Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την κλασσική κιθάρα;
Π.Μ.: Με την κλασσική κιθάρα ήταν εντελώς τυχαία η πρώτη μου επαφή. Όσο κι αν αυτό ακούγεται παράξενο, δεν ήταν μία δραστηριότητα την οποία επέλεξα συνειδητά. Το αντίθετο μάλλον… Μεγάλωσα στη Νέα Σμύρνη. Στη γειτονιά που κατοικούσα υπήρχε ένα μικρό ωδείο και κάποια στιγμή η μητέρα μου με παρότρυνε να μάθω ένα μουσικό όργανο. Εκείνη ήταν που με παρακίνησε να ασχοληθώ με τη μουσική. Πήγαμε μαζί στο ωδείο, και η διευθύντρια πρότεινε να μάθω κιθάρα επειδή είναι ένα όργανο το οποίο είναι εύκολο στη μετακίνηση. Κι έτσι εντελώς τυχαία ξεκίνησε αυτή η όμορφη και μαγική περιπέτεια.. Έχοντας κάνει αρκετά βήματα εξέλιξης σ’ αυτό το μικρό ωδείο, ένιωσα πως έχω ταλέντο στην κιθάρα. Κάποια στιγμή έμαθα ότι ο Νότης ο Μαυρουδής δίδασκε τότε στο Ωδείο Αττικής που ήταν στη Νέα Σμύρνη στη γειτονιά μου, και αποφάσισα να πάω να με ακούσει, με την ελπίδα να με δεχτεί στην τάξη του.

Δηλαδή τον γνώριζες από πριν σαν συνθέτη…
Π.Μ.: Τον ήξερα, μου είχαν μιλήσει οι γονείς μου γι αυτόν.. Είχα ακούσει κιθαριστικούς του δίσκους, αλλά και τραγούδια του. Ορίσαμε λοιπόν ένα ραντεβού, του έπαιξα δύο κομμάτια, διαπίστωσε ότι μπορώ να έχω μια καλή πορεία και με δέχτηκε στην τάξη του. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι ότι όταν ξεκινήσαμε τα μαθήματα τον επόμενο Σεπτέμβριο, μου διόρθωσε αμέσως κάτι στην τεχνική μου το οποίο είναι καθοριστικά σημαντικό για την τεχνική της κιθάρας.. τα λεγκάτα. Στο προηγούμενο ωδείο είχα τραβήξει ένα δρόμο, τον οποίον αν συνέχιζα, πιθανότατα τώρα να μην ήμουν μουσικός...

Πώς γίνεται να μη σου μάθει το σωστό, κάποιος που είναι καθηγητής και έχει δίπλωμα; Αυτός πώς πήρε το δίπλωμά του;
Π.Μ.: Εδώ τώρα ανοίγεις ένα πολύ μεγάλο θέμα. Δυστυχώς στα ελληνικά ωδεία, θα σου πω ένα ποσοστό που δεν είναι υπερβολικό, το 80% των καθηγητών κιθάρας ( για τα άλλα όργανα δεν γνωρίζω), είναι καθηγητές οι οποίοι καταστρέφουν ταλέντα! Το λέω τόσο απλά. Και αυτό γίνεται ως εξής: κάποιος παίρνει ένα χαρτί, ένα δίπλωμα δηλαδή, σ’ ένα ωδείο της γειτονιάς, επειδή φέρνει μια επιτροπή που είναι άνθρωποι της «παρέας» του καθηγητή του. Οργανώνεται δηλαδή μια επιτροπή εύκολη για να δώσει ένα δίπλωμα. Αυτός λοιπόν παίρνει το δίπλωμα χωρίς να το αξίζει, μετά διδάσκει και οι μαθητές του πάλι παίρνουν πτυχίο ή δίπλωμα με τον ίδιο τρόπο, με αποτέλεσμα αυτό να ανακυκλώνεται. Οπότε για έναν μαθητή, είναι ότι σημαντικότερο να πέσει σ’ έναν καλό δάσκαλο. Κι εγώ στάθηκα πάρα πολύ τυχερός σ αυτό το κομμάτι.. Τώρα πια που διδάσκω κι εγώ εδώ και αρκετά χρόνια ,ξέρω ότι ο ρόλος του δασκάλου για έναν μαθητή, είναι το άλφα και το ωμέγα..

Φαντάζομαι πως παίζει ρόλο και η μεταδοτικότητα που έχει κάποιος ως δάσκαλος. Γιατί δεν νομίζω πως μπορούν όλοι να διδάξουν, ανεξάρτητα από το πόσο καλοί είναι σαν σολίστες.
Π.Μ.: Στον Νότη ήταν 3-4 πράγματα μαζί. Πρώτον τον σεβόμουν πολύ ως τραγουδοποιό και κιθαρίστα.. Αυτό και μόνο, μου δημιουργούσε την αίσθηση να πηγαίνω σε κάθε μάθημα διαβασμένος... Εκτός απ’ αυτό ,όταν μου έδινε ένα καινούργιο κομμάτι, το έπαιζε στην κιθάρα να το ακούσω. Αυτό δεν το κάνουν οι περισσότεροι δάσκαλοι. Βάζουν στους μαθητές τους κομμάτια, τα οποία δεν μπορούν να παίξουν οι ίδιοι... Οπότε άκουγα πώς το ερμήνευε εκείνος και αυτό με γοήτευε… Ήταν επίσης ένας δάσκαλος, ο οποίος με κρατούσε πάντα προσγειωμένο και αυτό μου έκανε καλό γιατί πάντα είχα απ’ τον εαυτό μου απαιτήσεις να βελτιώνομαι περισσότερο. Το λέω ξανά... Στάθηκα πολύ τυχερός που βρέθηκα ως μαθητής δίπλα στον Μαυρουδή…

