Γεια σου συνάδελφε! Από την εποχή που ήμουν φοιτητής στη Θεολογική Αθηνών, εργαζόμουν ήδη ως δημοσιογράφος. Κάπως έτσι συνέβη και με σένα; Από φοιτήτρια στη Θεολογική είχες αποφασίσει ότι θα ασχοληθείς με το τραγούδι; 
Ευσταθία: Καταρχάς χαίρομαι που μιλάω με ένα συνάδελφο! Όπως θα ξέρεις λοιπόν κι εσύ εξ ιδίας πείρας, οι συνειδητοποιημένοι φοιτητές της θεολογικής είναι ανήσυχα πνεύματα και ασχολούνται και με άλλες δραστηριότητες λόγω της σφαιρικής αντίληψης των πραγμάτων. Δεν είχα ξεκινήσει να τραγουδάω τότε, παρά μόνο να γράφω τραγούδια. Αργότερα, στο πτυχίο, έπιασα μικρόφωνο.

Το πρώτο σου single («Το γραφείο») κυκλοφόρησε με την είσοδο της νέας μας χιλιετίας(2000) κι, από τότε ως και σήμερα, ακολούθησε άλλο ένα single, 4 προσωπικοί δίσκοι και κάποιες συμμετοχές, μέσα από διαφορετικές δισκογραφικές εταιρίες. Πότε θεωρείς ότι βρήκες το δρόμο σου;
Ευσταθία: Απ’ την αρχή σχεδόν, τα πράγματα έγιναν όπως ήθελα να γίνουν. Επομένως, από αυτήν την άποψη, τον δρόμο μου τον βρήκα. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι οδεύω ήσυχη! Πάντα υπάρχουν προκλήσεις, δεύτερες σκέψεις και ανατροπές. Θα δείξει!

Το 3ο Βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης, με το «Χωρίς εσένα», το θεωρείς κομβικό σημείο στη διαδρομή σου;
Ευσταθία: Το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σαφώς και ήταν κομβικό σημείο, γιατί τότε έγινε η δουλειά μου γνωστή στον πολύ κόσμο παρόλο που είχα ήδη πριν ένα LP. Επίσης μέσα από αυτή τη διοργάνωση μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους του χώρου που σέβομαι κι εκτιμώ. Ήταν μια δυνατή εμπειρία για μένα - παρόλη την ταλαιπωρία της - που μόνο καλό μου έκανε.

Φλερτάρισες και με τη Eurovision, συμμετέχοντας στα προκριματικά της το 1998 με τη «Δεισδαιμόνα». Βλέπεις και σήμερα το θεσμό της Eurovision με την ίδια οπτική που τον έβλεπες και τότε που συμμετείχες;
Ευσταθία: Εξακολουθώ να παρακολουθώ eurovision με φίλους τρώγοντας πίτσα. Αυτή η οπτική δεν άλλαξε! Τώρα για να μπω στο παιχνίδι, λίγο δύσκολο, βαριέμαι φρικτά να εμπλακώ σε μια τέτοια ταλαιπωρία … Βέβαια ποτέ μη λες ποτέ.

Ο στίχος «η ζωή θα είναι ζαμπόν χωρίς λιπαρά» - ο οποίος από άλλους αγαπήθηκε κι από άλλους θεωρήθηκε ως σλόγκαν που παραπέμπει σε συγκεκριμένο κακοχαρακτηρισμένο είδος τραγουδιών - θεωρείς, με την πάροδο πια του χρόνου, ότι σε σημάδεψε και πως, αρνητικά ή θετικά;
Ευσταθία: Στο ίδιο τραγούδι είχα γράψει και για “ειδύλλια του κώλου” αλλά φαίνεται ότι το “ζαμπόν” έκανε περισσότερη εντύπωση. Τα συγκεκριμένα κακοχαρακτηρισμένα τραγούδια όπως λες είναι πολύ συντηρητικά για να περιέχουν τέτοιου είδους στίχους. Δεν μπορώ να καταλάβω πως έμεινε εντυπωμένος ο συγκεκριμένος στίχος μιας και το νόημα του τραγουδιού είναι άλλο. Όποιος το κατάλαβε το κατάλαβε, δεν με ενοχλεί, απλά είναι απορίας άξιον … 

Και με αφορμή την προηγούμενη ερώτηση, πιστεύεις στο διαχωρισμό ποιοτικών κι εμπορικών τραγουδιών ή η ποιότητα είναι κάτι το υποκειμενικά καθορισμένο από κυρίαρχες, κατά εποχή, αισθητικές και τα προϊόντα της τέχνης έχουν, το καθένα, την αξία και την ποιότητά του, ανάλογα σε ποιους απευθύνονται ή, να το πω κι αλλιώς, σε ποιες στιγμές μας απευθύνονται;
Ευσταθία: Ευχής έργον είναι τα ποιοτικά να είναι και εμπορικά όπερ συμβαίνει αρκετές φορές. Ας γίνουμε όμως λίγο πιο χαλαροί όσον αφορά το θέμα της ποιότητας. Η ιερά εξέταση έχει “κλείσει” εδώ και κάποιους αιώνες ευτυχώς. Μην την επαναφέρουμε στην καθημερινότητά μας. Τα τραγούδια γράφονται για να τα αγαπάμε, να περνάμε καλά, να αισθανόμαστε καλά μαζί τους, να μας συγκινούν ή να μας κάνουν να σκεφτόμαστε. Όλα πρέπει να υπάρχουν κι αυτά που έχουν ένα συγκεκριμένο λειτουργικό σκοπό, π.χ. να ανεβάσουν τον κόσμο στα τραπέζια. Βέβαια η προβολή των ειδών δεν είναι δικαίως κατανεμημένη. Έτσι λοιπόν απ‘ τη μια υπάρχει η δικτατορία του light, και απ’ την άλλη η καταδυνάστευση της σοβαροφάνειας. Σαφώς  τα προϊόντα της τέχνης επηρεάζονται κι από την αισθητική της εκάστοτε εποχής αλλά νομίζω ότι τελικά ο χρόνος είναι ο πιο αυστηρός και αντικειμενικός κριτής.

Πάντως εσύ έχεις συνεργαστεί με μια διαφορετική γκάμα καλλιτεχνών από τον Κραουνάκη ως την Γαρμπή κι από τον Μιχάλη Δέλτα ως τον Βαγγέλη Γερμανό. Τι καθορίζει στο να πεις το ναι για μια συνεργασία σου; Υπάρχουν “απαγορεύσεις” σε ονόματα κι είδη;
Ευσταθία: Οι συνεργασίες που θα κάνω στο μέλλον θέλω να με συμπληρώνουν, να με κάνουν να αισθάνομαι όμορφα και να πάω ένα βήμα παραπέρα την αισθητική μου! Το μόνο απαγορευτικό που βάζω πλέον για τις συνεργασίες μου είναι να ταλαιπωρηθώ ψυχικά και σωματικά χωρίς να προχωρήσω καλλιτεχνικά ένα βήμα πιο πέρα μόνο και μόνο για τα φράγκα. Κατά τα άλλα τέχνη για μένα – το χω ξαναπεί άλλωστε - είναι ένας κήπος της Εδέμ χωρίς απαγορευμένους καρπούς. Είναι η μόνη πιθανότητα για τον άνθρωπο να ζήσει έστω και ψευδαισθησιακά την απόλυτη ελευθερία …

Έχεις δηλώσει: «δεν θα μπορούσα να είμαι τίποτα άλλο εκτός από τραγουδοποιός». Θα σου έλεγα όμως – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είσαι πολύ καλή τραγουδοποιός – πως θα μπορούσες να είσαι η ερμηνεύτρια του έργου συνθετών. Το έχεις κάνει βέβαια με συμμετοχές σου, αλλά όχι ως μια ολοκληρωμένη προσωπική δουλειά. Θα σε ενδιέφερε αυτός ο ρόλος στο μέλλον;
Ευσταθία: Μερικές φορές ό,τι δηλώνουμε μπορεί να μην ισχύει για πάντα! Το να γράφω είναι βέβαια μια βαθύτερη ανάγκη έκφρασης αλλά σαφώς και θα με ενδιέφερε να τραγουδήσω δουλειά άλλων συνθετών και εύχομαι στο μέλλον να προκύψει!

Να έρθω και στο “καλό παιδί” («Είναι πολύ καλό παιδί»), τον πρόσφατο δίσκο σου, που ήταν κι η αφορμή για την κουβέντα μας. Χαρακτηρίζεται, βασικά, ως μια ποπ δουλειά. Αυτή είναι η ταυτότητα σου, η Ευσταθία είναι ποπ;
Ευσταθία: Είμαι εντελώς ποπ με μια  αγάπη στη jazz  και στο blues - που φαίνεται - και έναν στίχο που τον ταλαιπωρώ πολύ μέχρι να τον αφήσω ήσυχο στη μουσική του …

Υπάρχουν, ακόμα, επιρροές, σε αρκετά τραγούδια σου στο δίσκο, από το λεγόμενο “ελαφρό τραγούδι”. Η γενιά μας όμως μεγάλωσε – για το ελληνικό τραγούδι μιλάω - με τον ήχο των ‘70s και των ‘80s, γιατί εσύ, νοσταλγικά έστω, πας στην εποχή των γονιών μας, μη σου πω και πιο πίσω;
Ευσταθία: Στο “πολύ καλό παιδί” υπάρχουν πράγματι ρετρό επιρροές από τη μελωδία μέχρι το ρυθμό. Αλήθεια πάω πολύ πιο πίσω απ την εποχή των γονιών μας, πάω προπολεμικά γιατί με γοητεύει αυτό το ταξίδι, αισθάνομαι ότι πιάνω το νήμα απ’ την αρχή.

Τελικά, ανάμεσα σε κάποιον που έχει political correct προφίλ και στον καλό εραστή, που βρίσκεται – αν υπάρχει – η ιδανική ισορροπία;
Ευσταθία: Ή political correct θα είσαι ή καλός εραστής, δεν υπάρχει μέση λύση σ’ αυτά. Ο πρώτος είναι ο συμβιβασμένος, ο δεύτερος είναι ο πολεμιστής. Ο έρως είναι πόλεμος δεν είναι εταιρεία. Απ’ την άλλη, όλα είναι σχετικά γιατί ένας εραστής δεν είναι για όλους καλός, αλλά εδώ πάμε σε άλλα χωράφια της σεξολογίας και μάλλον θα χρειαστούμε τον κύριο Ασκητή!

Στα τραγούδια σου περιγράφεται όλη η γκάμα των ερωτικών σχέσεων. Υπάρχει μέσα τους κι η σημερινή βαθιά κοινωνικοπολιτική κι οικονομική κρίση; Θα τους έδινες, δηλαδή, τον τίτλο «Ο έρωτας στα χρόνια της οικονομικής κρίσης»;
Ευσταθία: Μάλλον θα έδινα τον τίτλο “έρωτας και κρίση” με διττή έννοια της επίμαχης λέξης.

Ένας φίλος – αυτό που λέμε όμως “λαϊκό παιδί” – με τον οποίο άκουσα μαζί το δίσκο σου, μου είπε «αστικοί έρωτες»! Να πρόσθετα και γυναικείοι; Χωρίς να το θέτω οικονομικά και ταξικά, πιστεύεις ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούμε απευθύνεται κι εκφράζει συγκεκριμένες ομάδες συνανθρώπων μας; Δηλαδή, το φιλαράκι μου ο υδραυλικός θέλει να την ακούσει αλλιώς – μουσικά, στιχουργικά, ερμηνευτικά, ίσως και “αντρικά” – την ίδια ερωτική θεματολογία;
Ευσταθία: Μπορεί να μην έχεις την πρόθεση να το θέσεις ταξικά αλλά νομίζω ότι ξεφεύγουμε λιγάκι προς τα εκεί. Πιστεύω ότι όλα είναι θέμα αισθητικής, αντίληψης και παιδείας και αυτό δεν έχει ταξικό διαχωρισμό. Επαληθεύεται κι από τους φίλους που επιλέγουν να ακούσουν τα τραγούδια μου.

Οι στίχοι σου, ανέκαθεν, αλλά και στον καινούριο δίσκο σου, θα έλεγα ότι είναι αιχμηροί μέσα στη γλύκα τους! Το ίδιο κι η χροιά της φωνής σου κι οι ερμηνείες σου. Στο ένθετο σε απολαμβάνουμε ως μια femme fatale που το “σκοτώνει” το καλό παιδί! Για «να σου κάνω μια ερώτηση πολύ προσωπική» : Είναι ένας ρόλος σου αυτός ή η Ευσταθία γυμνά αληθινή;
Ευσταθία: Είμαι η γυναίκα δηλητήριο! Είμαι αυτό που βλέπετε στο εξώφυλλο και ακόμα χειρότερη!

Ας κλείσουμε όμως την κουβέντα μας λίγο κλασικά, αλλά, νομίζω, ουσιαστικά. 10 χρόνια στη δισκογραφία, 5 χρόνια, μετά το «Χωρίς εσένα» και 3 χρόνια μετά το «Meeting», εγκαινιάζεις τη συνεργασία σου με την ιστορική ετικέτα «Lyra». Θα ήθελα έναν σύντομο απολογισμό, αλλά κι έναν επίλογο με τα μελλοντικά σου σχέδια.
Ευσταθία: Έκανα ό,τι μπορούσα καλύτερο μέχρι τώρα, ευελπιστώ ο καινούργιος μου δίσκος να ακουστεί από την αρχή μέχρι το τέλος γιατί αυτό είναι και το ζητούμενο όταν τελειώνω μια  δουλειά. Δεν με ενδιαφέρει ένας δίσκος του ενός σουξέ. Θέλω να βγάζω δίσκους που να αγαπιούνται και ας είναι και πιο λίγοι… Αν το πετύχω αυτό θα είμαι πολύ ικανοποιημένη! Τα μελλοντικά μου σχέδια είναι να κάνω μια σειρά εμφανίσεων το χειμώνα και να περνάω καλά …

www.myspace.com/eustathiamyspace