Μια “Cargo” αποστολή με την Πέμη Ζούνη …

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Δημοσιεύθηκε: 27.07.2009, 00:34

Η Πέμη Ζούνη είναι ένας πολυτάλαντος άνθρωπος σε πολλούς τομείς , γνήσια καλλιτέχνης με όλη την έννοια της λέξεως και, από προσωπική εμπειρία, μία χαρισματική προσωπικότητα. Μαζί με την Ελένη Πέτα και εξαίρετους συνεργάτες περιοδεύει σε όλη την Ελλάδα με μια ξεχωριστή μουσική παράσταση, μια συνάντηση επί σκηνής δυο γυναικών που τραγουδάνε, χορεύουν, μοιράζουν τις σκέψεις τους και μας ταξιδεύουν σε πολλά λιμάνια του κόσμου με τραγούδια που έχουμε αγαπήσει. Ο τίτλος της … “Cargo”. Η συνέντευξη μαζί της είναι κύλησε γρήγορα και ευχάριστα, αφού έχει ένα μοναδικό τρόπο να σε κερδίζει, από την πρώτη κιόλας φράση της. Απολαύστε την…

Πέμη Ζούνη … Δεύτερη φορά σε βρίσκουμε να συμμετέχεις σε μουσική παράσταση, μετά την περσινή περιοδεία με τον Μίλτο Πασχαλίδη. Πώς προέκυψε η συνεργασία με την Ελένη?
Π.Ζ.: Έχω την εντύπωση ότι, όταν η αισθητική κάποιου και η στάση του γενικότερα είναι συγγενής με σένα και τον θαυμάζεις από μακριά, κάτι γίνεται και κάποτε συναντιέσαι… Σαν να μυρίζει ο ένας τον άλλον …. Με την Ελένη έχουμε πολλά κοινά και όταν βρεθήκαμε κοντά το καταλάβαμε και οι δύο ….Η αφορμή ήτανε μια εκδήλωση - αφιέρωμα στο Τάνγκο της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου της Αθήνας που γίνεται στις 18 Ιουλίου και ο “νονός”, που μας έφερε κοντά, ήσουν, βέβαια, εσύ! Αναγνωριστήκαμε αμέσως και τελείως αυθόρμητα και αβίαστα ήρθε το ναι για τη συνεργασία.

Ξέρουμε την αγάπη που έχεις για το Τάνγκο. Και η Ελένη όμως με τους Tangarto έκανε μεγάλη επιτυχία. Άρα το concept της παράστασης ήταν μια κοινή απόφαση όλων
Π.Ζ.: Ναι, ακριβώς ! Να άλλη μια συγγένεια που σχεδόν δεν την ήξερα. Δεν προλαβαίνω να παρακολουθήσω τα δρώμενα όλα, γι’ αυτό λέω ήτανε «ενστικτώδικο» το πλησίασμα και η χαρά της συνάντησης . Έμαθα μετά τη συνάντησή μας ότι η Ελένη έχει τέτοια σχέση με το τάνγκο και χάρηκα πάρα πολύ. Τίποτα δεν είναι τυχαίο ….

Στην παράσταση, για πρώτη φορά, μας ξεδιπλώνεις και τις χορευτικές σου ικανότητες στο Τάνγκο, μαζί με τον Τάσο Κεχαγιά. Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό?
Π. Ζ.: Υπέροχα… Το τάνγκο ήτανε η χορευτική μου πατρίδα , ας μου επιτραπεί, από πολύ παλιά. Είχα κάνει χορό, αλλά τότε το αργεντίνικο τάνγκο δεν υπήρχε στην Ελλάδα. Έκανα, λοιπόν χορό, αγαπούσα το χορό, αλλά κάτι μου ’λειπε. Από μικρή τα πρώτα LP που είχα στην δισκοθήκη μου, στην εφηβεία, ήταν του Piazzola. Χωρίς να ξέρω γιατί, είχα πάθος μ’ αυτό το άκουσμα. Όταν λοιπόν άρχισαν να έρχονται εδώ συγκροτήματα από την Αργεντινή στο Λυκαβηττό και αλλού, πήγαινα σαν τρελή και τα χάζευα. Είχα δει και τον Piazzola στο Ηρώδειο με την Ορχήστρα των Χρωμάτων -είχα αυτή την τύχη-. Ήταν πάντα κάτι που μου ανέβαζε ταχυπαλμία… Ήρθε λοιπόν η στιγμή, με μια αφορμή πάλι- γιατί θα ‘ρθει η συγκυρία όταν γουστάρεις κάτι, επαναλαμβάνω - και άρχισα το αργεντίνικο εδώ και δυο χρόνια.
Έτσι φέτος είμαι στην πολύ- πολύ ευχάριστη στιγμή να παρουσιάζω κάτι , με τον Τάσο, ο οποίος είναι ένας καταπληκτικός χορευτής. Ήταν απ’ τους πρώτους που έφεραν το αργεντίνικο τάνγκο στην Ελλάδα. Μαζί του αισθάνομαι μια τεράστια ασφάλεια και παρότι τα χορευτικά είναι αυτοσχεδιαστικά δεν έχω την αγωνία που έχω ας πούμε για το τραγούδι, το χαίρομαι πάντα επάνω στην σκηνή αυτό….