Την πρώτη φορά που σας άκουσα μαζί σαν ντουέτο εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα, γιατί μέχρι τότε νόμιζα ότι η κιθάρα είναι τα 2-3 ακόρντα σαν συνοδεία ενός τραγουδιού. Δεν είχα ιδέα τι είναι η κλασσική κιθάρα. Σου αρέσει να συμμετέχεις σε ορχήστρες;
Π.Μ.: Η κιθάρα είναι ένα όργανο πολυφωνικό όπως ακριβώς το πιάνο. Με μια διαφορετική αίσθηση βέβαια, ίσως πιο νυχτερινή, πιο ερωτική, είναι ένα ιδιαίτερο όργανο. Υπάρχει μια μερίδα κόσμου που ακόμα νομίζει ότι η κιθάρα είναι συνοδευτικό όργανο για τα τραγούδια. Για ένα σολίστα όμως, το να συνοδεύει ως «εποχιακός» μουσικός γνωστούς τραγουδιστές, όντας μέλος της ορχήστρα τους δεν είναι κάτι δημιουργικό. Φυσικά δεν είναι κάτι το οποίο σνομπάρω. Απλά εγώ δεν επιθυμώ να το κάνω... Θέλω με ότι καταπιάνομαι στη μουσική, να αισθάνομαι καλλιτέχνης.. Και επειδή στη ζωή τα πάντα είναι ρευστά , ειλικρινά αν ποτέ έφτανα σε σημείο να μη μπορώ να κάνω πράγματα στη μουσική τα οποία θα με «γέμιζαν», μάλλον θα άλλαζα επάγγελμα…

Πολλοί άνθρωποι, νέοι κυρίως, είναι κολλημένοι με την ηλεκτρική κιθάρα και εντυπωσιάζονται πολύ με κάποια σόλο.
Π.Μ.: Η αλήθεια είναι ότι για να γίνεις ένας ολοκληρωμένος κιθαρίστας ,πρέπει πρώτα να ανακαλύψεις τον κόσμο της κλασσικής κιθάρας και αφού το κάνεις αυτό, μετά μπορείς να περάσεις και σε άλλα είδη μουσικής... Υπάρχουν πολλοί που με ρωτάνε, «παίζετε και με πένα;» Μα όπως παίζεις στην κλασσική κιθάρα με τα νύχια είναι σαν να έχεις τέσσερις πένες! Είναι πράγματα που δεν τα γνωρίζει ο κόσμος. Θα πω κάτι πολύ απλό, πως με την πένα δεν μπορείς να παίξεις δύο νότες μαζί. ..Μου αρέσει πολύ ο ήχος και της ηλεκτρικής και της ακουστικής κιθάρας. Απλά κατά τη γνώμη μου, ένας ηλεκτρικός κιθαρίστας θα πρέπει πρώτα απ όλα να σπουδάζει (έστω για μερικά χρόνια) κλασική κιθάρα. Είναι τεράστια η μουσική κληρονομιά που αποκτά κάποιος ο οποίος έχει ερμηνεύσει έργα μεγάλων συνθετών της αναγέννησης, της κλασικής περιόδου, του 20ου αιώνα…

Εσύ παίζεις ακουστική και ηλεκτρική;
Π.Μ.: Ακουστική έχω παίξει πολλές φορές αλλά μόνο σε στούντιο ηχογραφήσεων. Ηλεκτρική δεν έχει τύχει να παίξω ούτε σε συναυλίες ούτε σε δίσκους.

Και πότε ξεκίνησες να μάθεις κιθάρα και πως αποφάσισες να διδάξεις;
Π.Μ.: Ξεκίνησα το 1986. Όταν ήμουν σε ηλικία 22-23 ετών, ο Μαυρουδής μου πρότεινε να δώσω διπλωματικές εξετάσεις. Ήμουν σε θέση να το κάνω, όμως εγώ ήθελα να κάνουμε κι άλλα μαθήματα, να ερμηνεύσω όσο το δυνατόν περισσότερα έργα. Δεν με άγχωνε να πάρω δίπλωμα το συντομότερο δυνατό. Κάναμε πολύ μεγάλο ρεπερτόριο και τώρα που το σκέφτομαι, μόνο κερδισμένος βγήκα απ’ αυτό.

