106 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.11.2019
Ορφέας | Main Feed
Γιώργος Τζαγάκης

Ο Θέμης Καραμουρατίδης υπήρξε ένας απο τους αρκετούς νέους καλλιτέχνες που αναδείχθηκαν μέσω των ακροάσεων που εμπνεύσθηκε και οργάνωσε ο Παρασκευάς Καρασούλος και υλοποιήθηκαν μέσα απο την εταιρεία ‘’Μικρή Άρκτο’’ πριν αρκετά χρόνια.Η εξέλιξη της καλλιτεχνικής του πορείας απο τότε εως σήμερα-καλλιτεχνική πορεία που συνδέθηκε, με αυτή της Νατάσσας Μποφίλιου και του Γεράσιμου Ευαγγελάτου-φαίνεται να δικαιώνει τις προσδοκίες που δημιούργησαν οι πρώτες δημιουργίες του.

Τον περασμένο Οκτώβριο παρουσίασε για πρώτη φορά στο θέατρο Κάππα μια σύνοψη της μέχρι σήμερα καλλιτεχνικής του πορείας,με την προσθήκη δύο νέων τραγουδιών αλλά και αγαπημένων του στιγμών απο το θέατρο και τον κινηματογράφο.Με αφορμή αυτη την παράσταση και τη ζωντανή ηχογράφησή της μίλησε στον Ορφέα για τις σημαντικότερες στιγμές της καλλιτεχνικής του πορείας,για τη συνεργασία του με το Γεράσιμο Ευαγγελάτο και τη Νατάσσα Μποφίλιου,για τις επιρροές του,για τα μελλοντικά του σχέδια.

Ποιές είναι οι αναφορές σου, ποιοί συνθέτες ή καλλιτέχνες γενικότερα έχουν επηρεάσει τη μέχρι σήμερα καλλιτεχνική σου διαδρομή;
Θέμης Καραμουρατίδης: Ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταμάτης Κραουνάκης, ο Δημήτρης Παπαδημητρίου, η Tori Amos, η Kate Bush. Δεν ξέρω τον βαθμό στον οποίο με έχουν επηρεάσει αλλά είναι οι πιο αγαπημένοι μου.  Ένα σημαντικό μέρος της δουλειάς σου μέχρι σήμερα είναι η μουσική για θεατρικές παραστάσεις.

Σε περιορίζει ή σε απελευθερώνει αυτή η διαδικασία της σύνθεσης;
Θ.Κ.: Αγαπώ το θέατρο και τους ανθρώπους του και με γοητεύει η επένδυση της εικόνας με μουσική είτε για το θέατρο είτε για τον κινηματογράφο. Πρόκειται για ένα διαφορετικό στοίχημα από αυτό της τραγουδοποιίας αλλά εξίσου ενδιαφέρον.

Έχεις την τύχη να συνεργάζεσαι με την -κατά τη γνώμη μου- σημαντικότερη ερμηνεύτρια της γενιάς της, τη Νατάσσα Μποφίλιου. Ποιες είναι οι ερμηνεύτριες παλαιότερων γενεών αλλά και σύγχρονες που εκτιμάς;
Θ.Κ.:Το να συνεργάζεσαι με έναν αξιόλογο καλλιτέχνη δεν είναι θέμα τύχης αλλά θέμα σύμπνοιας. Υπάρχουν πολλές ερμηνεύτριες που αγαπώ ιδιαίτερα, όπως η Τάνια Τσανακλίδου, η Χαρούλα Αλεξίου, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Έλλη Πασπαλά και από τις πιο πρόσφατα εμφανιζόμενες μου αρέσουν η Γιώτα Νέγκα και η Ελεονώρα Ζουγανέλη.

Θεωρείς ότι υπάρχει ακόμα αρκετό υλικό, αρκετές ιδέες ώστε να περιμένει το κοινό αρκετά καινούρια πράγματα από τη συνεργασία σου με το Γεράσιμο Ευαγγελάτο και τη Νατάσσα Μποφίλιου;
Θ.Κ.: Όσο μια συνεργασία είναι γόνιμη, στηρίζεται στα στοιχεία που την όρισαν εξ’ αρχής και γίνεται υπό συνθήκες κατάλληλες ώστε να μπορεί να παραχθεί ένα ειλικρινές και έντιμο αποτέλεσμα που αρέσει πρώτα απ’ όλους και όλα στους ανθρώπους που το υπογράφουν, τότε δεν υπάρχει το άγχος της έμπνευσης. Έρχονται οι ιδέες και το υλικό αβίαστα. Εμείς έχουμε καταφέρει ως τώρα να διατηρήσουμε άρρηκτο το καλλιτεχνικό και προσωπικό μας δέσιμο.

Θα αποτελούσε πρόκληση για εσένα να δουλέψεις σε ένα κύκλο τραγουδιών μαζί με κάποιον άλλο ερμηνευτή ή ερμηνεύτρια που να διαθέτει μεγαλύτερη εμπειρία στο χώρο;
Θ.Κ.: Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον ένας κύκλος τραγουδιών με κάποιον παλαιότερο ερμηνευτή όχι όμως επειδή διαθέτει μεγαλύτερη εμπειρία στο χώρο αλλά επειδή υπάρχουν αυτές οι φωνές, οι ριζωμένες μέσα σου, που είναι καλλιτεχνικό σου όνειρο να δημιουργήσετε μαζί.

Έχεις μπει μέχρι σήμερα στη διαδικασία να δοκιμάσεις και κάποιο διαφορετικό ύφος στα τραγούδια σου, να  εμπλουτίσεις τις συνθέσεις σου και με άλλα μουσικά όργανα ή θεωρείς επαρκές και ότι ταιριάζει περισσότερο με την άποψή σου για τη μουσική το ύφος των τραγουδιών που έχεις παρουσιάσει μέχρι σήμερα;
Θ.Κ.: Αν ακούσεις την δουλειά μου θα διαπιστώσεις πως σε αυτήν τη διαδικασία έχω μπει από την πρώτη μέρα  που δισκογραφείται η μουσική μου. Από το "Τέλος στο σαλόνι" μέχρι το "Μέχρι το τέλος η ψυχή" και από το "Λύκο" μέχρι την "Εκκρεμότητα" ή το "Γεννήθηκα" και το "Αίμα", μου αρέσει να ελίσσομαι ανάμεσα σε μουσικά είδη, να πειραματίζομαι με τις ενορχηστρώσεις και να δημιουργώ διαφορετικά μουσικά τοπία. Σαφώς η έμπνευση και η μουσική άποψη είναι ζωντανοί οργανισμοί. Αλλάζουν τα θέλω σου το γούστο σου οι καλλιτεχνικές σου αναζητήσεις, σε καμία περίπτωση δεν μπορώ να σου πω ότι "έκλεισα ως συνθέτης "(έχοντας δισκογραφήσει λιγότερα από 40 τραγούδια) αλλά το να μη θεωρώ επαρκές να με εκφράσει το ύφος στο οποίο γράφω, θα με έκανε ανόητο, δυστυχή ή ατάλαντο. Και δεν νιώθω τίποτα από αυτά.   

 



Στο δίσκο "Έχω ένα σχέδιο" παρουσιάζεις δυο πλευρές της καλλιτεχνικής σου προσωπικότητας που είναι σαφώς λιγότερο διαδεδομένες από την ιδιότητα σου ως συνθέτη, αυτή του στιχουργού και του ερμηνευτή. Πόσο σημαντικές είναι αυτές σε σχέση με τη βασική σου ιδιότητα;
Θ.Κ.: Όταν γράφω στίχους είμαι ένας συνθέτης που γράφει στίχους και όταν τραγουδάω είμαι ένας συνθέτης που τραγουδάει.

Γενικότερα, έχω την εντύπωση ότι στο δίσκο αυτό παρουσιάζεται μια πιο ολοκληρωμένη  εικόνα της καλλιτεχνικής σου προσωπικότητας, με πτυχές που δεν είχαν εκφραστεί πλήρως στις δισκογραφικές δουλειές που έχεις παρουσιάσει μέχρι σήμερα. Είναι αληθής αυτή η διαπίστωση;
Θ.Κ.
: Δεν νιώθω περισσότερο ο εαυτός μου στο "Έχω ένα σχέδιο" από ότι  στα "Εισιτήρια διπλά". Με εξέφραζαν απόλυτα και τα δυο όταν φτιάχνονταν. Απλώς στο "Έχω ένα σχέδιο"  είμαι ο βασικός οικοδεσπότης. Και ως βασικός οικοδεσπότης έχω περισσότερες αρμοδιότητες.

