Καλώς σας βρήκα LATHOS PATHOS... να πω οτι σας βρίσκω στο στούντιο οπου ετοιμάζεστε για live...
Β.Σ.: Καλησπέρα Βασίλη...ναι, ετοιμαζόμαστε για live στο Μπαράκι του Βασίλη μετά απο 14ωρη πρόβα.

Ας ξεκινήσω λοιπόν από κάποια ιστορικά...ο Βασίλης Σαλταγιάννης έχει μια ιστορία πίσω του πριν από αυτό το άλμπουμ. Υπήρχε μια μπάντα πιο πριν που είχες φτιάξει κάποια τραγούδια...σωστά;
Β.Σ.: Δύο δεκαετίες κοντά. Ξεκίνησα το 1988 με τους Icarus. hard rock σχήμα με δικά μας τραγούδια. Δεν καταφέραμε να κάνουμε δισκογραφία τότε και ακολουθήσαμε την μοίρα των περισσότερων συγκροτημάτων της δεκαετίας του 1990, διαλυθήκαμε (γέλια). Αλλά είχαμε κάνει αρκετές εμφανίσεις σε αρκετούς χώρους όπως το ΑΝ club τότε.

Έχεις κάποιες μουσικές σπουδές πριν από αυτά;
Β.Σ.: Ξεκίνησα ωδείο στα 7 και το παράτησα κακώς στα 11. Μετά έπιασα την κιθάρα και μάθαινα μόνος μου.

Μετά το συγκρότημα αυτό τι κάνεις;
Β.Σ.: Οι Icarus κρατάνε μέχρι το 1990 και ακολουθούν οι “Ερήμην”, κυρίως ελληνόφωνο ροκ όπου κάνω και τις πρώτες μου συνθέσεις με ελληνικό στίχο, έπειτα 1 χρόνο στους Βαβέλ 69 σαν κιθαρίστας, ξεκινάω να εργάζομαι σε λαϊκά - ρεμπέτικα σχήματα, διάφορες άλλες συμμετοχές σε ηχογραφήσεις κτλ, και τελικά το 2005 ξεκινώ τους Καθώς Πρέπει με κάποιο υλικό δικό μου αλλα και αρκετές διασκευές. Αρχικά παίζουμε σε διάφορες μουσικές σκηνές, Ακρώρειον, Μακάρι, Μπαράκι του Βασίλη και το 2007 από Καθώς Πρέπει γίναμε Lathos Pathos.

Πολύ πετυχημένο όνομα. Ειδικά όπως το γράφεις με τους λατινικούς χαρακτήρες δίνει άλλη αισθητική. Πες μας λίγο για τους Lathos Pathos.
Β.Σ.: Οι Lathos Pathos είναι κοντά 2 χρόνια μαζί και έχουν άμεση σχέση με το άλμπουμ που κρατάς στα χέρια σου. Ο πυρήνας τους είναι η Έφη, ο Δημήτρης Παπαδάμης και εγώ. Ήρθε μετά ο Γιάννης Σταύρου στο τζουρά, ο Ανδρέας Νικόλης στα τύμπανα και κρουστά και ο Μάκης Χαρίτος στο μπάσο. Σύντομα θα προστεθεί νέο μέλος που θα παίζει βιολί.

Λίγα λόγια λοιπόν για τον καινούριο δίσκο λοιπόν που έχω στα χέρια μου. Αρχικά για το υλικό.
Β.Σ.: Είναι υλικό δεκαετίας...φαντάσου ότι τα πιο παλιά τα έχω γράψει πριν από 12 χρόνια και είναι το: Ψάχνει η βροχή τη μέρα και το Σε ξέρω. Άλλη επιρροή τότε, άλλο πράγμα. Τα κυοφορούσα μέσα μου όλα αυτά τα τραγούδια. Τα υπόλοιπα γραφτήκαν στην πορεία ενώ υπάρχουν και κάποια που τα παίξαμε μεν άλλα δεν συμμετείχαν στον δίσκο...Το αποτέλεσμα έτσι όπως το βλέπω τώρα, είναι αυτό που μάζευα μέσα μου από πιτσιρίκι. Έπαιξε επιπλέον ρόλο ή διάθεσή μου να ξεφύγω όσο μπορώ από τα όρια που σου καθορίζει αυτό που σήμερα ονομάζουμε έντεχνο, γιατί όταν ξεκίνησε ίσως είχε διαφορετική υπόσταση. Βασικό επίσης ήταν να προσπαθήσουμε έτσι ώστε ο δίσκος να έχει μια σχετική ομοιομορφία σαν άκουσμα, να μην είναι αλλού ροκ, αλλού τζαζ κλπ. Ήθελα ένα καινούριο ομοιογενή ήχο. Δεν ξέρω αν το πετύχαμε αυτό, είναι σίγουρο όμως πως αφεθήκαμε όλοι προς αυτή την κατεύθυνση.

