Ο ίδιος ο Δημήτρης Μητσοτάκης μας εξομολογείται:
Το συγκεκριμένο σχήμα δημιουργήθηκε για να εκφράσει κάποια στοιχεία ή καλύτερα κάποιες πτυχές της εργασίας μου που δεν ήταν δυνατόν να αποτυπωθούν με τους Ενδελέχεια. Πάντα είχα σχέση και αγαπούσα τα μουσικά χρώματα τα οποία αποτυπώνονται στον δίσκο "Ευδαίμονες" και ως εκ τούτου δούλευα πάνω σ' αυτά. Θεωρώ απλά ότι ήταν θέμα χρόνου κάποια στιγμή να δημοσιευτούν.

Όσον αφορά στο χρονικό της δημιουργίας του δίσκου που έχουμε στα χέρια μας, ο Δημήτρης Μητσοτάκης αναφέρει:
Το σχήμα αυτό δημιουργήθηκε πριν ενάμισι χρόνο περίπου. Απαρτίζεται από φίλους, εξαιρετικούς μουσικούς: Θανάσης Σολούκος ακορντεόν-πιάνο, Αρετή Κοκκίνου μαντολίνο-κιθάρα, Σταύρος Αναστασιάδης κοντραμπάσο και μια νέα πολύ καλή φωνή την Εύα Λαύκα. Θεώρησα ότι θα είχε ενδιαφέρον ένα τέτοιο μουσικό σχήμα αρχικά για ζωντανές εμφανίσεις και τους τηλεφώνησα. Κάναμε μια σειρά πρόβες και βγήκαμε και παίξαμε live. Λίγο αργότερα τους ανακοίνωσα τη διάθεσή μου να δισκογραφήσουμε. Μπήκαμε στούντιο πέρυσι το Μάρτη...

Το άλμπουμ που προκύπτει και που παρουσιάζουμε στον ΟΡΦΕΑ, ρέπει προς το ακουστικό με φυσικούς ήχους με ελάχιστα ηλεκτρονικά πειράγματα. Ρωτάω αν υπάρχει κάτι που σε ωθεί στο να αναζητείς ένα τέτοιο ηχητικό αποτέλεσμα ή είναι κάτι που προέκυψε εντελώς αυθόρμητα:
Βασικά θα έλεγα πως δεν έχει καθόλου "ηλεκτρονικά πειράγματα" εκτός ίσως από κάποια samples ακουστικά κι αυτά όμως. Ήξερα εκ των προτέρων πού ήθελα να το πάω όχι, δεν προέκυψε. Με βοήθησε όμως σε πολύ μεγάλο βαθμό ο ξεχωριστός ήχος των παιδιών. Δεν επιθυμούσα καθόλου έναν ηλεκτρικό δίσκο όπως είπα και παραπάνω.

Δεν ήταν όμως δυνατόν να μην ρωτήσουμε για την ανάγκη προέλευσης αυτού του διαφορετικού – σε σύγκριση πάντα με το παρελθόν – δίσκου. Όταν το “Σ' ένα μεγάλο αύριο” (σ.σ. Ο τελευταίος δίσκος των Ενδελέχεια), έχει τόση απήχηση και επιτυχία μήπως τελικά επέρχεται κάποιου είδους μουσικός κορεσμός; Μας απαντά:
Δεν θα το έλεγα μουσικό κορεσμό. Οι Ενδελέχεια ήταν ένα από τα τρία-τέσσερα μεγαλύτερα ηλεκτρικά μουσικά σχήματα της συγκεκριμένης σκηνής. Άφησαν πίσω τους εννιά δουλειές και αρκετά τραγούδια που θεωρώ ότι θα ακούγονται για αρκετά χρόνια ακόμα. Η συγκεκριμένη ομάδα όμως έφτασε στο τέλος της. Θα ήταν εντελώς ανόητο και καθόλου δημιουργικό πλέον για μένα, να συστήσω μια νέα, παρεμφερή σε ήχο, ομάδα.

Το cd ανοίγει και κλείνει με το “ΑΝ”. Το ερμηνεύει αρχικά ο ίδιος ο Δημήτρης Μητσοτάκης ενώ στο τέλος οι δύο κόρες του μαζί με την φίλη τους τη Στεφανία, με αλλαγμένους στίχους και με τις αγνές φωνές τους κλείνουν τον δίσκο με ένα συναίσθημα πραγματικής “ευδαιμονίας” που προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ. Αναρωτιέμαι πως είναι να ηχογραφείς με τα παιδιά σου και τι μπορεί να αισθάνθηκε όταν άκουσε το ΑΝ (Θυγατρικό) ολοκληρωμένο:
Ήταν από τις ωραιότερες στιγμές ολόκληρης της ηχογράφησης και αυτό εξάλλου νομίζω φαίνεται και από τα παραλειπόμενα που ακούγονται μετά το τέλος του συγκεκριμένου τραγουδιού. Είχε πολύ γέλιο αλλά παράλληλα καταλάβαινα πως προέκυπτε κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον και γοητευτικό. Όταν έγραψα το "Αν", λόγω της αθωότητας που προκύπτει από τη μελωδία του, παρακινήθηκα να ζητήσω από τις κόρες μου να το τραγουδήσουν. Τις ηχογράφησα πρόχειρα. Το αποτέλεσμα ήταν αποκαλυπτικό! Μόνο οι στίχοι δεν μου ταίριαζαν για τις ωραίες, δροσερές φωνές τους, Έτσι μπήκα στη διαδικασία να γράψω νέους στίχους, μάλιστα θυμάμαι τις ρωτούσα ποιοι απ΄ όλους (είχα φτιάξει αρκετά δίστιχα) τους άρεσαν περισσότερο. Το κομμάτι ολοκληρώθηκε με τα πολύ ωραία παιξίματα των Ευδαιμόνων και τους καλεσμένου Γιώργου Παυλή στην τρομπέτα. Στο δίσκο συμμετέχει και η φιλενάδα τους Στεφανία στα ρεφραίν.

Με αφορμή το “ΑΝ” παρατηρώ πως στιχουργικά, εξακολουθεί να γράφει με τον ίδιο σκληρό και αιχμηρό τρόπο. Ίσως και λίγο ποιό “σκοτεινά” από αυτό που είχαμε δει στην τελευταία δισκογραφική δουλειά των Ενδελέχεια και θέλω να μάθω τη γνώμη του για το αν ταιριάζει αυτός ο τρόπος γραφής σε αυτό το ύφος της ενορχήστρωσης:
Είναι ο τρόπος που γράφω και δεν μπορώ να τον κρίνω. Δεν ξέρω αν ταιριάζει ή όχι με τον ακουστικό ήχο, πάντως εμάς μας αρέσει πολύ. Δεν μπορώ να μπω σε συγκρίσεις "βάρους" σε σχέση με παλιότερες δουλειές. Ήταν στίχοι τελευταίας εσοδείας, οι περισσότεροι, και κάποιοι παλιότεροι που επέλεξα από το συρτάρι. Απλά αυτά με εκφράζουν τη συγκεκριμένη περίοδο και αυτά αποφάσισα να εκδώσω. Συν τοις άλλοις η επιλογή έχει να κάνει και με τη φωνή της Εύας.

Στο 2ο track έχουμε το “Δώρο” με γυναικεία φωνή των Ευδαιμόνων – την Εύα Λαύκα. Ένα τραγούδι έντονα ρυθμικό και με πολύ όμορφη μελωδία. Ακολουθεί ένα βαλσάκι, το “Τραβώ γραμμή” και έπειτα έχουμε τη “Λαθραία Ελπίδα” που έχει κυκλοφορήσει σε παλαιότερο δίσκο των Ενδελέχεια αλλά με διαφορετικούς στίχους. Ο ίδιος γράφει στο σημείωμα του δίσκου ότι είναι πιο ταιριαστοί αυτοί οι στίχοι. Όμως γιατί δεν κυκλοφόρησε το 2003 με αυτούς τους στίχους;
Θεωρήθηκαν από τον τότε παραγωγό ότι κόντραραν με τη γλυκιά και ρομαντική μελωδία.

Έπειτα ακούμε το “Ξέρω είσαι εκεί”, μια μπαλάντα που γράφτηκε τον Νοέμβρη του 2005. Κιθάρες παίζει ο ίδιος ο Δημήτρης Μητσοτάκης ενώ μου κάνει τρομερή εντύπωση το μαντολίνο στο ρεφραίν. Ζητάω να μου αποκαλύψει το πού απευθύνεται το τραγούδι όμως είναι ξεκάθαρος:
Δεν συνηθίζω να αποκαλύπτω την πηγή των τραγουδιών. Παλιότερα το είχα κάνει κάνα-δυο φορές και απογοητεύτηκαν πολλοί ακροατές τους. Από τότε το έκοψα.

Η Μάρθα Φριντζήλα ερμηνεύει για δεύτερο συνεχόμενο δίσκο, μετά το “Υστερόγραφο” στον τελευταίο δίσκο των Ενδελέχεια, το επόμενο τραγούδι – τη “Θεά”. Τι είναι αυτό που προσδίδει στο τραγούδι, η φωνή της;
Η Μάρθα αποθεώνει το κομμάτι και ακόμα και μια "Θεά" την έχει ανάγκη. Νομίζω ότι και στις δύο καλλιτεχνικές μας συναντήσεις υπήρξε μια χημεία και χωρίς να ειπωθούν πολλά τα τραγούδια λειτουργούσαν. Οι υποδείξεις μου ήταν ελάχιστες. Είναι και να ταιριάζεις με τον άλλον... Μακάρι να προκύψουν κι άλλα στο μέλλον.

Ακούμε στο τραγούδι αυτό και τις γκάιντες που παίζει ο Κώστας Πιστιόλης. Ιδιαίτερο όργανο με ακόμα πιο ιδιαίτερο ήχο. Η γνώμη του;
Λατρεύω τον ήχο των ασκών. Είναι απ' ευθείας σύνδεση με τον Διόνυσο. Έχει έναν ήχο που πάντα με συγκινεί, απ' όπου κι αν προέρχεται. Είτε ονομάζεται γκάιντα (Θράκη), είτε τσαμπούνα (Νησιά), είτε ασκομαντούρα (Κρήτη). Είναι ο αρχαίος "άσκαυλος", για όσους δεν γνωρίζουν, η ηχητική σύνδεσή μας με το παρελθόν. Τόσο στη "Θεά" όσο και στο "Υστερόγραφο" πιστεύω ότι ένωσε τη μουσική με την ψυχή του στίχου.

Τον Γενάρη του 2005 γράφτηκε η “Πληρωμή” που ερμηνεύει ο συνθέτης μαζί με την Εύα Λαύκα. Την “Πληρωμή” διαδέχεται το “Φοβάμαι”, ένα τραγούδι που πραγματικά μιλάει μόνο του. Γράφτηκε τον Οκτώβρη του 2008 και είναι για μένα το πιο “ροκ” από όσα ακούω κάτι που αποκομίζω από το γενικό δέσιμο στίχων και μουσικής. Με αφορμή το τραγούδι ρωτάω τι φοβάται περισσότερο ο Δημήτρης Μητσοτάκης;
Τη μοναξιά, την απομόνωση, τον εγωισμό, την απαξίωση της ιδεολογίας, το "ωχ αδερφέ!", τη σύγχρονη μονοπωλιακή και αισχροκερδική πολιτική, τη μίζερη και δουλική Ελλάδα. Και φυσικά όσα αναφέρω στο "Φοβάμαι".

Ακούγοντας την “Αθήνα” μας δίνει την εντύπωση ότι θα ήθελε να ζει σε άλλη πόλη. Αναρωτιέμαι αν ισχύει και αν ναι, γιατί δεν το κάνει;
Ζω με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα φύγω από αυτή την πόλη. Ίσως και να μην τα καταφέρω ποτέ όμως. Γιατί δεν το κάνω;.. Εδώ είναι ο μικρόκοσμός μου, η δουλειά μου, η οικογένεια και οι φίλοι μου. Μέχρι να αλλάξουν τα πράγματα εγώ θα υπογραμμίζω αυτά που με ενοχλούν. Η ιστορία αποδεικνύει ότι όπου υπήρξε πολιτική και κοινωνική βούληση έγιναν πράγματα και αλλαγές προς το καλύτερο. Αυτή τη στιγμή νομίζω πως δεν πρέπει να υπάρχει χειρότερη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα από την Αθήνα σε θέματα υποδομών, ελεύθερων χώρων, αρχιτεκτονικής αισθητικής, σεβασμού του πολίτη, καθαριότητας και πολλών άλλων που θα γέμιζαν τούτη δω την καλλιτεχνικού περιεχομένου συνέντευξη και γι αυτό σταματώ.

Στους στίχους του ίδιου τραγουδιού αναφέρει ότι δεν ξέρει να γράψει “Καντάδα όπως παλιά” όμως η ενορχήστρωση του τραγουδιού, με αυτό το ρυθμικό και το ακορντεόν, με παραπέμπει σε μια εποχή δεκαετίας 50-60.
Όλη η δουλειά έχει μια ρετρό διάθεση όπως και οι φωτογραφίες και το εξώφυλλο. Κατά τα άλλα όμως θεωρώ πως απευθύνεται στο σήμερα.

Το “Πέρδικά μου πλουμισμένη” που ακολουθεί είναι ένα παραδοσιακό τραγούδι από τη Θάσο διασκευασμένο με έντονα ηλεκτρικά στοιχεία. Το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό και έτσι ρωτάω αν έχει στο μυαλό του και άλλες διασκευές σαν και αυτή:
Πολλές. Οι πιο πολλές παρουσιάζονται στις ζωντανές μας εμφανίσεις. Όχι μόνο από το χώρο της παράδοσης, αλλά και του ροκ, του ρεμπέτικου, του σύγχρονου λαϊκού κ.ά. Ελάτε να το διαπιστώσετε...

Το cd ολοκληρώνεται με τον “Αποχωρισμό” που γράφτηκε τον Γενάρη του 2009. Ένα τραγούδι με πιάνο (Θανάσης Σολούκος) και φωνή (Εύα Λαύκα) που πραγματικά λειτουργεί σαν επίλογος.
Ο Δημήτρης Μητσοτάκης και οι Ευδαίμονες θα εμφανιστούν στις 26 Μαρτίου στην Αυλαία όπου θα γίνει η παρουσίαση του δίσκου. Στην ερώτησή μου τι θέλει να αποκομίσει ο κόσμος ακούγοντας αυτήν την δουλειά εκτός από “ευδαιμονία” απαντά:
Η ευδαιμονία είναι βέβαιη! Από κει και πέρα το στοίχημα που βάζω μαζί με τη συγκεκριμένη ομάδα, είναι πως μπορούμε να περνάμε καλά και να διασκεδάζουμε ακούγοντας καλά τραγούδια. Να γινόμαστε κοινωνοί ενός όμορφου κλίματος και να φεύγουμε έχοντας τραγουδήσει, θυμηθεί, συγκινηθεί και γεμίσει εικόνες. Και όλα αυτά χωρίς να ματώνουν τα αυτιά μας από την ένταση των ηχείων.

Ευχόμαστε στον Δημήτρη Μητσοτάκη να μας χαρίσει και άλλες παρόμοιες δουλειές, και κάθε επιτυχία στα σχέδιά του με τους Ευδαίμονες.
Ραντεβού στην Αυλαία την Παρασκευή 26 Μαρτίου!