ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ
Κείμενο: Μιχάλης Τσαντίλας
Κώστας Παρίσης (Υπόγεια Ρεύματα): «Η λογική μας είναι η παρέα»
Δημοσιεύθηκε: 14.01.2009, 15:00
 Όταν ο Τάσος Καραντής μου πρότεινε να πάρω συνέντευξη από τα Υπόγεια Ρεύματα, το μυαλό μου έτρεξε αυτομάτως πίσω, στα χρόνια που ως μέλος ενός επαρχιώτικου συγκροτήματος, έπαιζα κι εγώ τα τραγούδια τους που έκαναν τότε θραύση. Τα «Ασημένια Σφήκα» και «Σαν Φως» μας άρεσαν ιδιαίτερα αν και λατρεύαμε να «μισούμε» το «Μ’ Αρέσει Να Μη Λέω Πολλά», κυρίως λόγω του γεγονότος ότι ακουγόταν κυριολεκτικά παντού. Στη συνέχεια τους έχασα μιας και η ενασχόλησή μου με την ελληνική μουσική δεν ήταν τότε στα φόρτε της. |
| Ήταν ευχάριστη έκπληξη για μένα η τελευταία τους δουλειά, με τίτλο Νέα Μέρα (2007), καθώς φανερώνει μια τεράστια πρόοδο σε σχέση με τις προηγούμενες και παρουσιάζει νέες πλευρές τους που δεν πίστευα ότι υπήρχαν. Συναντήθηκα με τον Κώστα Παρίση, κιθαρίστα του γκρουπ, την τελευταία Δευτέρα του 2008 στο στούντιο Praxis του οποίου είναι ιδιοκτήτης, αφού έκλεισα, ακύρωσα (λόγω ενός ξαφνικού προβλήματος υγείας) και σχεδόν αμέσως επανεπιβεβαίωσα το ραντεβού μου μαζί του. Είχα μαζί μου κάποιους δίσκους του συγκροτήματος και αμέσως την προσοχή του τράβηξε μία συλλογή με τα καλύτερα τραγούδια τους. Για αυτήν αλλά και άλλα πολλά κουβεντιάσαμε εκείνο το απόγευμα. Ιδού όσα κατέγραψε το πιστό μου μαγνητόφωνο: Δεν υπήρξε ποτέ διάλυση... Ο δίσκος έχει πολλά διαφορετικά πράγματα μέσα, δηλαδή από διασκευή σε Χιώτη και κάντρυ και ροκ... Είναι το πιο πολύχρωμο πράγμα που έχετε κάνει. Το ότι δεν έχει σχεδόν καθόλου πλήκτρα, αν δεν κάνω λάθος... Μόνο ακορντεόν κάπου... Αυτό ήταν συνειδητή επιλογή; Πάντα υπήρχαν πλήκτρα στον ήχο σας... |
Να ξεκινήσουμε από τον τελευταίο δίσκο των Υπογείων Ρευμάτων, τη Νέα Μέρα, μετά από 6 χρόνια απουσίας. Γιατί απουσιάσατε τόσο καιρό; | Στο στούντιο πώς τα δουλεύετε τα κομμάτια; Ξεκινάτε από την ιδέα κάποιου και την εξελίσετε όλοι μαζί; Συνήθως, τα κομμάτια σας αποδίδονται συνολικά στα Υπόγεια Ρεύματα. Το ότι αποδίδονται στα Υπόγεια Ρεύματα συνολικά όλα τα κομμάτια δεν είναι, ας πούμε, μια συνειδητή απόφαση έτσι ώστε να μοιράζονται και τα έσοδα ισόποσα; Κι έρχομαι στην επόμενη ερώτηση, που μου απάντησες ήδη τη μισή τουλάχιστον: πόσο εύκολη είναι αυτή η δημοκρατία μέσα στο γκρουπ; Δεν υπάρχουν προστριβές; Λάιβ ή στούντιο; Δαγκωτό έτσι; Μέσα στα χρόνια έχουν αλλάξει πάρα πολλά μέλη στα Υπόγεια Ρεύματα. Έχουν φύγει, έχουν έρθει... Εσύ νομίζω κάποια στιγμή... Τώρα αυτή είναι λίγο «μακάβρια» ερώτηση: η ιστορία λέει ότι διαλύονται κάποια στιγμή τα γκρουπ. Εσείς το σκέφτεστε ως γκρουπ αυτό, το έχετε συζητήσει; Σκέφτεστε ότι κάποια στιγμή θα γίνει ή δεν το σκέφτεστε καν αυτό και το αφήνετε να πάει όπως πάει; Δεν είσαστε και οι Rolling Stones... Καλά εντάξει... |