Παρατηρώ πολύ προσεγμένες ενορχηστρωτικές ιδέες. Πολλά χρώματα όπως σου είπα. Είναι μεγάλη χαρά για μένα να έχω στα χέρια μου ένα δίσκο που να μου προσφέρει εικόνες μαζί με τραγούδια. Και θέλω να σε ρωτήσω αν όλο αυτό σου βγαίνει λόγω κάποιον επιρροών ή είναι εντελώς καινούριο, δικό σου.
Β.Σ.: Σίγουρα υπάρχουν επιρροές. Ίσως μερικές να μην τις αντιλαμβάνομαι άμεσα, κιόλας. Τουλάχιστον στο θέμα της ενορχήστρωσης ακολούθησα περισσότερο αυτό που μου βγήκε σαν συνολικό άκουσμα και όχι σαν ξεχωριστές ιδέες ή κάτι από συνταγή. Φάγαμε ώρες ψειρίζοντας τα πράγματα, και τελικά κρατήσαμε αυτό που έμενε πιο καλά στο αυτί. Αυτό το διαφορετικό που θα σε ταξίδευε η θα ήταν μια μορφή που να σε «βάζει μέσα» που λένε.

Αγαπημένο κομμάτι απο τον δίσκο;
Β.Σ.: Όλα τα αγαπάω. Αν όμως με ρώταγες πιο με εκφράζει περισσότερο, θα σου έλεγα το ομώνυμο και το Μήνυμα.

Κάνε ένα τσιγάρο να ρωτήσω λίγα πράγματα την Έφη... Έφη;
Ε.Κ.: Ορίστε...!!!

Ωραία φωνητικά...Πολύ ωραία, και ταιριαστά.
Ε.Κ.: Ευχαριστώ πολύ! Η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κάποια τραγούδια που έχει γράψει ο Βασίλης που γραφτήκανε για τη φωνή μου. Είναι όμορφο να δουλεύεις κάτι από την αρχή, σαν να είναι δικό σου, να μην το έχεις ακούσει από πουθενά αλλού. Και φυσικά μετά να το ερμηνεύεις και να το νιώθεις δύο φορές δικό σου, ειδικά όταν δεν γράφεις μουσική.

Το αναφέρω γιατί στο τελικό αποτέλεσμα κατά τη γνώμη μου τα γυναικεία φωνητικά, τα δικά σου και της Ελένης Νονη, δίνουν το κάτι παραπάνω στον δίσκο. Θέλω να σε ρωτήσω για τα κομμάτια που λες. Τα διάλεξες ή στα 'πάσαρε' ο Σαλταγιάννης;
Ε.Κ.: Όχι δεν τα διάλεξα. Μου τα έδωσε επειδή πιστεύει ότι μου ταιριάζουν. Ουσιαστικά είναι σαν να τα έγραψε για μένα. Δεν ξέρω βέβαια αν φανταζόταν τη φωνή μου όταν τα έγραφε ή απλά προέκυψε αυτό.
Β.Σ.: Η 'Μονεμβασιά' γράφτηκε για τη φωνή της Έφης. Από την αρχή το φανταζόμουν με την δική της φωνή.

Υπάρχει κάποιο ιστορικό σπουδών πριν τους Lathos Pathos?
Ε.Κ.: Κάνω μαθήματα φωνητικής από το 2001 και συνεχίζω, η μάθηση είναι κάτι που δεν τελειώνει ποτέ. Αλλά δεν έχω κάνει ποτέ μουσική. Είναι μέσα στα επόμενα σχέδιά μου αν και με το να τραγουδάω και για βιοποριστικούς λόγους, δεν μου μένει ο απαιτούμενος χρόνος...

Να υποθέσω ότι εκτός από τον “τεμπέλη” του συγκροτήματος, τον Ανδρέα Νικόλη, όλοι οι υπόλοιποι δουλεύετε και πρωί;
Ε.Κ.: Κάτι κάνουμε!!