240 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
20.11.2019
Ορφέας | Main Feed
Γιώργος Τζαγάκης

Η ενασχόληση της Μαρίας Καναβάκη με τη μουσική φαίνεται εκ των υστέρων ως μια απόλυτα φυσιολογική εξέλιξη αν ανατρέξει κανείς πίσω στο χρόνο και παρακολουθήσει την πορεία της ζωής της.Απο τα παιδικά της χρόνια στο Ηράκλειο Κρήτης,στα εφηβικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη και την επαγγελματική πλέον ενασχόληση με τη μουσική στην Αθήνα παρακολουθεί κανείς τη μετεξέλιξη των παιδικών επιθυμιών και της κλίσης της προς τη μουσική, στην απόλυτα συνειδητή επιλογή να είναι η μουσική αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της.Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας της δισκογραφικής δουλειάς ‘’Μικρές ατασθαλίες’’ η Μαρία Καναβάκη στέκεται στους σημαντικότερους σταθμούς της ζωής της,μιλάει για την αγάπη της για τη μουσική,τις συνεργασίες,τις ζωντανές εμφανίσεις και την ιδέα που οδήγησε στη νέα της δισκογραφική δουλειά...
Το μουσικό όργανο στο οποίο έκανες τους πρώτους σου μουσικούς πειραματισμούς και στο οποίο συνθέτεις και δημιουργείς όλα αυτά τα χρόνια είναι το πιάνο...Ήταν σύμπτωση ή συνειδητή επιλογή να ξεκινήσεις ν΄ασχολείσαι με τη μουσική με το πιάνο;Υπάρχει κάποια προσωπική ιστορία γύρω απο τη σχέση σου με το όργανο αυτό που αξίζει να μας διηγηθείς;
Μαρία Καναβάκη
: Η μουσική στη ζωή μου ήρθε κυρίως για να με βοηθήσει να εκφράσω με άλλους τρόπους πράγματα που δυσκολευόμουν να πω με λέξεις. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, η επαφή με τα ασπρόμαυρα κουμπάκια (έτσι μου μοιάζανε στα έξι μου χρόνια που ξεκίνησα) με ηρεμούσε, με γέμιζε ενέργεια και χαρά. Όταν ήμουν έντεκα χρονών οι γονείς μου μού αγόρασαν το πρώτο μου πιάνο...για λίγο ξυπνούσα κρυφά τα βράδια και πήγαινα και το καμάρωνα, για να βεβαιωθώ ότι είναι ακόμα εκεί και δεν ονειρευόμουν...Η ενασχόλησή μου με τη μουσική ήταν απόλυτα συνειδητή. Ευτυχώς είχα από νωρίς καταλάβει ότι μόνο με αυτή την επιλογή μου θα μπορούσα να είμαι στοιχειωδώς ισορροπημένη κι ευτυχισμένη.Ήταν όμως καθαρή τύχη το γεγονός ότι βρέθηκα από πολύ μικρή ηλικία με σπουδαίους μουσικούς που με βοήθησαν να προχωρήσω πάνω σε σταθερές βάσεις.

Γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Ηράκλειο Κρήτης,πέρασες τα εφηβικά σου χρόνια στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια μετακόμισες στην Αθήνα όπου ασχολείσαι πλέον επαγγελματικά με τη μουσική. Πως θα παρουσίαζες τα δρώμενα στο χώρο της μουσικής στις τρείς αυτές πόλεις στις οποίες έχεις ζήσει,τις ευκαιρίες που παρέχουν, τις δυσκολίες που κρύβουν;
Μ.Κ.: Η Κρήτη είναι ένας τόπος ποτισμένος με τις μελωδίες της παράδοσης, τις λέξεις των ριζίτικων, τη φωνή της λύρας. Έτσι η παραδοσιακή μουσική, ακόμα κι αν μεγάλωσα σε σπίτι που ακούγαμε κυρίως άλλα είδη μουσικής, μπήκε στο DNA μου. Παρόλο που η πρώτη εικόνα που παίρνει κάποιος από μια βιαστική επίσκεψη στο Ηράκλειο είναι ότι πρόκειται για μια μεγαλούπολη,αλλοτριωμένη και μπερδεμένη αρκετά με τις τάσεις του “τρεντισμού και της κακόγουστης μοντερνιάς”, η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική. Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός πυρήνας ανθρώπων,ερωτευμένων με τις τέχνες και τον πολιτισμό που γεννούν συνέχεια πράγματα και τα χαρίζουν απλόχερα σε όποιον τα ζητήσει. Οι ευκαιρίες για ν’ ανοίξει κάποιος το μυαλό του είναι εκεί, αρκεί να υπάρχει όρεξη να τις αφουγκραστεί.
Όταν ήμουν δεκαοκτώ χρονών, μια τυχαία επιλογή μηχανογραφικού δελτίου με στέλνει στη Θεσσαλονίκη για σπουδές. Οι πρώτες μου εντυπώσεις ήταν σοκαριστικές...σκέφτηκα με τρόμο έχοντας πια απομακρυνθεί από το “μικρόκοσμο” της οικογένειας:”μπα;μάλλον υπάρχουν και καλύτεροι μουσικοί από μένα...πολλοί...μα πάρα πάρα πολλοί...”.Το κλίμα διαφορετικό. Άλλες μουσικές, άλλη παράδοση, άλλοι χώροι, αλλιώτικα μάτια στη μουσική. Η Θεσσαλονίκη, χωνευτήρι όλων των αρωμάτων των Βαλκανίων με συνεπήρε αμέσως.
Τα τελευταία χρόνια, η απόφασή μου να εμπλακώ με τη δισκογραφία με έκανε να κατηφορίσω στην Αθήνα.Οι ευκαιρίες σίγουρα περισσότερες, περισσότερος και ο ανταγωνισμός. Όσο δύσκολη όμως και να΄ναι η καθημερινότητά της, σίγουρα η Αθήνα αποτελεί το κέντρο της πολιτιστικής κίνησης, το εφαλτήριο κάθε καλλιτεχνικής δραστηριότητας.


Η προσωπική και καλλιτεχνική σου σχέση με το μουσικό και τραγουδοποιό Χρήστο Παύλη υπήρξε καταλυτική για τη ζωή και την καλλιτεχνική διαδρομή σου...μαζί δημιουργείτε,επιμελείστε τις ενορχηστρώσεις και εμφανίζεστε σε μουσικές παραστάσεις.Ποια είναι η δική του συμβολή στην καλλιτεχνική σου πορεία και πως θα περιέγραφες την καλλιτεχνική σας σχέση;
Μ.Κ.
: Με τον Χρήστο σμίξαμε στη Θεσσαλονίκη.Εκεί ξεκινήσαμε να παίζουμε σε μουσικές σκηνές και παράλληλα να “εμπιστευόμαστε” τις μουσικές μας ο ένας στον άλλο. Ενώ είμαστε άνθρωποι με πολύ διαφορετικές μουσικές αφετηρίες, μάθαμε να λειτουργούμε σαν ομάδα από νωρίς. Κάθε τραγούδι που έχουμε ηχογραφήσει, είτε δικό του είτε δικό μου, πάντα έχει μπλεγμένη την αισθητική και των δυο μας. Συζητάμε πάντα,διαφωνούμε πολύ, κρίνουμε αυστηρά . Άλλους τους φθείρει η κριτική... εμάς όμως μας τρέφει.

Έχεις συνεργαστεί στις δισκογραφικές σου δουλειές και στις ζωντανές εμφανίσεις με πολλούς και σημαντικούς καλλιτέχνες.Πόσο σημαντικές θεωρείς ότι είναι αυτές οι μουσικές συναντήσεις για την καλλιτεχνική σου πορεία;
Μ.Κ.: Έχω υπάρξει πραγματικά πολύ τυχερή γιατί από νωρίς με εμπιστεύθηκαν άνθρωποι σπουδαίοι και μου πρόσφεραν με πολύ χαρά το ταλέντο και την εμπειρία τους.
Με κάθε τέτοιον άνθρωπο λειτουργώ σαν “σφουγγάρι”. Προσπαθώ να μάθω πράγματα από τα σημαντικά και από τα ασήμαντά τους.Πιο πολύ από τα ασήμαντά τους,γιατί αυτά είναι που τους κάνουν σπουδαίους... Συζητάω μαζί τους πολύ, και προσπαθώ να εκμαιεύσω την κριτική τους.Αυτή μου δίνει κίνητρο για να προσπαθήσω να βελτιώσω τον εαυτό μου και κουράγιο για να συνεχίσω να είμαι πεισματάρα...

Η νέα σου δισκογραφική δουλειά-οι "Μικρές ατασθαλίες"- αποτελεί ένα ομολογουμένως πρωτότυπο και δύσκολο εγχείρημα,μια προσπάθεια να αποτυπωθεί σε δίσκο ο κορμός της μουσικοθεατρικής παράστασης και η κεντρική της ιδέα αλλα δίνοντας ταυτόχρονα στα τραγούδια τη δυνατότητα να παρουσιάζονται αυτόνομα. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό το εγχείρημα και πως πιστεύεις ότι μπορει να λειτουργήσει;
Μ.Κ.: Η ιδέα ήταν να “τρυπώσουμε” στο ηχογράφημα μια ολοκληρωμένη παράσταση. Να υπάρχει αρχή, μέση και τέλος ενιαίο,όπως ακριβώς συμβαίνει σε μια θεατρική παράσταση και σ’ ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Προσπαθήσαμε όλοι οι συντελεστές αυτής της δουλειάς να καταγράψουμε μια ιστορία,ένα παραμύθι, και ελπίζουμε να βρούμε πολλούς που θα θέλουν να ακούσουν αυτή την ιστορία μας από την αρχή ως το τέλος της...
Η προσπάθειά αυτή δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολη, μιας και “δουλεύτηκε’’ αρκετά στις ζωντανές εμφανίσεις τον περασμένο χειμώνα. Προσπαθήσαμε έτσι, στο τέλος των παραστάσεών μας να μεταφέρουμε όσα περισσότερα μπορούσαμε από αυτά που παρουσιάζαμε κάθε βράδυ μέσα στο δίσκο. Με τα τραγούδια, τα κείμενα και τις μουσικές...


Στις "Μικρές ατασθαλίες" συμμετέχουν ο Βασίλης Σκουλάς και ο Haig Yazdjian στο τραγούδι “Το άρωμα” καθώς και οι ηθοποιοί Στέλιος Γούτης, Μαρία Κορνάρου και Κώστας Μπουρμάς με θεατρικά στιγμιότυπα.Πόσο συνέβαλαν αυτές οι συμμετοχές στην υλοποίηση της ιδέας που είχατε γι αυτη τη δισκογραφική δουλειά;
Μ.Κ.: “Το άρωμα” το έφτιαξα στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου στη Λάρισα, λίγο πριν την τελευταία παράσταση της περιοδείας με τις “Μικρές ατασθαλίες”. Ήμουν σε περίεργη διάθεση,γιατί τελείωνε ένας πολύ δημιουργικός και ευτυχισμένος χειμώνας...σκάρωσα λοιπόν το άρωμα για τους τρεις συνεργάτες μου, το Χρήστο Παύλη, τον Κώστα Μπουρμά και τον Νίκο Χατζάκη...Την ίδια ακριβώς στιγμή που το έφτιαχνα μου ήρθε η επόμενη σκέψη...Αφού πατρίδα δεν είναι μόνο οι τόποι αλλά κυρίως οι φίλοι, ονειρεύομαι να το τραγουδήσω μαζί με δύο από τους πιο αγαπημένους φίλους μου στα χρόνια που ασχολούμαι με τη μουσική. Τον Haig Yazdjian και τον κύριο Βασίλη Σκουλά.Ευτυχώς τα όνειρα βγαίνουν πολλές φορές αληθινά.
Το σμίξιμό μας με τον κύριο Στέλιο Γούτη και τη Μαρία Κορνάρου πάει αρκετά χρόνια πίσω. Είχαμε συνεργαστεί,εγώ και ο Χρήστος μαζί τους σε μια παράσταση στο Ηρώδειο που ήταν αφιερωμένη στα μπουλούκια.Λίγες μέρες μετά ο Χρήστος μου έφερε να ακούσω το “Για ένα θίασο”.Ένα τραγούδι γραμμένο για τους ηθοποιούς. Οι ρόλοι μοιράστηκαν μόνοι τους...οπότε, ο κύριος Στέλιος, η Μαρία και ο Κώστας έστησαν το σανίδι τους μέσα στις μουσικές μας.


Τα τελευταία δυο χρόνια παρουσιάζετε σε διάφορες μουσικές σκηνές στην Ελλάδα και το εξωτερικό μουσικοθεατρικές παραστάσεις με τελευταία τις "Μικρές ατασθαλίες". Πώς προέκυψε αυτή η τάση να συνδυάζεις θεατρικά δρώμενα με τραγούδια στις ζωντανές σου εμφανίσεις;
Μ.Κ.
: Όταν πρωτοπήρα μέρος σε παραστάσεις με ηθοποιούς μαγεύτηκα... λάτρεψα την ενέργειά τους, τον τρόπο που εκφέρουν τις λέξεις, το πώς κάνουν τις κουβέντες να χορεύουν στη στιγμή μπροστά σου... Έκανα δειλά την πρώτη μου απόπειρα να φτιάξω κείμενα πριν δύο χρόνια και παρουσιάσαμε την παράσταση “Power G620+ένσημο”, που πραγματευόταν την τότε γενιά των επτακοσίων ευρώ... ωραίες εποχές... Αυτό φάνηκε να λειτουργεί πολύ όμορφα και έτσι συνέχισα στις “Μικρές ατασθαλίες” τον περασμένο χειμώνα.

"Μικρές ατασθαλίες - πράξη δεύτερη" είναι ο τίτλος της νέας σας μουσικής παράστασης που θα παρουσιάσετε αυτό το χειμώνα.Τι καινούριο έχετε να παρουσιάσετε στο κοινό σε σχέση με την περσινή σας εμφάνιση;
Μ.Κ.
: Ο πρώτος μας στόχος είναι να τραγουδήσουμε ζωντανά τα καινούρια μας κομμάτια στον κόσμο. Έχουμε μεγάλη αγωνία να διαβάσουμε αντιδράσεις στα μάτια τους και να ακούσουμε ότι έχουν να μας πουν. Επιλέξαμε επίσης πολλά τραγούδια που αγαπούσαμε και τα διασκευάσαμε , με απρόβλεπτους τρόπους κάποιες φορές.Εξάλλου το απρόβλεπτο είναι και αυτό που με διασκεδάζει περισσότερο...Μαζί με τα τραγούδια μας λοιπόν, μπερδεύτηκαν και άλλα “έντεχνα”, λαϊκότροπα, παραδοσιακά, στιγμές από τον διεθνή κινηματογράφο και πολλά πολλά ακόμη.Αυτό που επιδιώκουμε είναι να μπορέσουμε  να φτιάξουμε μια καινούρια ενότητα κάθε βραδιά...Μιας και η αφετηρία θα είναι η ίδια, αλλά η κατάληξη της βραδιάς άλλη. Αυτή είναι και η μαγεία των ζωντανών παραστάσεων γι'αυτό και ανυπομονούμε να ξεκινήσουμε.

 
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το γιαούρτι, που μια μέρα πριν από το ευρώ, έκανε 48 δραχμές και μια μέρα μετά τριακόσιες πενήντα – σε δραχμές – εμείς το φάγαμε αδιαμαρτύρητα. Το ίδιο γιαούρτι ήταν, ίσως και χειρότερο, αλλά εμείς το πληρώσαμε χωρίς να πούμε λέξη. Δηλαδή ως λαός είμαστε πολύ του γιαουρτιού.
Σταμάτης Κραουνάκης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.