Κυρία Παπίου, καλώς ήλθατε στο διαδικτυακό χώρο της μουσικής. Το καλοκαίρι σας βρίσκει με μία ολοκαίνουργια δουλειά με τον τίτλο «Έμαθε η καρδιά». Μία δουλειά που με χαρά στηρίζουμε εμείς εδώ στον Ορφέα. Δώστε μας λίγο το στίγμα του δίσκου, μέσα από τη δική σας προσωπική ματιά.
Δήμητρα Παπίου: Αυτό το CD  είναι για μένα ένα ταξίδι στο όνειρο. Είναι τραγούδια με αληθινή διάθεση να επικοινωνήσουν με την ψυχή μας.

Παπίου, Κραουνάκης, Νικολακοπούλου, Λειβαδάς, Μαχαιρίτσας και άλλοι πολλοί. Μια δυνατή ομάδα που δίνει και την ανάλογη δυναμική στη νέα σας δουλειά, με το καλημέρα. Ποιες είναι οι προσδοκίες σας για το δίσκο αυτό, που νομίζω θα συμφωνήσουμε πως βλέπει το φως σε χαλεπούς καιρούς;
Δ.Π.: Είναι αλήθεια πως στάθηκα τυχερή που με αγάπη μου εμπιστεύθηκαν τόσο σπουδαίοι δημιουργοί τα τραγούδια τους. Σε όλη τη διάρκεια της δημιουργίας, είχα την αγκαλιά της Λίνας  Νικολακοπούλου και τη χαρά να τραγουδήσω τραγούδια της. Τους ευχαριστώ όλους βαθιά απ την ψυχή μου. Εύχομαι να είναι καλοτάξιδο. Λυπάμαι που βγαίνει αυτό το CD σε χαλεπούς καιρούς. ¨Όμως η Τέχνη είναι αυτή που μας κάνει να ελπίζουμε και να ονειρευόμαστε.

Ο τίτλος του δίσκου μοιάζει πολύ σίγουρος. Αλήθεια, η καρδιά μαθαίνει ποτέ;
Δ.Π.: Μαθαίνει μέσα από τα τραύματά της.

Πιστεύετε στον αληθινό έρωτα;
Δ.Π.: Και βέβαια πιστεύω. Ο έρωτας είναι η υπέρτατη διάθεση να ξεπεράσεις τον εγωισμό σου.

«Νέα γυναίκα μόνη τραγουδά» ήταν ο τίτλος δίσκου σας που κυκλοφόρησε το 2002. Θέλω καταρχήν να σας ρωτήσω … Είναι η μουσική αντίδοτο στη μοναξιά μας ή απλά τη σφραγίζει;
Δ.Π.: Απλά την συνοδεύει.

Εκείνος ο δίσκος ήταν μία σημαντική στιγμή για τη δισκογραφία. Κυκλοφόρησε από το Σείριο του Μάνου Χατζιδάκι και ήταν μία στούντιο βερσιόν των παραστάσεων που είχαν δοθεί τότε στο House of Art και στην Αθηναϊδα, με 14 επιλεγμένα τραγούδια διαφόρων συνθετών από Τούντα και Τσιτσάνη μέχρι Μαρκόπουλο και Κραουνάκη. Πείτε μας λίγο για την ατμόσφαιρα εκείνης της δουλειάς.
Δ.Π.: Ήταν μια παράσταση που κράτησε τρία χρόνια. Ο ρόλος μιας γυναίκας της διπλανής πόρτας, που περιέγραφε τη ζωή της, μέσα από μία μουσικοθεατρική ατμόσφαιρα, με σεβασμό και προσοχή στην εκφορά του λόγου. Ήταν μια εμπειρία, που μου άνοιξε καινούργια μονοπάτια.

Το ομώνυμο τραγούδι των τίτλων της ταινίας του Νίκου Παναγιωτόπουλου «Αυτή η νύχτα μένει» είναι αυτό που σας έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό. Θεωρείτε πως είναι αυτή η στιγμή που σημάδεψε την καριέρα σας; Τι έχει αλλάξει από τότε; Μπορείτε δηλαδή, να φανταστείτε τη συνέχεια, αν δεν υπήρχε ποτέ εκείνο το τραγούδι;
Δ.Π.: Ήλθε σε μία περίοδο που απείχα από το τραγούδι. Το  ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ είναι αυτό που όρισε την σημερινή μου εξέλιξη στο χώρο.

Στο τραγούδι αυτό ο Σταμάτης Κραουνάκης που υπογράφει τους στίχους γράφει: «Πέλαγο η φωνή του Καζαντζίδη». Θα συμφωνήσετε με αυτό φαντάζομαι. Σήμερα υπάρχουν φωνές –και μιλάω ουσιαστικά για νέες φωνές, νέους καλλιτέχνες- να πάνε το τραγούδι παραπέρα;
Δ.Π.: Φωνή σαν του Στέλιου Καζαντζίδη, γεννιέται κάθε πεντακόσια χρόνια. Ήταν η φωνή που αντήχησε στις καρδιές των Ελλήνων. Υπάρχουν και σήμερα ωραίες φωνές   . Βλέπω την ανησυχία νέων ανθρώπων, που με αγάπη σεβασμό και γνώση, ασχολούνται με το τραγούδι.  Και δεν μιλάω φυσικά για τις σαπουνόπερες της τηλεόρασης που το ωθούν αλλού . Θα ανοιχτούν και πάλι ωραίοι δρόμοι.

Συμμετείχατε το 2002 στο δίσκο Carte Postale του Νότη Μαυρουδή. Ο δίσκος αυτός ήταν ένα αφιέρωμα μέσα από 15 νέα τραγούδια του συνθέτη, τραγουδισμένα από αντίστοιχους ερμηνευτές σε σημαντικές προσωπικότητες της μουσικής και του πολιτισμού μας. Εσείς τραγουδήσατε το τραγουδι που ήταν αφιερωμένο στη Σωτηρία Μπέλλου; Ήταν τυχαία αυτή η επιλογή;
Δ.Π.: Νομίζω πως όχι. Ο δημιουργός Νότης Μαυρουδής, που  είναι σπουδαίος καλλιτέχνης και τον εκτιμώ βαθιά, έκανε αυτή την δουλειά εμπνευσμένος από αυτές τις προσωπικότητες, και σε εμένα έδωσε αυτό το τραγούδι για την Σωτηρία Μπέλλου, γιατί όπως μου είπε ο ίδιος,  η χροιά της φωνής μου είναι αυτή,  που τον έκανε να με επιλέξει, και τον ευχαριστώ.

Νιώθετε πως χρωστάτε τα πάντα στο Σταμάτη Κραουνάκη;
Δ.Π.: Άνοιξε τις  τις χούφτες του να πιώ νερό.

Με το Σταμάτη Κραουνάκη συνεργάζεστε για πολλοστή φορά φέτος και δισκογραφικά και στις εμφανίσεις που έχει ανακοινωθεί πως θα ακολουθήσουν το χειμώνα που έρχεται. Δε φοβάστε την επανάληψη; Δε φοβάστε μήπως το απρόβλεπτο γίνει αναμενόμενο και η έκπληξη συνήθεια;
Δ.Π.: Δεν φοβάμαι.  Γιατί δεν κάνουμε κάτι για την εντύπωση. Οι παραστάσεις ποτέ δεν είναι ίδιες. Οδηγούνται από το συναίσθημα και αυτό δεν είναι πάντα το ίδιο.