Παιδιά πως ταιριάξατε και ξεκίνησαν όλα;
Ελεωνόρα Ζουγανέλη: Η πρώτη μας συνάντηση έγινε αρχές φθινοπώρου. Μιλήσαμε λίγο για την αρχική μας ιδέα και για το τι θα θέλαμε να παρουσιάσουμε το χειμώνα. Έτσι κάπως ξεκινήσαμε. Ακολούθησαν πάρα πολλά. Δεν πίστευα ποτέ πως θα έβρισκα τόσο ωραίο τρόπο να επικοινωνώ με το Δήμο. Σε όσα συμφωνούσαμε, σε άλλα τόσα διαφωνούσαμε, αλλά όλο αυτό μας έβγαλε σε μία ζωντανή και υγιή συνεργασία που μαζί με το πάθος και το πείσμα της ηλικίας μας, τελικά μας έμαθε πολλά.
Δήμος Αναστασιάδης: Γίνανε όλα πολύ γρήγορα. Δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ πολύ, ταιριάξαμε τόσο πολύ από το πρώτο κιόλας ραντεβού, που όλα μετά γιναν σχεδόν αυτόματα. Οι εμφανίσεις σας στο «Σταυρό του Νότου plus» και στο «Μύλο» της Θεσσαλονίκης ήταν sold out και, γενικά, χαρακτηρίστηκαν άκρως επιτυχημένες.

Ποιο κατά τη γνώμη σας ήταν το μυστικό της επιτυχίας;
Ε. Ζ.: Ο κόσμος μας τίμησε με τον πιο όμορφο τρόπο, με το να έρχεται να βλέπει την παράστασή μας. Δεν πιστεύω ότι υπάρχουν μυστικά για την επιτυχία. Κι αν θέλεις δική μας επιδίωξη ήταν να μην κρατήσουμε κάτι κρυφό, αλλά να τα μοιραστούμε όλα με το κοινό. Λειτουργήσαμε σαν ομάδα. Από την αρχή οι μουσικοί, ο Θανάσης Αλευράς, ο Γιώργος Ζαχαρίου και η Ελένη Γκασούκα ήταν πάντα δίπλα μας. Η ύπαρξη της ομάδας αυτής ήταν πολύ σημαντική για μένα.
Δ. Α.: Δεν πιστεύω ότι υπάρχει μυστικό  επιτυχίας. Αυτό που πιστεύω ότι χρειάζεται είναι η τύχη, η δουλειά κι η διασκέδαση και αυτά τα 3 νομίζω ότι λειτούργησαν σε εμάς.

Ποιο θα λέγατε, με μια φράση, ότι είναι το κυρίαρχο ύφος του προγράμματός σας;
Ε. Ζ.: Δεν ξέρω αν μπορώ να βρω μία σωστή λέξη που να περιγράφει αυτό που παρουσιάζουμε. Τον εαυτό μας θα έλεγα παρουσιάζουμε με πολλές διαφορετικές πλευρές. Τραγούδια που αγαπάμε, που μας λένε κάτι και τα επικοινωνούμε με τον κόσμο με πολλή χαρά.
Δ. Α.: Νεανικό.

Επικρατούν κάποια συγκεκριμένα είδη τραγουδιού; Ή χωράνε τα “πάντα”;
Ε. Ζ.: Όπως σου είπα και πριν, χωράνε τα πάντα, αφού τα πάντα υπάρχουν μέσα μας.
Δ. Α.: Πιστεύω πως αν θέλεις να χαρακτηρίσεις μια παράσταση τα πράγματα είναι πιο συγκεκριμένα στις επιλογές. Παρ’ όλα αυτά όμως, η μαγεία της μουσικής είναι ότι δεν υπάρχουν  σύνορα και σου δίνεται η δυνατότητα να παντρέψεις ότι θέλεις φέρνοντας το στα μέτρα σου.  Άρα μάλλον μπορούν να χωρέσουν τα πάντα.

Το λαϊκό τραγούδι (παλιό και νεότερο) έχει θέση στο πρόγραμμά σας;
Ε. Ζ.: Το χειμώνα είχαμε κάνει ένα μέρος με λαϊκά τραγούδια. Στις συναυλίες δεν έχουμε κάτι αντίστοιχο, έχουμε άλλα τραγούδια που τραγουδάμε όλοι μαζί, που να ταιριάζουν πιο πολύ με το στήσιμο μιας καλοκαιρινής συναυλίας.
Δ. Α.: Πάντα υπάρχει θέση για ένα λαϊκό τραγούδι. Είναι ίσως ανάγκη και δική μας και του κόσμου που θα το ακούσει.

Ποια είναι η εμπειρία σας από τις κοινές σας παραστάσεις; Το κοινό σας, σας ακολουθεί σε ό,τι άλλο του προτείνετε ή περιμένει μόνο τα τραγούδια του ρεπερτορίου σας, απ’ τα οποία σας έχει αγαπήσει;
Ε. Ζ.: Το κοινό μας κάνει την τιμή να συμμετέχει από την αρχή έως το τέλος του προγράμματος. Είναι πολύ ανοιχτό στις προτάσεις μας και αντιδρούν πολύ θερμά. Όσο για τα δικά μας τραγούδια, τα τραγουδάνε μαζί μας και αυτό κάθε φορά που συμβαίνει με συγκινεί πολύ.
Δ. Α.:  Είναι δύσκολο να απαντήσω σε αυτήν την ερώτηση. Ποτέ δεν ξέρεις αν αυτό που σου αρέσει να τραγουδάς θα αρέσει και στον άλλον. Το δοκιμάζεις και ελπίζεις να βρεθεί ένας άνθρωπος να του αρέσει.

Σ’ αυτήν τη σύμπραξή σας, ποια είναι τα στοιχεία εκείνα που σας ενώνουν και ποια αυτά που σας διαφοροποιούν; Γιατί όσο ενδιαφέρον προκαλεί το ταίριασμα, άλλο τόσο προκαλεί κι η διαφορετικότητα δυο καλλιτεχνών που εμφανίζονται μαζί.
Ε. Ζ.: Θα σου απαντήσω μ’ αυτό που σου είπα και πριν: Σε όσα συμφωνούσαμε, σε άλλα τόσα διαφωνούσαμε, αλλά όλο αυτό μας έβγαλε σε μια ζωντανή κι υγιή συνεργασία.
Δ. Α.: Τα στοιχεία τα οποία πιστεύω ότι μας ενώνουν είναι ότι και οι δύο αγαπάμε την μουσική και τα στοιχεία που μας διαφοροποιούν είναι ότι τα βλέπουμε από άλλη οπτική μεριά. Όσον αναφορά  για το δεύτερο ερώτημα θεωρώ πως όσο όμορφη είναι μια εικόνα να δεις ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε ένα άλλο, άλλο τόσο όμορφο είναι να δεις ένα τριαντάφυλλο δίπλα σε έναν κάκτο. Είναι και τα δύο λουλούδια, φτάνει να μπορούν να ανθίσουν το ένα δίπλα στο άλλο.

Είναι, νομίζω, η πρώτη φορά που οι δυο μαζί βγαίνετε ως πρωταγωνιστές μπροστά στον κόσμο. Πως το βιώσατε αυτό, μετά και τις εμφανίσεις του χειμώνα;
Ε. Ζ.: Η αγωνία μας ήταν μεγάλη. Σιγά - σιγά μέσα από την επικοινωνία με τον κόσμο μάθαμε κάποια πράγματα από εμάς που μας στήριξαν σε αυτή την προσπάθεια. Όμως σου ξαναλέω ότι όλα βασίστηκαν σε μία ομάδα ανθρώπων που μας βοήθησε να βγάλουμε την αλήθεια μας και μας εμψύχωνε συνεχώς.
Δ. Α.: Είναι μια συνεχής χαρά κι αυτό που θέλεις είναι να την μοιραστείς με όλο τον κόσμο.

Τι διαφοροποιεί τη συναυλία στην «ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ» (19/7) κι όλο το καλοκαιρινό κόνσεπτ από το πρόγραμμα του «Σταυρού» και του «Μύλου»;
Ε. Ζ.: Είναι φτιαγμένο με την ίδια λογική. Έχουν αλλάξει κάποια τραγούδια μόνο, αλλά πάλι στο ίδιο κόνσεπτ. Πάρτι χωρίς όρια …
Δ. Α.: Δεν νομίζω ότι αλλάζουν πολλά πράγματα. Η ανάγκη στο να το απολαύσει ο κόσμος κι εμείς παραμένει η ίδια.

Το πρόγραμμά σας, είναι το πρόγραμμα δυο νέων ανθρώπων, γεμάτο ενέργεια, ρυθμό κι ένταση. Θα λέγατε ότι - σε μια εποχή μεγάλης οικονομικής κρίσης, δυσκολιών και κατήφειας - λειτουργεί ως παυσίπονο ή ως τονωτικό;
Ε. Ζ.: Για εμένα λειτουργεί απλά σαν μία προσπάθεια επικοινωνίας.  Αυτό είναι και το πιο σημαντικό. Τα προβλήματα κι οι έννοιες μας είναι μεγάλες κι η αγωνία για το μέλλον μεγαλύτερη. Η βασική ανάγκη λοιπόν είναι να μην ξεχνάμε ότι είμαστε όλοι μαζί σε αυτό και μία συναυλία είναι μία πολύ καλή αφορμή να νιώσουμε κοντά ο ένας στον άλλον.
Δ. Α.: Ο κόσμος πιστεύω ότι έχει ανάγκη τη διασκέδαση και το καλό live αν αλλάξει κάτι ας είναι στο να γίνουμε όλοι καλύτεροι.

Ελεωνόρα Ζουγανέλη: Τον ήχο μου θα τον αναζητάω συνεχώς

Θυμάμαι ακόμα, μου ’λεγες τότε, ότι το κύριο μέλημά σου ήταν το χρώμα κι η χροιά της φωνής σου, ώστε να καταλαβαίνει ο κόσμος ποια είσαι. Τώρα πλέον, που είσαι δημοφιλής, πιστεύεις ότι επιτεύχτηκε ο τότε στόχος σου, όσον αφορά το χρώμα, τη χροιά και την αναγνωρισιμότητά σου;
Ε. Ζ.: Αυτό θα έλεγα ότι το εισέπραξα πολύ σύντομα από τον κόσμο. Χαίρομαι που κατάφερα να εκφράσω κάτι με δικό μου τρόπο και θα ήθελα να συνεχίσω να το κάνω. Οι επιρροές μου είναι πολλές, αλλά υπάρχουν μέσα μου και αναζητώ να βρίσκω τον προσωπικό μου τρόπο να τις εκφράσω.

Είχαμε συζητήσει τότε για το λαϊκό τραγούδι, λόγω των λαϊκών ηχοχρωμάτων που διαθέτει η φωνή σου και μου ’χες πει, ότι το λαϊκό είναι ένας χώρος που σ’ ενδιαφέρει να κινηθείς στο μέλλον. Ισχύει ακόμα αυτό;
Ε. Ζ.: Και θα ισχύει. Πραγματικά αγαπώ πολύ το λαϊκό, αν και δεν είμαι σίγουρη ότι με τη λέξη λαϊκό εννοούμε όλοι το ίδιο. Πάντως εγώ μιλώ για το τραγούδι που έχει έντονο το καλό λαϊκό γνήσιο αίσθημα που μας φέρνει κοντά και μας κάνει να σιγοτραγουδήσουμε και να θυμηθούμε. Ναι, αυτό το λαϊκό το αγαπώ πολύ και πάντα έχω τέτοια τραγούδια στις εμφανίσεις μου.

Πάντως, το μέχρι τώρα προσωπικό δισκογραφικό προφίλ σου, το χαρακτηρίζει, ας τον πω, ένας σύγχρονος ηλεκτρικός ήχος και μοντέρνα τραγούδια, τα οποία έχουν αγαπηθεί από το ευρύ νεανικό κοινό και παίζονται στα ραδιόφωνα. Είσαι ικανοποιημένη απ’ αυτό το προφίλ σου και πως θα το ονόμαζες εσύ η ίδια;
Ε. Ζ.: Εγώ δεν είμαι ικανή να αυτοχαρακτηρίζομαι και δεν μου αρέσει κιόλας. Οι άνθρωποι που παρακολουθούν τη δουλειά μου σίγουρα μπορούν πιο εύκολα. Ανεξάρτητα από αυτό, ναι ο δίσκος έχει πιο ηλεκτρικό ήχο, ένα ήχο πιο κοντά στην εποχή μου δηλαδή. Δε νομίζω ότι είναι ένας δίσκος με μοντέρνα τραγούδια, αλλά και πάλι δεν ξέρω πώς να τον χαρακτηρίσω. Είναι ένας δίσκος που αντιπροσωπεύει εμένα και αυτό που μπορώ και θέλω να εκφράσω αυτή την περίοδο.

Σε ρωτάω, γιατί, οφείλω να στο θέσω, μια και γράφεται, ότι μερικοί θα σε ήθελαν, πιο “έντεχνη”. Αλλά σημασία έχει τι θέλεις εσύ να είσαι ως καλλιτέχνης κι ερμηνεύτρια κι αυτό θέλω να μου πεις.
Ε. Ζ.: Πολλές φορές ξεχνάμε ότι οι προσδοκίες προέρχονται από το μυαλό μας. Φτιάχνουμε μία εικόνα που θέλουμε για τον άλλο και δεν τον βλέπουμε ούτε ακούμε πραγματικά τι μας λέει. Είμαι ανίκανη να καλύψω τις προσδοκίες όλων και να σου πω την αλήθεια, δεν ξέρω αν το θέλω κιόλας. Εγώ αυτό θέλω να κάνω και το κάνω με όλη μου την αγάπη και τη φροντίδα. Προσπαθώ να ψάχνομαι, να εξελίσσομαι και να προχωράω. Δεν έχω αντιμετωπίσει η ίδια αυτό το πρόβλημα, οι άνθρωποι να με θέλουν κάπως αλλιώς, αλλά αφού μου το μεταφέρεις προσπαθώ να σου απαντήσω. Παρόλα αυτά, ο τρόπος που θέτεις τις ερωτήσεις μου δείχνει ότι μάλλον είναι η δική σου θέση αυτή και είναι πολύ σεβαστή.

Ο δημοσιογράφος οφείλει, μέσα από τις ερωτήσεις του, να κάνει και το “δικηγόρο του διαβόλου”, άσχετα αν ο ίδιος πιστεύει ή όχι στην ύπαρξή του. Να έρθω, όμως, και στην πρόσφατη δουλειά σου, στην «Έξοδος 2». Βλέπω ξανασυνεργάζεσαι με κάποια ονόματα(Λάκης Παπαδόπουλος, Sunny Μπαλτζή, Νίκος Μωραΐτης) που συμμετείχαν και στο «Έλα». Λειτουργείτε, με  τους συγκεκριμένους, ως μια, λίγο – πολύ, δημιουργική, αλλά κι επιτυχημένη σαφώς, ομάδα;
Ε. Ζ.: Φυσικά όλοι τους μου στάθηκαν στην πρώτη μου δισκογραφική δουλειά και ήθελα αν ήταν δυνατό να συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε και να δοκιμάζουμε πράγματα μαζί. Στην προετοιμασία του cd άρχισα να παίρνω τραγούδια που μου άρεσαν, που με συγκινούσαν, που μου έδιναν κάτι δικό μου. Χαίρομαι και ευχαριστώ τους συνεργάτες μου που με εμπιστεύονται και με αφήνουν ελεύθερη να εκφράζω κάτι τόσο δικό τους.

Επιμένεις, για δεύτερη φορά, στον πολυσυλλεκτικό δίσκο. Θα σε ενδιέφερε να γίνεις – όπως γινόταν πιο συχνά παλιά - η μούσα κι η φωνή ενός μόνο δημιουργού, με έναν, συγκεκριμένης θεματολογίας και μουσικού ύφους, κύκλο τραγουδιών;
Ε. Ζ.: Η έννοια της μούσας δεν είναι κάτι οικείο σε εμένα. Ίσως κάποια στιγμή βρεθεί ένας συνθέτης ή στιχουργός που να βρούμε τόσα κοινά πράγματα που να μη μπορεί να συμβεί αλλιώς. Αλλά αυτό θα το φέρει ο χρόνος αν είναι.

Δήμος Αναστασιάδης: Ένα κοινό έχουν όλα τα είδη κι αυτό είναι η μουσική!

Δήμο, από τα μπουζούκια, τους μπαγλαμάδες και τα δημοτικά και ρεμπέτικα ακούσματα, πως πέρασες στο ποπ–ροκ ύφος των δικών σου τραγουδιών;
Δήμος Αναστασιάδης: Ένα κοινό έχουν όλα αυτά τα είδη κι αυτό είναι η μουσική. Ίσως είναι και το ωραιότερο συναίσθημα, το να μπορείς να νιώθεις πράγματα από το κάθε είδος. Έτσι οι αλλαγές μπορούν να γίνουν ευκολότερα απο το ρεμπέτικο στο ροκ ή στο μέταλ.

Έλαβες μέρος σ’ ένα μουσικό τηλεπαιχνίδι(Dream Show 2). Με τα όσα αρνητικά ακούγονται γι’ αυτά, ποια είναι η δική σου εμπειρία; Το μετάνιωσες ή θα πρότεινες και σε κάποιον νεότερό σου να συμμετάσχει σε κάτι αντίστοιχο προκειμένου να βρει το δρόμο του στην δισκογραφία;
Δ. Α.: Για μένα η συμμετοχή μου σε αυτό το παιχνίδι ήταν περισσότερο διασκέδαση παρά τίποτε άλλο. Βέβαια θεωρώ πως είναι η τελευταία λύση για κάποιον να πάει σε κάποιο τέτοιο τηλεπαιχνίδι. Πρέπει να περάσει πρώτα απο άλλους δρόμους. Το τηλεπαιχνίδι δεν σου δίνει το κλειδί, είναι ένας άλλος, ίσως πιο εύκολος, αλλά και “περίεργος” δρόμος.

Μίλησέ μου για τα «3 λάθη σου», την πρώτη σου δισκογραφική δουλειά και το όλο μουσικό κι αισθητικό ύφος της. Αναφέρεται ότι «κινείται στη διαχωριστική γραμμή μεταξύ ποπ και ροκ αλλά και τζαζ», για άλλους όμως είναι μια καθαρά ποπ δουλειά. Εσύ αυτήν την μουσική ταυτότητα επιδιώκεις, του σύγχρονου ποπ τραγουδιστή, ή θα μπορούσαμε να σε δούμε στο μέλλον και σε εντελώς διαφορετικά πράγματα;
Δ. Α.: Σήμερα, ο κόσμος σε γνωρίζει από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Σε αυτά τα μέσα παίζονται πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Οτιδήποτε άλλο υπάρχει σε ένα δίσκο θα είναι πολύ δύσκολο να το ανακαλύψει ο κόσμος. Η πρώτη μου δισκογραφική σουλειά περιέχει τραγούδια που τα έγραψα μαζί με τον παιδικό μου φίλο Κωνσταντίνο Ρουκά και θα είναι κάπως δύσκολο να προσδιορίσει κάποιος αυτό το δίσκο. Με τον καιρό πιστεύω πως θα με κερδίσει το είδος αυτό που με εκφράζει περισσότερο.

Σταμάτης Κραουνάκης. Έβαλε τους στίχους σ’ ένα τραγούδι σου(«Κούλα μπεε») στον πρώτο σου δίσκο, κάνοντας ντουέτο μαζί σου. Πολύ τιμητικό! Πως προέκυψε η όλη φάση;
Δ. Α.: Ήταν η πρώτη φορά που πίστεψα ότι όταν θέλεις κάτι πολύ μπορείς να το κατακτήσεις. Έτσι και με τον Σταμάτη η συνεργασία μας έγινε σχεδόν μαγικά.

Γιάννης (Μπαχ) Σπυρόπουλος. Υπέγραψε και αυτός στίχους («Μελλούμενα νερά») στον πρώτο δίσκο σου, έχοντας την προϊστορία των «Τερμιτών», αλλά και συνεργασίες με πολύ μεγάλα ονόματα, όπως ο Νταλάρας, η Μοσχολιού, ο Μαχαιρίτσας κ.ά. Πως προέκυψε η δική σου συνεργασία μαζί του;
Δ. Α.: Η συνεργασία μου με τον Μπάχ έγινε τελείως απρόσωπα. Έχοντας στα χέρια μου ένα δύσκολο τραγούδι έψαχνα να βρώ κάποιον άνθρωπο για να γράψει τους στίχους. Και ο φίλος και ενορχηστρωτής μου Γιώργος Ζαχαρίου μου συνέστησε τον Γιάννη Μπάχ Σπυρόπουλο. Ήταν μεγάλη μου τιμή και ευχαρίστηση.

Έχεις κάνει και σημαντικές live συνεργασίες, από τον Κότσιρα, τον Τουρνά και τον Λάκη Παπαδόπουλο, μέχρι το opening στον James Blunt . Τι πιστεύεις ότι πήρες απ’ αυτές τις εμπειρίες σου;
Δ. Α.: Είναι μοναδικές εμπειρίες, ένα μεγάλο σχολείο, ιδιαίτερα όταν έχεις συνεργαστεί με τόσο μεγάλα ονόματα, Γιάννης Κότσιρας, Λάκης Παπαδόπουλος και Κώστας Τουρνάς. Για εμένα η εμπειρία μου είναι πολύ σημαντική γιατί είμαι λίγο καιρό στο χώρο και έχω πηδήξει πολλές τάξεις με αποτέλεσμα να έχω πολλά κενά.

Τραγούδησες στο σάουντρακ της ταινίας «Στο βάθος κήπος». Θα έγραφες ποτέ τη μουσική για μια ταινία;
Δ. Α.: Και βέβαια θα έγραφα, θα ήταν χαρά και τιμή μου.

Παίζεις – τραγουδιστικά και μουσικά - σ’ ένα “γήπεδο”, που ο μεγάλος πρωταγωνιστής του είναι ο Μιχάλης Χατζηγιάννης, έχοντας όμως κι εσύ μεγάλες αρετές από κάθε άποψη (φωνητικά, συνθετικά, σκηνική παρουσία). Το βλέπεις ως μια πρόκληση, όχι για ανταγωνισμό, μα για ευγενή άμιλλα;
Δ. Α.: Ο Μιχάλης Χατζηγιάννης για μένα σήμερα είναι ένα βιβλίο που πρέπει να κάτσω να το μάθω. Δεν είναι κάτι που πρέπει να ανταγωνιστώ αλλά κάτι από το οποίο πρέπει να μάθω.

Το νέο σου single έχει τον τίτλο «Αντίθετη τροχιά». Θα βρίσκεται κι ο νέος δίσκος σου, που έρχεται, σε “αντίθετη τροχιά” με τον προηγούμενο;
Δ. Α.: Νομίζω πως ναι. Αλλάζουν οι συντελεστές και τα πρόσωπα κι αυτό από μόνο του τα αλλάζει όλα. Σε αυτό το δίσκο στους στίχους έχει δουλέψει η μοναδική Βίκυ Γεροθόδωρου και στην ενορχήστρωση ο Σούμκα.

Επιμένοντας στην “αντίθετη τροχιά”, θα ήθελα να σε ρωτήσω, αν και στη ζωή σου βρίσκεσαι σε αντίθετη τροχιά σε σχέση με την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων.
Δ. Α.: Έχω μια ήρεμη ζωή. Η μόνη αντίθετη τροχιά είναι η ψυχολογία μου.