Δύο λόγια από το Μίλτο Πασχαλίδη

Νέος δίσκος … Ξένιος - Η Κρήτη εντός μου …Γιατί άργησες τόσο να βγάλεις ‘έξω’ την αγάπη σου για την Κρήτη?
Μ.Π.: Απ την Κρήτη έφυγα το 2003. Γενικά προτιμώ να γράφω με κάποια χρονική απόσταση απ’ τα πραγματικά γεγονότα, ωστε το συναίσθημά μου να ειναι καθαρό και σχετικά αποστασιοποιημένο, δεν με αφορά η καταγραφή της στιγμής την ώρα που συμβαίνει. Ο δίσκος φτιάχτηκε όταν ένιωσα έτοιμος να μιλήσω για αυτά τα 16 χρόνια που έζησα στο νησί.

Πιστεύεις ότι η παραδοσιακή μουσική και δη η κρητική, σου έδωσε περισσότερα από ότι η δυτική μουσική που άκουγες νεότερος? Σε δίδαξε πράγματα?
Μ.Π.: Περισσότερα, λιγότερα, δεν ξέρω. Σίγουρα, όμως, με δίδαξε την δωρικότητα στη μελωδία
και στο λόγο.

Στο c.d. υπάρχουν σημαντικές συνεργασίες με παλιούς συνεργάτες, όπως ο Χρήστος Θηβαίος, αλλά και συνεργασίες με σημαντικούς εκπροσώπους της κρητικής μουσικής. Ξεχωρίζεις κάποια από αυτές?
Μ.Π.: Δεν ξεχωρίζω κάποια, όπως δεν ξεχωρίζω κανένα τραγούδι. Είναι μια συνολική εργασία πάνω στη μνήμη και όλα τα πρόσωπα που με τιμούν με την παρουσία τους είναι το ίδιο πολύτιμα για μένα.

Στέκομαι σε αυτό που γράφεις στα περιγραφικά κείμενα του c.d. και σημειώνω αυτό που είπες για τον Θάνο Μικρούτσικο … είναι ο μόνος που δεν με απογοήτευσε … πες μου κάτι παραπάνω γι’ αυτό … να θεωρήσω πως έχεις απογοητευτεί από συναδέλφους?
Μ.Π.: Δεν έχω απογοητευτεί περισσότερο ή λιγότερο απ όσο μας απογοητεύουν οι σχέσεις μας με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Απλά, κάποιοι συνάδελφοι έχουν απομυθοποιηθεί εντός μου όταν τους γνώρισα. Νομίζω, είναι σχετικά φυσιολογικό. Ο Θάνος δεν έχει απομυθοποιηθεί ούτε λεπτό, παρ όλη τη στενή παρέα και συνεργασία που έχουμε τα 2 τελευταία χρόνια.

Σημειώνω πως ο Θύμιος Παπαδόπουλος έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στις ενορχηστρώσεις του νέου δίσκου. Και είναι και καλός performer επί σκηνής, όπως διαπίστωσα και στις παραστάσεις στο Σταυρό. Στηρίζεσαι στους συνεργάτες? Δουλεύεις ομαδικά ή προτιμάς να ασχολείσαι, καταρχήν, μόνος με το υλικό σου και μετά να το παραδίδεις στους συνεργάτες σου για ιδέες – προτάσεις?
Μ.Π.: Στη σκηνή στηρίζομαι απόλυτα. Η δημιουργία ενός δίσκου είναι καταρχήν μοναχική υπόθεση. Ο αρχιτέκτονας φτιάχνει μόνος τα σχέδια στο γραφείο του. Μετά χρειάζονται πολλές ειδικότητες και πολλά χέρια για να ολοκληρώσουν τα σχέδια επι χάρτου, τα οποία, πολύ συχνά, λειτουργούν καταλυτικά ως προς την ποιότητα του έργου.

Πως διαλέγεις τα τραγούδια ενός δίσκου? Θεωρείς πως πρέπει να έχει ενιαίο στυλ και ύφος ένας δίσκος ή είναι άλλα τα κριτήρια με τα οποία διαλέγεις τα τραγούδια που θα βάλεις?
Μ.Π.: Με ενδιαφέρει η εσωτερική αφήγηση. Για μενα, ένας δίσκος είναι μια ιστορία, με αρχή, μέση, κορύφωση και τέλος. Το αν το πετυχαίνω πάντα, είναι μια συζήτηση, πάντως, αυτή είναι η πρόθεσή μου.

Είναι εύκολη διαδικασία για σένα η συγγραφή ενός τραγουδιού? Κρύβει συχνότερα πόνο από ότι χαρά?
Μ.Π.: Χαρά σπάνια. Κυρίως φόβο για το ποιά άβατα σημεία της μνήμης πρέπει να φωτιστούν κάθε φορά. Και ανακούφιση όταν αυτή η εσωτερική αναμέτρηση τελειώνει.

Παρατηρώντας χρόνια τις συναυλίες σου, βλέπω πάντα πολύ νεανικό κοινό να σε ακολουθεί και να ανανεώνεται με τα χρόνια. Ποια νομίζεις ότι είναι η συνταγή γι’ αυτό? Γιατί νομίζεις ότι σε αγαπάει τόσο ή νεολαία, που και δύσκολο κοινό είναι και απαιτητικό …?
Μ.Π.: Δεν ξέρω αν υπάρχει συνταγή. Έχω ένα αίσθημα, οτι ξέρουν οτι ποτέ δεν τους κορόιδεψα. Εχω υπάρξει επαρκής στη σκηνή,, έχω υπάρξει και ανεπαρκής. Αλλά ποτέ δεν προσποιήθηκα οτι είμαι κάτι άλλο απο αυτό που βλέπουν. Δεν ξέρω αν αυτό τους φτάνει για να μ αγαπούν, πάντως εγώ το αντιλαμβάνομαι και τους είμαι ευγνώμων.

Τελευταία βλέπω πολλά κείμενά σου σε ιντερνετικά κυρίως έντυπα, στα οποία δηλώνεις σαφή πολιτική θέση για τις καθημερινές καταστάσεις γύρω μας. Πιστεύεις ότι πρέπει οι καλλιτέχνες να έχουν πολιτική τοποθέτηση? Βοηθάει αυτό την κοινωνία ή την αποπροσανατολίζει?
Μ.Π.: Δεν ξέρω αν την βοηθάει, πάντως σίγουρα δεν την αποπροσανατολίζει. Δεν μπορώ να μιλήσω εξ ονόματως των συναδέλφων, εγώ έχω την ανάγκη να παίρνω θέση σ αυτό που συμβαίνει γύρω μου.

Άλλαξε η οπτική σου για τη ζωή και την καθημερινότητα μετά την έλευση της κόρης σου?
Μ.Π.: Φοράω ζώνη όταν οδηγώ. Και προσπαθώ να καπνίζω λιγότερο.

Τι σχέση έχεις με τον χρόνο που περνάει? Σε κάνει σοφότερο καλλιτεχνικά και προσωπικά ή σε βαραίνει σε εμπειρίες?
Μ.Π.: Άλλοτε τον έχω εχθρό κι άλλοτε φίλο. Τώρα, με την ύπαρξη της κόρης μου, θέλω να συμφιλιωθούμε οριστικά.

Τι να περιμένουμε από σένα μέσα στο 2010?
Μ.Π.: Πολλές πολλές συναυλίες.

Μίλτο, σ’ ευχαριστώ πολύ!
Μ.Π.: Εγώ ευχαριστώ θερμά.