα – επειδή ο πολύς κόσμος αγνοεί – να μας πεις τι είναι η γκόθικ μουσική και, γενικότερα, το γκόθικ - στυλ.
Πέρα ότι έχει γίνει μία τεράστια μόδα τα τελευταία χρόνια δε γνωρίζω και εγώ να σου απαντήσω ακριβώς. Δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος να σου μιλήσω για τη gothic σαν μουσική αλλά και σαν κουλτούρα γενικότερα. Ο κόσμος έχει παρεξηγήσει αυτούς τους όρους και αυτό εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο ισοπέδωσης που επικρατεί στις μέρες μας.

Στην Ελλάδα πότε κι από ποιους ήρθε η γκόθικ μουσική;
Αν τη gothic μουσική μπορούμε να τη συσχετίσουμε σήμερα με κάτι το σκοτεινό, τότε θα μπορούσα να σου πω πολλά εγχώρια σχήματα που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’80. Είμαι λάτρης της εγχώριας σκηνής και μερικά από τα αγαπημένα μου σχήματα της συγκεκριμένης εποχής είναι οι: METRO DECAY, HORROR VACUI, CLOWN, YELL-O-YELL, CHAPTER 24, FILM NOIR, SOUTH OF NO NORTH, FORWARD MUSIC QUINTET, SHARP TIES καθώς επίσης και οι: ΛΕΥΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ, MAGIC DE SPELL, ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ και η λίστα φαίνεται να μη τελειώνει εύκολα.

Κι ας έρθουμε στους “GARDEN IN BLACK”, πως και πότε δημιουργήθηκαν, πως προέκυψε το όνομα και γιατί αυτοχαρακτηριζόσαστε ως μουσική κολεκτίβα;

Όλα ξεκίνησαν σαν μία ιδέα της στιγμής. Δε μπορούσα με τίποτα να φανταστώ το τι θα ακολουθούσε. Αρχικά με γοήτευσε η ιδέα να ξεκινήσω ένα μουσικό project. Επιστράτευσα όλο τον εξοπλισμό μου και εγκαινίασα το δικό μου home studio. Το όνομα αυτού, Golden Coast. Πάντα ονειρευόμουν ένα studio δίπλα στη θάλασσα και κάποια χρυσή ακτή πίσω από τα ηχεία μου... Η φράση “garden in black” απλά ηχεί όμορφα στα αυτιά μου. Όσον αφορά το γιατί πλέον αυτοχαρακτηριζόμαστε ως μουσική κολεκτίβα, μάλλον γιατί πλέον οι “Garden in Black” λειτουργούν σαν μία περιστασιακή ένωση ατόμων με κοινές ανησυχίες. Η ένωση αυτή υπογράφει με το όνομα “Garden in Black” κάτω από διάφορες μορφές έκφρασης.

Ποια ήταν η πρώτη σας δουλειά και τι έχετε παρουσιάσει δισκογραφικά μέχρι σήμερα;
Αφού είδαμε ότι δεν ήρθε το τέλος του κόσμου(!), η πρώτη μας δουλειά βγήκε στα τέλη του 2000 με τίτλο “Roses Never Die” και κυκλοφόρησε σε ανεξάρτητη παραγωγή σε κασέτα και CD-r. Garden in Black Εκδόθηκε σε πάνω από 100 αντίτυπα και περιείχε συνολικά 7 κομμάτια, διάρκειας μόλις 15 λεπτά! Η ανταπόκριση ήταν πολύ θετική και έχω μόνο όμορφες αναμνήσεις από το νταραβέρι των φακέλων να πηγαινοέρχονται. Σε μία εποχή που όσο κοντινή και αν φαίνεται την πλειοψηφία των flyers τα έβρισκες ακόμα από την αλληλογραφία σου και όχι από “Save Picture As”…

Η πιο ολοκληρωμένη σας δουλειά είναι το ομώνυμο cd σας (“GARDEN IN BLACK”), που κυκλοφόρησε από την ανεξάρτητη δισκογραφική DEAD SCARLET RECORDS. Μίλησε μου λίγο γι’ αυτήν την έκδοσή σας.
Αρχικά ο δίσκος αυτός ήταν να κυκλοφορήσει μέσα στο 2005, αλλά μεσολάβησαν εμπόδια από ανθρώπους και καταστάσεις που δεν τις υπολογίζαμε, έτσι επίσημα βγήκε το 2007. Χωρίς το ενδιαφέρον της Dead Scarlet τίποτα δε θα είχε γίνει πραγματικότητα. Θυμάμαι, φάγαμε πολλές φορές τα μούτρα μας. Αυτό όμως στην τελική μας έκανε καλό, ψηθήκαμε καλύτερα μέσα μας. Πλέον, σε καμία περίπτωση δεν επιδιώκουμε βιαστικές κινήσεις.

Garden in Black Έχει γραφτεί ότι ο ήχος σας παραπέμπει σε σκοτεινά electro gothic μοτίβα και σε έναν φορτισμένο ηλεκτρικό ήχο. Εσείς οι ίδιοι πως θα τον χαρακτηρίζατε; Γενικότερα ποιες είναι οι μουσικές επιρροές σας;
Ο ήχος μας είναι σίγουρα ηλεκτρικός και φορτίζεται ανάλογα με τις ορέξεις μας. Ο ήχος μας είναι επίσης ηλεκτρονικός. Μας αρέσουν οι πειραματισμοί και ο αυτοσχεδιασμός όπως επίσης ο θόρυβος και το σκοτάδι. Σε γενικές γραμμές επιδιώκουμε να δημιουργούμε δομές που είναι ικανές να μας ανατριχιάζουν, να μας ξεσηκώνουν. Οι μουσικές μας επιρροές φαίνεται να μην έχουν σύνορα.