Συμμετέχουν στην παράσταση εξαιρετικοί μουσικοί, με επικεφαλής τον Θοδωρή Οικονόμου. Μαζί με τον Θοδωρή και στο θέατρο και στις μουσικές παραστάσεις. Είσαι πάντα τόσο δεμένη με τους συνεργάτες σου?
Π.Ζ.: Πάντα , όταν συναντάς ανθρώπους διαμάντια, με τεράστιο ταλέντο και τεράστιο ήθος , γιατί είναι σπάνιο αυτό, προσπαθείς να μην τους αφήσεις να φύγουν. Με τον Θοδωρή έχω τέτοιο δέσιμο. Από τη μουσική της «Μαργαρίτας Γκοτιέ», τη μουσική του «Λεωφορείου ο Πόθος» και τη μουσική της άλλης παράστασης που είχαμε κάνει μαζί και έπαιζε και ο ίδιος, το «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα» και από το Μέγαρο Μουσικής που τον γνώρισα με τον Φραγκούλη , στη Μικρή Επίδαυρο μαζί με τον Φραγκούλη, ο Θοδωρής είναι το άλλο μου πόδι. Αν πρέπει να σταθώ στα δυο μου πόδια, στη μουσική ο Θοδωρής οπωσδήποτε είναι το άλλο μου πόδι. Στα δε θεατρικά έργα, το κείμενό του πάντα συμπληρώνει τον συγγραφέα και μου δίνει τον ρόλο . Όταν φέρει ο Θοδωρής τις μουσικές του, πάντα συμπληρώνεται ο ρόλος. Είναι κάτι απίστευτο αυτό που συμβαίνει με τον Θοδωρή, και εδώ πέρα –όχι μόνο εδώ, όπου και αν υπάρχει ο Θοδωρής – βάζει το τελευταίο άγγιγμα του, αυτό της ευαισθησίας , το πώς θα σε στηρίξει , το πώς ακολουθεί την αναπνοή σου… Και εγώ το έχω ανάγκη αυτό σαν «άπειρη» στο τραγούδι…

Η παράσταση “Cargo” διαπραγματεύεται τα πάθη και τον πόνο του Έρωτα. Τη χρονιά που μας πέρασε πρωταγωνιστούσες για δεύτερη φορά με το Κ.Β.Θ.Ε. στην παράσταση «Λεωφορείο ο πόθος» … άλλη μια ιστορία μιας γυναίκας που την καταστρέφει ο Έρωτας . Είναι αγαπημένο σου θέμα αυτό, σωστά? Ταυτίζεσαι με τις γυναίκες που βιώνουν τόσο έντονα τον Έρωτα?
Π.Ζ.: Νομίζω ότι το παγκόσμιο ρεπερτόριο και στη μουσική και στο θέατρο και στη λογοτεχνία είναι ο Έρωτας και ο Θάνατος . Είναι οι δυο πόλοι μέσα στους οποίους κινούμαστε , προσπαθώντας να συμφιλιωθούμε με τον θάνατο και να αρπαχτούμε απ’ τον έρωτα ή να συμφιλιωθούμε με τη μοναξιά και να κοντραριστούμε με τον θάνατο. Κινούμαστε ανάμεσα σ’ αυτούς τους δυο πόλους . Και δεν είναι επειδή οι δυο γυναίκες μιλάνε, έχουμε και χιούμορ στην παράσταση… Οπωσδήποτε θα υπάρξει ένας άντρας όταν μιλάνε δυο γυναίκες, αλλά νομίζω και στις αντροπαρέες και παντού σε όποιες συζητήσεις ,ακόμα και αγνοώντας τον, υπάρχει ο έρωτας . Ακόμα και όταν κάνουμε ότι δεν μας αφορά ή ακόμα και όταν τον «καννιβαλίζουμε» δεν θα τον ξορκίσουμε. Υπάρχει ο έρωτας στη ζωή μας, τι να κάνουμε τώρα….

