Συνοδοιπόροι - αυτά τα χρόνια που σας γνωρίζουμε μέσα από τη δουλειά σας – στη δημιουργία, μα και φίλοι με ταιριαστή, αλλά κι επιτυχημένη καλλιτεχνικά, χημεία. Η Νατάσσα, σε άλλη συνέντευξή της, μου είχε πει ότι πρώτα ζείτε μαζί και μετά κάνετε μουσική. Θα ήθελα να χαρίσετε στους αναγνώστες μας λίγες “καθημερινές φωτογραφίες” από μια δημιουργική μουσικά μέρα της παρέας σας.
Νατάσσα Μποφίλιου: Κάποιες "κλασσικές φωτογραφίες" θα ήταν κουβέντα στο τηλέφωνο με αστειάκια, καβγαδάκια και σ' αγαπώ, καφέδες στο σπίτι του Θέμη, συνήθως, να ακούσουμε καινούργια τραγούδια ή να φτιάξουμε ένα καινούργιο πρόγραμμα ή μια καινούργια αφίσα ή απλώς και να τα πούμε, καμιά φορά σινεμά, θέατρο και κανένα κρασί με την υπόλοιπη παρέα ... Ωραία περνάμε, δεν μπορώ να πω.
Γεράσιμος Ευαγγελάτος: Τα πάντα ξεκινούν από ένα ερέθισμα: μια κουβέντα μας, μια κοινή εμπειρία, μια ανάγκη των τριών μας να εκφράσουμε κάτι. Ακολουθεί η στιγμή που ο καθένας μας ψάχνει μέσα του και δημιουργεί. Αυτή είναι συνήθως η πιο μοναχική στιγμή της διαδικασίας. Μετά βρισκόμαστε πάλι κι οι τρεις μαζί και συστηνόμαστε με το τραγούδι. Τότε, αν έχουμε καταφέρει να συναντήσουμε αρμονικά ο ένας τις αναζητήσεις του άλλου, είναι η πιο όμορφη στιγμή, χαρά μαζί με συγκίνηση.
Θέμης Καραμουρατίδης: Τηλέφωνα ατελείωτα, συναντήσεις, καυγάδες, συγκινήσεις, χαρές, δυσκολίες, ατυχίες, επιβεβαίωση, αισιοδοξία, μετά απαισιοδοξία, ύστερα πάλι αισιοδοξία, μετά παρέα κι έπειτα πάλι μοναξιά κι έπειτα πάλι παρέα, τελικά μαζί το κουβαλάμε αυτό παιδιά. Πληγώνουμε ο ένας τον άλλο συχνά, λατρεύουμε ο ένας τον άλλο συχνότερα, γράφουμε ασταμάτητα κάποιες περιόδους, κάποιες άλλες δεν γράφεται ούτε νότα. Γεμάτες μέρες τελικά. Όμορφες.

Λέτε, για τη νέα σας κοινή δουλειά, πως είναι ένας δίσκος για τη μνήμη. Και αναφέρεστε σε πράγματα που κρατάτε. Ποια είναι αυτά που, συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν κρατάτε;
Ν. Μ.: Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που εγώ τουλάχιστον πετάω από την μνήμη μου ... Όλα με μαθαίνουν και με διαμορφώνουν, άρα, καλά ή κακά, δύσκολα ή εύκολα, αξίζουν τουλάχιστον την ανάμνηση ...
Γ. Ε.: Τα πάντα βρίσκουν τη θέση τους μέσα μας. Ακόμα κι οι δυσκολίες κι οι καταθλίψεις που περνάμε, μένουν για να μας θυμίζουν ότι δεν είναι όλα εύκολα. Αν μας ζητήσει κάποιος να θυμηθούμε τις σκοτεινές στιγμές της μέχρι τώρα πορείας μας μπορούμε να τις απαριθμήσουμε μία προς μία. Αυτό όμως είναι που μας βοηθάει να θυμόμαστε ότι τίποτα δε χαρίζεται εύκολα.
Θ. Κ.: Δεν κρατάω τίποτα από αυτά που κάνουν τις μέρες μου λιγότερο εύκολες και τις παροδικές ταλαιπωρίες μέχρι να φτάσω στο επιθυμητό κάθε φορά αποτέλεσμα. Δεν κρατάω ανθρώπους με κακή πρόθεση, δεν κρατάω λογαριασμό ανοιχτό με τους ανθρώπους της ζωής μου.