Κ.Π.: Ναι, αυτή είναι η απόφαση. Είναι η απόφαση της απόλυτης δημοκρατίας που είχαν πάντα τα Υπόγεια Ρεύματα. Είχαμε πάντα αυτό που λέει ο Καστοριάδης, την άμεση δημοκρατία. Από τότε που γεννήθηκε αυτό το γκρουπ υπήρχε αυτή η τακτική, δηλαδή τα πάντα μοιράζονταν ισομερώς, είτε ήταν οι αμοιβές των λάιβ, είτε ήταν τα μηχανικά δικαιώματα από τις πωλήσεις ενός δίσκου, ήταν τα πάντα δια του όσοι ήταν εκείνη τη στιγμή στο γκρουπ. Βέβαια, τα πνευματικά δικαιώματα υπάρχουν καταγεγραμένα, οι συνθέτες και οι στιχουργοί, κανονικά. Τα οποία όμως πνευματικά δεν αφορούν τον κόσμο και γι’ αυτό δε γράφονται και στους δίσκους. Και μου ‘κανε κι εντύπωση εδώ που το ‘χουνε γράψει (μου δείχνει τη συλλογή Μ’ Αρέσει Να Μη Λέω Πολλά: Best Of της Sony-BMG (2007)), εμείς δεν το γράφουμε ποτέ ποιανού είναι ποιο κομμάτι. 
Τι θα έλεγες ότι είναι το στοιχείο που διαπνέει όλη την πορεία των Υπογείων Ρευμάτων και δίνει μια ενότητα; Δεν ξέρω, βρίσκεις κάτι; Είναι ο Κλιούμης που ήταν πάντα...| Στον χώρο της ροκ σκηνής ή της ελληνικής μουσικής γενικότερα, με ποιους νιώθετε ότι είσαστε συνοδοιπόροι, με ποιους νιώθετε ότι έχετε κοινά πράγματα; Κ.Π.: Συνοδοιπόροι όχι χρονικά; Όχι απαραίτητα. Κ.Π.: Με ποιους πιστεύω ότι κολλάμε αισθητικά; |
| Ναι, με ποιους νιώθεις ότι αισθητικά πάτε προς το ίδιο σημείο; Κ.Π.: Κοίτα, υπάρχουν πολλά σχήματα τα οποία θεωρώ ότι κάνουν πολύ αξιόλογες δουλειές, είναι άλλα σχήματα τα οποία είναι σχεδόν το ίδιο χρονικό διάστημα με εμάς στο χώρο, όπως είναι οι Ενδελέχεια, τους οποίους εκτιμώ πάρα πολύ και είναι και φίλοι μας. Παίζετε και μαζί. Κ.Π.: Παίζουμε και μαζί και είναι και φίλοι. Έχουν βγει κατά καιρούς και βγαίνουν καινούργια σχήματα και ίσως λίγο παλιότερα. Τα Διάφανα Κρίνα είναι ένα εξαιρετικό συγκρότημα, οι Ρόδες είναι ένα πολύ ωραίο συγκρότημα... |
| Οι Τρύπες σας άρεσαν; Ο Σαββόπουλος; Είναι άραγε άλλο ο καλλιτέχνης και άλλο το έργο του ή μήπως, όπως έχει πει και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, την ώρα που δημιουργεί γίνεται άδολος, γίνεται πιο αγνός; Νομίζω κάτι τέτοιο έχει πει... |
| Να πούμε τώρα λίγο για σένα; Να πούμε από πού ξεκινάς, πώς ασχολείσαι με τη μουσική, την πορεία σου μέχρι να συναντήσεις τα Υπόγεια Ρεύματα; Το κομμάτι του ηχολήπτη-παραγωγού δεν το διαχωρίζεις... Δεν προτιμάς κάτι από όλα... Και με τα Υπόγεια Ρεύματα απλώς γνωρίζεσαι μέσα από το στούντιο; Από το ’97 είσαι μόνιμο μέλος. Και η προσωρινή σου αποχώρηση; Ένα πράγμα που μου έκανε εντύπωση: με αφορμή τη συνέντευξη ανακάλυψα ότι δεν είχα κάτι από τη δισκογραφία σας στη δισκοθήκη μου, ενώ σας ήξερα πάντα και είχα κι ένα συγκρότημα μικρός και παίζαμε τα τραγούδια κλπ., οπότε γύρισα όλη την Αθήνα, το κέντρο, για να βρω cd σας. Μου έκανε φοβερή εντύπωση ότι δεν μπορούσα να βρω, δηλαδή ακόμα και την καινούργια σας δουλειά τη βρήκα σε ένα μόνο αντίτυπο, κάπου ξεχασμένη. |