Νομίζεις ότι έχουν αλλάξει οι κανόνες του Έρωτα από τότε που όλοι θυμόμαστε με τρυφερότητα το «Γιάννης και Μαρία»? Οι νέοι ερωτεύονται διαφορετικά σήμερα?
Π.Ζ.: Νομίζω ότι ερωτεύονται το ίδιο αλλά έχει αλλάξει ο κώδικας εκδήλωσης . Σαν να επικαλούνται πιο πολύ το χιούμορ, σαν να ντρέπονται και να αμύνονται πίσω από αυτό, σαν η όλη εποχή να μην επιτρέπει τη διαδικασία και την ιεροτελεστία του φλερτ , σαν να έχουμε χάσει τις λέξεις και τις κινήσεις για το φλερτ … και αυτό το νοσταλγώ. Βεβαίως υπάρχουν άλλα πράγματα, είναι πολύ πιο θαρραλέα τα νεαρά άτομα, απλώς δεν περνάνε αυτή τη διαδικασία της αντίστασης και της συστολής που είναι μαγική….

Διδάσκεις στον Ίασμο και στη σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου πολλά χρόνια. Τι διδάσκεις στους νέους που ονειρεύονται κάποια μέρα να γίνουν … η Πέμη Ζούνη?
Π.Ζ.: (Γελάει) … Κατ’ αρχήν ονειρεύονται διάφορα πράγματα. Το πρώτο που τους διδάσκω είναι να αφουγκραστούν τι ονειρεύονται πραγματικά και να μην κρύβονται πίσω από αλλονών πρέπει και θέλω. Δηλαδή, τους λέω να βρεις το στίγμα σου. Αν θες να κάνεις γρήγορα ένα καθημερινό και ένα εξώφυλλο, απενοχοποίησέ το και δέξου το και κάντο. Πήγαινε προς τα εκεί. Μην κάνεις ότι πρέπει να πας απ’ τον δύσκολο δρόμο του θεάτρου και της κουλτούρας και χάσεις χρόνο και παιδεύεσαι ,ενώ κατά βάθος επιθυμείς το εξώφυλλο γρήγορα. Βρες λοιπόν τι θες και απενοχοποίησέ το και κυνήγησέ το , γιατί τότε θα είσαι ευτυχισμένος.
Σ’ αυτούς, λοιπόν , που θέλουνε να πάνε τον δρόμο τον δύσβατο που είναι τα μεγάλα κείμενα, το θέατρο, λιγότερη τηλεόραση, περισσότερο πραγματική θεατρική δουλειά (που είναι ο δύσκολος δρόμος) τους δίνω ότι μπορώ σαν αποσκευές, αλλά κυρίως ότι το μυστικό είναι η καλλιέργεια της προσωπικότητας και τα βήματα που έχεις στις αποσκευές σου τα οποία δε βιάζονται να πολλαπλασιαστούν σε νεαρή ηλικία. Έρχονται σιγά -σιγά και πρέπει να το περιμένεις, πρέπει να διαβάζεις, πρέπει να έχεις πειθαρχία, πρέπει να ασχολείσαι μ’ αυτό όπως ασχολείσαι με έναν έρωτα μεγάλο. Δεν τον αφήνεις, δεν τον παραμελείς, γιατί θα σου φύγει.
Αυτή είναι η βάση, κατ’ αρχήν να βρούνε το αυθεντικό τους στίγμα, να μην παραμυθιάζονται με κάτι άλλο, και, δεύτερον να μάθουν ότι ο νόμος ο απαράβατος είναι όσα δώσεις θα πάρεις. Όση αφοσίωση δώσεις τόση ανταμοιβή θα πάρεις, δεν υπάρχει περίπτωση να δώσεις ξεπέτα και να πάρεις πίσω χρυσό.

Δεν σου διδάσκει αυτό όμως ο καλλιτεχνικός χώρος, γενικότερα … Έτσι δεν είναι?
Π.Ζ.: Σε διδάσκει απόλυτα. Διότι μπορεί να κάνεις μια επιτυχία διάττοντος αστέρος αλλά αν δεν ασχοληθείς με αφοσίωση είναι σίγουρο ότι θα χαθείς. Αυτοί που μένουν είναι οι άνθρωποι που ήταν «εργάτες» , με πειθαρχία. Οι άλλοι περνάνε απ’ το στερέωμα, εξαργυρώνοντας βεβαίως φρεσκάδα, γοητεία, ομορφιά, αλλά για λίγο. Οι άνθρωποι που έχουν μείνει και συζητάμε γι’ αυτούς, έχουν βιώσει παραστάσεις, έχουν γράψει ένα κομματάκι ιστορίας. Δεν είναι αυτοί που ήτανε διάττοντες, ήταν αυτοί που δούλεψαν πάρα πολύ….