Αυτός ο δίσκος είναι ένας φόρος τιμής στους ανθρώπους της ζωής μας» γράφετε στο σημείωμά σας. Τι είναι αυτό που τον κάνει να αφορά τις δικές μας ζωές; Δηλαδή, που συναντιέται η προσωπική μυθολογία ενός καλλιτέχνη με τις ατομικές μυθολογίες των ακροατών του;
Ν. Μ.: Τα δικά μας τραγούδια είναι στιγμές βιωμένες. Βγαλμένα απ’ τη ζωή, όπως συνηθίζω να λέω χαριτολογώντας. Όλοι έχουμε ζήσει πάνω κάτω τέτοιες στιγμές χωρισμών, μεγάλες αγάπες, απολογισμούς, ταξίδια που γίναν στο συνειδητό ή στο υποσυνείδητο, στιγμές που περιγράφονται στα τραγούδια μας. Δεν έχει να κάνει με καμιά μυθολογία, τουλάχιστον απ’ τη μεριά που το βλέπω εγώ τραγουδώντας. Απλή ζωή είναι κι όλοι κάπως, κάπου, όταν μοιραζόμαστε την αγωνία της, έχουμε μ' έναν τρόπο, συναντηθεί.
Γ. Ε.: Μα κι οι ακροατές μας είναι άνθρωποι της ζωής μας – και δε χάνουμε ευκαιρία να το επισημαίνουμε με κάθε τρόπο: σε κάθε δίσκο, συνέντευξη και παράσταση. Η σχέση μας με το κοινό φροντίζουμε να είναι ανοιχτή και ζωντανή. Κι ο κόσμος που μας ακολουθεί γνωρίζει ότι μπορεί ανά πάσα στιγμή να μας βρει, να μας μιλήσει, να μοιραστεί τις σκέψεις του μαζί μας. Υπάρχει μια συνωμοτική σχέση συγγένειας. Είμαστε άνθρωποι που μας συνδέουν πολλά με όσους επιλέγουν να μας ακούσουν…
Θ. Κ.: Αυτή είναι όλη η δουλειά και το στοίχημα. Στο κατά πόσο θα βρεθούν πέντε δέκα είκοσι άνθρωποι που θα ακούν τα τραγούδια μας ένα βράδυ στο αυτοκίνητο, ή ένα απόγευμα καθώς φτιάχνουν μια βαλίτσα ή στο γραφείο από το ραδιόφωνο και για λίγα δευτερόλεπτα και θα αισθανθεί ότι ένας στίχος, μια μουσική, μια ερμηνεία είναι ένα κομμάτι από τη δική του ζωή. Το πιο πολύτιμο που έχω ακούσει είναι η φράση “αυτό το τραγούδι σας είμαι εγώ”.

Και καταλήγετε : «Η πορεία συνεχίζεται στο μαζί». Υπάρχει αυτό το “μαζί” στο ελληνικό τραγούδι σήμερα; Μου έλεγε ένας τραγουδιστής της γενιάς του ’70, ότι τότε τα τραγούδια μίλαγαν για τους κοινούς αγώνες και αφορούσαν τους πάντες, γι’ αυτό και σιγοτραγουδιόντουσαν στις παρέες. Σήμερα δεν υπάρχει αυτό το συλλογικό συναίσθημα, αλλά ο κάθε ακροατής θέλει ένα τραγούδι μόνο γι’ αυτόν να τον συντροφεύει στη μοναχικότητά του. Πως το βλέπετε εσείς;
Ν. Μ.: Είτε είμαστε μαζί, είτε είμαστε μόνοι μας, το τραγούδι οφείλει να μας συγκινεί. Και να μας αφορά. Αυτό θεωρώ ότι έχει σημασία και ουσία.
Γ. Ε.: Το μαζί της νέας εποχής είναι η μοναχικότητα. Θέλουμε δε θέλουμε να το δεχτούμε, αυτό είναι το νήμα που μας συνδέει πια. Όλοι είμαστε κλεισμένοι σε σπίτια, κρατώντας αποστάσεις από ουσιαστικές σχέσεις. Δεν είναι λοιπόν ένας κοινός αγώνας η ανάγκη της επικοινωνίας; Αν όλοι οι μόνοι αποφασίζαμε να βγούμε στους δρόμους θα ήμασταν αρκετοί για μια νέα μεγάλη επανάσταση …
Θ. Κ.: Εγώ το βλέπω λίγο συνωμοτικά. Σαν να μπορούμε όλοι μαζί να νιώσουμε περισσότερο παρέα, περισσότερο ένα “μαζί”, που έστω κι αν δεν μπορεί να μας δώσει απαντήσεις θα μπορεί να μας απαλύνει τα δύσκολα.