Είναι σαν την «Ιθάκη» του Καβάφη δηλαδή.
Π.Μ.: Ακριβώς. Να φανταστείς ότι όταν έδωσα για δίπλωμα είχαμε κάνει ήδη τον πρώτο δίσκο «Café de l’ art». Ήμασταν ήδη συνεργάτες, και ακόμα δεν είχα πάρει δίπλωμα. Αλλά θυμάμαι πως όταν έδωσα εξετάσεις, δεν είχα αυτό το τρακ που έχει συνήθως κάποιος μαθητής. Ένιωθα πλέον ότι ήμουν καλλιτέχνης και ενώπιον της εξεταστικής επιτροπής ένιωθα όμορφα. Παίρνοντας το δίπλωμά μου αποφάσισα να διδάξω, γιατί όπως έλεγα πριν, είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος του δασκάλου και θεωρούσα ότι αυτά που πήρα εγώ όλα αυτά τα χρόνια απ’ τον Μαυρουδή και γενικότερα από τη δική μου εμπειρία και το «ψάξιμο» πάνω στη μουσική, θα ‘ταν πολύ όμορφο να προσπαθήσω να τα μεταδώσω σε ανθρώπους οι οποίοι θέλουν να ασχοληθούν με την κιθάρα.

Απ’ όταν ξεκίνησες εσύ μέχρι σήμερα, πόσα πράγματα έχουν αλλάξει στον κιθαριστικό χώρο;
Π.Μ.: Πολλά. Εγώ έζησα (στα τελειώματά της βέβαια) την εποχή που τα ωδεία ήταν σε ακμή, υπήρχαν οι σχολές κιθάρας, γίνονταν πολλές μαθητικές συναυλίες όπου για παράδειγμα παρουσιαζόταν η τάξη του Κοτσιώλη, η τάξη του Ασημακόπουλου, του Μαυρουδή, του Μπουντούνη, της Παπανδρέου, και αυτό ήταν ένα γεγονός. Υπήρχε ο «ευγενής» ανταγωνισμός των τάξεων και αυτό ήταν κάτι πολύ θετικό. Υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον για την κιθάρα. Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει πολλά... Το στοιχείο των «τάξεων» έχει ατονήσει. Οι μαθητικές συναυλίες κιθάρας έχουν μειωθεί πάρα πολύ, δεν υπάρχει πια η αύρα και η ζεστασιά που υπήρχε τότε...

Πώς νιώθεις σχετικά με τη συνεργασία σου με το Πυθαγόρειο Ωδείο;
Π.Μ.: Μου έγινε μια πάρα πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση να συνεργαστώ με το Πυθαγόρειο .Κατά τη γνώμη μου είναι ένα ωδείο το οποίο αποτελεί πρότυπο λειτουργίας για τη μουσική εκπαίδευση της χώρας. Η οργάνωση με την οποία λειτουργεί είναι μοναδική, με έχει ενθουσιάσει. Αισθάνομαι ιδιαίτερα χαρούμενος γι’ αυτή τη συνεργασία. Με τους ανθρώπους που έχουν το ωδείο, τον Πάνο Πίτσιο και τη Βίκυ Παπαδοπούλου, μας ενώνει ένας μεγάλος αλληλοσεβασμός. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου το γεγονός, ότι ενώ όλα τα ωδεία έχουν χρόνο με το χρόνο πτωτική πορεία από πλευράς αριθμού μαθητών, το Πυθαγόρειο ωδείο έχει έντονα ανοδική… Να φανταστείτε, ότι αυτή τη στιγμή αριθμεί πάνω από 600 μαθητές, νούμερο που εγώ τουλάχιστον, δεν γνωρίζω άλλο ωδείο στην Ελλάδα να προσεγγίζει.

Παραδίδεις και ιδιαίτερα μαθήματα κιθάρας;
Π.Μ.: Όχι, ιδιαίτερα δεν έκανα ποτέ. Νομίζω ότι είναι πιο «υγιής» η σχέση δασκάλου - μαθητή μέσα στο χώρο ενός ωδείου…

Στο ιδιαίτερο νομίζω πως είναι και λίγο σαν να είσαι κλεισμένος σ’ έναν κόσμο και δεν βλέπεις τι γίνεται έξω.
Π.Μ.: Έτσι ακριβώς. Γι’ αυτό κι εγώ δεν επέλεξα ποτέ να κάνω ιδιαίτερα. Αν το έβλεπα από οικονομικό συμφέρον, θα με συνέφερε ... Αλλά ποτέ δεν ήμουν ο άνθρωπος εκείνος που θα κοίταζα το οικονομικό μου συμφέρον εις βάρος ενός άλλου ανθρώπου. Το θεωρώ ανήθικο…

Απ’ ό,τι διαβάζω, φέτος στο Πυθαγόρειο θα γίνουν και πολλά καινούρια και ενδιαφέροντα πράγματα. Ήδη ξεκίνησε το «Τμήμα Φωνητικής & Μουσικής εξερεύνησης» στο οποίο θα διδάσκεις εσύ και η Αναστασία Μουτσάτσου. Τι ακριβώς θα γίνεται εκεί;
Π.Μ.: Είναι ένα μάθημα το οποίο δεν διδάσκεται γενικότερα στα ωδεία. Έχει να κάνει με την ερμηνευτική προσέγγιση των τραγουδιών. Εγώ έχω το ρόλο της μουσικής «αναζήτησης» , της ρυθμολογίας, της τονικής σταθερότητας και της γενικότερης εμβάθυνσης πάνω στην ερμηνεία των τραγουδιών, ενώ η Α ναστασία , εκτός απ αυτά, ασχολείται επιπλέον με την σκηνική παρουσία και την ερμηνεία του λόγου.. Νομίζω ότι είναι ένα τμήμα πάρα πολύ ενδιαφέρον και θα είναι σημαντική εμπειρία για όποιον το παρακολουθήσει.