Ποια είναι τα βασικά όργανα που χρησιμοποιείτε και ποιος είναι ο ρόλος του ηλεκτρονικού υπολογιστή στο τελικό ηχητικό σας αποτέλεσμα;
Στο ξεκίνημα μας ήμασταν πιο “κλασικοί” με ηλεκτρικό πιάνο, μπάσο, πλήκτρα και με τον υπολογιστή να προγραμματίζει το rhythm section. Στη πορεία έχουμε πειραματιστεί με σκληρές κιθάρες και θόρυβο. Ο υπολογιστής από την αρχή έπαιξε καθοριστικό ρόλο, ξεκινώντας από απλό rhythm section και φτάνοντας να παράγει άναρχες industrial δομές. Το τελικό αποτέλεσμα επίσης φιλτράρεται μέσα από έναν υπολογιστή, τον οποίο τελικά θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως ένα δια-δραστικό όργανο πέρα από το studio και στις ζωντανές εμφανίσεις μας.

Ο στίχος σας από πού είναι επηρεασμένος;
Είναι επηρεασμένος από τα βιώματα μας. Ένα κομμάτι μιλάει για το υπνωτικό άγγιγμα ενός έρωτα σχεδόν πλατωνικού. Ένα άλλο κομμάτι είναι μία φωνή βοήθειας τρομαγμένα αισθησιακής. Κάποιο άλλο μιλάει για ένα διαφορετικό είδος πολέμου, αυτού των ηλεκτρονικών ιών. Ενώ το πιο φλύαρο κομμάτι μας το “Your Hell” έχει να κάνει με την προσωπική κόλαση που ο καθένας βιώνει μέσα του. Στις πιο πρόσφατες δουλειές μας ο στίχος σχεδόν απουσιάζει. Για το μέλλον δε ξέρω.

«Τα λόγια που δεν είπαμε μυρίζουν θάνατο», γράφετε κάπου στην ιστοσελίδα σας. Γιατί ο θάνατος ασκεί γοητεία;
Για τον θάνατο δε ξέρω αλλά η σιωπή σίγουρα ασκεί γοητεία. Τα πιο όμορφα λόγια ποτέ δεν ειπώθηκαν, τραγουδούσαν οι Horror Vacui. Τα λόγια που δεν είπαμε είναι τρομαγμένα, ψελλίζουν μόνο στο σκοτάδι για πράγματα που μας κάνουν να ανατριχιάζουμε. Ο θάνατος σίγουρα είναι ένα από αυτά.

Ποια είναι η όλη ατμόσφαιρα που βγαίνει από τις ζωντανές εμφανίσεις σας; Συνδυάζετε πάντα τον ήχο με το οπτικό υλικό; Ποιο είναι το κοινό σας;
Έχουμε κάνει συνολικά πέντε εμφανίσεις και η κάθε μία έχει τη δική της ιδιαίτερη ιστορία. Εκτός της πρώτης, σε όλες τις άλλες υπήρχε πάντα οπτικό υλικό, μας αρέσει, αν είναι πετυχημένο δίνει μία ακόμα διάσταση στη μουσική χωρίς να την αλλοιώνει. Από την άλλη δεν έχω προσδιορίσει το κοινό μας. Το πιο ποικιλόμορφο πάντως ήταν όταν παίξαμε στο λαογραφικό μουσείο της Ξάνθης, υπήρχε κόσμος σχεδόν κάθε ηλικίας και φαντάζομαι και σχεδόν κάθε νοοτροπίας.

Garden in Black Η μουσική σας κατάγεται από ένα διεθνές μουσικό ρεύμα κι ο στίχος σας είναι γραμμένος στην αγγλική γλώσσα. Θεωρείτε ότι αυτό που κάνετε είναι “είδος ελληνικής μουσικής” ή δεν βάζετε την όποια “εθνική ταμπέλα”; Και - με την ευκαιρία – θα ήθελα να μου πεις αν σας έχει επηρεάσει σε κάτι αυτό που, ευρύτερα, λέμε ελληνικό τραγούδι. Υπάρχει κάτι, ως μουσική, στίχος, φωνή κι ερμηνεία, που σας αρέσει;
Θα έλεγα ότι δε βάζουμε την όποια “εθνική ταμπέλα”, επίσης δε ξέρω τι εννοούμε πλέον λέγοντας ελληνικό τραγούδι. Είμαι όμως μεγάλος λάτρης της εγχώριας μουσικής μας σκηνής σε πολλές από τις πτυχές της. Είμαι λάτρης του Χατζιδάκι, ενώ αυτές τις μέρες μεταξύ πολλών άλλων έχω κολλήσει και με δίσκους της Μαργαρίτας Ζορμπαλά.

Ετοιμάζετε κάτι καινούριο δισκογραφικά ή προγραμματίζετε κάποια ζωντανή σας εμφάνιση στο άμεσο μέλλον;
Σε μία εποχή όμως που μανιωδώς βιάζεται εμείς θέλουμε να δίνουνε χρόνο σε ότι κάνουμε. Μόλις έρθει η ώρα θα το νιώσουμε σαν ανάγκη και θα δράσουμε. Είμαστε συνεχώς σε εγρήγορση, αν σταματήσουμε θα γίνουμε παθητικοί δέκτες κάτι το οποίο δε θέλουμε. Για ότι νέο πάντα υπάρχει η ιστοσελίδα μας www.gardeninblack.com. Σε ευχαριστώ πολύ για τη φιλοξενία!

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου