Τα παιδικά σου χρόνια μοιράστηκαν μεταξύ Γερμανίας και Κιλκίς. Ποια ήταν τα πρώτα σου ακούσματα που νομίζεις ότι σε έκαναν να αγαπήσεις το τραγούδι;
Δημήτρης Μπάσης: Αυτό που θυμάμαι είναι ότι τα πρώτα μου μουσικά ερεθίσματα προέρχονται από το περιβάλλον των μεταναστών οι οποίοι άκουγαν πολλή ελληνική μουσική και ιδιαίτερα το λαϊκό τραγούδι της εποχής. Όπως αντιλαμβάνεστε το κλίμα αυτό συνέβαλε στο να αγαπήσω και να ασχοληθώ με το λαϊκό τραγούδι.

Σπούδασες όμως βυζαντινή μουσική. Απ’ ότι μου ’χουν πει ψάλτες, είναι διαφορετικός ο ερμηνευτικός τρόπος του ψάλτη απ’ αυτόν του τραγουδιστή. Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε επαγγελματικά στο τραγούδι, ενώ θα μπορούσες να είσαι ένας πάρα πολύ καλός ψάλτης;
Δ.Μ.: Ασχολήθηκα με την βυζαντινή μουσική από την ηλικία των 8 ετών. Πήρα πάρα πολλά εφόδια από τους δασκάλους μου της  βυζαντινής μουσικής και νομίζω ότι η ενασχόλησή μου με αυτό το είδος μ’ έκανε να γίνω καλύτερος τραγουδιστής και να καλλιεργήσω περισσότερο την φωνή μου. Στα χρόνια της εφηβείας μου όμως άρχισε να μεγαλώνει το πάθος και η αγάπη μου για την μουσική και το τραγούδι. Έτσι, τελικά με κέρδισε το τραγούδι και ασχολήθηκα με αυτό επαγγελματικά.

Μπήκες στη δισκογραφία πολύ μικρός τραγουδώντας μεγάλα ονόματα. Αν τους πάρω με τη χρονική σειρά : Κραουνάκης – Νικολόπουλος – Θεοδωράκης. Πες μου, με μια φράση, τι έχει αποτυπωθεί ανεξίτηλα μέσα σου απ’ αυτές τις εκλεκτές συνεργασίες σου.
Δ.Μ.: Νομίζω ότι στάθηκα ιδιαίτερα τυχερός. Στα είκοσι μου, αμέσως μόλις αρχίζω να τραγουδώ επαγγελματικά στην Θεσσαλονίκη, με ανακαλύπτει ο Σταμάτης Κραουνάκης, αλλά κι, η τότε δισκογραφική μου εταιρεία, η Warner, με την οποία υπογράφω αμέσως συμβόλαιο. Για τρεις συνεχείς σεζόν συνεργάζομαι με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη και την ομάδα της, που αποτελείτο από τους Σταμάτη Κραουνάκη και Λίνα Νικολακοπούλου. Οι μουσικές αυτές παραστάσεις υπό το σκηνοθετικό βλέμμα του Ανδρέα Βουτσινά έχουν γράψει την δική τους ιστορία. Επιπλέον, ευτύχησα να κάνω καλές συνεργασίες σε επίπεδο ζωντανών εμφανίσεων.
Αξίζει να αναφέρω τις πιο σημαντικές συνεργασίες της καριέρας μου οι οποίες με καθόρισαν ως τραγουδιστή και οφείλω σε αυτές αυτό που είμαι σήμερα. Ο μεγαλύτερος σταθμός στην καριέρα μου θεωρώ ότι είναι η συνεργασία μου με τον Μίκη Θεοδωράκη. Πρόκειται για μία συνεργασία που μου έχει φέρει δύο δίσκους, “Το τραγούδι του νεκρού αδερφού” - ένα από τα σπουδαιότερα έργα του Μίκη Θεοδωράκη - και τον δίσκο “Η αγάπη είναι φωτιά”, όπως και συναυλίες στο Ηρώδειο και στο Μέγαρο Μουσικής υπό την διεύθυνση του ίδιου του Μίκη. Αναμφισβήτητα όμως άλλος ένας μεγάλος σταθμός στην καριέρα μου είναι η συνεργασία μου με τον Χρήστο Νικολόπουλο. Είναι αυτός που μου έδωσε τις πρώτες δισκογραφικές μου επιτυχίες και με έκαναν πολύ γρήγορα γνωστό στο ευρύ κοινό.

Και στις ζωντανές εμφανίσεις σου συνεργάστηκες με πολύ μεγάλα ονόματα, αλλά και με τραγουδιστές της γενιάς σου σε επιτυχημένες συνεργασίες. Τώρα, με την απόσταση του χρόνου, σε ποιες θα στεκόσουν περισσότερο;
Δ.Μ.: Όλες οι συνεργασίες που έκανα ήταν ιδιαίτερα ξεχωριστές. Συνεργάστηκα με πολύ μεγάλα ονόματα όπως την Χ. Αλεξίου, την Α. Πρωτοψάλτη, την Δ. Γαλάνη, τον Δ. Μητροπάνο, τον Γ. Νταλάρα, την Γλυκερία κ.ά. Δεν θέλω να σταθώ σε κάποια ιδιαίτερα γιατί απ’ όλες τις συνεργασίες μου έχω πάρει κάτι και έχω βοηθηθεί ξεχωριστά!

Με τον πρόσφατο δίσκο σου, συμπληρώνεις 15 χρόνια στη δισκογραφία, έχοντας παρουσιάσει μια μεγάλη ερμηνευτική γκάμα. Υπάρχει είδος ή ύφος τραγουδιού που δεν έχεις πει και θα ήθελες να πεις;
Δ.Μ.: Αγαπώ πάρα πολύ την μουσική και το τραγούδι και πάντοτε προσπαθώ να δοκιμάζω και άλλα μουσικά ηχοχρώματα. Εξάλλου το έχω κάνει με την διασκευή του τραγουδιού “Σπασμένο καράβι” αλλά και με το τραγούδι “Η ζωή”, τα οποία δεν ήταν λαϊκά τραγούδια αλλά τραγούδια με ηλεκτρικό ηχόχρωμα.

Αν θα σου έλεγα να μου πεις τον πιο αγαπημένο δίσκο, αλλά και τραγούδι, του προσωπικού σου ρεπερτορίου, σε ποια θα στεκόσουν αμέσως, χωρίς δεύτερη σκέψη;
Δ.Μ.: Είναι δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο δίσκο ή τραγούδι. Μπορώ να πω όμως, ότι αγαπημένος δίσκος είναι το πρώτο μου προσωπικό άλμπουμ και αγαπημένο τραγούδι “Η ζωή”.