Εκτός από το Πυθαγόρειο συνεργάζεσαι και με το Δημοτικό Ωδείο της Μήλου, όπου είσαι Καλλιτεχνικός Διευθυντής. Πώς ξεκίνησε αυτή η συνεργασία, και ποια είναι γενικότερα η σχέση σου με το νησί;
Π.Μ.: Η συνεργασία ξεκίνησε πριν 4-5 χρόνια, όταν μου τηλεφώνησε ο Δήμαρχος της Μήλου ο Γιώργος Τσαΐνης, με τον οποίο είχαμε γνωριμία από παλιά πριν γίνει δήμαρχος, και μου πρότεινε να αναλάβω την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Δημοτικού Ωδείου που τότε θα ξεκινούσε, και να βοηθήσω γενικότερα και στα πολιτιστικά του νησιού. Κάτι που το θεώρησα ως μια πρόκληση, μου φάνηκε ωραίο σαν εμπειρία το να αναλάβω το ωδείο, και να «ξεφεύγω» απ’ την Αθήνα μια φορά την εβδομάδα που πηγαίνω στη Μήλο. Πίστεψα ότι ίσως μπορέσω να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι να βοηθήσω στο να δημιουργηθεί μια μουσική κουλτούρα σ’ ένα νησί το οποίο ήταν τελείως άγονο πολιτισμικά. Και όντως από τότε έχουν γίνει πολλά πράγματα στο δημοτικό ωδείο. Έχει γύρω στους 100 μαθητές, που είναι ένας μεγάλος αριθμός για ένα νησί σαν τη Μήλο. Περάσαμε από διάφορα κύματα και διάφορα προβλήματα, αλλά το ωδείο έχει φτάσει σ’ ένα σημείο που δουλεύει πια οργανωμένα, γίνονται μαθητικές συναυλίες κάθε χρόνο, γίνονται κανονικές εξετάσεις. Με τη Μήλο γενικότερα δεν είχα καμία σχέση. Τώρα πια αισθάνομαι ότι είναι ένα νησί που το ξέρω πολύ καλά τόσα χρόνια που πηγαίνω, και έχω αποκτήσει μια σχέση συναισθηματική.

Κάτι που παρατηρείται πολύ συχνά κυρίως στους τραγουδιστές, είναι πως είτε επειδή έχουν κάποιους άλλους τραγουδιστές σαν πρότυπα, είτε επειδή έχουν ακούσει και έχουν επηρεαστεί από τις πρώτες εκτελέσεις, ιδίως στο ξεκίνημά τους “μιμούνται” κάποιους άλλους. Ισχύει το ίδιο και στην κιθάρα;
Π.Μ.: Ναι γίνεται κατά κόρον αυτό, το κάνουν πολλοί. Επηρεάζονται από το πώς παίζει ένα κομμάτι για παράδειγμα ο John Williams η οποιοσδήποτε άλλος διάσημος κιθαρίστας. Τελικά αυτός που έχει ιδιαίτερη καλλιτεχνική προσωπικότητα και αυτός που διακρίνεται, είναι εκείνος που καταφέρνει να ερμηνεύει ένα έργο αφήνοντας το προσωπικό του στίγμα..

Και πώς βρίσκεις τελικά τη δική σου ερμηνευτική ταυτότητα;
Π.Μ.: Εκεί είναι πια που πάμε στο θέμα του ταπεραμέντου, του ταλέντου, της ενέργειας που έχει ο καθένας. Αυτό που έχεις μέσα σου το βγάζεις με τη μουσική, το βγάζεις παίζοντας κιθάρα. Για να γίνεις πολύ καλός κιθαρίστας, πρέπει να περάσεις από κάποια στάδια, να γίνεις πρώτα δεξιοτέχνης και από ‘κει και μετά ξεκινάει ο καλλιτέχνης. Υπάρχουν δεξιοτέχνες που δεν είναι καλλιτέχνες, όσο κι αν ακούγεται παράξενο αυτό που λέω. Έχει τύχει να ακούσω σε ρεσιτάλ ,πολλούς που παίζουν πολύ δεξιοτεχνικά ένα μουσικό έργο, αλλά δεν γοητεύουν το ακροατήριο… Ενώ άλλοι που μπορεί να μην είναι τόσο δεξιοτέχνες, «βγάζουν» ψυχή και ενέργεια στο παίξιμό τους και παίρνουν το τριπλό χειροκρότημα.

