Κατάγεσαι από ένα νησί με πλούσια μουσική παράδοση, τη Ζάκυνθο. Έπαιξε ρόλο ο τόπος σου ή κι η οικογένεια στο ότι έγινες καλλιτέχνης;
Φ. Δ.: Ο τόπος της καταγωγής μου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο ότι από παιδί, αγάπησα τις τέχνες και κυρίως τη μουσική. Στη Ζάκυνθο όλοι τραγουδούν, παντού ακούγεται μουσική! Η οικογένειά μου στην αρχή έβλεπε μάλλον με επιφύλαξη την επιλογή μου να ασχοληθώ αρχικά με το θέατρο. Το τραγούδι το δέχτηκαν πιο εύκολα κι αυτό συνέβη ακριβώς γιατί μεγάλωσαν και οι ίδιοι σ’ έναν τόπο με μουσική παράδοση. Ο πατέρας μου υπήρξε “παιδί θαύμα” στο νησί. Έμαθε από μόνος του να παίζει κιθάρα και, αν δεν τον είχε προλάβει ο πόλεμος, φαίνεται πως μπορεί να έκανε καριέρα ως τραγουδιστής μιας και είχε γνωρίσει τον Αττίκ ο οποίος είχε ενθουσιαστεί από τη φωνή του. Νομίζω ότι γι’ αυτό το λόγο ο πατέρας μου σήμερα δείχνει να είναι ευτυχισμένος από την επιλογή μου.

Ηθοποιός και τραγουδίστρια, υπερισχύει κάποιο από τα δύο μέσα σου;
Φ. Δ.: Ποτέ δεν εγκατέλειψα την τέχνη του θεάτρου. Όταν βρίσκομαι πάνω στη σκηνή και τραγουδάω, νιώθω ότι αφηγούμαι μικρές ιστορίες. Άλλωστε αυτό είναι τα τραγούδια: μικροί μονόλογοι που αφηγείται ο ερμηνευτής στο κοινό που τον παρακολουθεί. Και στις δύο τέχνες, στο θέατρο δηλαδή και στο τραγούδι, χρησιμοποιείς το λόγο για να επικοινωνήσεις με τον κόσμο. Στη μια περίπτωση μιλάς και στην άλλη τραγουδάς.

Θέλεις να συμπορευτούν και στο μέλλον οι δυο σου αυτές καλλιτεχνικές ιδιότητες ή σε έχει κερδίσει οριστικά το τραγούδι;
Φ. Δ.: Ποτέ μη λες ποτέ! Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου μότο. Δεν αποκλείω στο μέλλον να ασχοληθώ και πάλι με το θέατρο παρόλο που αισθάνομαι πλήρης μέσα στο τραγούδι. Το θέατρο είναι μέσα στην καρδιά μου.

Δημήτρης Παπαδημητρίου. Νομίζω πως σε κάθε συνέντευξη θα σε ρωτάνε για την καλλιτεχνική σχέση σας. Θα ήθελα κι εγώ να στο ρωτήσω κάπως διαφορετικά: τι θα έλειπε σήμερα από τη Φωτεινή Δάρρα αν δεν είχε υπάρξει στη ζωή της ο Δημήτρης Παπαδημητρίου;
Φ. Δ.: Δεν με ρωτούν σε κάθε συνέντευξη, ωστόσο είναι μία από τις αγαπημένες ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Λογικό. Εφόσον έχουμε κάνει τόσες επιτυχημένες δουλειές μαζί. Όσον αφορά στο τι θα έλειπε, αν δεν είχε υπάρξει στη ζωή μου ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, θα χρειαζόταν πολύς χρόνος και πολύς χώρος στην ιστοσελίδα σας για να τα απαριθμήσω. Μπορώ να σας πω όμως με σιγουριά και συντομία ότι αυτό που θα είχα θα ήταν μεγάλη αγωνία για το μέλλον, κι αυτό γιατί είναι πολύτιμο στις μέρες μας να έχεις βρει συνοδοιπόρο. Κάποιον με τον οποίο μοιράζεσαι το ίδιο όραμα.

Θα ήθελα όμως και να σε ρωτήσω, αν υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι εγκλωβισμένη σ’ αυτόν τον σταθερό άξονα συνεργασίας που έχετε μαζί με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου. Θα ήθελες δηλαδή να αποτελέσεις τη μούσα κι άλλων συνθετών;
Φ. Δ.: Αυτό δεν είναι κάτι που το επιδιώκεις, αλλά κάτι που προκύπτει … εάν προκύψει. Είναι τυχερός ο άνθρωπος που του συμβαίνει έστω και μία φορά στη ζωή του να αποτελέσει τον εκφραστή του έργου ενός δημιουργού. Δεν είμαι όμως η μοναδική εκφράστριά του. Αφήνουμε ο ένας στον άλλο το χώρο να δημιουργήσει χωρίς να εγκλωβίζουμε και να αυτοεγκλωβιζόμαστε. Τι νόημα θα είχε κάτι τέτοιο; Στην τέχνη πρέπει να είσαι απολύτως ελεύθερος. Τραγουδάω ότι αγαπάω και χαίρομαι πολύ που οι άνθρωποι που είναι κοντά μου και εμπιστεύομαι με προτρέπουν στο να κάνω πράξη τα όνειρά μου.

Κυκλοφόρησε πρόσφατα ο πρώτος live δίσκος σου. Προσωπικά είμαι υπέρ των ζωντανών ηχογραφήσεων, αλλά μερικοί το βλέπουν ως μια αμήχανη κίνηση, λόγω έλλειψης καινούριου υλικού. Τι νομίζεις εσύ ότι προσφέρει το live σε έναν τραγουδιστή;
Φ. Δ.: Ένας live δίσκος είναι πολύ “δυνατό χαρτί” εάν οι ζωντανές εμφανίσεις των οποίων αποτελεί αποτύπωση έχουν υπάρξει απολύτως επιτυχημένες και τις έχει αγκαλιάσει το κοινό. Αυτή ακριβώς είναι και η περίπτωση του συγκεκριμένου δίσκου. Ήθελα να μοιραστώ αυτή τη χαρά μου με όλον τον κόσμο και αυτός είναι πιστεύω και ο λόγος που έχει ήδη τόσο μεγάλη απήχηση. Εύχομαι στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε να εξακολουθήσουν να πηγαίνουν καλά και άλλα live κι έτσι να προκύψουν στο μέλλον πολλοί τέτοιοι δίσκοι από όλους μας.

Στο πρώτο cd τραγουδάς Δημήτρη Παπαδημητρίου, στο δεύτερο, διαχρονικά λαϊκά. Το έντεχνο πρόσωπό σου το γνωρίζουμε, θέλεις, σιγά – σιγά να καθιερώσεις κι ένα δεύτερο λαϊκό;
Φ. Δ.: Δεν είμαι από τους ανθρώπους που δρουν βάσει σχεδίου. Το λαϊκό τραγούδι το αγαπώ και το ακούω χρόνια τώρα. Οι ζωντανές εμφανίσεις των τελευταίων δύο χρόνων μου έδωσαν την ευκαιρία να παρουσιάσω και λαϊκά τραγούδια που έχουν γίνει διαχρονικά και που σημαίνουν πολλά για όλους μας. Είναι έντεχνα λαϊκά τραγούδια αυτά που περιλαμβάνει το δεύτερο CD, γιατί και τα λαϊκά μπορεί να είναι έντεχνα. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν είναι έντεχνα τα τραγούδια του Ζαμπέτα και του Άκη Πάνου; Ποιος μπορεί να πει ότι δεν είναι μεγάλο τραγούδι το “Αγόρι μου”; Έχουν τόση αλήθεια αυτά τα τραγούδια.

Στο δίσκο ερμηνεύεις και δυο αγγλόφωνα ροκ τραγούδια. Επειδή έχεις εμφανιστεί σε διεθνείς συναυλιακές αίθουσες, θα σε ενδιέφερε και μια, παράλληλη ίσως, διεθνή καριέρα με ξενόγλωσσο ρεπερτόριο, κάτι σαν τη Μούσχουρη;
Φ. Δ.: Λατρεύω τη Μούσχουρη! Μεγάλη φωνή που δόξασε την Ελλάδα στο εξωτερικό. Δεν πιστεύω ότι είναι τόσο απλό να μιλήσει κανείς για διεθνή καριέρα, πόσο μάλλον να την επιδιώξει. Προσωπικά το μόνο που ελπίζω είναι, όποτε τραγουδάω εκτός Ελλάδας, να αφήνω όσο το δυνατόν καλύτερες εντυπώσεις για την πατρίδα μου και τον πολιτισμό της.