Και για να έρθω στο δικό σας “μαζί”. Φοβόσαστε ότι μπορεί κάποια στιγμή να γίνει επανάληψη, τυποποίηση και μανιέρα; Θέλετε να δοκιμαστείτε και μέσα σ’ άλλες συνεργασίες ή σας καλύπτει απόλυτα η δική σας;
Ν. Μ.: Δεν φοβόμαστε μην επαναληφθούμε, γιατί όταν θα νιώσουμε πως αυτό που κάνουμε είναι μια μανιέρα μας, πρώτα οι ίδιοι θα κάνουμε ένα διάλλειμα αναζητώντας καλλιτεχνική ανανέωση. Αυτή τη στιγμή εγώ καλύπτομαι απόλυτα από την συνεργασία μου με τα παιδιά και νιώθω πως δεν έχει εξαντληθεί ακόμα η χημεία μας.
Γ. Ε.: Η σχέση μας – καλλιτεχνικά και προσωπικά – βασίζεται στην ειλικρίνεια. Μπορούμε να δημιουργούμε μαζί όσο νιώθουμε πως έχουμε πράγματα να πούμε. Αν κάποια στιγμή αποφασίσουμε να δώσουμε μια ανάσα στην καλλιτεχνική μας σχέση είμαστε τόσο σίγουροι για τη φιλία μας που θα το κάνουμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Προς το παρόν περνάμε καλά. Οι άλλες συνεργασίες δεν συναντούν κλειστές πόρτες. Όλοι κάνουμε πράγματα και στηρίζουμε ο ένας τον άλλον όταν δοκιμάζεται σε κάτι νέο. Η βάση μας όμως είναι στο μαζί μας.
Θ. Κ.: Ήδη κάνουμε διάφορες συνεργασίες με καλλιτέχνες που αγαπάμε, οι οποίες για μένα είναι κάτι σαν κοντινές συγγένειες στην δική μας οικογένεια. Επανάληψη τυποποίηση και μανιέρα μπορεί να έρθει μόνο όταν βαρεθούμε αυτό που κάνουμε και μας πει κάποιος “πάρε τόσα λεφτά για να κάνεις οπωσδήποτε δίσκο”. Προς το παρόν δεν έχουμε γίνει τόσο παραδόπιστοι και μου φαίνεται μακρινό κάτι τέτοιο. Ο χρόνος βέβαια θα δείξει ...

Θεωρείτε ότι είστε αποκλειστικά εκπρόσωποι της γενιάς των 20+ ή ότι μιλάτε και στις μεγαλύτερες;
Ν. Μ.: Τίποτα από τα δύο. Απλώς εκφραζόμαστε αυθόρμητα χωρίς να επιδιώκουμε να είμαστε αποκλειστικά εκπρόσωποι κάποιας γενιάς και χαιρόμαστε πολύ όταν εκτός από την δική μας γενιά, στο κοινό υπάρχουν άνθρωποι κάθε ηλικίας, μεγαλύτεροι ή μικρότεροί μας.
Γ. Ε.: Θέλουμε να ελπίζουμε πως μιλάμε σε όποιον άνθρωπο δεν έχει πάρει διαζύγιο απ’ τη συγκίνησή του και δε φοβάται να αναμετρηθεί μαζί της. Στις παραστάσεις μας έρχονται και νέοι και μεγαλύτεροι και όλους τους συνδέει μια μυστική συγγένεια. Το βασικότερο είναι πως δε φοβούνται να αφεθούν στο συναίσθημα. Αγαπάμε τη συγκίνηση του κόσμου που έρχεται να μας δει, κι είναι η μόνη ηλικία που τους αναγνωρίζουμε.
Θ. Κ.: Νομίζω ότι αν έρθει κανείς στα live μας θα διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει αυτό που λέμε μέσος ακροατής της μουσικής μας. Είναι ένα σύνολο ανθρώπων από διάφορες ηλικίες, με διάφορες αισθητικές καταβολές και μορφωτικό επίπεδο που ποικίλλει.