| Ναι, ναι, για τη δισκογραφία θέλω να μιλήσουμε (γέλια) Και γι’ αυτή τη συλλογή που κυκλοφόρησε πέρυσι... (αναφέρομαι και πάλι στο Μ’ Αρέσει Να Μη Λέω Πολλά: Best Of). Κ.Π.: Αυτή τη συλλογή δεν την ξέραμε. Δε μας ζήτησε κανένας την άδεια για να βγει. Την είχαμε ακούσει, σου το ‘πα, και τώρα είναι η πρώτη φορά που τη βλέπω. Κοίτα, η δισκογραφία είναι αυτό, είναι ένα σύστημα, ένα μηχανάκι που βγάζει λεφτά. Τώρα έχει σταματήσει να βγάζει πολλά λεφτά και λίγο βρίσκονται σε πανικό. Δεν υπάρχει καλό και κακό στη δισκογραφία γιατί το χρήμα δεν χωρίζεται σε καλό χρήμα και κακό χρήμα, είναι χρήμα. Τάσεις όπως είναι οι τέχνες τις καταστρέφει το χρήμα, το χρήμα που δεν έχει μνήμη που θα ‘λεγε και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου. Ή θα γίνεις ένα μέρος, εσύ ως καλλιτέχνης, αυτού του τροχού, οπότε όλα θα είναι μια χαρά γιατί θα σε αγαπάνε όλες οι δισκογραφικές εταιρείες, θα τους κάνεις όλα τα χατήρια, θα είσαι πάντα στη γραμμή, στην κατεύθυνσή τους, ή δε θα είσαι μέρος αυτού του τροχού οπότε θα εξαφανιστείς. Τουλάχιστον στο επίπεδο που μπορούν αυτοί, θα σε εξαφανίσουν. Ακόμα και όταν σου βγάζουν δίσκο, δεν θα υπάρχει ο δίσκος πουθενά. Ο λόγος για όλα αυτά και για το ότι βγάζουν λιγότερα λεφτά είναι ότι αλλάξανε με το καινούργιο είδος, το οποίο ήταν στην αρχή το cd και τώρα είναι το mp3 πια και η διακίνηση υλικού μέσω του διαδικτύου, όπου δεν χρειάζεται να υπάρχει δισκογραφική εταιρεία. Μπορεί να βγει ένας καλλιτέχνης, να διακινήσει τον δίσκο του και όχι μόνο, τις παραστάσεις του, να τις διαφημίσει, να τις προωθήσει μέσα από το διαδίκτυο, το παρακολουθούν όλοι επειδή είμαστε στην ευρυζωνικότητα και όλοι έχουν ίντερνετ και παρακολουθούν τα πάντα, οπότε οι εταιρείες λίγο έχουν παραγκωνιστεί. Κατ’ εμέ, δικαίως έχουν παραγκωνιστεί. Για πολύ καιρό ήτανε μια περίεργη εξουσία, η οποία δεν έκανε καλό ποτέ σε κανέναν. Ανέβαζαν και κατέβαζαν όποιους ήθελαν και γενικά δημιούργησαν λίγο και καλλιτεχνικές συνειδήσεις. Στην Ελλάδα είναι πολύ έντονο αυτό. Έχω ζήσει κάποια χρόνια έξω, οι εταιρείες δεν δημιουργούσαν καλλιτεχνικές συνειδήσεις. Υπήρχαν κατ’ αρχάς πολλές εταιρείες, υπήρχε μια ωραία δημοκρατία, μπορούσες να παρακολουθήσεις την έθνικ σκηνή ή την τζαζ σκηνή μέσα από μεγάλες εταιρείες όπως είναι η ECM, η Blue Note. Συν ότι μπορούσες να παρακολουθήσεις και όλο αυτό το λεγόμενο mainstream από εταιρείες όπως είναι η Sony-BMG, η Warner κλπ. Όλα λειτουργούσαν ωραία. Στην Ελλάδα δεν ήταν έτσι. Στην Ελλάδα υπήρχαν κάποιες εταιρείες οι οποίες ήθελαν όλη την πίτα και όταν βγαίνανε ανεξάρτητες, μικρές εταιρείες και προσπαθούσαν να ανέβουν λίγο, τις διαλύανε. Είχαν ωραίους τρόπους, έξυπνους και διαλύονταν