Στο λαϊκό ρεπερτόριο του διπλού αυτού δίσκου σου κυριαρχούν, ποσοτικά, τραγούδια που τα έχει πρωτοπεί η Μοσχολιού. Υπάρχει κάποια ιδιαίτερη συμπάθειά σου προς τη συγκεκριμένη μεγάλη αείμνηστη ερμηνεύτρια;
Φ. Δ.: Το ρεπερτόριο που έχει τραγουδήσει η αείμνηστη Βίκυ Μοσχολιού είναι από τα πιο δυνατά που έχουν υπάρξει. Η ίδια συγκαταλέγεται στις μεγαλύτερες λαϊκές φωνές όλων των εποχών. Είχα την ευτυχία να την γνωρίσω, να τραγουδήσω κοντά της και να θαυμάσω το ταλέντο και το ήθος της.

Γενικότερα, πως έγινε η επιλογή αυτού του εξωρεπερτοριακού σου υλικού που τραγούδησες στο live σου και μπήκε και στο δίσκο σου;
Φ. Δ.: Οι ζωντανές εμφανίσεις σου δίνουν τη δυνατότητα να τραγουδήσεις πολύ διαφορετικά πράγματα μεταξύ τους. Αυτό είναι κάτι που με ιντριγκάρει. Το πώς δηλαδή θα επικοινωνήσεις στο κοινό τραγούδια που μοιάζουν σχεδόν αντικρουόμενα. Όλα τους όμως έχουν ένα κοινό στοιχείο: Είναι μεγάλα τραγούδια που κουβαλάω μες στην ψυχή μου.

Διαθέτεις μια από τις πιο κρυστάλλινες και μελωδικές φωνές του ελληνικού τραγουδιού. Μερικοί όμως υποστηρίζουν, ότι το βάρος σε ένα τραγούδι το φέρνουν οι δημιουργοί, οι οποίοι μπορούν να το ερμηνεύσουν πιο πειστικά από τον τραγουδιστή, όσο καλλίφωνος κι αν είναι, εξάλλου, ζούμε την εποχή των τραγουδοποιών που λένε οι ίδιοι τα τραγούδια τους. Αλλά - για να το δούμε κι από ένα άλλο πρίσμα - αν το τραγούδι είναι το τόξο, η φωνή δεν είναι το βέλος που βρίσκει στόχο στην καρδιά μας; Ή, για να το πω κι αλλιώς, η φωνή, η μεγάλη φωνή, δεν είναι κι αυτή δημιουργός και συνδημιουργός σε ένα τραγούδι; Εσύ τι πιστεύεις;
Φ. Δ.: Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια! Ο δημιουργός είναι αυτός που συλλαμβάνει την ιδέα και ο τραγουδιστής είναι αυτός που αποτελεί το δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στο δημιούργημα και στους ακροατές. Δεν μπορεί να κάνει ο ένας χωρίς τον άλλο. Υπάρχουν βεβαίως και οι περιπτώσεις που ο δημιουργός είναι και τραγουδιστής. Σε κάθε περίπτωση ο πλέον κατάλληλος για να σε καθοδηγήσει στην ερμηνεία σου είναι ο συνθέτης. Αυτός είναι το τόξο και ο ερμηνευτής το βέλος.

Η Ελένη Μπίστικα σ’ έχει χαρακτηρίσει ποιητικά «αγγελόμορφη ερμηνεύτρια» κι έχει γράψει για σένα, πως «όταν τραγουδά βλέπεις τη μουσική κι ακούς την ομορφιά»! Αισθάνεσαι τυχερή, πλήρης κι ευτυχισμένη που διαθέτεις αυτόν τον υπέρτατο μοναδικό συνδυασμό;
Φ. Δ.: Αισθάνομαι τυχερή που υπάρχει κόσμος που με αγαπάει! Αισθάνομαι τυχερή που τραγουδάω όμορφα τραγούδια! Αισθάνομαι τυχερή που υπάρχουν άνθρωποι που αφυπνίζονται σε μια δύσκολη εποχή.