Η Νατάσσα μου έχει πει, σε συνέντευξή της, ότι είναι αμιγώς έντεχνη τραγουδίστρια. Αυτή θα λέγατε ότι είναι, μέχρι τώρα, η κυρίαρχη ταυτότητά σας κι η κοινή συνισταμένη των τριών σας ή θα θέλατε να παρουσιάσετε κι άλλα απρόσμενα, μουσικά, στιχουργικά, ερμηνευτικά, πρόσωπα στο μέλλον;
Ν. Μ.: Πάντα όταν χρησιμοποιώ τη λέξη “έντεχνο” δεν αναφέρομαι στη διάκριση του στυλ αλλά στην πρόθεση της δημιουργίας ενός τραγουδιού. Έντεχνη τραγουδίστρια είμαι γιατί τραγουδώ τραγούδια που, σύμφωνα πάντα με τη δική μου αντίληψη, έχουν την αγνή πρόθεση να συγκινήσουν. Έχουν στίχο, μουσική και ερμηνεία με καλλιτεχνικό αίτημα. Το ίδιο έντεχνο μπορεί να είναι κι ένα soul κι ένα ρεμπέτικο. Από αυτήν την άποψη είμαι αμιγώς έντεχνη τραγουδίστρια.
Γ. Ε.: Προσπαθούμε να δημιουργούμε χωρίς ταμπέλες και περιορισμούς. Αν ένα τραγούδι ενεργοποιεί το μυστικό μηχανισμό της δικής μας – πρώτα απ’ όλα - συγκίνησης, τότε παίρνει το πράσινο φως. Τόσο απλά. Όλα τ’ άλλα έχουν να κάνουν με ιστορικούς ή κοινωνικούς διαχωρισμούς του τραγουδιού που επειδή χρησιμοποιούνται πια λίγο αυθαίρετα και καταχρηστικά, εγώ προσωπικά προτιμώ να τους αποφεύγω.
Θ. Κ.: Το έντεχνο δεν είναι μουσική ταυτότητα. Είναι θέση και αντιμετώπιση της μουσικής, κυρίως ιδεολογική και αισθητική. Δεν περιλαμβάνει μουσικά είδη περιλαμβάνει μουσικά αιτήματα. Οπότε έχει ευελιξία μουσική, ηχητική, στιχουργική και ερμηνευτική και μια γκάμα απεριόριστη. Το έντεχνο είναι ένας από τους πιο αδικημένους και καταταλαίπωρους όρους. Το αγαπώ το έντεχνο τραγούδι γιατί είναι κουτσό, πληγωμένο και το έφτυσαν αυτοί που κάποτε το υπηρέτησαν και έκαναν με σημαία τους αυτό, βίλλες, πανάκριβα αυτοκίνητα και σωματοφύλακες.

«Μέσα στην άδεια μας ζωή … Σ’ αυτήν την έρημη γωνιά που μας γεννήσαν». Όλοι το διαπιστώνουμε, το λέμε και συνεχίζουμε να γεννάμε παιδιά. Εσείς θέλετε να κάνετε οικογένεια και παιδιά;
Ν. Μ.: Αυτή την ανάγκη, μάλλον, στη γεννά ο άνθρωπος που θα νιώσεις ότι θα ήθελες μαζί του να δημιουργήσεις οικογένεια και να μοιραστείς τα πάντα. Απουσία αυτού, δεν μπορείς να έχεις την επιθυμία για ένα τόσο σημαντικό βήμα ζωής και σε μια τέτοια ηλικία, αν και μεταξύ μας, δεν είμαστε και τόσο μικροί πια. Παρόλα αυτά, μπορώ να απαντήσω πως, ακόμα, δεν το έχω καν σκεφτεί.
Γ. Ε.: Οικογένεια είναι οι άνθρωποι που επιλέγεις να έχεις δίπλα σου. Από αυτή την άποψη θα ήθελα να έχω όσο το δυνατόν περισσότερο καιρό γύρω μου τους ανθρώπους που επιλέγω και μπορούν να μου εξηγήσουν λίγο καλύτερα μερικά από τα γιατί αυτού του κόσμου.
Θ. Κ.: Παιδιά να κάνω για να καλύψω τον ναρκισσισμό μου και την προσωπική μου φιλοδοξία όχι. Θα έκανα παιδιά και οικογένεια μόνο αν ήμουν σίγουρος ότι θα μπορούσα να εξασφαλίσω ότι θα κάνω μια οικογένεια σαν αυτή των γονιών μου. Και επειδή στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, που είναι γεμάτοι εγωισμό και αλαζονεία δύσκολα κοπιάζει κανείς για μια οικογένεια, θα προτιμήσω να το έχω μέσα μου ως ένα υψηλό ιδανικό.