οι εταιρείες, δηλαδή δεν μπορούσαν να μπουν εύκολα στα δισκάδικα, δεν μπορούσαν εύκολα να βρουν το κοινό τους, δεν μπορούσαν εύκολα να βρουν κανέναν. Αυτό δημιούργησε καλλιτεχνική συνείδηση. Τι; Σήμερα ακούς τραγούδια τα οποία μας πιπιλάνε το μυαλό στην Ελλάδα ότι είναι το σύγχρονο και το ένα και το άλλο και δεν υπάρχει τίποτα το σύγχρονο σε αυτά τα τραγούδια, νομίζεις ότι είναι του 1985, ότι γυρίσαμε πίσω στο ’90. Ενώ αν ακούσεις τραγούδια του 2008 που βγαίνουν στο εξωτερικό, λες ότι πραγματικά προχωράει το πράγμα. Στην Ελλάδα δεν προχωράει το πράγμα.  Θες να μου πεις κανένα τέτοιο τραγούδι; Κ.Π.: Συγκεκριμένα όχι. Να σου πω γιατί; Δεν φταίνε οι καλλιτέχνες οπότε θα τους μειώσουμε αν πούμε ποιοι είναι. Φταίει όλη αυτή η ιστορία που λέγαμε. Είναι αυτό που πάντα άκουγα κι εγώ να λένε παραγωγοί εταιρειών: «μα, αυτά θέλει ο κόσμος». Όχι, εσύ θες αυτά να θέλει ο κόσμος. Είναι μεγάλο λάθος, ο κόσμος δεν θέλει αυτά, εσύ τον έμαθες να τα θέλει. Και είναι κακό αυτό. Όπως έτσι μάθαμε να οδηγούμε, έτσι μάθαμε να έχουμε και καλλιτεχνική αισθητική ως Έλληνες. Γιατί είναι η ίδια αισθητική ακριβώς, ο τρόπος που οδηγούμε είναι και η καλλιτεχνική μας αισθητική. Είναι η αγοραία αισθητική. Είμαστε στο 2008, είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που είναι τόσο παρωχημένη μουσικά που πραγματικά αναρωτιέσαι πώς και έγινε αυτό το πράγμα. Ή όλοι οι καλλιτέχνες που βγάζει αυτή η χώρα είναι ηλίθιοι πραγματικά, το οποίο δεν ισχύει ή κάποιος το μεθόδευσε. Εγώ νομίζω λοιπόν ότι κάποιος το μεθόδευσε. Τώρα όμως που το ίντερνετ έφερε δυσκολίες στις μεγάλες εταιρείες, έχουν ξεφυτρώσει αρκετές ανεξάρτητες. Καλό δεν είναι αυτό; Κ.Π.: Είναι πάρα πολλές. Τώρα θα βγαίνει ο καλλιτέχνης και θα έχει τη δικιά του εταιρεία η οποία θα προωθεί μόνο το δικό του το cd, άντε και κανά φίλο του. Αυτή είναι η δημοκρατία. Εσείς είστε στην Impact, η οποία είναι του Γιαννίκου που έχει μαζέψει ένα κάρο εταιρείες. Αυτό πώς το βλέπεις; Πάει να γίνει δηλαδή από τη μία ένα τεράστιο τραστ δισκογραφικών εταιρειών και από την άλλη πολλές μικρές. Κ.Π.: Είναι μέρος μίας διαδικασίας αυτό. Εγώ δε βλέπω κανένα μέλλον σε αυτό το πράγμα που λέγεται ελληνικό τραγούδι από τη στιγμή που ο Έλληνας καλλιτέχνης αισθάνομαι ότι είναι λίγο «λοβοτομημένος». Βλέπεις καλλιτέχνες που τους εκτιμάμε πάρα πολύ κι εσύ κι εγώ, βγάζουν τον καινούργιο τους δίσκο και το πρώτο πράγμα που αισθάνεσαι ακούγοντας τα τραγούδια είναι φόβος και αμηχανία. Νομίζω πρέπει να σταματήσει αυτό. Αν αυτό σημαίνει να σταματήσεις να είσαι σε μια εταιρεία γιατί φοβάσαι μήπως δεν πάρουν τον επόμενο δίσκο και δεν σου δώσουν τα λεφτά για την παραγωγή και όλα αυτά, ας φύγουμε από τις εταιρείες. Ή θα πρέπει να προτείνουμε πράγματα τα οποία μπορούν να μας κάνουν να στεκόμαστε στο σύγχρονο τραγούδι, στις επάλξεις της τέχνης ή να πάμε σπίτια μας. Και τέλος πάντων, εξαρτάται απ’ τον καθένα μας ποιο σύστημα θα ακολουθήσουμε. Είτε αυτό λέγεται τραστ μεγάλων εταιρειών όπως είναι ο Γιαννίκος, το οποίο σε διευκολύνει οικονομικά από τη μια, από την άλλη σου παίρνει άλλα πράγματα, είτε λέγεται μικρή ανεξάρτητη εταιρεία που δε σε διευκολύνει καθόλου αλλά σου αφήνει το ελεύθερο να κάνεις αυτό που θέλεις, εξαρτάται απ’ τον καθένα τι θέλει να κάνει. |
| Στρατόπεδα στο τραγούδι υπάρχουν; Υπάρχει ένα ποτάμι που χωρίζει τους εμπορικούς από τους ποιοτικούς; Ακούω πολλούς που λένε, και συνάδελφοί σου καλλιτέχνες από την ποιοτική, ας πούμε, πλευρά, ότι απλώς υπάρχει καλή και κακή μουσική. Δηλαδή ότι μπορείς να βρεις καλά πράγματα και στο εμπορικό... Ο Μάνος Ελευθερίου έδωσε στίχους στον Ψινάκη και στην Πέγκυ Ζήνα, ο Νίκος Αντύπας έκανε τον καινούργιο δίσκο της Γαρμπή... Αν ερχόταν μια τραγουδίστρια ή ένας τραγουδιστής από τον χώρο αυτό που εσύ δεν ακούς, που εκτιμούσες τη φωνή του όμως, και σου έλεγε «κάνε μου έναν δίσκο», θα το ‘κανες; Κ.Π.: Όχι. Μπορεί να ακουστεί λίγο εγωιστικό αυτό που θα πω αλλά δεν θέλω κανένας, εγώ ή οι φίλοι μου, να λειτουργήσει ως άλλοθι κανενός. Όπως δεν θέλω να λειτουργήσει και ο άλλος ως άλλοθι δικό μου, αν εγώ θέλω να μεταπηδήσω στην όχθη του, να μου δώσει χώρο για να ξεχρεώσω τη Μερσεντές που αγόρασα. Όπου πατάς, καλό είναι να στέκεσαι εκεί, δηλαδή ας δείξουμε και μία αξιοπρέπεια απέναντι σε αυτό που κάνουμε. Αυτό δεν είναι μομφή για τον Μάνο Ελευθερίου, είναι κι αυτός ένας μύθος. Έχω διαβάσει τα βιβλία του, δεν τα έχουν διαβάσει πολλοί αλλά εγώ τα έχω διαβάσει. Είναι εξαιρετικός, εξαιρετικός πραγματικά. Ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει. Τι θα έλεγες ότι βαραίνει για σένα πιο πολύ, ο στίχος ή η μουσική; Ή θεωρείς ότι πρέπει να υπάρχει μια απόλυτη ισορροπία ανάμεσά τους για να είναι καλό ένα τραγούδι; Αν κατάλαβα καλά, δεν έχεις σπουδάσει σε ωδείο... Υπάρχει αυτή η περίφημη, συνεχής διαμάχη ανάμεσα στην τεχνική και στο συναίσθημα, στο παίξιμο, για έναν μουσικό. Τι έχει πιο πολύ σημασία; Ή τελικά, μέσα από το ένα μπορείς να πας στο άλλο; |
| Να πούμε λίγο για την επικαιρότητα, για αυτά που έγιναν τελευταία; Εδώ μέσα (στο Νέα Μέρα) μάλιστα υπάρχει κι ένα τραγούδι, το «Ωραίο Μάθημα Στα Χαμένα Παιδιά»... Κ.Π.: Αυτό είναι ένα ποίημα του Φρανσουά Βιγιόν σε μουσική του Νίκου Πλάτανου, ενός φίλου μας. Έχει έναν στίχο που είναι πολύ επίκαιρος, τραγικά επίκαιρος... (αναφέρομαι στο απόσπασμα: «Ωραία παιδιά κατάχαμα κυλάει/το πιο ωραίο ρόδο απ’ το στεφάνι σας αδράξτε κάθε τι που προσπερνάει/μα αν σε βιτρίνα εμπρός βρεθεί η χάρη σας ή σε γκισέ φυλάξτε το τομάρι σας/(θυμάστε Κολε Ντε Καγιέ τον λέγανε) το άσυλο εμπιστεύτηκε ναι σαν κι εσάς,/σημάδεψε ο μπάτσος και τον ξέκανε») Κ.