Κάτι που έχω διαβάσει αρκετά σε διάφορες συζητήσεις κυρίως στο internet, είναι πως κλασσικός κιθαριστής θεωρείται αυτός που κάνει ρεσιτάλ, που ασχολείται αποκλειστικά με το κλασσικό ρεπερτόριο της κιθάρας. Δηλαδή, σύμφωνα με αυτό το “πρότυπο”, θα μπορούσαμε να πούμε ότι εσύ δεν είσαι κλασσικός κιθαριστής;
Π.Μ.: Εδώ τώρα αγγίζεις ένα πολύ λεπτό ζήτημα. Αν κάποιος θεωρείται κλασικός κιθαριστής όταν κάνει ρεσιτάλ, εγώ δεν είμαι. Εδώ και αρκετά χρόνια δεν παίζω ολοκληρωμένα κλασικά ρεσιτάλ. Μπορεί σε κάποιες συναυλίες να εντάσσω κάποια κιθαριστικά έργα στο πρόγραμμα ,αλλά με την έννοια αυτή δεν είμαι πια ο κλασσικός σολίστ. Είναι ένας δρόμος ο οποίος είναι πολύ δύσκολος στην Ελλάδα. Για έναν άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί μόνο μ’ αυτό δεν υπάρχει το ανάλογο κοινό... Έχω παρατηρήσει φαινόμενα όπως το να δίνει ρεσιτάλ ένας κλασσικός κιθαρίστας για παράδειγμα στο Ωδείο Νάκα, και να μαζεύονται οι γνωστοί του, οι συμμαθητές του και αυτοί οι 50-100 ίδιοι άνθρωποι, να μεταφέρονται και σε μια άλλη αίθουσα για να παρακολουθήσουν κάτι αντίστοιχο... Ήταν κάτι που δεν με ενδιέφερε να το κάνω επαγγελματικά γιατί απ’ όταν ήμουν 18 χρονών είχα το “μικρόβιο” του αυτοσχεδιασμού, μου άρεσε η μουσική ευρέως, δεν μου άρεσε μόνο η κλασική κιθάρα και η κλασική μουσική. Βεβαίως αν δεν είχα φτάσει στο σημείο να κατακτήσω την τεχνική της κιθάρας, δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα απ’ όλα αυτά που κάνω σήμερα. Αλλά πάντα μου άρεσε το τραγούδι, η ορχηστρική μουσική γενικότερα, η τζαζ, η ροκ, είχα ακούσματα απ’ όταν ήμουν μικρό παιδί από τους Pink Floyd, τον Sting κ.ά. Θεωρώ τη μουσική ένα τεράστιο ποτάμι ... Δεν μ’ ενδιάφερε λοιπόν να γίνω κλασικός σολίστ. Βέβαια διατηρώ την τεχνική μου και σίγουρα ανά πάσα στιγμή μπορώ να μελετήσω και να παίξω οποιοδήποτε κομμάτι από το ρεπερτόριο της κλασικής κιθάρας.
Αυτό που έχω να πω όμως για πολλούς συναδέλφους, είναι κάτι που με στενοχωρεί (γι’ αυτούς βασικά). Θεωρώ τουλάχιστον περίεργο και κακό για ένα κιθαρίστα, το να μη μπορεί να παίξει εκτός παρτιτούρας. Να μη γνωρίζει ουσιαστικά την ταστιέρα της κιθάρας. Το να μη μπορεί να συνοδεύσει ένα απλό τραγούδι παρά μόνο αν το δει γραμμένο σε παρτιτούρα ... Ένα τέτοιο μουσικό δεν μπορώ να τον σεβαστώ ... Και δυστυχώς είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού αυτοί που μπορούν να παίξουν χωρίς παρτιτούρα, στο χώρο της κιθάρας στην Ελλάδα. Γι’ αυτό και με τον Μαυρουδή ταιριάξαμε πάρα πολύ σαν ντουέτο, έχουμε κάνει 8 δίσκους μαζί και έχουμε μια συνεργασία τόσα χρόνια. Γιατί είχαμε την ίδια αισθητική πάνω σε θέματα μουσικών επιλογών...

Πως ξεκίνησε η συνεργασία σου με το Νότη Μαυρουδή;
Π.Μ.: Είμαστε συνεργάτες εδώ και 14 χρόνια. Προφανώς είχε διακρίνει κάποια δείγματα πάνω μου από την εποχή που ήμουν ακόμα μαθητής του. Θεώρησε ότι μπορούμε να «κολλήσουμε» μουσικά. Τότε ήμουν ένας σπουδαστής, ένας νέος άνθρωπος, και όταν μου έκανε μια τέτοια πρόταση ένας τόσο καταξιωμένος τραγουδοποιός και κιθαρίστας, ένιωσα πολύ όμορφα και ήθελα φυσικά να σταθώ αντάξιος δίπλα του. Στην πορεία ταιριάξαμε, κόλλησαν τα μουσικά μας χνώτα πάρα πολύ.

