Πώς ξεκινάει η σχέση σου με τη μουσική;
Σ.Χ.: Δε θυμάμαι. Απλά θυμάμαι τον εαυτό μου να ασχολείται συνέχεια με τη μουσική με ένα απίστευτο πάθος και μία τρομερή αγάπη. Την έβλεπα σαν λύτρωση, ιδιαίτερα στην εφηβεία. Γιατί πριν, ήταν η μουσική που αγαπούσα πολύ κι είχα το πάθος και χαιρόμουνα και ασχολιόμουν, αλλά στην εφηβεία πια άρχισε να φτάνει σε επίπεδα σημαντικά για την ψυχική επιβίωσή μου και γι’ αυτό αυτό το άλμπουμ το αφιερώνω στους εφήβους.

Και πώς φτάνεις μέχρι το συγκρότημα, πώς γνωρίζεσαι με τα παιδιά, πότε αποφασίζεις ότι θα πας επαγγελματικά;
Σ.Χ.: Έχοντας τη μουσική σαν λύτρωση στην εφηβεία μου, κυρίως συγκροτήματα όπως οι Cure, δηλαδή οι Cure για μένα ήταν κάτι πάρα πολύ σημαντικό στη ζωή μου και με βοήθησαν πάρα πολύ να μη νιώθω μόνη στην εφηβεία μου, μεγαλώνοντας και μετά την ενηλικίωση, ήθελα να μπορέσω να κάνω κάτι αντίστοιχο, ό,τι έκαναν αυτοί για μένα να μπορέσω να κάνω κι εγώ έστω και για ένα παιδί. Έτσι άρχισε για μένα η πορεία για να φτιάξω ένα συγκρότημα. Δεν ήθελα να είμαι αυτό που λέμε τραγουδίστρια, το πιο εύκολο θα ήταν να βγω ως Σάννυ και να τραγουδάω. Ήθελα να φτιάξω μια μουσική ενότητα γιατί σίγουρα δυο μυαλά είναι καλύτερα από ένα. Ήξερα ότι αν βρω μουσικούς με τους οποίους έχω χημεία, θα μπορέσουν να πάνε πιο πέρα αυτό που έχω εγώ ή θα δουν κάτι που εγώ δεν είδα. Όσο και να ηγούμαι εγώ αυτού του πράγματος, και στο στίχο και στη σύνθεση και σε όλα, έχω πάρει απίστευτα πράγματα από τους μουσικούς μου, τους οποίους ίδρωσα για να βρω. Δούλεψα και συνεργάστηκα και δοκίμασα πάρα πολλούς μουσικούς από τους οποίους κάποιοι δεν ήταν καλοί, κάποιοι ήταν εξαίρετοι αλλά και πάλι δεν μπορούσαμε να δουλέψουμε μαζί. Είχε μεγάλη σημασία η μουσική χημεία και το να θέλουμε να πούμε το ίδιο πράγμα με έναν τρόπο εξαιρετικά ιδιαίτερο που βγαίνει στο άλμπουμ, έχει μια ιδιαιτερότητα. Μετά από πάρα πολλή δουλειά, 5 χρόνια, τους βρήκα αυτούς τους μουσικούς. Ξεκίνησε αυτό το πράγμα γνωρίζοντας τον μπασίστα, τον Δημήτρη τον Κουτσιουρή, ο οποίος έχει συνθέσει κάποια τραγούδια μαζί μου, είναι κάτι παραπάνω από μπασίστας σε αυτή τη μπάντα. Μαζί αρχίσαμε να γράφουμε τραγούδια και μετά αποφασίσαμε να σχηματίσουμε το γκρουπ. Εκείνος βέβαια έφυγε Αμερική γιατί ήθελε πάντα να ζήσει εκεί, οπότε έμεινα μόνη μου και έπρεπε να βρω την άκρη. Τα κατάφερα και ευτυχώς ήταν καλή η συγκυρία γιατί γύρισε τη στιγμή που εγώ είχα βρει όλους τους άλλους και έτσι γράψαμε τον δίσκο.

