Η επόμενη δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε το 2003 με τίτλο «Αλαντίν, τελειώσαν οι ευχές σου». Πρώτο ξεχώρισε το τραγούδι «Δεν χρωστάω σε κανένα» (το οποίο είχε προηγηθεί σαν cd-single και είχε γίνει χρυσό) στο οποίο συμμετείχε ο Βασίλης Παπακωσταντίνου και αργότερα μια διασκευή στο παλιό λαϊκό τραγούδι «Ιστορία μου». Επίσης ξεχώρισαν τραγούδια όπως «Να σαι καλά» , «Πόσα πλοία έχω χάσει» και «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου», βασισμένο σε ποίηση Τάσου Λειβαδίτη.Στα επόμενα τρία χρόνια κυκλοφόρησαν τα επόμενα δύο άλμπουμ «Στην άκρη της γης» και «Πού ταξιδεύεις;» με τραγούδια που αγαπήθηκαν όπως «Μαχαίρια τώρα τα φιλιά σου», «Κύματα του Αιγαίου», «Μη φύγεις», «Πέτα με ψηλά» κ.α.Tον Δεκέμβριο του 2006 κυκλοφόρησε ο καινούριος δίσκος με τίτλο «Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται» με τραγούδια που ξεχώρισαν όπως τα «Αν αγαπάς» , «Κασέτα»(σε στίχους της Ευσταθίας), «Περασμένα μεσάνυχτα» κ.α. Οι Όναρ από την κυκλοφορία του πρώτου τους δίσκου μέχρι σήμερα, κάνουν συνεχώς συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, έχουν συμμετάσχει στα μεγαλύτερα φεστιβάλ, έχουν συνεργαστεί με τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Ελληνικής σκηνής όπως: Φίλιππο Πλιάτσικα, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, Διονύση Τσακνή, Socrates, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, Σάκη Μπουλά, Λάκη Παπαδόπουλο, κ.α. έχουν συμμετάσχει στις συναυλίες αφιέρωμα στον Λευτέρη Παπαδόπουλο στο Μέγαρο μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης σε καλλιτεχνική επιμέλεια Γιώργου Νταλάρα, και συνεχίζουν την επιτυχημένη τους πορεία με καινούρια και παλαιότερα τραγούδια σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα.
Οι Όναρ μίλησαν στον Ορφέα για τη μέχρι σήμερα καλλιτεχνική τους πορεία,για την ελληνική μουσική σκηνή,τις συνεργασίες ,τις ανησυχίες και τα όνειρά τους για το μέλλον...

Συμπληρώνετε φέτος δέκα χρόνια παρουσίας στην ελληνική μουσική σκηνή... κάνοντας έναν απολογισμό αυτής της μουσικής διαδρομής, ποιούς θα μπορούσατε να ξεχωρίσετε ως τους σημαντικότερους σταθμούς;
ΟΝΑΡ: Είναι πραγματικά δύσκολο να σταθούμε σε λίγα και συγκεκριμένα πράγματα. Κάθε στιγμή της ημέρας, μας έρχονται στο μυαλό αναμνήσεις από σημαντικά ή και όχι τόσο σημαντικά. Πάντως σίγουρα οι συνεργασίες που έχουμε κάνει είναι σταθμοί για μας, είτε δισκογραφικά ή σε συναυλίες και βέβαια οι δίσκοι που έχουμε φτιάξει έως τώρα απ’ τους οποίους ο καθένας αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη συναισθηματική περίοδο για μας.

Έχετε συνεργαστεί με τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ελληνικής μουσικής σκηνής ,όπως το Φίλιππο Πλιάτσικα,το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα,Διονύση Τσακνή,Socrates,Βασίλη Παπακωνσταντίνου,Λάκη Παπαδόπουλο και άλλους. Ποσο έχουν συμβάλλει αυτές οι συνεργασίες στη μουσική σας εξέλιξη και αν έχετε κάποιες ιδιαίτερες αναμνήσεις;
ΟΝΑΡ: Ο καθένας απ’ τους ανθρώπους με τους οποίους έχουμε συνεργαστεί, έχει προσθέσει και κάτι σε μας είτε στη μουσική μας ή στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Και βέβαια έχουμε πάρα πολλές αναμνήσεις, καλές αναμνήσεις. Έχουμε ζήσει ταξίδια, ξενύχτια, γέλια, συγκινήσεις, τραγούδια…. Και είναι μεγάλη χαρά για μας το ότι ακόμα και τώρα όταν βρισκόμαστε, μοιραζόμαστε μια ζεστή αγκαλιά.

Πως ένα συγκρότημα που δραστηριοποιείται στην έντεχνη και ροκ σκηνή επιλέγει να συμμετάσχει στο αφιέρωμα στο Λευτέρη Παπαδόπουλο στο Μέγαρο Μουσικής με τίτλο ‘’ Θα πιω απόψε το φεγγάρι’’; Πως θα μπορούσατε να περιγράψετε τις εντυπώσεις σας απο την εμπειρία αυτής της συμμετοχής;
ΟΝΑΡ: Θεωρούμε πολύ σπουδαίο για μας, το γεγονός ότι συμμετείχαμε σε αυτό το αφιέρωμα. Ήταν μια πρόταση που μας έκανε ο κος Νταλάρας να προσεγγίσουμε κάποια από τα τραγούδια του Λευτέρη Παπαδόπουλου με τον δικό μας τρόπο και με μεγάλη χαρά και τιμή δεχτήκαμε. Ήταν βέβαια κάτι που κάναμε με πολύ προσοχή και δουλειά, άλλωστε είναι τραγούδια που κυλούν στις φλέβες μας και αγαπάμε πολύ. Η εμπειρία των προβών και των παραστάσεων ήταν πολύ διαφορετική απ’ ό,τι είχαμε συνηθίσει, λόγω και του ρεπερτορίου βέβαια. Είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε εξαιρετικούς ανθρώπους και να διευρύνουμε τα μουσικά μας μονοπάτια.

Η κριτική που αντιμετωπίζουν τα τελευταία χρόνια οι καλλιτέχνες και τα συγκροτήματα που κινούνται στον ίδιο μουσικό χώρο με το δικό σας συγκρότημα είναι ότι πλέον βρίσκονται καλλιτεχνικά σ΄ένα τέλμα, αναπαράγωντας την ίδια στιχουργική θεματολογία και ακολουθώντας κοινότοπα ηχητικά μονοπάτια που δεν κομίζουν τίποτα πρωτότυπο και διαφορετικό.Πως εκλαμβάνετε και πως αντιμετωπίζετε αυτη την κριτική;
ΟΝΑΡ: Κατ’ αρχάς διαφωνούμε με το «τσουβάλιασμα». Δεν ισχύουν όλα για όλους. Φυσικά και υπάρχουν πράγματα που δεν έχουν τίποτα να πουν ή αν κάτι έχουν, πνίγονται μέσα στο υπερτροφικό «εγώ» τους και χάνουν την ουσία τους, πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Πάντα όμως θα βγαίνουν και καινούρια υπέροχα πράγματα γιατί το απαιτεί η εποχή. Αν κάποιος θεωρεί την αγάπη, τον έρωτα, την πάλη με την καθημερινότητα, με τον ίδιο μας τον εαυτό, την καταστροφή του περιβάλλοντος, διάφορες τυχαίες στιγμές ή κουβέντες που γίνονται τραγούδια, «ίδια στιχουργική θεματολογία» , νομίζω πως είναι δικό του πρόβλημα. Υπάρχει η τάση να μηδενίζουμε και να μειώνουμε τα καινούρια πράγματα. Αν ήταν έτσι, η τέχνη θα μπορούσε να έχει σταματήσει τον 5ο π.Χ. αιώνα γιατί όλα είχαν ειπωθεί τέλεια. Το καινούριο δεν είναι απαραίτητα καλό ή κακό, αν όμως δε βρει χώρο να ακουστεί ποτέ δε θα μάθουμε τι είναι.

Συχνά συγκροτήματα που έχουν ανάλογη διαδρομή με τη δική σας αποδεικνύονται ευάλωτα στη φθορά του χρόνου και υπάρχουν περιπτώσεις που αντιμετώπισαν το φαινόμενο της διάλυσης.Πως αντιμετωπίζετε και πως ξεπερνάτε αυτό τον κίνδυνο;
ΟΝΑΡ: Πραγματικά ο κίνδυνος της διάλυσης κυνηγά τα συγκροτήματα. Είναι δύσκολο δύο και παραπάνω άνθρωποι να θέλουν και να τους εκφράζουν τα ίδια πράγματα για πολύ καιρό. Εμείς μέχρι τώρα έχουμε τους ρόλους μας και αισθανόμαστε καλά μέσα στο γκρουπ. Μέχρι τώρα συμπληρώνουμε και δεν εμποδίζουμε ο ένας τον άλλο και οι καυγάδες μας είναι εποικοδομητικοί. Αυτό όμως δεν γίνεται επί τούτου. Αν δεν υπάρχει αυτή η αρμονία από μόνη της, καλύτερα να διαλύονται τα συγκροτήματα.