Πώς ξεκινήσατε τη σειρά «Café de l’ art»;
Π.Μ.: Το 1999 είχαμε βγάλει κάποια ντουέτα, και ο Νότης μου πρότεινε να τα ηχογραφήσουμε για να τα έχουμε στο αρχείο μας. Μπήκαμε λοιπόν σ’ ένα στούντιο και ηχογραφήσαμε 4-5 κομμάτια, για προσωπική μας χρήση, και για να μην τα ξεχάσουμε αργότερα. Κάποια στιγμή ο Νότης είχε ένα ραντεβού με τον Στέλιο Φωτιάδη που ήταν τότε ο διευθυντής της Eros Music. Ο Φωτιάδης άκουσε τις ηχογραφήσεις, του άρεσαν και μας παρακίνησε να «κυκλοφορήσουμε» ένα CD.Ο Φωτιάδης είναι ο “υπεύθυνος” για τα «Café de l’ art», και είναι και ο “νονός” αυτού του τίτλου, ήταν δική του ιδέα να ονομαστεί έτσι το πρώτο μας CD. Εμείς συμφωνήσαμε και έγινε το πρώτο «Café de l’ art». Οι πρώτες παραγγελίες στα δισκοπωλεία ήταν 300 αντίτυπα σε όλη την Ελλάδα. Μετά από 1 μήνα περίπου μας τηλεφώνησαν από τη δισκογραφική εταιρεία και μας είπαν ένα πολύ ευχάριστο νέο, ότι ο δίσκος είχε μπει στο Top-50 της IFPI, είχε κάνει νέα είσοδο στο Νο. 25. Αυτό το CD έμεινε για 57 συνεχόμενες εβδομάδες στο Top της IFPI. Και εκεί που ξεκίνησε με 300-400 αντίτυπα έφτασε σήμερα να έχει πουλήσει γύρω στις 20.000 αντίτυπα, που πλέον είναι ένα νούμερο τεράστιο, ακόμα και για τραγουδιστικούς δίσκους, πόσο μάλλον για τους κιθαριστικούς.

Ναι, πλέον ο χρυσός δίσκος έχει πέσει στα 6.000 αντίτυπα και 12.000 ο πλατινένιος, τη στιγμή που όταν ξεκίνησε ο θεσμός, τα όρια ήταν στα 50.000 και στα 100.000!
Π.Μ.: Ακριβώς. Αφού λοιπόν είχε τόσο μεγάλη επιτυχία ο δίσκος, κάναμε και δεύτερο. Κι έτσι η επιτυχία του κάθε δίσκου μας οδήγησε να κάνουμε 6 δίσκους μέχρι σήμερα, οι οποίοι έχουν όλοι μεγάλες πωλήσεις, συνολικά πάνω από 70.000 αντίτυπα.

Πώς επιλέγετε τα κομμάτια που θα μπουν στον κάθε δίσκο;
Π.Μ.: Το πρώτο πράγμα που κοιτάμε είναι να αρέσουν και στους δύο μας . Αλλά επειδή αυτοί οι δίσκοι απευθύνονται σ’ ένα ευρύ κοινό, κοιτάμε να είναι μουσικές εκτός από όμορφες και «δοκιμασμένες»... Θέλουμε να κάνουμε την κιθάρα γνωστή όλο και περισσότερο στον κόσμο…

Πέρα από τη συνεργασία σου με τον Νότη Μαυρουδή, τι συνεργασίες θα ήθελες να κάνεις;
Π.Μ.: Κατ’ αρχάς θέλω να πω ότι η συνεργασία μου με τον Νότη είναι για μένα ένα μεγάλο κεφάλαιο. Απ’ αυτή τη συνεργασία και μέσα από τα «Café de l’ art» έγινα γνωστός σ’ ένα συγκεκριμένο κοινό. Το ντουέτο το οποίο με πολύ κόπο αλλά και αγάπη «χτίσαμε», έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο κοινό του οποίου την αγάπη νιώθουμε σε κάθε συναυλία μας. Σκοπεύουμε να το διατηρήσουμε για όσο μπορούμε, δεν έχουμε λόγο να μην το συνεχίσουμε. Από εκεί και πέρα, οι συνεργασίες που θα κάνω θα είναι συνεργασίες που θα έχουν ως κριτήριο το να με γοητεύουν καλλιτεχνικά οι άνθρωποι με τους οποίους θα συνεργάζομαι…

Μίλησες μας για τη συνεργασία σου με την Ελένη Πέτα καθώς και για τη συναυλία που θα κάνετε μαζί στο Πυθαγόρειο ωδείο στις 16 Οκτωβρίου.
Π.Μ.: Με την Ελένη, γνωριστήκαμε για πρώτη φορά τον περασμένο Μάρτιο .Τη θεωρώ μια σπουδαία ερμηνεύτρια διεθνούς επιπέδου… Η ποιότητα της χροιάς της, το ταπεραμέντο και η ενέργεια που διαθέτει, η μουσική της κατάρτιση, η τονική της σταθερότητα, είναι στοιχεία που σπανίζουν στο χώρο των τραγουδιστών… Είναι μια εξαιρετικά όμορφη συνεργασία …Επίσης, το «χρώμα» της φωνής της, ταιριάζει μαγικά με τους ήχους της κιθάρας. Αυτό θα το διαπιστώσουν όσοι έρθουν στην πρώτη κοινή μας συναυλία την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου στο πυθαγόρειο ωδείο. Το πρόγραμμα το οποίο θα παρουσιάσουμε το θεωρώ πραγματικά πολύ ιδιαίτερο και είναι γεμάτο εκπλήξεις…