Το όνομα του γκρουπ, πέρα από το ότι είναι ένα λογοπαίγνιο με το όνομά σου, περιέχει τη λέξη «razor» (=ξυράφι), την οποία χρησιμοποιείς και στους στίχους σου. Αντιπροσωπεύει κάτι για σένα;
Σ.Χ.: Βέβαια, ναι. Επειδή η μουσική πολλές φορές είναι σκληρή ή έντονη, και επειδή πολλές φορές τα τραγούδια διαπραγματεύονται τον πόνο, δεν ήθελα να είναι ο πόνος που θα σε μιζεριάσει, ήθελα να είναι ο πόνος που σαν ξυράφι θα σε ζωντανέψει. Προσπαθώ με αυτό το cd να κοιτάξω τον πόνο με την έννοια της ζωντάνιας και όχι της μιζέριας. Γιατί είναι ζωντάνια, το να ζεις τον πόνο είναι ζωή, είναι μέσα στη ζωή. Αν αποφασίσεις να μην τον βιώσεις, σταματάς να ζεις. Αυτό αντιπροσωπεύει το ξυράφι και επειδή αυτή η λέξη έχει συνήθως μια κακή έννοια, εδώ έρχεται το «sunny side of the razor», η φωτεινή πλευρά του ξυραφιού, και με αυτό τον τρόπο κατάφερα να βάλω και το όνομά μου, που με είχανε πρήξει και θέλανε να με λένε «Sunny And The…» και εγώ δεν ήθελα καθόλου. Ευτυχώς βρήκα τον τρόπο.

Οπότε αυτά τα τραγούδια έχουν γραφτεί σε αυτή την περίοδο των 5 χρόνων που μου έλεγες ή είναι και πιο παλιά;
Σ.Χ.: Κάποια ήταν 5 χρόνια πριν, κάποια είναι πιο πρόσφατα αλλά ξεκίνησαν με ιδέες που είχα πριν 5 χρόνια.

Πώς είναι για σένα η διαδικασία της δημιουργίας των τραγουδιών; Ξεκινάς από τον στίχο ή από τη μουσική; Σε ποιο όργανο γράφεις;
Σ.Χ.: Γράφω στην κιθάρα. Κάθε φορά είναι διαφορετικά. Θυμάμαι το πρώτο τραγούδι που έγραψα, και δεν το πίστευα ότι κατάφερα να γράψω ένα τραγούδι, ήταν όταν ήμουν ένα καλοκαίρι στην Άνδρο κι είχα πέσει για ύπνο το μεσημέρι και ξυπνάω και το είχα γράψει στον ύπνο μου, και, ξυπνώντας, το θυμόμουνα! Δεν είναι σε αυτό το άλμπουμ, σκοπεύω να το βάλω στο επόμενο. Άλλα γράφονται μέσα από μια κιθαριστική ιδέα... Από στίχο δεν έχω ξεκινήσει ποτέ για να είμαι ειλικρινής. Από τη μουσική βγαίνουνε.

Η επιλογή για αγγλικό στίχο, πέρα από το ότι σου είναι πιο οικεία η γλώσσα...
Σ.Χ.: Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Το να γράψεις στίχο είναι πάρα πολύ φυσιολογικό από τη στιγμή που η πρώτη μου γλώσσα είναι τα Αγγλικά να αισθάνομαι πιο άνετα εκεί. Έχω γεννηθεί στην Αμερική και έχω ζήσει εκεί μέχρι 4 χρόνων. Μετά, στην Ελλάδα, πήγα σε αμερικάνικο σχολείο, στο ACS, όπου όλα τα μαθήματα γίνονταν στα Αγγλικά και τα Ελληνικά τα έπαιρνες ως ξένη γλώσσα, την οποία δεν πήρα γιατί θεωρούσα ότι τα ήξερα και, τέλος πάντων, τα Αγγλικά τα ήξερα πολύ καλύτερα. Δεύτερον, κακά τα ψέματα, δεν κολλάνε τα Ελληνικά σε αυτό το είδος μουσικής, που είναι ένας ήχος αγγλικός με κάποιες αμερικάνικες επιρροές που βγαίνουν θέλοντας και μη, που εγώ δεν θέλω, θέλω να είναι τελείως αγγλικός ο ήχος μου και βγαίνει η αμερικανιά (γέλιο) φαίνεται επειδή είμαι μισή Αμερικάνα. Γιατί αλλιώς θα είναι σαν να τραγουδάς ρεμπέτικα στα Αγγλικά. Δε γίνεται. Χωρίς να θέλω να θίξω κάποιες μπάντες που είναι ροκ και έχουν ελληνικό στίχο. Σ’ αυτές μπορεί να πηγαίνει. Στον δικό μου τον ήχο με τίποτα.

Το εξωτερικό σε ενδιαφέρει; Θα κάνετε κάποιες κινήσεις;

Σ.Χ.: Εμείς θέλουμε, θα μπορέσουμε; Δεν ξέρω. Εγώ έχω χύσει αίμα γι’ αυτό το cd, πιστεύω ότι αξίζει πολλά και πολύ σπάνια είμαι περήφανη για κάτι που έχω κάνει. Αλλά επειδή πραγματικά έδωσα ό,τι είχα και δεν είχα, έχω φτάσει σε ένα σημείο να πω ότι είμαι περήφανη γι’ αυτό που έχω κάνει και στέκει στο εξωτερικό. Θα μου δωθεί η ευκαιρία όμως; Δεν ξέρω. Θα το προσπαθήσω όσο μπορώ,
γιατί κι εγώ είμαι καλλιτέχνης,
δεν είμαι μάνατζερ,
δεν το ‘χω να το προωθήσω.
Και δεν είναι μόνο θέμα
της εταιρείας ...

Αν ο κόσμος, τα παιδιά που ακούνε μουσική που αξίζει κάτι,
πάνε και το αγοράσουν, τότε η εταιρεία θα ενδιαφερθεί,
τότε θα μου δοθεί η ευκαιρία να βγω έξω. Ειδάλλως θα ακούμε τα ίδια και τα ίδια για πάντα. Δεν είναι όλα χάλια επειδή η εταιρεία είναι έτσι, επειδή η κυβέρνηση είναι έτσι. Εμείς, ο κάθε άνθρωπος αν κάνει κάτι, μπορεί να αλλάξει κάτι.

Ο χώρος του αγγλόφωνου τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει άνοδο, πάει να γίνει κάτι, έσκασε η Monika που βοήθησε...
Σ.Χ.: Πάρα πολύ, πάρα πολύ! Καταπληκτικό το βρίσκω, εξαιρετικό! Γιατί έχει σοκάρει κεφάλια στις εταιρείες. Γιατί όταν ας πούμε ο Πλούταρχος έρχεται κοντά σε πωλήσεις με τη Monika, τους αναγκάζει πια να σκεφτούνε: «μήπως κάνουμε μαλακία;» (γέλια) Γιατί είχε πάει στις εταιρείες και της είχαν πει όλοι όχι. Την είχαν διώξει και ξαφνικά θα πούνε: «μήπως...;» και αυτό με ευχαριστεί απίστευτα!

Ήθελα να μου μιλήσεις λίγο παραπάνω για το πώς λειτουργείτε ως συγκρότημα. Εσύ είσαι προφανώς η frontwoman, ο ιθύνων νους, αλλά είστε δημοκρατία κιόλας; Θα ακούσεις την οποιαδήποτε ιδέα των υπολοίπων;
Σ.Χ.: Εγώ δυστυχώς έχω το κακό να θέλω να υπάρχει περισσότερη δημοκρατία γιατί είμαι καλλιτέχνης και δεν είμαι αυτό που λέμε leader, δεν το ‘χω αυτό ή πιστεύω ότι δεν το ‘χω, δεν ξέρω. Στο τέλος όμως, κι αυτό μου το είπε μια κοπέλα που μου πήρε συνέντευξη, μου είπε: «ξέρω ότι έχεις αδυναμία στον Robert Smith και θέλω να σε ρωτήσω κάτι σε σχέση με αυτό που έχει πει: “όποιος λέει ότι υπάρχει δημοκρατία στις μπάντες, ψεύδεται ασύστολα”». Και το σκέφτομαι και λέω: «κοίτα να δεις, για ακόμα μία φορά αυτός ο άνθρωπος με βοήθησε» γιατί δυστυχώς χρειάζεται κάποιος που θα πάρει την τελική απόφαση. Όπου λαλούν πολλοί κοκκόροι, κατάλαβες... Βεβαίως, επειδή έχω ιδρώσει πάρα πολύ για να βρω τους μουσικούς αυτούς, τους έχω τεράστια εκτίμηση και πραγματικά ό,τι πουν έχει τρομερό ενδιαφέρον για μένα. Στο τέλος όμως θα ακολουθήσουμε όχι αυτό που θέλω να πω εγώ αλλά αυτό που θέλει να πει το τραγούδι.