Π.: Ναι, το τραγούδι αυτό είναι επίκαιρο. Τι να πούμε για την επικαιρότητα Μιχάλη; Ότι ζούμε σε μία περίοδο χούντας; Ότι έχει καταληθεί η δημοκρατία και δεν το ‘χουμε καταλάβει; Και δεν μιλάω για τους αστυνομικούς, κι αυτοί άνθρωποι σαν κι εμάς είναι, ούτε τους αθωώνω. Το πρόβλημα με την αστυνομία, τουλάχιστον έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ, είναι ότι επειδή είμαστε η μόνη χώρα της Ευρώπης που η αστυνομία έχει άμεση σχέση με το στρατό, αυτό πάντα θα είναι ένα πρόβλημα, το ποιος είναι ο αστυνομικός που βρίσκεται δίπλα σου την ώρα που περπατάς στο δρόμο. Αν ο αστυνομικός αυτός είναι ένας λοκατζής ο οποίος είναι στρατόκαυλος, κάποια στιγμή θα στραβώσει κι αυτοί όταν στραβώνουν είναι νταήδες, δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Κάποια στιγμή λοιπόν θα σκοτώσει κι ένα παιδάκι. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το δει η Πολιτεία και δυστυχώς, επειδή δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη ποτέ στην ελληνική Πολιτεία, δεν θα αλλάξει. Δεν άλλαξε επί ΠΑ.ΣΟ.Κ, δεν άλλαξε τώρα... Από τη μεταπολίτευση και μετά που υποτίθεται ότι υπάρχει δημοκρατία, σκατά δημοκρατία υπάρχει! Το χρήμα ρέει προς τσέπες που δεν ξέρουμε σε ποιον ανήκουν, δεν μπαίνει κανένας φυλακή, δεν παραιτείται κανένας, όλοι βρίσκονται στις καρεκλίτσες τους, ο μέσος Έλληνας έχει πολύ ελαφριά μνήμη, δεν θυμάται τι έγινε πριν από 5 χρόνια, πριν από 10 χρόνια και τα θυμάται ξαφνικά, αποσπασματικά, μόλις σκάσει κάτι, όπως τώρα που θυμηθήκαμε όλοι τον Καλτεζά και τον Τεμπονέρα. Αυτή είναι μία κατάσταση την οποία δεν έπρεπε να ξεχάσουμε ποτέ. Από τότε έπρεπε να γίνουν πράγματα για να αλλάξει αυτό το καθεστώς. Δυστυχώς, ερχόμαστε τώρα και σε αυτή την ιστορία και σε 4-5 μήνες θα έχουν ξεχαστεί όλα και πάλι δεν θα υπάρχει καμιά αντίδραση απέναντι σε αυτό το πράγμα που λέγεται είτε αστυνομικρατία, είτε τρομοκρατία του κράτους. Δεν μιλάω ως αναρχικός, δεν είμαι αναρχικός. Είμαι ένας άνθρωπος ο οποίος θέλει να μπορεί να ζει σε μια ευρωπαϊκή πόλη όπως είναι η Αθήνα, όπως ζει ο Ολλανδός στο Άμστερνταμ, όπως ζει ο Γερμανός στο Βερολίνο. Δεν μπορούν να μου το παράσχουν αυτό ενώ εγώ πληρώνω τους φόρους μου. Δεν καταλαβαίνω γιατί. Φοβάμαι όταν πηγαίνουν τα παιδιά μου το βράδυ στο κέντρο της Αθήνας γιατί, από τη μια μπορεί να γίνει μια στραβή με τους αστυνόμους κι από την άλλη μπορεί να γίνει μια στραβή επειδή δεν υπάρχουν αστυνόμοι. Ζούμε σε μια χώρα στην οποία κανένας δε σέβεται κανέναν. Επιστρέφω σε αυτό που σου είπα πριν: η οδική μας συμπεριφορά δείχνει πολύ καλά τι άνθρωποι είμαστε. Πας να περάσεις με πράσινο το δρόμο περπατώντας και μπορεί να σε πατήσει ο άλλος! Κι αν δε σε πατήσει, θα σταματήσει μπροστά στο πόδι σου και θα σε βρίσει κιόλας! Δηλαδή, ζούμε σε μια κατάσταση οπου θα φάμε ο ένας τον άλλο! Θα ξεκινήσει ένας εμφύλιος καινούργιος, ξέρω ‘γω, οι πίθηκοι εναντίον των μαϊμούδων γιατί ακόμα πάνω στα δέντρα είμαστε! Δεν υπάρχει πολιτισμός, τίποτα, είναι όλα βλακείες και τα αποτελέσματα είναι αυτά. Δικαιολογείς αυτούς που τα κάψανε όλα με αφορμή το θάνατο του παιδιού; Βρίσκεις έστω ένα δίκιο; Κ.