Ποιοι τραγουδιστές είναι οι πιο αγαπημένοι σου;
Π.Μ.: Από τραγουδιστές δεν μπορώ να πω ότι κάποιος είναι ο αγαπημένος μου. Έχει να κάνει περισσότερο με το ρεπερτόριο... Δηλαδή μου αρέσουν κάποια τραγούδια όπως τα έχει ερμηνεύσει ο Νταλάρας, η Γαλάνη, η Αλεξίου, η Πρωτοψάλτη, ο Μητσιάς, και άλλοι τραγουδιστές. Άλλα πάλι όχι… Θεωρώ πως ο τραγουδιστής κρίνεται από το ρεπερτόριό του, και όχι από το πόσο καλή φωνή έχει…

Δηλαδή δεν θα μπορούσες για παράδειγμα να συνεργαστείς με κάποιον που έχει αντικειμενικά καταπληκτική φωνή αλλά έχει πει άσχημα τραγούδια; Να τον δεις μόνο σαν φωνή, που μπορεί να πει καλά και κάτι άλλο πιο ποιοτικό…
Π.Μ.: Αν αυτός ο άνθρωπος έχει αλλάξει οριστικά την αισθητική του, αποποιείται αυτά που έκανε στο παρελθόν, θέλει να κάνει άλλο ρεπερτόριο και όντως έχει πολύ καλή φωνή θα μπορούσα να το κάνω.

Πριν δύο χρόνια έγινε στο Ηρώδειο ένα αφιέρωμα στα ρεμπέτικα που μιλούν για «απαγορευμένες ουσίες». Εκεί συμμετείχε ο τραγουδιστής της όπερας Θέμης Σερμιέ σε έναν διαφορετικό ρόλο από τον συνηθισμένο, και δήλωσε πως μέσα από αυτές τις παραστάσεις διαπίστωσε ότι δεν υπάρχει άσχημο είδος τραγουδιού, υπάρχουν άσχημα και όμορφα τραγούδια σε κάθε είδος. Συμφωνείς;
Π.Μ.: Έτσι είναι. Μπορεί για παράδειγμα στη Heavy Metal να βρεις τραγούδια πάρα πολύ όμορφα και άλλα που είναι κακόγουστα. Ή ακόμα και στο Έντεχνο τραγούδι (το τι πάει να πει Έντεχνο είναι άλλη μια παρεξηγημένη έννοια) μπορεί να ακούσεις κομμάτια τα οποία μόνο “έντεχνα” δεν είναι, είναι ακαλαίσθητα, απλώς έχουν την ετικέτα “έντεχνο” και είναι ό,τι χειρότερο ... Και άλλα τα οποία λες ότι είναι πόπ τραγούδια είναι πολύ ωραία.
Δεν υπάρχουν ταμπέλες στη μουσική υπάρχουν όμορφα και άσχημα τραγούδια, σύμφωνα με την αισθητική του καθενός βέβαια πάντα. Δεν μπορείς να βάλεις στη μουσική ταμπέλες του στυλ «έντεχνο», «ελαφρό», «κλασικό» ,«σουξέ» κ.τ.λ. Τι πάει να πει για παράδειγμα “ελαφρό”; Ο «Μεγάλος ερωτικός» του Χατζιδάκι αποτελείται από ελαφρά τραγούδια; Η Λένα Πλάτωνος γράφει ελαφρά τραγούδια; Είναι κομμάτια τόσο ψαγμένα, τόσο βαθυστόχαστα… Θα τα πεις “ελαφρά” απλά επειδή δεν είναι κλασσικά; Είναι τελείως αδόκιμοι όροι αυτοί. Αν φύγουμε απ’ αυτά τα κλισέ κάποτε στην Ελλάδα, θα προχωρήσει καλύτερα η μουσική.

Εδώ και αρκετά χρόνια, στην Ελλάδα ο καθένας βγαίνει και νομίζει ότι είναι τραγουδιστής, μουσικός, συνθέτης... Στα σχολεία πάντως το μάθημα της Μουσικής είναι μάλλον το πλέον υποτιμημένο σαν μάθημα. Τελικά η Μουσική είτε γίνεται η “ώρα του παιδιού” και κανείς δεν ενδιαφέρεται, ή δεν κάνουν καν Μουσική και στην ώρα της βάζουν άλλα μαθήματα για να αναπληρώσουν ύλη.
Π.Μ.: Ναι, γιατί είναι λάθος ο τρόπος που γίνεται το μάθημα της μουσικής. Η Θεωρία της μουσικής δεν αφορά κανέναν στο σχολείο, είναι κάτι βαρετό. Θα μπορούσε να γίνεται με άλλους τρόπους το μάθημα της μουσικής και να ήταν πολύ ενδιαφέρον. Θα μπορούσαν για παράδειγμα τα σχολεία να καλούν κάποιους καλλιτέχνες να παίζουν στα παιδιά μουσική, να έρχονται σε επαφή με διάφορες μουσικές, να έχουν καινούργια ακούσματα… Θα πρέπει να αλλάξει ριζικά το θέμα της μουσικής εκπαίδευσης στα σχολεία. Πιο χρήσιμο θα ήταν να υπήρχε για παράδειγμα μια επιλογή από κάποια μουσικά όργανα με τα οποία θα μπορούσε να ασχοληθεί ο κάθε μαθητής μέσα στο χώρο του σχολείου.

Αυτό είναι κάτι που γίνεται στα μουσικά σχολεία.
Π.Μ.: Ναι. Δεν θα μπορούσε όμως να γίνει και γενικότερα; Και στα Δημόσια σχολεία. Τόσο δύσκολο θα ήταν; Θα ήταν πολύ ωραίο και πιο ενδιαφέρον για τους μαθητές αυτό.