Είστε τριμελές γκρουπ ουσιαστικά; Στη σελίδα σας στο MySpace (www.myspace.com/sunnysideoftherazor) αναφέρονται τρεις μουσικοί. Ο Βαγγέλης Ζήσης που παίζει ντραμς δεν είναι μόνιμο μέλος;
Σ.Χ.: Επειδή δεν έχω μέχρι στιγμής ασχοληθεί, πρέπει βεβαίως να μπει ο Βαγγέλης Ζήσης γιατί θα είναι μόνιμος πια. Αυτό προέκυψε έτσι γιατί ο Βαγγέλης ήταν ο ηχολήπτης της μπάντας στο Warehouse Studio. Απλά τυχαίνει να είναι ένας εξαιρετικός ντράμερ και επειδή όλο κάτι γινόταν με τους ντράμερ, ερχόταν ο Βαγγέλης και μας έσωζε. Τελικά κάνουμε δουλειά με τον Βαγγέλη και, καλώς εχόντων των πραγμάτων, ο Βαγγέλης θα είναι ο ντράμερ.

Εκτός από το ότι γράφεις τα τραγούδια, είσαι και ο παραγωγός του δίσκου. Στην Ελλάδα ο όρος αυτός δεν υπάρχει ή είναι παρεξηγημένος. Εσύ τι έκανες στον δίσκο και τι είναι για σένα τελικά ο παραγωγός;
Σ.Χ.: Στην Ελλάδα δεν ξέρουν τι είναι ο παραγωγός, εδώ έχουμε αυτό που λέμε ενορχήστρωση. Στο εξωτερικό, υπάρχει ο παραγωγός, ο οποίος είναι αυτός που αποφασίζει όλη την αίσθηση του δίσκου. Η μπάντα γράφει ένα κομμάτι, το παίρνει ο παραγωγός και προσπαθεί να βγάλει μία αίσθηση που αποκομίζει από το κομμάτι με τον τρόπο που το έχει φανταστεί και επεμβαίνει στο πού θα μπει η κιθάρα, πού θα μπει μια δεύτερη, πώς θα το παίξεις εσύ, όλα αυτά, και μετά κάθεται και κάνει την ενορχήστρωση. Δηλαδή είναι ενορχήστρωση συν concept συν κάτι παραπάνω. Για μένα, που δεν είμαι τραγουδίστρια αλλά θεωρώ τον εαυτό μου ερμηνεύτρια και μουσικό και προσπαθώ να δημιουργήσω έναν κόσμο σε κάθε κομμάτι, ξέρω απόλυτα τι θέλω. Θα μου φαινόταν τελείως αδιανόητο να πάει κάποιος στους Cure και να τους πει πώς θα κάνουν το κομμάτι. Είναι τόσο ιδιαίτεροι που δεν χωράει παραγωγός εκεί. Επειδή ήξερα ακριβώς τι ήθελα, έκανα εγώ την παραγωγή, μου ήταν εύκολο γιατί ήξερα ακριβώς τι χρειαζόταν. Δεν είπα εξαρχής ότι θα την κάνω εγώ αλλά άρχισε να λειτουργεί έτσι.

Ως μουσικός, έχεις κάνει ωδείο, είσαι αυτοδίδακτη;
Σ.Χ.: Έχω κάνει κιθάρα, όχι τρελά πράγματα, πιάνο κτλ. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου κιθαρίστα ούτε πιανίστα αλλά μπορώ να χειριστώ αυτά τα όργανα σαν μέσα για να μπορώ να γράψω μουσική.

Υπάρχει ένα κομμάτι μέσα στο άλμπουμ, το «Momentous: The Soul Love Story», το οποίο είναι τελείως διαφορετικό από τα υπόλοιπα και στο οποίο παίζεις μόνο εσύ, theremin και πλήκτρα. Αυτό είναι avant-garde, από εκεί έχεις επηρεαστεί;
Σ.Χ.: Είχα μία τρομερή ανάγκη να εκφραστώ μουσικά με έναν τρόπο διαφορετικό, το είχα μέσα μου: «μου λείπει ένα όργανο, μου λείπει κάτι που θέλω να πω και δεν είναι αυτό.» Και εκείνο τον καιρό, είναι φοβερό πώς το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου, έμαθα για το theremin. Βρέθηκε ένας κιμπορντίστας και πήγα σπίτι του και το είδα και λέω: «δεν το πιστεύω, αυτό είναι!» Σα να ήθελα να βάλω μέσα τη θεατρική μου ιδιότητα, σαν έργο, σαν κινηματογράφος, αυτό το κομμάτι σου αφήνει μεγάλο άνοιγμα φαντασίας: «τι μπορεί να είναι αυτοί οι ήχοι που ακούω;» Δεν έχω κάτσει να κάνω ό,τι να ‘ναι, υπάρχει ολόκληρος διάλογος που εγώ ξέρω. Δεν έχει καμιά σημασία, είναι πώς θα το αντιληφθεί ο άνθρωπος που θα το ακούσει. Ήθελα να κάνω κάτι που θα ακούγεται σαν η φωνή είτε ψυχών, είτε πουλιών, μία εσωτερική φωνή, μία συναισθηματική φωνή. Το theremin είναι ένα όργανο που το παίζεις χωρίς να το ακουμπάς και είναι πάρα πολύ δύσκολο.

Οι μουσικές σου επιρροές ποιες είναι;
Σ.Χ.: Οι Cure, οι Placebo, οι Sisters Of Mercy που άκουγα στην εφηβεία... Πολλά συγκροτήματα.

Από την ελληνική αγγλόφωνη σκηνή υπάρχουν καλλιτέχνες με τους οποίους νιώθεις ότι έχετε ένα κοινό όραμα;
Σ.Χ.: Μία μπάντα που δεν έχει καμία σχέση με τη δική μου μουσική αλλά πιστεύω ότι έχουμε ένα κοινό όραμα, ή concept ή ατμόσφαιρα, είναι τα Διάφανα Κρίνα. Έχουν έναν δικό τους κόσμο, είναι παραπάνω από τραγούδια, έχουν ολόκληρη αίσθηση, ατμόσφαιρα. Με αυτό μπορώ να σχετιστώ.

Το ελληνόφωνο τραγούδι, αυτό που λένε «έντεχνο», το παρακολουθείς;
Σ.Χ.: Όταν ακούω κάτι που με αφορά και μ’ αρέσει, το λέω. Δεν έχω παρωπίδες: «δεν ακούω έντεχνο, δεν, δεν, δεν». Υπάρχουν έντεχνα τραγούδια που είναι πάρα πολύ ωραία και έχουν μιλήσει στην ψυχή μου. Ας πούμε, ο (Νίκος) Παπάζογλου έχει μιλήσει στην ψυχή μου απεριόριστες φορές, τον θεωρώ ιδιοφυΐα στο δικό του το είδος.

Τι προτιμάς, τη ζωντανή εμφάνιση ή το στούντιο; Πού νιώθεις πιο άνετα;
Σ.Χ.: Τη ζωντανή εμφάνιση με χίλια αν και δε νιώθω πιο άνετα εκεί. Όπως ανάμεσα σε τηλεόραση και θέατρο, επιλέγω θέατρο. Εκεί μπορείς πραγματικά να βιώσεις τα τραγούδια ενώ στο στούντιο είναι πιο πολύ τεχνικό το θέμα, έχεις να ασχοληθείς με χιλιάδες τεχνικές μαλακίες που εγώ βαριέμαι αφόρητα. Την ανταπόκριση του κοινού πώς τη βλέπεις, οι αντιδράσεις του σε ευχαριστούν; Σ.Χ.: Πάρα πολύ! Είναι πάρα πολύ δύσκολο, και αυτό με έχει κάνει πάρα πολύ χαρούμενη, ένα κοινό που δεν ξέρει κανένα τραγούδι, εκτός ίσως από το «Dancing In The Air» που παιζόταν στους τίτλους των «Singles», να κινείται, να γίνεται κάτι, να ζωντανεύει, να βλέπει ότι κάτι γίνεται. Αυτό το έχω δει και είναι καταπληκτικό.

Εμφανίσεις πότε αρχίσατε;
Σ.Χ.: Κοίτα, δεν έχουμε κάνει πολλές εμφανίσεις. Όσοι ακούσουν τον δίσκο θα καταλάβουν ότι είναι πάρα πολύ περίπλοκο πράγμα τεχνικά, χιλιάδες κιθάρες, χιλιάδες ήχοι, αυτό στο live είναι πάρα πολύ δύσκολο να βγει. Σε δύο live που είχαμε κάνει, δεν βγήκε γιατί ήταν πάρα πολύ δύσκολο, με αποτέλεσμα κι εγώ να έχω τρομερές τεχνικές δυσκολίες, να μην ακούω κτλ. Απ’ αυτά μαθαίνεις και στο Κύταρρο δεν είχαμε πια αυτά τα προβλήματα γιατί ήξερα τι πρέπει να κοιτάξω. Εκεί βγήκε πολύ πιο καλά ο δίσκος. Είχαμε κάνει μία συναυλία με τους Raining Pleasure και τους Matisse και συνολικά πρέπει να έχουμε δώσει τέσσερεις...

Χρησιμοποιείτε και προηχογραφημένα μέρη έτσι;
Σ.Χ.: Αναγκαστικά γιατί δεν έχουμε κημπορντίστα αυτή τη στιγμή οπότε αυτά που θα έπαιζε ο κημπορντίστας μπαίνουν μέσω κομπιούτερ.

Να επανέλθουμε στο παράνομο downloading. Υπάρχουν πολλοί καλλιτέχνες που λένε: «εντάξει, ας κατεβάζουν, δε με πειράζει».
Σ.Χ.: Για να το πεις αυτό σημαίνει ότι πια έχεις εδραιωθεί, βγάζεις λεφτά από αλλού και μπορείς να βγάλεις το επόμενο άλμπουμ. Γιατί όπως και να ‘χει, χρειάζονται λεφτά για να βγει ένα άλμπουμ.

Το άλμπουμ το πληρώσατε εσείς;
Σ.Χ.: Ήμουν πάρα πολύ τυχερή γιατί βρήκαμε έναν μάνατζερ που πίστεψε σ’ αυτό και πλήρωσε αυτός το στούντιο. Βέβαια κι αυτός όσο μπορεί, και όλοι μας συνεισφέρουμε. Ευτυχώς είχα έναν άνθρωπο ο οποίος με άφησε στο στούντιο όσο χρόνο ήθελα, να κάνω ό,τι θέλω.

Την ελληνική δισκογραφική βιομηχανία πώς τη βλέπεις;
Σ.Χ.: Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Αισθάνομαι ότι δεν καταλαβαίνουν, πραγματικά απορώ. Επειδή έζησα στην Αμερική, και είδα χιλιάδες μπάντες, θυμάμαι ότι δεν υπήρχε περίπτωση να πας να δεις την μπάντα ενός φίλου σου και να μην πληρώσεις. Πλήρωνες γιατί προσπαθούσες να τους δώσεις την ευκαιρία να συνεχίσουν αυτή την προσπάθεια. Όχι αυτό που γίνεται στην Ελλάδα! Εγώ μακάρι να μπορούσα να βάλω όλους τους φίλους μέσα αλλά πώς; Εκεί έμαθα πρώτη φορά πώς πρέπει να στηρίζεις τις μπάντες. Βγαίνανε μπροστά και λέγανε: «εάν θέλετε να στηρίξετε πρέπει να αγοράσετε αλλιώς δεν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε». Κι έτσι έμαθα ότι αντί να πάω να δώσω σε ένα παλτό 40 ευρώ, ας τα δώσω για ένα άλμπουμ. Στην Αμερική το κατέχει πια αυτό ο κόσμος που ακούει αυτή τη μουσική, ο οποίος μπορεί να δώσει λεφτά μόνο εκεί και πουθενά αλλού, κι έτσι υπάρχει αυτή η μουσική. Αν σιγά σιγά αρχίσουμε να το καταλαβαίνουμε κι εδώ, θα υπάρχει κι εδώ. Και όχι μόνο δισκογραφικά αλλά και στα μαγαζιά. Αν πηγαίνουν και πληρώνουν για να δουν κάποιον, θα θέλει ο μαγαζάτορας να το ξανακάνει. Θα αρχίσει να υπάρχει αυτό το πράγμα και όχι μόνο οι Raining Pleasure. Υπάρχουν μπάντες στην Ελλάδα οι οποίες αξίζουν αλλά δεν ξέρω αν θα καταφέρουν να κάνουν κάτι, να φτάσουν στα δικά μου τα αφτιά.