Π.: Το μόνο πράγμα που μπορώ να δικαιολογήσω είναι η οργή. Μπορώ να τη δικαιολογήσω γιατί είναι ένα συναίσθημα ποταπό μεν, αλλά είναι ένστικτο, ένα βαθύ ένστικτο του ανθρώπου που τον βοηθάει να επιβιώσει. Δεν μπορείς να υπομένεις τα πάντα! Δεν μπορεί να σου λέει ο άλλος ότι θα ζήσεις με 700 ευρώ ενώ ακριβαίνουν τα πάντα και ο ίδιος δίνει αύξηση στον εαυτό του 5000 ευρώ! Κάποια στιγμή, οι ειρηνικές διαδηλώσεις γίνονται εκδηλώσεις οργής, όπως έγινε στη Γένοβα, όπως έγινε στο Σηάτλ, όπως έγινε παντού. Κάποια στιγμή πρέπει να βγούμε να φωνάξουμε όλοι μας. Αυτό κάνανε τα παιδιά, τα δικαιολογώ απόλυτα. Κι όχι μόνο τα παιδιά, άνθρωποι σαν κι εμένα κι εσένα. Οι κουκουλοφόροι; Κ.Π.: Οι κουκουλοφόροι τι είναι, το καινούργιο ζωάκι, το καινούργιο παιχνίδι της τηλεόρασης; Όπως βγήκε και ο Καρατζαφέρης και είπε να απαγορεύσουμε τις κουκούλες; Αν σταματήσουνε να είναι οι κουκουλοφόροι, θα είναι κάτι άλλο τότε. Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα. Ούτε κουκουλοφόροι υπάρχουν ούτε τίποτα. Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι πρόσκεινται στον αντιεξουσιαστικό χώρο, δεν θέλουν να φαίνονται τα πρόσωπά τους και καλά κάνουν, γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή, έτσι όπως έχει γεμίσει κάμερες η Αθήνα, να αρχίσουν να σε τραβάνε, μοιραία λοιπόν θα προστατεύσουν τα πρόσωπά τους άρα γίνονται κουκουλοφόροι και υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι γίνονται κουκουλοφόροι γιατί εκείνη τη στιγμή διαδηλώνουν και ξέρουν όσοι δεν έχουν ελαφριά μνήμη τι σημαίνει να διαδηλώνεις στην Αθήνα και να σε φωτογραφίζουν διάφοροι, να σε φακελώνουν. Είτε ήσουνα στην Αριστερά κάποτε είτε τώρα διαδηλώνεις εναντίον της κρατικής βίας, της Πολιτείας ή οτιδήποτε. Για μένα δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Υπάρχουν άνθρωποι οργισμένοι, υπάρχουν παιδιά τα οποία βλέπουν ότι θα μπουνε στο πανεπιστήμιο και μετά θα φάνε σκατά, θα μπούνε σε μια τεράστια ουρά ανεργίας, και φυσικά υπάρχει και η προβοκάτσια που είναι το αγαπημένο σπορ των Ελλήνων. Όλα αυτά που ακούσαμε τις τελευταίες μέρες, τα ψέματα που άκουσα από την τηλεόραση, η οποία είναι το χειρότερο μέσο από το οποίο μπορεί να ενημερωθεί ο Έλληνας πολίτης, ήταν συγκλονιστικά, έπεσε πολλή προβοκάτσια και το ξέρουν όλοι και δυστυχώς βγαίνανε όλοι αυτοί οι «δημοσιογράφοι» και μιλάγανε για τους κουκουλοφόρους. Ποιους κουκουλοφόρους; Αυτούς που ήτανε παρέα με τα ΜΑΤ σε πηγαδάκια και μετά πηγαίναν και τα σπάγανε; Να ξέρουμε ποιο είναι το προφίλ του κουκουλοφόρου. Μήπως είναι ο ΜΑΤατζής, μήπως είναι η Χρυσή Αυγή, μήπως είναι οι αναρχικοί; Να ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί οι κουκουλοφόροι. |
