Από τις σπουδές στη ζωγραφική και την ιστορία της τέχνης στην Αυστραλία,στην Αθήνα και την ενασχόληση με τις γραφικές τέχνες...Οι σπουδές αλλα και οι πρώτες επαγγελματικές εμπειρίες υποδηλώνουν καλλιτεχνικές τάσεις και αναζητήσεις.Πως αυτές οι τάσεις προσανατολίστηκαν τελικά στην ενασχόληση με τη μουσική;
Κ. Βήτα: Νομίζω πως δεν είμαι ο μοναδικός που του έχει συμβεί κάτι τέτοιο. Είναι θέμα εποχών, καταστάσεων, εσωτερικής αναζήτησης, πολλοί μουσικοί ακόμα και στην παγκόσμια ποπ ξεπήδησαν μέσα από τους εικαστικούς χώρους και έκαναν μουσική. Είναι κόσμοι που συνδέονται. Αλλά και να μην συνδέονταν, όταν ο άνθρωπος θέλει να κάνει κάτι, το κάνει. Έχω φίλους γιατρούς και επιστήμονες που είναι εξαιρετικοί μουσικοί ή ζωγράφοι παράλληλα. Δεν είχα σκοπό να γίνω μουσικός αρχικά, κάποια στιγμή ακούγοντας τους Public Enemy άρχισα να σκέφτομαι ότι ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική. Έκανα αυτό που μου είπε η καρδιά μου.  Στην Αυστραλία κατά τη διάρκεια των σπουδών σας εκδηλώθηκαν και οι πρώτοι σας μουσικοί πειραματισμοί...Ποιο ρόλο έπαιξε το περιβάλλον στο εξωτερικό στη διαμόρφωση του ενδιαφέροντός σας για τη σύνθεση και ποιές ήταν και είναι οι επιρροές σας απο την ξένη μουσική σκηνή;
Κ. Βήτα: Στην Μελβούρνη γνώρισα μουσικούς που μου έδειξαν στην κιθάρα τα κατατόπια της folk μουσικής αν μπορώ να το πω έτσι. Έμαθα τα ανοιχτά κουρδίσματα και το finger picking, έπαιζα blues folk με φίλους σε μαγαζιά, στο δρόμο, ήταν μια πολύ ωραία εποχή. Παράλληλα άκουγα πολύ electro που ήταν μία τάση της εποχής, Gary Numan, Bauhaus, bronski beat, dépêche mode, αλλά και φολκ ροκ, ποστ πάνκ, ambient Klaus Schulze,Neu, Can, tangerine dream, Eno, άκουγα τα πάντα χωρίς περιορισμό. Με τους σπουδαστές από τη μουσική σχολή κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις για τη σύγχρονη μουσική κι έτσι αγάπησα και τη musique concrete. Όλο το περιβάλλον γύρω μου ήταν ένα δυνατό καλλιτεχνικό περιβάλλον που με επηρέασε.
Το συγκρότημα Στέρεο Νόβα-του οποίου υπήρξατε βασικός συντελεστής-αν και άνοιξε νέους δρόμους στην ελληνική στιχουργική και την ηλεκτρονική μουσική οδηγήθηκε στη διάλυση με αποτέλεσμα εσεις να ακολουθήσετε πλέον μια προσωπική καλλιτεχνική διαδρομή...Ποιες ήταν οι εμπειρίες σας απο τα χρόνια των Στέρεο Νόβα και τι οδήγησε στη διάλυσή τους;
Κ. Βήτα: Βρίσκω πολύ υγιές να χωρίζουν τα γκρουπ μετά από κάποιους δίσκους. Όσο φίλοι κι αν είναι μετά από λίγο καιρό δεν έχουν την ίδια επικοινωνία, αρχίζουν να εστιάζουν αλλού, ο καθένας θέλει να φτιάξει κάτι δικό του, οπότε απομακρύνεται από τον πυρήνα του γκρουπ ή αν μένει, δημιουργούνται ασαφείς καταστάσεις. Ήταν μια πολύ μεγάλη εμπειρία για μένα οι Στέρεο Νόβα. Οι συναυλίες, η ζύμωση μεταξύ μας, η σύνθεση, η φιλία μας, ακόμα και οι δύσκολες στιγμές μας ήταν κάτι πολύ δυνατό, ήταν μια εμπειρία. Νομίζω πως από το δεύτερο δίσκο κιόλας, το Ντισκολάτα είχα νοιώσει πως θα χωρίσουμε. Κι έγινε. Ήταν μια ανάγκη και των τριών να ψάξουμε μέσα μας, να πάμε κάπου αλλού, να δημιουργήσουμε δικά μας πράγματα ο καθένας.