«Και μου βγαίνουν πάντα λίγοι ή μου βγαίνουνε πολλοί … Φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα». Μου ’λεγε ένας φίλος, πως το πιο δύσκολο και περίπλοκο πράγμα στον κόσμο είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Έτσι είναι και χάνουμε το μέτρημα;
Ν. Μ.: Είναι το πιο σπουδαίο και γι’ αυτό και το πιο δύσκολο. Άλλωστε όλα τα σπουδαία πράγματα στη ζωή, θέλουν αγώνα και κόπο. Το μέτρημα το χάνεις γιατί καμιά φορά αλλιώς τα υπολογίζεις και αλλιώς σου έρχονται, σκορπίζεσαι σε ανούσιες συναναστροφές και φθείρεσαι στο χρόνο. Η ανταμοιβή, όμως, αν κατορθώσεις να δημιουργήσεις μια ανθρώπινη σχέση ουσιαστική, σε οποιοδήποτε επίπεδο, νομίζω σε αποζημιώνει τελικά απόλυτα.
Γ. Ε.: Έτσι πρέπει να ναι. Το ότι δεν απελπιζόμαστε και συνεχίζουμε όμως να δεχόμαστε ανθρώπους στη ζωή μας κάτι πρέπει να σημαίνει. Οι σχέσεις είναι δύσκολες όσο και αναπόφευκτες. Όλοι βρισκόμαστε στην αναζήτηση του ιδανικού. Στη διάρκεια αυτής της πορείας όμως αξιωνόμαστε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες γνωριμίες. Ας το δούμε ως κάτι αισιόδοξο αυτό. Ακόμη κι αν στο τέλος ο απολογισμός βαραίνει στο μείον.
Θ. Κ.: Όπως και οι οικογένεια έτσι και οι ανθρώπινες σχέσεις θέλουν κόπο και κανείς δεν είναι διατεθειμένος να κοπιάσει για τίποτα. Σήμερα επικρατεί το ότι αν δε μου κάνει κάτι που έχεις στην προσωπικότητά σου γιατί να μπω στον κόπο να ασχοληθώ με όλα τα άλλα και να δουλέψω τη σχέση μας με αυτά; Τα μαζεύω και φεύγω και στο τέλος φοβάμαι πως χάνω το μέτρημα αλλά στην πράξη βαρέθηκα να ασχοληθώ λίγο περισσότερο με τους ανθρώπους που πέρασαν.

«Και κάθε τόσο που γεμίζει το φεγγάρι / βγάζω το λύκο πριν τον πάρουνε χαμπάρι / από τη νύχτα τους εκδίκηση να πάρει …». Πρέπει να βγάλουμε το λύκο από μέσα μας για να επιβιώσουμε;
Ν. Μ.: Όταν χρειάζεται, ναι. Όλοι μας έχουμε έναν λύκο μέσα μας που πρέπει που και που να τον θυμόμαστε ...
Γ. Ε.: Ο λύκος είναι κομμάτι μας. Η σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας. Τον βγάζω έξω δε σημαίνει τον αποβάλλω. Σημαίνει πως κάποιες στιγμές τον αφήνω ελεύθερο να εκφραστεί, να πάρει αέρα, να διεκδικήσει αυτά που του αναλογούν. Ο “Λύκος” είναι ένα τραγούδι για την ελευθερία. Για το δικαίωμα στη θλίψη, το θυμό και τη διαφορετικότητα.
Θ. Κ.: Για να επιβιώσουμε πρέπει να τον κρύψουμε καλά. Κι όσο πιο πολύ τον κρύβουμε όλοι αυτόν το λύκο και βγάζουμε κανένα άλλο ζωάκι από μέσα μας λιγότερο επιθετικό, τόσες πιο πολλές πιθανότητες έχουμε να τα βάλουμε με όλους αυτούς τους λύκους που κυκλοφορούν ανενόχλητοι και μανιασμένοι.