Εσύ έχεις και την καριέρα της ηθοποιού όπου έχεις πετύχει πολλά. Προτιμάς κάποιο από τα δύο;
Σ.Χ.: Όχι, το ίδιο πράγμα είναι. Η τέχνη είναι ένα πράγμα και υπάρχουν τρόποι για να εκφραστείς, είτε μουσική, είτε ζωγραφική... Υπάρχουν στοιχεία από τον ένα χώρο που χρησιμοποιείς στον άλλο; Σ.Χ.: Αβλεπί. Με κάνει καλύτερη ηθοποιό το γεγονός ότι γνωρίζω μουσική, στο ρυθμό που θα μιλήσω, γιατί κάθε σκηνή έχει έναν ρυθμό, κατανοείς καλύτερα, ακόμα και τους τόνους, τον τρόπο που θα τονίσεις. Δε συζητάω για τη μουσική, όπου η ηθοποιία μου έχει δώσει μεγάλο αβαντάζ στον τρόπο που θα ερμηνεύσω στη σκηνή, να μην στέκομαι απλά, δεν το μπορώ καθόλου αυτό, «είμαι μια καλή φωνή και απλά τραγουδάω», αρρωσταίνω.

Από ‘δω και πέρα τι σχεδιάζεις;
Σ.Χ.: Τώρα παθαίνω τα πρώτα εγκεφαλικά (γέλια) που καταλαβαίνω πόσο περιθωριακό είναι αυτό που έκανα. Μου έχει φύγει επιτέλους το άγχος του τεχνικού μέρους, που είναι το βασικό μέλημά μου, βγήκε το cd, γέννησα το παιδάκι, το δεύτερο μέλημά μου ήταν πώς θα μπορέσω καλλιτεχνικά στα live να το παρουσιάσω, το οποίο επίσης έχω καταφέρει σε αρκετά μεγάλο βαθμό, και τώρα, δυστυχώς, έχει έρθει η στιγμή που πρέπει να ασχοληθώ με το promotion γιατί κατάλαβα αυτά που λέγαμε και ότι πρέπει να ασχοληθώ. Όσο και να τη μισώ αυτή τη διαδικασία, πρέπει να υποστηρίξω αυτό που έχω κάνει, να τρέξω. Είναι τρελό αβαντάζ και τρομερή ευκαιρία αυτό που έχει γίνει με το ίντερνετ γιατί βοηθάει καλλιτέχνες σαν κι εμάς πάρα πολύ.

Προγραμματισμένες εμφανίσεις υπάρχουν;
Σ.Χ.: Όχι ακόμα, αυτά τα κανονίζει το γραφείο. Θα δούμε τι θα κάνουμε.

Σε ενοχλεί που αυτό το τελείως «ελαφρό», σαχλό τραγούδι επικρατεί παντού;
Σ.Χ.: Υπάρχει μία σάχλα παντού, δεν είναι μόνο στη μουσική, η οποία με ενοχλεί τόσο που να θεωρώ φυσιολογικό να βγαίνουν να τα σπάνε. Πραγματικά απορώ με τους ανθρώπους που απορούν με τα παιδιά που βγαίνουν και τα σπάνε. Τι ακριβώς δεν έχετε καταλάβει; Με όλη αυτή τη σάχλα, τι θα μπορούσαν να κάνουν;

Κάπου εκεί έπρεπε να τελειώσουμε καθώς την Σάννυ περίμενε μια ακόμα προγραμματισμένη τηλεφωνική συνέντευξη κι εγώ έπρεπε να περάσω μια βόλτα από το Nosotros των Εξαρχείων. Απόλαυσα ιδιαίτερα την κουβέντα μας καθώς δε βρίσκεις συχνά συνομιλητές που να κάνουν τα πράγματα τόσο εύκολα για σένα και να έχουν να πουν τόσα πολλά. Την ευχαριστώ και από εδώ και εύχομαι ειλικρινά η μουσική της να βρει το δρόμο προς τα αφτιά όσο γίνεται περισσότερων ακροατών. Της αξίζει.

Φωτογραφίες: www.myspace.com/sunnysideoftherazor, Μιχάλης Τσαντίλας