Ποιά είναι η άποψή σας για την εξέλιξη της ελληνικής ηλεκτρονικής σκηνής ;
Κ. Βήτα: Δεν έχω άποψη για τέτοιου είδους ερωτήσεις. Με ρωτάνε συχνά και δυσκολεύομαι να απαντήσω. Νομίζω πως ο χρόνος κυλάει και μέσα σ’ αυτό το ποτάμι που τρέχει, ο καθένας παίρνει τις αποφάσεις του, δημιουργεί, χάνεται, κάνει αυτό που πιστεύει τη δεδομένη στιγμή, παίζει, χάνει, κερδίζει. Και ο μουσικός και ο ακροατής νομίζω πως πηγαίνουν στη γεύση που θέλουν τη δεδομένη στιγμή. Κάθε εποχή ανακυκλώνει τις προηγούμενες για να ζήσει. Το μέλλον έρχεται πάντα από το παρελθόν. Σημασία έχει πώς διαβάζεις και τι κατανοείς.
Ποιές ήταν οι εμπειρίες σας απο τις συνεργασίες σας με άλλους καλλιτέχνες και ειδικότερα με εκείνους απο διαφορετικές μουσικές σχολές; Σκοπεύετε να επαναλάβετε στο μέλλον ανάλογες συνεργασίες;
Κ. Βήτα: Μου αρέσει να κάνω αυτά που μου υποδεικνύει η καρδιά μου, η συνείδησή μου. Αυτά που κάνω στέλνουν και τους αντίστοιχους κυματισμούς. Συνεργάζομαι όταν πραγματικά πιστεύω πως μπορώ να ενωθώ πνευματικά με κάποιον και να μοιραστώ αντίστοιχα. Δεν γνωρίζω τι θα γίνει στο μέλλον. |
|
|
Δηλώνει μοναχικός, λιγομίλητος και παλιομοδίτης. Ωστόσο η μουσική και η τέχνη του αγγίζει τη γενιά του, τη γενιά μας, την εποχή μας. Όταν ήταν μικρός ήθελε να μάθει κιθάρα. Θυμάται με αγάπη τους Στέρο Νόβα και την παρέα του αλφάβητου. Ντύνει τις εικόνες με μουσική και θελει να επικοινωνεί με τον κόσμο μόνο μέσα από αυτή. Του αρέσει να αναζητά την κρυμμένη ομορφιά των ανθρώπων. Του λείπει η φύση, μα ανακαλύπτει και αποτυπώνει την ομορφιά της πόλης. Ακούει την καρδιά και τη συνείδησή του. Σε παλιότερη συνέντευξή του έχει πει: «Όταν χαμογελάς κάθε πρωί στον κόσμο, τότε οι άνθρωποι δίπλα σου θα καταλάβουν ότι είσαι όμορφος όπως η ψυχή σου». Αυτός είναι ο Κωνσταντίνος Βήτα.
Η μουσική για την παράσταση ‘’2’’ του Δημήτρη Παπαϊωάνου το 2006 αποτέλεσε σταθμό στην καλλιτεχνική σας διαδρομή καθώς η ιδιαίτερη καλλιτεχνική αλλα και εμπορική επιτυχία τόσο της παράστασης όσο και της μουσικής που συνθέσατε γι αυτήν αύξησε την αναγνωρισιμότητα σας ως καλλιτεχνική προσωπικότητα και προσέλκυσε την προσοχή του κοινού.Ποιές είναι οι εμπειρίες σας απο αυτη τη συνεργασία και πόσο επηρέασε τη μετέπειτα καλλιτεχνική σας διαδρομή;
Πιστεύω πως τα κομμάτια που φτιάχνω είναι ξερά, ουδέτερα και αυτό με ενδιαφέρει πάνω απ’ όλα. Αλλά για μένα σ’ ένα στίχο όλα έχουν σημασία, ακόμα και ο τοίχος που βρίσκεται πίσω από τον ήρωα του τραγουδιού. Είναι μια στεγνή μουσική όπου τίποτε δεν ωραιοποιείται αλλά και τίποτε δεν είναι λιγότερο από κάτι άλλο. Ο καθένας αντιμετωπίζει τη μουσική με το δικό του τρόπο. Σύμφωνα με αυτά που νοιώθει. Ας πούμε υπάρχουν τραγούδια που αρέσουν σε πολύ κόσμο και εμένα απλά δεν μου αρέσουν. Είναι πολύ φυσικό.
Κ. Βήτα: Δεν είμαι στη μουσική για να κάνω κάτι σκόπιμα, ούτε πιστεύω στις συγκυρίες και στο τυχαίο, ούτε κυνηγάω τη στιγμή. Η δουλειά μου είναι αποτέλεσμα της αισθητικής μου, του χρόνου μου, της αφοσίωσης μου και του αγώνα μου σε κάτι που αγαπώ. Ξέρω πως είναι μια μουσική δύσκολη και ιδιαίτερη, που δεν απευθύνεται σε μεγάλο ακροατήριο. Αν αισθανθώ πως αυτό που θέλω να πω πρέπει να έχει από πίσω μόνο μπουρμπουλήθρες σε επανάληψη, θα το κάνω γιατί θα ξέρω πως αυτό είναι αλήθεια για μένα. 