| Κάτι άλλο τώρα: η εκλογή Ομπάμα για κάποιους είναι ελπιδοφόρα ενώ για άλλους είναι μια απ’ τα ίδια. Χτες οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν τη Γάζα... Φτάνοντας στο τέλος, αυτό που κάνουμε τώρα, τις συνεντεύξεις και γενικά τον ειδικό τύπο που ασχολείται με τους καλλιτέχνες κλπ., τα βλέπεις σαν κάτι αναγκαίο για να προωθήσεις τη δουλειά σου ή το απολαμβάνεις κιόλας ενίοτε; Πώς το βλέπεις το κύκλωμα αυτό; Λένε πολλοί ότι κι αυτό είναι βρώμικο... Ωραία. Κάτι μου ήρθε τώρα αλλά το ξέχασα... Αυτή είναι η τελευταία μου ερώτηση! (τρανταχτά γέλια) Δυστυχώς πρέπει να κάνουμε και κάποιες τυπικές ερωτήσεις... Κ.Π.: Εντάξει. Λοιπόν, ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια; Θα ηχογραφηθεί ζωντανά; Οι παραστάσεις θα γίνουν μετά τον χειμώνα; Έκανες και την παραγωγή του δίσκου μιας τραγουδίστριας που θα κυκλοφορήσει στη Γαλλία... Έχεις γράψει τη μουσική ή έχεις κάνει την παραγωγή; Ωραία. Έχεις να προσθέσεις κάτι; Ευχαριστώ πολύ! Να ‘σαι καλά! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ΥΠΟΓΕΙΑ ΡΕΥΜΑΤΑ | ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ Δισκογραφία Υπογείων Ρευμάτων Δισκογραφία Κώστα Παρίση Επιλεγμένες συμμετοχές των Υπογείων Ρευμάτων και του Κώστα Παρίση |
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Η γνώμη σας ... Προσθήκη σχολίου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΝΑ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟ
Έλενα Κοσμά
Έλλη Ρουμπέν
Βασίλης Χαρδαλιάς
Γιώργος Τζαγάκης
Γιώτα Παπαβασιλείου
Δημήτρης Βαγενάς
Δόμνα Κουντούρη
Δώρα Παπαδοπούλου
Ειρήνη Κουλούρη
Εύη Αργυρίου
Θεοδόσης Βαφειάδης
Θύμιος Λυμπέρης
Ιωάννα Φατιόνα Χύζμο
Καλή Βανδώρου
Κατερίνα Κοφινά
Κώστας Λαδόπουλος
Κώστας Πατσαλής
Μιχάλης Τσαντίλας
Τάσος Π. Καραντής
Χρύσα Σωφρονά
ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ/ΤΗΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ
ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
- Μανώλης Φάμελλος: Το πάθος κάνει τη διαφορά
- Κατερίνα Κυρμιζή, Νίκος Γρηγοριάδης: Έχουμε ερωτική σχέση με τη μουσική
- Διονύσης Τσακνής: Δεν συναγωνίζομαι κανέναν παρά μόνο τον εαυτό μου
- Νίκος Πορτοκάλογλου: Πάνω στη Στροφή
- Σάννυ Χατζηαργύρη (Sunny Side Of The Razor): «Οι πράξεις θα καθορίσουν τη ζωή σου»
- Κώστας Παρίσης (Υπόγεια Ρεύματα): «Η λογική μας είναι η παρέα»
ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ
ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝΓελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο.
|
ΑΤΖΕΝΤΑ ΜΟΥΣΙΚΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ |
