Ωδείο, πιάνο, γκρουπάκια, Γιώργος Δημητριάδης, είσοδος στη δισκογραφία. Ήρθαν όλα ομαλά κι εύκολα;
Κώστας Λειβαδάς: Θα έλεγα πως ευλογήθηκα από νωρίς με μερικές πολύ σημαντικές συναντήσεις στη ζωή μου. Όμως, φυσικά, όπως όλα γύρω από τις Τέχνες στην Ελλάδα, χρειάστηκε σχεδόν πάντα διπλός κόπος για να επιτευχθεί το οτιδήποτε. Σήμερα είναι ακόμα χειρότερα: χρειάζεται τριπλός. Η δουλειά και η επικοινωνία των τραγουδιών είναι πάντα μέρος του μυστικού για να αντέξεις στη δουλειά. Το ταλέντο δεν αρκεί, ούτε οι συγκυρίες. Ο χαρακτήρας και η βοήθεια του Θεού προηγούνται. Ακόμη και το ότι ξεκίνησα την πορεία μου στο πιο παλιό τζαζ μπαρ στην Ελλάδα, το Fagotto στα Χανιά, ήταν μοναδική ευλογία και τύχη (έγινε τυχαία μέσα σε μια νύχτα) αλλά χρειάστηκε σκληρή, αληθινή δουλειά για να στηθεί και να αντέξει.

Έχεις δηλώσει «θέλω να είμαι τραγουδοποιός», έχεις κάνει όμως – ως συνθέτης - χρυσούς δίσκους με σημαντικά και σπουδαία ονόματα (Β. Παπακωνσταντίνου, Τσαλιγοπούλου, Κότσιρας). Μήπως, τελικά, το τραγούδι, όσο κι αν το ερμηνεύει με πειστικότητα ο ίδιος ο δημιουργός του, θέλει τον τραγουδιστή του;
Κ. Λ.: Δε θα έλεγα ότι υπάρχει τέτοιος κανόνας. Απεναντίας πιστεύω πως, στην ψυχή του τραγουδιού – τις περισσότερες φορές - υπάρχει η φωνή του τραγουδοποιού. Αναπόφευκτα, μιας και αυτός είναι η πηγή από την οποία ξεπήδησε το έργο, το τραγούδι. Απ’ την άλλη, για διαφορετικούς λόγους κάθε φορά - το είδος του τραγουδιού (π.χ. λαϊκό, δημοτικό), η θηλυκότητά του, η έκταση της μελωδίας - ένας σπουδαίος τραγουδιστής που θα συντονιστεί με το τραγούδι, μπορεί να το απογειώσει στα ύψη. Μπορεί όμως και να το παγιδεύσει συναισθηματικά. Μπορεί.

Και μια μιλάμε για το ρόλο του τραγουδιστή στα τραγούδια, θεωρώντας όλο το έργο σου, μου δίνεται η εντύπωση ότι ή Τσαλιγοπούλου κι η Μπάμπαλη είναι οι “μούσες” σου. Έτσι είναι;
Κ. Λ.: Αν κανείς προσθέσει τη Γιώτα Νέγκα δίπλα τους, μιλάμε για τα τρία πρόσωπα, τρεις υπέροχες γυναίκες, που έχουν τραγουδήσει το μεγαλύτερο μέρος των τραγουδιών που έχω γράψει! Μάλιστα, με την Ανδριάνα έχουμε γράψει και τραγούδια μαζί, φέτος συμπληρώνω δέκα χρόνια από την πρώτη φορά που παίξαμε πιάνο – φωνή μαζί. Η Ελένη είναι η πιο μεγάλη αδερφή που δεν είχα στη ζωή, μας συνδέουν τόσες πολλές στιγμές αληθινής παρέας και στήριξης και πολύ μεγάλες επιτυχίες από τα τραγούδια που ονειρευτήκαμε και ηχογραφήσαμε. Είναι αλήθεια πως, με τα χρόνια, ακούω τις φωνές τους όταν γράφω και συγκινούμαι μόνο που το λέω. Καμιά φορά τις ρωτάω: “Μήπως είμαι εγώ η μούσα σας”;!

Ένα άλλο όνομα που, όπως έχεις πει, είναι από τις πιο επιδραστικές φωνές και παρουσίες σε εσένα, είναι ο Γιώργος Ρωμανός. Τι είναι αυτό που έχει κι επιδρά πάνω σου; 
Κ. Λ.: Ο Γιώργος είναι μάγος. Απ’ τις “Μπαλάντες” ως το “Κράμα”(προσωπικά άλμπουμς) και απ’ το Χατζιδάκι ως το μοναδικό τραγούδι άλλου συνθέτη που τραγούδησε ποτέ (“Άγγελοι μ’ ένα φτερό”). Είναι ζωντανή ιστορία. Είναι ευγενής, παιδί και σοφός μαζί. Μουσικάνθρωπος πέρα ως πέρα. Ένας μουσικός που μελετάει πάντα πολλές ώρες τη μέρα. Ταυτόχρονα, με τα χρόνια εξελιχθήκαμε φίλοι. Το χιούμορ του, η διακριτικότητά του και οι χαρισματικές του αφηγήσεις παραμένουν σε πρώτο πλάνο. Και δύο τελευταία σημαντικά. Έχουμε γεννηθεί την ίδια μέρα, 16 Μαΐου και παρακολουθούμε και οι δύο με πάθος όλα τα σπορ. Χρειάζονται κι άλλα;

Συμπληρώνεις 15 χρόνια στη δισκογραφία, μια άτυπη επέτειος, όπως λες. Μετράω όμως 3 προσωπικούς δίσκους σου ως τραγουδοποιός και πολύ περισσότερους ως συνθέτης (προσωπικοί & συμμετοχές). Τι καθόρισε τη  μέχρι τώρα δισκογραφική διαδρομή σου;
Κ. Λ.: Το cd αυτό είναι το τέταρτο προσωπικό, κατ’ αρχήν για να εξηγούμαστε. Είναι αλήθεια ότι θα μπορούσα - γιατί πρώτα από όλα υπάρχει το υλικό - να έχω κυκλοφορήσει τουλάχιστον άλλα δύο άλμπουμς με πρωτότυπο υλικό και σίγουρα ένα λάιβ. Όμως οι επιτυχημένες συνεργασίες που επιλήφθηκα με άλλους τραγουδιστές, η δίνη της δουλειάς που πολλές φορές σε βγάζει χρονικά πιο δίπλα από εκεί που περίμενες, και κυρίως το στοιχείο του χαρακτήρα μου να αποφεύγει να κάνει δύο και τρία πράγματα διαφορετικά μαζί την ίδια περίοδο – ποτέ δε συμφωνούσα με τα πολλά καρπούζια στην ίδια μασχάλη γιατί η προχειρότητα στη σύνθεση παραμονεύει πάντα - δημιούργησαν το τοπίο που περιγράφεις. Τώρα νιώθω την προσωπική μου δισκογραφία ξανά σε πρώτο πλάνο. Αυτό θέλω να κάνω. Υπάρχουν πράγματα που θέλω να πω εγώ ο ίδιος που με καίνε. Με τον ίδιο τρόπο, που, όπως, για παράδειγμα, είτε με εμένα στιχουργό(βλ. τραγούδι “Το πρόσωπό σου” στον τελευταίο δίσκο του Στόκα), είτε διά στόματος άλλων στιχουργών, όπως έγινε με τον Ελευθερίου και τον Φασουλά, είτε γράφοντας με τον Κραουνάκη και τη Λίνα στο τελευταίο cd της Παπίου, ειπώθηκαν πράγματα που με καίνε. Απλά όταν έρχεται η ώρα για να ξανατραγουδήσεις ο ίδιος τα τραγούδια σου πάντα η λύτρωση μέσα από την ολοκληρωμένη έκφραση μοιάζει πιο δυνατή.

Έχεις υπογράψει τη μουσική για κινηματογραφική ταινία(«Πρώτη φορά νονός») και για σήριαλ («Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα»). Τι είναι αυτό που φέρνει την έμπνευση σε μια παραγγελία και πως λειτουργεί - αν λειτουργεί διαφορετικά – ο συνθέτης γράφοντας με έμπνευση όχι, κυρίως, το λόγο, αλλά την εικόνα;
Κ. Λ.: Η αλήθεια είναι ότι πάντα ένιωθα πως λειτουργώ εκ φύσεως κινηματογραφικά, πλάθοντας εικόνες κυρίως με τους στίχους μου και παράλληλα με τη μουσική βέβαια, όπως τελευταία με τη μουσική που γράψαμε για πιάνο και λύρα με τον Πάρι Περισυνάκη για το Χοροθέατρο. Ένα ευφάνταστο και χαρισματικό σενάριο, ένας μυθικός ήρωας και οι επιρροές από την εποχή που έζησε, ο τόπος που διαδραματίζεται το έργο, π.χ. Κρήτη – απ’ όπου κατάγομαι - και κυρίως όπως λες, εικόνες που ψάχνουν τη μουσική για να ολοκληρωθούν παρέα, όλα αυτά είναι κάποιες πολύ ισχυρές πηγές έμπνευσης. Και καλό είναι κατά παραγγελία, ότι κι αν συμπεριλαμβάνει κανείς στις Τέχνες, να παίρνει το χρόνο του. Από την άλλη όταν έγγραφα τους στίχους στο “Σαν να μην πέρασε μια μέρα”, πάλι εικόνα έβλεπα μπροστά μου. Με εννοείς;