Αν σήμερα σου ζητούσαν να διαλέξεις ανάμεσα στην ηθοποιία, στο τραγούδι και στο χορό, νομίζεις ότι υπερισχύει κάποιο μέσα σου?
Π.Ζ.: Ο ηθοποιός παγκοσμίως, εκτός από την Ελλάδα που γέννησε το θέατρο -τραγική ειρωνεία-πρέπει να ασκεί και να έχει έτοιμα όλα του τα εργαλεία, τη φωνή, την κίνηση, το σώμα του και την ψυχή του για να χρησιμοποιεί τις λέξεις και τα συναισθήματα. Μόνο εδώ ο ηθοποιός είναι για την πρόζα και μετά είναι ο χορευτής αλλού και μετά είναι ο τραγουδιστής αλλού. Υποτίθεται ότι ο ηθοποιός πρέπει να είναι μια ολοκληρωμένη ορχήστρα που να μπορεί να χορεύει, να τραγουδάει, να κάνει ένα μιούζικαλ … Αν έλεγα ότι υπερισχύει ένα απ’ όλα, θα ήτανε σαν να θεωρούσα τον ηθοποιό ανάπηρο άτομο, που μιλάει μόνο καθιστός σε μια καρέκλα ή όρθιος, δεν υπάρχει όμως αυτό … Φυσικά πρέπει και τα τρία τους να είναι στην καλύτερη τους εκδοχή…

Είσαι για δεύτερη τετραετία Δημοτικός Σύμβουλος στο Δήμο Αθηναίων. Πιστεύεις ότι η Τέχνη μπορεί να επιδράσει στην Πολιτική?
Π.Ζ.: Ναι, ναι! Πιστεύω ότι η συνάντηση με τα μεγάλα κείμενα, είτε ζωγραφικά είναι αυτά τα κείμενα, είτε μουσικά, είτε συγγραφικά, η συνάντηση με τα μεγάλα κείμενα σε εξευγενίζει. Σου βάζει ορισμένους κανόνες , ορισμένες αρχές, ορισμένες αξίες. Σου βάζει έναν πήχη που είναι πολύ πιο ψηλά απ’ τις ευτέλειες ,των προσωπικών φιλοδοξιών και των διαπλεκομένων. Είναι πολύ πιο ψηλά ο πήχης. Αν ασχοληθείς με την τέχνη, αναπόφευκτα φεύγει το κτήνος από μέσα σου λίγο, εξευγενίζεσαι. Λοιπόν, φυσικά και πρέπει να έχουν σχέση με την τέχνη οι άνθρωποι που ορίζουν, είναι εκπρόσωποι, έχουν ψηφιστεί και ορίζουν τις τύχες των ανθρώπων, έλεος…

Πέρα από το “Cargo” σχεδιάζεις κάτι άλλο για φέτος?
Π.Ζ.: Ναι, υπάρχει στο τέλος του καλοκαιριού άλλη μια συναυλία, καμπαρέ τύπου , με τον Θανάση Νικόπουλο, λεγόμενη «Μποτίλια στο Νερό», η οποία θα παιχτεί για μια – δυο παραστάσεις μόνο και η οποία είχε παιχτεί το ’97 στην Θεσσαλονίκη σε σκηνοθεσία Βουτσινά … μια φοβερή στιγμή. Είπαμε να την φρεσκάρουμε και να την επαναλάβουμε φέτος. Δεν έχει παιχτεί άλλωστε στην Αθήνα καθόλου. Επίσης, το φθινόπωρο υπάρχει ένα πολύ ωραίο ταξίδι στο εξωτερικό, με αρχή την Αμερική, με αποσπάσματα από τη Μαργαρίτα Γκοτιέ και την μουσική του Θοδωρή Οικονόμου παιγμένη ζωντανά από συμφωνική ορχήστρα…

Τελειώνοντας, μίλα μας λίγο για τις «στάσεις» του “Cargo”. Και στα τραγούδια και στις περιοχές που θα ταξιδέψει ..
Π.Ζ.: Τα τραγούδια είναι αγαπημένες μελωδίες από όλο τον κόσμο. Αγαπημένες της Ελένης και δικές μου, Λατινική Αμερική, Ισπανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Ιταλία, Βρετανία, Ουγγαρία, Σενεγάλη, διάφορα μέρη, Ελλάδα φυσικά.
Είναι, νομίζω, πολύ γλυκιά μίξη ταξιδιού, εναλλάσσεται η μελωδία η φοβερή, η κοψοφλεβιάρικη που λέμε εμείς ,εμείς οι ακροατές εννοώ, με το ρυθμό και το up-tempo , και οι στάσεις μας στην περιοδεία είναι ο Βόλος , η Θεσσαλονίκη , η Πρέβεζα, η Σπάρτη, η Κρήτη, τρεις τέσσερις συναυλίες στην Αττική, όπως Θέατρο Βράχων, Παπάγου, Αττικό Άλσος , Κηφισιά, Νίκαια και διάφορες άλλες που κλείνουμε ακόμα … Σας περιμένουμε όλους σε κάποια από αυτές …!

Φωτογραφίες: MARRADIN

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου