237 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
16.07.2019
Ορφέας | Main Feed
Μιχάλης Τσαντίλας

Ήταν το 1996 που η Κατερίνα Κυρμιζή κυκλοφορούσε, με τη βοήθεια του Νίκου Γρηγοριάδη, το Κοντσέρτο Για Σοκολάτα Και Τριαντάφυλλα, αναντίρρητα ένα από τα καλύτερα ντεμπούτα άλμπουμ στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Θυμάμαι ότι πείστηκα τότε να το αγοράσω από μια σχετική δισκοκριτική, στο ΠΟΠ+ΡΟΚ πιθανότατα, και χωρίς να έχω ακούσει νότα προηγουμένως – όπως κάνω συνήθως δηλαδή. Σε μια εποχή που αν έλεγες στην παρέα μου ότι ακούς «ελληνικά» γινόσουν περίγελος (δεν έχει αλλάξει και πολύ αυτό εδώ που τα λέμε), εγώ είχα «λιώσει» το δισκάκι, χωρίς να μπορώ να συνέλθω από τη συνειδητοποίηση ότι εκείνα τα τραγούδια είχαν γραφτεί από ανθρώπους που ζούσαν στην ίδια, παραδομένη στο «έντεχνο» και στην ποπ της κοιλιάς, χώρα που ζούσα κι εγώ (ούτε εδώ έχουμε δραματικές αλλαγές).
Ακολούθησε ένα ακόμα άλμπουμ, Το Παιδί Με Την Κεραία, το 2002, ενώ και ο Γρηγοριάδης, μετά το Στη Μοναξιά Του Φάρου (1995), είχε κυκλοφορήσει το Αλφάδι, το 2000. Και μετά σιωπή. Οι δυο τους αποφάσισαν να αποτραβηχτούν από τα φώτα και να γίνουν γονείς, χωρίς όμως να σταματήσουν να δημιουργούν στο παρασκήνιο. Κι έτσι φτάνουμε στον περασμένο Ιούλιο και στην κυκλοφορία του Είναι Εδώ! που φέρει, για πρώτη φορά, την υπογραφή και των δύο. Και στη συνειδητοποίηση ότι η μουσική τους πορεία, που εγώ νόμιζα ως καλά κρυμένο μυστικό, έχει τελικά πολλούς και ένθερμους υποστηρικτές.

Πώς νιώσατε επιστρέφοντας μετά από αρκετά χρόνια, πρώτα στη σκηνή και μετά στο στούντιο και στα ράφια των δισκοπωλείων; Τι βρήκατε να έχει αλλάξει και τι παραμένει ίδιο στα μουσικά μας πράγματα;
Ν.Γ.: Τίποτα δεν έχει αλλάξει στην ουσία του πράγματος, που για εμάς τους τραγουδοποιούς είναι να φτιάχνουμε καλά τραγούδια, τίποτα δεν είναι όπως παλιά αφού το τοπίο στην δισκογραφία είναι αγνώριστο. Ο τρόπος επιλογής καλλιτεχνών και ο τρόπος που φτάνει η μουσική στο κοινό έχει αλλάξει άρδην.
Κ.Κ.: Πάντως, πρέπει να επισημάνω πως δεν έχουν αλλάξει δυστυχώς τα πρόσωπα που κινούν τα νήματα της δισκογραφίας στην Ελλάδα εδώ και δεκαετίες και είναι ουσιαστικά υπεύθυνοι για την απαξίωση της δισκογραφίας και των καλλιτεχνών γενικότερα. Μάλιστα μερικοί από αυτούς βλέποντας το καράβι να βουλιάζει δημιούργησαν ανεξάρτητα labels!

Πώς ήταν η διαδικασία συγκέντρωσης και ηχογράφησης του υλικού για το Είναι Εδώ!; Η εννιαία ατμόσφαιρα που το διέπει ήταν ηθελημένη ή απλά προέκυψε;
Κ.Κ.: Όταν ξεκινήσαμε την καταγραφή του υλικού, επειδή ακριβώς δεν μας πίεζε ένα αυστηρό χρονοδιάγραμμα όπως μας συνέβαινε στο παρελθόν, είχαμε την πολυτέλεια να παίξουμε, να εξερευνήσουμε, να πειραματιστούμε.
Ν.Γ.: Τα τραγούδια που συμπεριλήφθησαν σε αυτό το album, εκτός από αυτό της Κατερίνας, τα περισσότερα τα είχα καιρό στο συρτάρι μου. Είναι τραγούδια που άντεξαν στον προσωπικό μου χρόνο και για διάφορους λόγους δεν είχαν συμπεριληφθεί σε προηγούμενες δουλειές μας.

Είδατε αυτό το άλμπουμ ως μια ευκαιρία να «ανακεφαλαιώσετε» τα μέχρι σήμερα μουσικά πεπραγμένα σας και να φωνάξετε «παρών» σε όσους σας πεθύμησαν όλα αυτά τα χρόνια ή και σαν μια προσπάθεια να περπατήσετε νέα για εσάς μονοπάτια;
Ν.Γ.: Κάθε φορά όταν κάνεις μια καινούργια δουλειά είναι σαν να ανακεφαλαιώνεις και ταυτόχρονα να λες τα πράγματα με έναν καινούργιο τρόπο, να βλέπεις τα ίδια πράγματα με άλλο βλέμμα.
Κ.Κ.: Το καινούργιο αυτή τη φορά είναι ότι αποφασίσαμε να κάνουμε ένα δίσκο από κοινού. Παρόλο που πάντα στο παρελθόν είχε συμμετοχή ο ένας στα άλμπουμ του άλλου, αυτή τη φορά αποφασίσαμε να κάνουμε την ενορχήστρωση και την παραγωγή από κοινού κι ότι εγώ θα αναλάμβανα το ερμηνευτικό βάρος ενώ ο Νίκος το συνθετικό.
Είστε ευχαριστημένοι από την μέχρι στιγμής ανταπόκριση κοινού και κριτικών στο Είναι Εδώ!;

Ν.Γ.+Κ.Κ.: Ναι!

Κατερίνα, συνεισφέρεις μόνο ένα τραγούδι στον καινούργιο δίσκο. Θα υπάρξει στο μέλλον κάποια κυκλοφορία με αποκλειστικά δικά σου τραγούδια;
Κ.Κ.: Έχω πάρα πολύ υλικό στο συρτάρι μου… Σίγουρα στα σχέδιά μου είναι ένα προσωπικό άλμπουμ, αλλά γνωρίζω πλέον καλά ότι, όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο θεός γελάει.

Θα έλεγες ναι σε ενδεχόμενη πρόταση να ερμηνεύσεις τραγούδια κάποιου άλλου δημιουργού;
Κ.Κ.: Είμαι τραγουδοποιός και μουσικός και με ενδιαφέρει να κάνω πράγματα για να εκφράζομαι, που για μένα έχουν ουσία, που μου λένε κάτι. Με ενδιαφέρει επίσης η ενορχήστρωση και η μουσική παραγωγή. Δεν είμαι τραγουδίστρια γενικής χρήσης. Δεν θεωρώ καν τον εαυτό μου τραγουδίστρια, παρόλο που γνωρίζω πως είμαι πολύ καλύτερη από μερικές που το δηλώνουν. Μου είναι δύσκολο να περιοριστώ στο ρόλο του ερμηνευτή, αν όμως τύχει κάτι που μου αρέσει, το πιστεύω και έχω έστω κι έναν λόγο να το κάνω, θα το κάνω.
Πώς γράφετε τα τραγούδια σας; Πώς ξεκινάτε, ποιο μουσικό όργανο χρησιμοποιείτε συνήθως και κατά πόσο «πειράζετε» ο ένας τις ιδέες του άλλου;
Ν.Γ.: Η κιθάρα είναι το όργανο που και οι δύο παίζουμε και εκεί πάνω φτιάχνουμε τα τραγούδια μας. Σαφώς και επηρεάζουμε ο ένας τον άλλον, παρόλο που έχουμε διαφορετικό σύστημα που δημιουργούμε και διαφορετικό στυλ γραφής.
Κ.Κ.: Συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλον και πολλές φορές αισθάνομαι ότι ο Νίκος είναι το αρσενικό alter ego μου. Θαυμάζω και αγαπώ ό,τι κάνει ο Νίκος και το ίδιο πιστεύω ότι αισθάνεται κι αυτός.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι (είτε στον καινούργιο δίσκο είτε και παλιότερο) που βγήκε εντελώς αβίαστα; Και ποιο σας δυσκόλεψε περισσότερο; Θα μπορούσατε ποτέ να λειτουργήσετε με «ωράριο εργασίας» στο θέμα της δημιουργίας όπως κάνουν κάποιοι «συνάδελφοί σας με πείρα» (όπως ο Nick Cave π.χ.) ή πιάνετε την κιθάρα σας όποτε σας κάνει κέφι;
Ν.Γ.: Δεν κρατάμε τραγούδια που δεν βγαίνουν αβίαστα… (γέλια). Η όποια δυσκολία είναι συνήθως στον στίχο, όχι στη μουσική.
Κ.Κ.: Δεν είμαστε επαγγελματίες «καλλιτέχνες». Έχουμε και οι δύο μια ερωτική σχέση με τη μουσική.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες κυκλοφορίας του, μπορούσε κανείς πολύ εύκολα να «κατεβάσει» παρανόμως τον δίσκο σας, χωρίς το παραμικρό αντίτιμο, από διάφορα torrents και blogs. Σας ενοχλεί κάτι τέτοιο; Ποιες είναι οι σκέψεις σας πάνω στο φαινόμενο της πειρατείας και πώς βλέπετε τις νέες εξελίξεις στους τρόπους πώλησης και επικοινωνίας του μουσικού έργου;
Ν.Γ.: Είναι λυπηρό να σκέφτεσαι ότι, ενώ κάποιοι ενδιαφέρονται για τη μουσική σου, δεν είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν το αντίτιμο για να ανταμείψουν τη δουλειά σου. Ξέρετε, αν κανείς αναλογιστεί πόσοι άνθρωποι εργάζονται σε διαφορετικά πεδία για να καταλήξει ένα άλμπουμ στα ράφια των δισκοπωλείων, δεν θα έπεφτε τόσο εύκολα στην πειρατεία, ούτε θα του φαινόταν τόσο ακριβό το cd.
Κατερίνα, σε συνέντευξή σου (στον Γιώργο Μυζάλη, www.e-tetradio.gr), χαρακτήρισες «βαρετό» το μεγαλύτερο μέρος του λεγόμενου «έντεχνου» τραγουδιού και «ακατανόητη» την ελληνική αγγλόφωνη σκηνή, η οποία τελευταία βρίσκεται σε ιδιαίτερη άνθιση. Θα ήθελες να εξηγήσεις την άποψή σου;
Κ.Κ.: Όταν ακούω πράγματα από άλλους, λαχταρώ και περιμένω κάθε λεπτό να με εκπλήξουν, να μου δώσουν κάτι που δεν είχα φανταστεί. Θέλω να ζηλέψω, να παθιαστώ. Δεν είμαι μίζερη, θέλω να ακούω καλύτερους από μένα. Όταν όμως μαντεύω τη μελωδία, την ενορχήστρωση και το χειρότερο την λέξη με την οποία θα κάνει ομοιοκαταληξία ο στίχος, ή όταν ακούω κάτω από τις νότες προθέσεις αρπαχτής, βαριέμαι… Ψέματα να πω; Τώρα, για την αγγλόφωνη σκηνή είπα ότι μου φαίνεται ακατανόητη γιατί δεν μπορώ ειλικρινά να καταλάβω τους λόγους που ένας Έλληνας, που ζει στη Ελλάδα, και που απευθύνεται σε ελληνικό κοινό, θέλει να γράφει τραγούδια σε μια ξένη κι όχι στη μητρική του γλώσσα. Δε λέω, είναι μόδα! Αλλά, πολλά πράγματα τα σάρωσε ο χρόνος στο πέρασμά του. Οι μόδες αλλάζουν, το καλό τραγούδι μένει.
Έχετε δηλώσει (επίσης στο www.e-tetradio.gr) ότι «όλα γίνονται στο live». Αυτή η προτίμηση αποτελεί και μια γενικότερη τάση μεταξύ των καλλιτεχνών, την οποία κάποιοι αποδίδουν σε μια οργανωμένη προσπάθεια απαξίωσης της δισκογραφίας. Με δεδομένα τα αμέτρητα παραδείγματα όπως αυτό των Beatles, οι οποίοι άλλαξαν τον χάρτη της μουσικής όταν έπαψαν να τους απασχολούν οι ζωντανές εμφανίσεις και «κλείστηκαν» στο στούντιο, ποιες είναι οι σκέψεις σας πάνω στο θέμα; Μήπως το live είναι απλά πιο ευχάριστο επειδή «ανταμείβει» πιο άμεσα;
Ν.Γ.: Τη δισκογραφία την έχει απαξιώσει η ίδια η μουσική βιομηχανία με κακές επιλογές, με λάθος στρατηγικές, με ληστρική διάθεση. Η δισκογραφία θέλει ταλέντο, ελευθερία και χρήμα για να επιβιώσει.
Κ.Κ.: Το live οπωσδήποτε δεν είναι η «εύκολη» λύση που αναφέρετε. Στο στούντιο έχεις τη δυνατότητα να προσπαθήσεις χίλιες φορές για να πετύχεις κάτι, σε παίρνει να είσαι μέτριος γιατί κάποιος θα σε διορθώσει. Στο live έχεις μόνο μία και μοναδική ευκαιρία. Το κοινό δεν ανταμείβει τόσο εύκολα όσο νομίζετε. Όποιος δεν έχει σταθεί σε πάλκο, δεν ξέρει πόσο άγχος έχει ο μουσικός/τραγουδιστής για να πάρει ακόμα και το πιο χλιαρό χειροκρότημα, δεν ξέρει πόσο έχουμε κοπιάσει στη ζωή μας, πόση ενέργεια και χρήμα έχουμε ξοδέψει σε προετοιμασίες, εξοπλισμούς και πρόβες, για να σταθούμε για 2 ώρες στα φώτα. Και κάτι τελευταίο. Η ακρόαση ενός δίσκου είναι μια μοναχική διαδικασία. Το live, είναι από την άλλη μια συλλογική αλληλοεπηρεαζόμενη διαδικασία, ένα βίωμα που μας αποκαλύπτει και μας κάνει συμμέτοχους σε έναν κοινό, μοναδικό μύθο.

Παρακολουθείτε την τρέχουσα δισκογραφική κίνηση; Υπάρχουν καλλιτέχνες που σάς ενδιαφέρουν και αγαπάτε ιδιαίτερα; Και ποιους, από την Ελλάδα αλλά και το εξωτερικό, θεωρείτε πιο κοντά στο δικό σας μήκος κύματος;
Ν.Γ.: Υπάρχουν πάρα πολλοί καλλιτέχνες που μου αρέσουν και παρακολουθώ τις δουλειές τους. Το κακό είναι ότι μου αρέσουν σχεδόν όλα τα είδη μουσικής. Από τη rock ξεχωρίζω τον Hendrix, από την pop τους Beatles, από το art rock τους Genesis (όσο ήταν στο σχήμα ο Peter Gabriel), τον Skip James από τους παλιούς και τον John Lee Hooker από τους νεότερους στα blues, τον Nick Drake στη folk, αγαπώ την παραδοσιακή μας μουσική, την λαϊκή όπως την κατέγραψε ο Τσιτσάνης και ο Βαμβακάρης, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, τον Λοΐζο...
Κ.Κ.: Όλα όσα ανέφερε ο Νίκος με την προσθήκη της γυναικείας πινελιάς. Ella Fitzerald, Joni Mitchell, Kate Bush, Tori Amos, Bjork.

Πώς έγινε η επιλογή του label Μικρός Ήρως για την κυκλοφορία του άλμπουμ; Σκεφτήκατε ποτέ να προσεγγίσετε κάποια από τις ανερχόμενες «ανεξάρτητες» δισκογραφικές εταιρείες;
Ν.Γ.: Με τον Άγγελο ήμασταν συνεργάτες στη Λύρα. Μάλιστα εκείνος ήταν η αφορμή να γνωρίσω την Κατερίνα. Την είχε ακούσει και με φώναξε να της γράψω τραγούδια γιατί πίστευε πως ταιριάζαμε πολύ μουσικά. Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να συνεργαστούμε.

Τέλος, μιλήστε μου λίγο για τα άμεσα αλλά και τα πιο μακροπρόθεσμα σχέδιά σας. Θα σας δούμε κάποια στιγμή σε ζωντανές εμφανίσεις με πιο διευρυμένο και πιο ηλεκτρικό σχήμα;
Ν.Γ.: Κλείσαμε να παίξουμε στον πολυχώρο Pandou, Καραϊσκάκη 28 στου Ψυρρή, για τρεις Κυριακές του Νοέμβρη, 15, 22 & 29, για να παρουσιάσουμε τα νέα μας τραγούδια από τον δίσκο "Είναι Εδώ!" και να κάνουμε και μια αναδρομή στο σύνολο της δισκογραφίας μας. Η περσινή σύνθεση της μπάντας πέτυχε, οπότε αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε και φέτος. Πολλοί μάς είπαν πως η λιτή, unplugged version των τραγουδιών μας τα αναδεικνύει και πως η Κατερίνα ξεδιπλώνει όλη την ερμηνευτική της δεινότητα. Έτσι, η Κατερίνα κι εγώ θα έχουμε αγκαλιά τις κιθάρες μας, ο Γιάννης Γρηγορίου το ακουστικό του μπάσο, και η Ρόλι Γιαμοπούλου θα παίζει κρουστά και θα κάνει φωνητικά.
Φωτογραφίες: www.myspace.com/katerinakyrmizi
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εν αρχή ην ο ήχος κι όχι ο λόγος.
Σταύρος Ξαρχάκος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.