«Είναι άγρια στις μέρες μας τα πράγματα». Και γίνονται και αγριότερα θα συμπλήρωνα. Παλιότερα το τραγούδι ακουγόταν στις μεγάλες ανοιχτές συναυλίες στα στάδια, στις απεργίες και στις διαδηλώσεις κι ο κόσμος από κάτω είχε υψωμένες τις γροθιές. Σήμερα πως μπορεί το τραγούδι να έχει πολιτική δράση;
Ν. Μ.: Για μένα πολιτική είναι κάθε έκφανση της κοινωνίας. Ανάλογα με τις πολιτικές συνθήκες του τόπου που ζεις διαμορφώνεσαι και λειτουργείς και ατομικά και συλλογικά σε όλα τα επίπεδα. Ακόμα κι ο τρόπος που αντιμετωπίζεις την ερωτική σου σχέση έχει να κάνει μ' αυτή την ευρύτερη έννοια της πολιτικής. Άρα για μένα ακόμα και το πιο προσωπικό τραγούδι, με ή χωρίς υψωμένες γροθιές, όταν έχει ουσία, έχει επέκταση στην κοινωνία και πολιτική δράση.
Γ. Ε.: Δε μπορεί. Τουλάχιστον όχι με την έννοια που ήταν κάποτε πολιτικό. Έχουν αλλάξει οι εποχές. Παλιά το τραγούδι μπορούσε να συντηρήσει μια φλόγα που είχαν ανάψει άλλες συνθήκες, ιδιαίτερες. Στις μέρες μας οι συνθήκες αυτές είναι μουδιασμένες. Όπως κι ο ίδιος ο κόσμος. Το τραγούδι είναι πια υπόκρουση σε μια ζωή που προχωρά με δικούς της τρελούς ρυθμούς. Είμαστε τυχεροί για τους λίγους που επιμένουν να αφουγκράζονται κομμάτια του εαυτού τους μέσα στα τραγούδια.
Θ. Κ.: Υπόγεια και συνωμοτικά. Δεν υπάρχει το πολιτικό τραγούδι του σταδίου αλλά υπάρχει αυτό που μπορεί να ξεκινήσει μέσα στην παρέα με μια φοβισμένη φωνή η οποία μπορεί να δυναμώσει από στόμα σε στόμα και να γίνει η πιο βροντερή κραυγή ενάντια σε όλα αυτά τα βρώμικα πολιτικά παιχνίδια.

Και για να πέσουν οι τίτλοι του τέλους στην κουβέντα μας, με τον τίτλο του δίσκου σας («Εισιτήρια διπλά»). Ακούγοντας το στίχο «σε εισιτήρια διπλά απ’ το σινεμά / που ’χω κρατήσει», με κάνατε να ανοίξω συρτάρια και να βρω τα δικά μου, προ 15ετίας, “διπλά εισιτήρια”, που ’χα κρατήσει από εξόδους στο σινεμά με τη νυν γυναίκα μου. Εκεί βρίσκεται τελικά το μυστικό άγγιγμα του καλού τραγουδιού, στο απλό και καθημερινό; Στη δύναμη δυο διπλών κιτρινισμένων εισιτηρίων;
Ν. Μ.: Στο μυστικό του απλού και του καθημερινού. Στη δύναμη του ταξιδιού στο συνειδητό και στο υποσυνείδητο. Αν έχεις κρατήσει και τα εισιτήρια, ακόμα καλύτερα ...
Γ. Ε.: Η αξία της ζωής μας βρίσκεται στα απλά και καθημερινά μικροπράγματα. Αυτά συνέθεταν από πάντα τις μεγαλύτερες υπαρξιακές αλήθειες της ανθρωπότητας. Συχνά το παραβλέπουμε αυτό. Αν με τα τραγούδια μας καταφέρνουμε έστω και να περάσουμε την υποψία ότι κάτι μικρό και φαινομενικά ασήμαντο μπορεί να προσδιορίζει έναν άνθρωπο, μια σχέση, μια κατάσταση, μια μνήμη, έχουμε εκπληρώσει το 100% των προθέσεων μας.
Θ. Κ.: Το καλό τραγούδι κρύβεται μόνο στην ειλικρίνεια αυτού που το γράφει. Όσο είναι ειλικρινής και έντιμος απέναντι στα συναισθήματα και το γούστο του τόσο αυτό που καταθέτει θα είναι όμορφο και ουσιαστικό.