Στα μουσικά σχολεία πιστεύεις ότι γίνεται σωστή δουλειά;
Π.Μ.: Δεν έχω πολύ μεγάλη εμπειρία. Πρόσφατα πήγαμε με τον Μαυρουδή στο Μουσικό Λύκειο Παλλήνης και κάναμε ένα ρεσιτάλ. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι μπαίνοντας στο σχολείο για να συναντήσουμε τον Διευθυντή και να συνεννοηθούμε για κάποιες λεπτομέρειες, περνώντας απ’ τις τάξεις, παντού ακουγόταν μουσική. Τα παιδιά έπαιζαν μουσικά όργανα, άλλος έπαιζε βιολί, άλλος πνευστά, έφτιαχναν σχήματα με 3 κιθάρες, γενικώς υπήρχε στην ατμόσφαιρα μια απίστευτη μουσική ζωντάνια. Απ’ το αυτό το «λίγο» που είδα, νομίζω ότι γίνεται δουλειά, η αύρα που πήρα ήταν πολύ όμορφη.

Υπάρχει κάποια στιγμή από συναυλία, είτε ευχάριστη είτε δυσάρεστη, που να σου έχει εντυπωθεί έντονα;
Π.Μ.: Από όμορφες στιγμές υπάρχουν πολλές… Έχουμε κάνει συναυλίες τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, που μου έχουν αφήσει πάρα πολύ ωραία αίσθηση. Ο κόσμος ήταν πολύ ένθερμος. Νιώθω πολύ τυχερός με τη δουλειά μου. Μου έχει χαρίσει υπέροχες στιγμές.
Μια συναυλία που μου έχει εντυπωθεί έντονα, ήταν σίγουρα η συναυλία που είχε γίνει στο Ηρώδειο το 2004. Είχαμε παίξει και κάποια κιθαριστικά ντουέτα που ήταν δύσκολα τεχνικά. Θυμάμαι ότι είχα πολύ τρακ..

Και λόγω του χώρου;
Π.Μ.: Και λόγω του χώρου, είναι σαν να σε καταπίνει η σκηνή του Ηρωδείου. Βλέπεις 6.000 ανθρώπους να είναι από πάνω σου κρεμασμένοι. Νιώθεις υπερβολικά εκτεθειμένος.. Ήταν πολύ σημαντική αυτή η εμπειρία.
Από δυσάρεστες στιγμές, αυτές που θυμάμαι έχουν να κάνουν κυρίως με το θέμα του ήχου, που είναι συχνό πρόβλημα κυρίως στις επαρχιακές πόλεις, όπου οι εκεί ηχολήπτες δεν γνωρίζουν πολλές φορές ότι υπάρχει όργανο που λέγεται κλασική κιθάρα. Έχουν τύχει συναυλίες οι οποίες δεν μας άφησαν καλή αύρα λόγω προβλημάτων ηχητικής φύσεως …

Ποια θεωρείς μέχρι τώρα την πιο όμορφη συνεργασία σου, εκτός από τη συνεργασία με τον Μαυρουδή;
Π.Μ.: Παλιότερα είχα συνεργαστεί για ένα διάστημα με τον Γιάννη τον Παλαμίδα, ο οποίος είναι εκπληκτική φωνή, δεν έχω λόγια να χαρακτηρίσω τη φωνή του Παλαμίδα. Είναι κι αυτός ένας τραγουδιστής παγκοσμίου επιπέδου με μια καταπληκτική φωνή, με τεράστια τονική έκταση και με πολύ βαθιά μέσα της την κουλτούρα της γνήσιας ροκ. Ήταν μια πολύ ξεχωριστή συνεργασία, είχαμε παίξει τραγούδια πάρα πολύ ιδιαίτερα… Σε κάθε συναυλία ο Παλαμίδας με ενθουσίαζε, ήταν κάθε φορά και καλύτερος. Έχουμε πάρα πολύ καιρό να συνεργαστούμε, θα ήθελα πολύ να συνεργαστούμε ξανά κάποια στιγμή. Τον εκτιμώ πάρα πολύ σαν τραγουδιστή, μπορεί να μην είναι ευρέως γνωστός, αλλά σ’ ένα συγκεκριμένο χώρο έχει ένα κοινό πολύ φανατικό που τον λατρεύει.

Εκτός από τη συναυλία της ερχόμενης Παρασκευής με την Ελένη Πέτα, τι άλλα σχέδια υπάρχουν σχετικά με τις χειμερινές εμφανίσεις;
Π.Μ.: Υπάρχουν σχεδιασμοί και συζητήσεις για διαφορά πράγματα. Το μόνο το οποίο μπορώ να ανακοινώσω αυτή τη στιγμή, είναι το εξής: από τις 26 Οκτωβρίου και κάθε Δευτέρα - Τρίτη, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Νότης Μαυρουδής, εγώ, η Αναστασία Μουτσάτσου και ο Μάνος Αβαράκης (φυσαρμόνικα, φλάουτο, φλογέρες), θα εμφανιζόμαστε στη μουσική σκηνή "Μετρό".