Είσαι η κόρη του Δημήτρη Μαργιολά, ενός σπουδαίου μουσικού και μπουζουξή.
Σ.Μ.: Είμαι, ναι!

Ο μπαμπάς είναι η αιτία που μπήκες κι εσύ στο χώρο του τραγουδιού;
Σ.Μ.: Ήταν μοχλός στη ζωή μου, δεν το συζητώ, από πολλή μικρή ηλικία. Υπήρχε, βέβαια, κι η παράδοση πριν από τον μπαμπά μου, μια κι ο παππούς μου ο Γιώργος Μαργιολάς παίζει βιολί κι είναι συνθέτης. Από πολύ μικρή άκουγα μουσικές στο σπίτι από τον παππού μου και τον πατέρα μου. Το ραδιόφωνο με συντρόφευε παντού και τραγουδούσα τα τραγούδια της εποχής μου. Ο πατέρας μου με έμαθε ν’ ακούω με σεβασμό αξιόλογους συνθέτες, στιχουργούς και σημαντικούς τραγουδιστές που ανήκαν σε γενιές παλαιότερες από τη δική μου.

Για πες μου για τα πρώτα σου ακούσματα κι ερεθίσματα, ποιες ήταν οι αγαπημένες σου φωνές;
Σ.Μ.: Σίγουρα άκουγα πάρα πολύ τη Χαρούλα Αλεξίου και το Γιώργο Νταλάρα. Αλλά και τη Βίκυ Μοσχολιού, τον Καζαντζίδη, τον Μανώλη Μητσιά, τον Διονυσίου και πολλούς άλλους.

Έχεις κάνει μουσικές σπουδές;
Σ.Μ.: Από πολλή μικρή ξεκίνησα σπουδές στο πιάνο κι έκανα, παράλληλα, και μπαλέτο και αργότερα ξεκίνησα μαθήματα φωνητικής με δασκάλα την κα Άννα Διαμαντοπούλου.

Πως πήρες την απόφαση να γίνεις τραγουδίστρια;
Σ.Μ.: Σιγά – σιγά μου βγήκε, είναι κάτι που πηγάζει από μέσα μου. Δεν είπα, δηλαδή, κάποια στιγμή, θέλω να γίνω τραγουδίστρια, απλά, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα τραγουδούσα κι, έτσι, αισθάνθηκα ότι είναι αυτό που θέλω να κάνω. Ήταν κάτι που μου βγήκε τελείως αυθόρμητα, δεν το αποφάσισα. Είναι τρόπος ζωής για μένα το τραγούδι.

Παράλληλα, όμως συνεχίζεις και τις μεταπτυχιακές σπουδές σου στην κοινωνιολογία.
Σ.Μ.: Σπούδασα κοινωνιολόγος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και τώρα ολοκληρώνω το μεταπτυχιακό μου, στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, πάνω στον Έλεγχο του στρες και την Προαγωγή της υγείας.

Έχεις πάρει όμως την τελική απόφαση για τον ποιο δρόμο θα ακολουθήσεις επαγγελματικά, γιατί σ’ ένα από τα δυο θα πρέπει να αφιερωθείς ή στο τραγούδι ή στην κοινωνιολογία!
Σ.Μ.: Δεν το συζητώ! Αυτό είναι δεδομένο για μένα! Ο αέρας που αναπνέω είναι η μουσική και το τραγούδι. Δεν αμφιταλαντεύτηκα ποτέ. Τις σπουδές τις κάνω για να ολοκληρωθώ σαν άνθρωπος, είναι κάτι που με γεμίζει και το ήθελα. Μου αρέσει, εξάλλου, το διάβασμα γενικότερα.

Σε πρωτακούσαμε στη δισκογραφία να συμμετέχεις στη σειρά του «Άξιου Λόγου» («Σπάει το ρόδι»/2006) και να ερμηνεύεις ένα τραγούδι(«Στο σώμα σου να κατοικώ»), σε μουσική του Μιχάλη Κουμπιού και σε στίχους του Προέδρου – Λευτέρη Παπαδόπουλου, μαζί με τον Γιώργο Νταλάρα! Πραγματικά δυναμικό βάπτισμα! Σε έναν δίσκο που έγινε και χρυσός! Πως προέκυψε αυτή η ζηλευτή είσοδος στο τραγούδι;
Σ.Μ.: Αισθάνομαι πάρα πολύ τυχερή κι είναι μεγάλη μου τιμή, που ο Γιώργος Νταλάρας με επέλεξε να πω μαζί του αυτό το τραγούδι. Ήταν η πρώτη φορά που μπήκα στη δισκογραφία. Με είχε ακούσει από ένα ντέμο που του είχε δώσει ο συνθέτης και συνεργάτης του Μιχάλης Κουμπιός, στον οποίο ανήκει και το συγκεκριμένο τραγούδι. Πήγα, το ηχογράφησα, του άρεσε κι έτσι έγινε.

Έχεις εμφανιστεί δίπλα σε πολύ μεγάλα ονόματα.
Σ.Μ.: Πρωτοξεκίνησα με το Μανώλη Μητσιά, αυτή ήταν η παρθενική μου εμφάνιση, στην Ασέα σ’ ένα αφιέρωμα στο Νίκο Γκάτσο και το επόμενο καλοκαίρι σε συναυλίες. Ο κ. Μητσιάς είναι ο πρώτος που πίστεψε σε μένα και του χρωστάω πολλά. Αργότερα δούλεψα με τη Μαρινέλλα και τον Αντώνη Ρέμο στο “ΑΘΗΝΩΝ ΑΡΕΝΑ” στην παράσταση “Τα λόγια είναι περιττά”. Εμφανίστηκα στο “Μέγαρο Μουσικής Αθηνών” δίπλα στη Χαρούλα Αλεξίου και στο “Παλλάς” δίπλα στο Γιώργο Νταλάρα. Δούλεψα ακόμα στο “Ζυγό” με μια μεγάλη παρέα (Μαχαιρίτσας, Μακεδόνας, Κούτρας, Μηλιώκας, Σταρόβας) και στο “Gazarte” στην παράσταση “Ιπτάμενος και τζέντλεμαν” του Σταμάτη Κραουνάκη, δίπλα στον Κώστα Μακεδόνα. Και το χειμώνα που μας πέρασε στο “Χάραμα”, με τον Κώστα Μακεδόνα και τη Γιώτα Νέγκα. Με τον Κώστα συνεργάζομαι σταθερά τα τελευταία 3 χρόνια.

Θα έχεις όμως ακούσει ίσως κι εσύ, απόψεις, ότι οι παλιοί μεγάλοι τραγουδιστές θα πρέπει να παραμερίσουν ή και να αποσυρθούν, γιατί, παραμένοντας ενεργοί, δεν αφήνουν εσάς τους νέους να βγουν. Ποια είναι η δική σου άποψη;
Σ.Μ.: Δεν το έχω εισπράξει εγώ αυτό. Αντίθετα, με έκαναν να αισθανθώ άνετα κι οικεία. Όλοι με υποστήριξαν και με αγκάλιασαν.

Από την πρώτη σου όμως είσοδο στη δισκογραφία, καθώς και μια - δυο ακόμα συμμετοχές σου, που ακολούθησαν στο ενδιάμεσο, πέρασαν 3,5 χρόνια για να φτάσουμε στον πρώτο προσωπικό δίσκο σου. Γιατί μεσολάβησε αυτό το μεγάλο διάστημα;
Σ.Μ.: Ήθελα να μαζέψω το υλικό με πολλή προσοχή, ήθελα να είναι τραγούδια που μ’ αγγίζουν, που μου αρέσουν, που θα μπορώ να τα υποστηρίξω. Και, βέβαια, μετά από 3 χρόνια, αισθάνθηκα πιο ώριμη να κάνω κάτι τέτοιο. Ήταν σημαντικό όλο αυτό το διάστημα που πέρασε.

Στον πρώτο σου πάντως δίσκο («Πράξη πρώτη»/ Sony 2010), γράφουν για σένα τα κολακευτικότερα λόγια τα δυο μεγαλύτερα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, ο Νταλάρας κι η Αλεξίου! Πολύ τιμητικό! Το εισπράττεις, πέρα από ένα μεγάλο διαπιστευτήριο, που, έτσι κι αλλιώς, είναι, κι ως μια μεγάλη ευθύνη από πλευράς σου;
Σ.Μ.: Θα ήθελα να ικανοποιήσω τις προσδοκίες τους! Σίγουρα είναι ευθύνη. Αλλά, είναι και μεγάλη μου τιμή! Το κάνανε κι οι δυο με μεγάλη χαρά κι αυτό εμένα μου λέει πολλά! Μου δίνει τρομερή δύναμη. Μιλάμε για  δυο από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες που έχει η χώρα μας!

Ας έρθουμε λίγο στο υλικό του δίσκου, το υπογράφουν, αρκετοί καταξιωμένοι δημιουργοί(Μιχάλης Μπουρμπούλης, Μιχάλης Κουμπιός, Δημήτρης Πανόπουλος, Νίκος Μωραΐτης, Λίνα Δημοπούλου κ. ά). Κάτω από ποιο πρίσμα έγινε η επιλογή των τραγουδιών;
Σ.Μ.: Να είναι τραγούδια σημερινά. Ο δίσκος, ενώ έχει λαϊκά στοιχεία μέσα, κινείται στο έντεχνο. Νομίζω ότι τα καταφέραμε και ανήκει στο μουσικό ύφος της εποχής.

Υπάρχει και μια ενδιαφέρουσα διασκευή του κλασικού τραγουδιού του Ξαρχάκου και του Λευτέρη Παπαδόπουλου «Βάλε κι άλλο πιάτο στο τραπέζι», σε μια ενορχηστρωτική  ιδέα του Σταμάτη Κραουνάκη. Πως προέκυψε;
Σ.Μ.: Ήταν μια ιδέα του Σταμάτη Κραουνάκη, όταν δουλεύαμε μαζί με τον Κώστα Μακεδόνα στο “Gazarte”. Εγώ τραγουδούσα αυτό το τραγούδι πάνω στην ιδέα του Σταμάτη κι, επειδή μου άρεσε πολύ και το αισθάνθηκα, σε εισαγωγικά, δικό μου, το έβαλα, μ’ αυτόν τον τρόπο και στο δίσκο.

Αν και το άλμπουμ σου περιλαμβάνει πολλών ειδών τραγούδια (μπαλάντες, έντεχνα, ροκ, παραδοσιακά), θα έλεγα ότι το χαρακτηρίζει, ενορχηστρωτικά, ένας μοντέρνος σύγχρονος ήχος. Ήθελες αυτή η πρώτη σου δουλειά να είναι πιο προσιτή και βατή προς το νεανικό κοινό; 
Σ.Μ.: Το ήθελα, γιατί ζω κι εγώ στο σήμερα, στην εποχή μας και με εκφράζει κι εμένα αυτός ο ήχος. Και ηλικιακά ακόμα δεν μπορώ να ξεφύγω. Μας πήγε όμως μόνο του, πέσανε οι ιδέες του καθενός μας στο τραπέζι και γεννήθηκε αυτό όπως το ακούς, δεν καθίσαμε από πριν να πούμε θέλουμε να κάνουμε αυτό.

Παρατήρησα ακόμα, παρότι είναι έντονα και κυρίαρχα τα λαϊκά ηχοχρώματα στη φωνή σου, ότι δεν υπάρχει – κι ενορχηστρωτικά – ένα καθαρόαιμο λαϊκό τραγούδι στο δίσκο σου. Απουσιάζει μάλιστα εντελώς το μπουζούκι, ο πατέρας σου παίζει στο δίσκο σου λαούτο, τζουρά, μαντολίνο, αλλά όχι μπουζούκι. Ήταν συγκεκριμένη συνειδητή επιλογή ως προς το ύφος και το ηχόχρωμα του πρώτου σου δίσκου;
Σ.Μ.:  Έπρεπε να υπάρχει μια ενορχηστρωτική συνοχή για όλα τα τραγούδια. Σ’ αυτό βοήθησε ο Δημήτρης Πανόπουλος. Δεν επέλεξα να μην κάνω κάτι λαϊκό. Βρέθηκαν τα τραγούδια, αυτό ήταν το υλικό μας. Σιγά – σιγά τα χτίσαμε με τα όργανα και βγήκε αυτό που βγήκε. Δεν επιλέξαμε δηλαδή να μην βάλουμε μπουζούκι για να μην είναι λαϊκός ο δίσκος. Τραγούδι το τραγούδι, οδηγηθήκαμε σ’ αυτό το αποτέλεσμα.

Και μια κι αναφέρθηκα στη φωνή σου, βλέπω ότι κι ο Νταλάρας κι η Αλεξίου, εστιάζουν στη χροιά της και στη λαϊκή σου έκφραση. Αλήθεια, υπήρξαν συγκεκριμένες φωνές που σε επηρέασαν; Και ποια είδη τραγουδιού είναι τα αγαπημένα σου;
Σ.Μ.: Σίγουρα το έντεχνο και το λαϊκό. Αν κι ακούω τα πάντα, ανάλογα με τη διάθεση, που είναι, κάθε φορά, διαφορετική. Μόνο έτσι, εξάλλου, αποκτάς γκάμα κι έχεις πεδίο. Αλλά, το έντεχνο και το λαϊκό με επηρέασαν πολύ. Τις φωνές που με επηρέασαν, στις είπα και πριν : Αλεξίου, Μοσχολιού, Βιτάλη, Καζαντζίδης, Νταλάρας, Μπιθικώτσης, Μητσιάς, Νταντωνάκη, Φαραντούρη. Κι από τη νεότερη γενιά, Μακεδόνας, Λιδάκης και ο Σωκράτης Μάλαμας, αγαπώ πολύ τη μουσική του.

Θέλεις να δημιουργήσεις, σιγά – σιγά, ένα συγκεκριμένο ερμηνευτικό προφίλ ή θα ονειρευόσουν - αφού έχεις τα φωνητικά κι ερμηνευτικά προσόντα -  να τραγουδήσεις τα πάντα, όπως έκαναν, με μεγάλη επιτυχία, για παράδειγμα, ο Νταλάρας κι η Αλεξίου;
Σ.Μ.: Ο στόχος μου είναι να λέω κάθε φορά αυτό που με εκφράζει.

Και μια που μίλησα για προφίλ, να περάσω και στα διάφορα είδη και “στρατόπεδα”. Τα δέχεσαι όλα αυτά;
Σ.Μ.: Η μουσική είναι μία. Η μουσική είναι επικοινωνία. Είναι τρόπος έκφρασης. Ο καθένας επιλέγει αυτό που του αρέσει. Όλα είναι θέμα επιλογών.

Να δούμε και μια άλλη παράμετρο. Ο πρώτος δίσκος σου κυκλοφόρησε σε μια εποχή που η δισκογραφία περνάει μεγάλη κρίση μια και που, νομίζω, βρισκόμαστε σε μια μεταβατική εποχή, όσον αφορά το cd ως μέσο, το όλο πράγμα πάει ολοταχώς προς το ίντερνετ. Πως το βλέπεις εσύ;
Σ.Μ.: Εμπορικά υπάρχει κρίση. Το βλέπω όμως αισιόδοξα, γιατί, νομίζω, η μουσική, πολλές φορές, βρίσκει το χώρο της μέσα από τις δυσκολίες. Οι δυσκολίες για την τέχνη είναι έμπνευση. Γενικώς είμαι αισιόδοξη!

Όσον αφορά τις ζωντανές εμφανίσεις, πως θέλεις να προχωρήσεις στο μέλλον; Σε ποια πλαίσια; Υπάρχουν χώροι στους οποίους δεν θα εμφανιζόσουν ποτέ;
Σ.Μ.: Δε νομίζω ότι θα μπορούσα να πω κάτι τέτοιο.  Εξαρτάται, από τι θα είχα να παρουσιάσω κάθε φορά. Αυτό που έχει σημασία πρώτα απ’ όλα, είναι η επιλογή των τραγουδιών, το τι θες εσύ να πεις και τι θες να ακούσει ο κόσμος από σένα.

Ως νέα κοπέλα που είσαι, πως βλέπεις τα μουσικά ριάλιτι ανάδειξης ταλέντων. Θα λάμβανες ποτέ μέρος;
Σ.Μ.: Δεν θα πήγαινα ποτέ, γιατί δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία μου. Και, γιατί νομίζω ότι το τραγούδι δεν είναι διαγωνίσιμο είδος.

Σκέφτεσαι να βγεις μόνη σου μπροστά, μέσα από ένα δικό σου πρόγραμμα, έστω και σε μικρό χώρο ή είναι πολύ νωρίς ακόμα;
Σ.Μ.: Το σκέφτομαι. Αν  υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες, θα το ήθελα πάρα πολύ.

Σκοπεύεις να παρουσιάσεις ζωντανά τα δικά σου πλέον τραγούδια;
Σ.Μ.: Νομίζω ότι θα συμβεί. Δεν υπάρχει όμως ακόμα κάτι προγραμματισμένο. Προς τα παρόν θα λέω κάποια από αυτά στις καλοκαιρινές συναυλίες του Κώστα Μακεδόνα στις οποίες συμμετέχω.

Πέρα από τα, αναγνωρισμένα, φωνητικά προσόντα σου, είσαι και μια πανέμορφη κοπέλα. Κακά τα ψέματα παίζει κι αυτό το ρόλο του σε μια τραγουδίστρια, κι ακόμα κι όσοι δεν τολμούν να το παραδεχτούν, αναφερόμενοι μόνο στη φωνή της, λειτουργεί νομίζω μέσα τους από τη φύση! Το θεωρείς προσόν την ομορφιά σου;
Σ.Μ.: Με βάζεις να μιλάω για τον εαυτό μου και δυσκολεύομαι λιγάκι! Δεν μ’ αρέσει η λέξη προσόν, αλλά, σίγουρα, η ομορφιά είναι κάτι καλό. Το όμορφο το παρατηρείς, σου αρέσει να το κοιτάς, ισχύει αυτό. Το μέλημά μου όμως είναι να φροντίσω να γίνομαι καλύτερη φωνητικά. Το πιο βασικό είναι να είσαι καλός τραγουδιστής. Τώρα, αν βοηθάει κι η παρουσία σου, ακόμα καλύτερα.

Έλα να πούμε είναι όμορφη η ζωή / είναι γλυκιά σαν βότκα πορτοκάλι». Ας κλείσουμε αυτή την κουβέντα μας αισιόδοξα, κόντρα στην οικονομική κι όχι μόνο μαυρίλα των ημερών. Κάνε μας μια ευχή βρε Σαββέρια «να ‘ρθει το καλοκαίρι»!
Σ.Μ.: Θα ευχόμουν, όλες αυτές οι δυσκολίες που έχουν παρουσιαστεί, να μας δυναμώσουν περισσότερο. Νομίζω, ότι αν υπάρχει δύναμη, αγάπη και αισιοδοξία όλα πηγαίνουν καλύτερα.

Το τραγούδι βοηθάει;
Σ.Μ.: Πολύ! Αγγίζει τις ψυχές.