Η ατμόσφαιρα της παράστασης που παρουσιάστηκε και ηχογραφήθηκε είναι αρκετά διαφορετική από τις παραστάσεις που συνήθως παρουσιάζετε με τη Νατάσσα Μποφίλιου και το Γεράσιμο Ευαγγελάτο, γεγονός που αποτυπώνεται και στις αντιδράσεις του κοινού. Είναι ένα πρόγραμμα σαφώς πιο εσωστρεφές και σε διαφορετικό ύφος από αυτό που σας έχει συνηθίσει το κοινό;
Θ.Κ.: Θα ήταν άτοπο για να μην πω αφελές να συγκρίνει κανείς τα live μιας ερμηνεύτριας στις μουσικές σκηνές, με μια μουσική παράσταση του συνθέτη και μαέστρου της σε ένα θέατρο, απλώς επειδή η Νατάσσα  τραγούδησε τα 5 από τα 30 τραγούδια της παράστασης. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα, ασχέτως αν έχουν κάποιους κοινούς συντελεστές. Όσον αφορά στις αντιδράσεις του κοινού, επιτρέψτε μου να τις γνωρίζω καλύτερα γιατί ήμουν εκεί και τα δυο sold out βράδια, αλλά και πάλι  το να συγκρίνει κανείς τον κόσμο της μουσικής σκηνής, που τραγουδάει μαζί με τον καλλιτέχνη, πίνει και καπνίζει, με τους αμφιθεατρικά καθήμενους ακροατές μιας μουσικής παράστασης σε ένα θέατρο, είναι σαν να συγκρίνει τα μήλα με τα πορτοκάλια.

Το "Έχω ένα σχέδιο" –ως μια ζωντανή ηχογράφηση που περιλαμβάνει και τραγούδια ηχογραφημένα στο στούντιο-είναι μάλλον η ιδανική περίπτωση για να μας περιγράψεις πως αισθάνεται και πως λειτουργεί ένας καλλιτέχνης στο στούντιο και σε μια ζωντανή παράσταση;
Θ.Κ.: Αγαπώ πολύ και τις δυο διαδικασίες. Το live έχει την άμεση επαφή με το κοινό, την αναδημιουργία των κομματιών με κάθε εκτέλεση, την υπέροχη αυτή διάδραση που τα μαρτυρά όλα. Δεν μπορεί να κρυφτεί τίποτα παρουσία κοινού. Το στούντιο έχει μια ιδιαίτερα έντονη συγκίνηση καθώς προστίθενται ώρες στούντιο και μπαίνουν σιγά σιγά τα όργανα, οι φωνές, οι ερμηνείες, τα λόγια και βλέπεις σιγά-σιγά την ιδέα να γίνεται πραγματικότητα.

Ποιά είναι τα προσεχή σχέδιά σου είτε αυτά αφορούν ζωντανές εμφανίσεις ή κάποια νέα δισκογραφική δουλειά;
Θ.Κ.: Ζωντανές εμφανίσεις σε Θεσσαλονίκη τον Οκτώβρη με Νατάσσα Μποφίλιου σε επιμέλεια πάντα του Γεράσιμου Ευαγγελάτου και από Φεβρουάριο στην Αθήνα. Αρκετά καινούρια πράγματα για δισκογραφία και θέατρο αλλά σας τα φυλάω για έκπληξη! 

 


 

Φωτογραφία εξωφύλλου: Βάσια Αναγνωστοπούλου

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #8 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 22-09-2011 22:40
Αγαπητή Νατάσσα,
Κι η δική μου εκτίμηση είναι αμοιβαία και προς εσένα και προς τους δυο συνεργάτες σου(τον Καραμουρατίδη και τον Ευαγγελάτο), έχω γράψει μάλιστα δημόσια εδώ στον ΟΡΦΕΑ, ότι σας θεωρώ ό,τι το καλύτερο έβγαλε το ελληνικό τραγούδι την τελευταία 5ετία. Μάλιστα ο θαυμασμός μου κι εκτίμησή μου προς εσένα ως ερμηνεύτρια και το όλο δημιουργικό τρίο σας είναι εμφανής στον ΟΡΦΕΑ, με μια απλή αναζήτηση στη σχετική αρθρογραφία. Όλα αυτά δεν τα γράφω, ούτε για να κοκορευτώ εγώ ή το περιοδικό, ούτε για να φανεί ότι σας κάνουμε χάρη στηρίζοντάς σας και ζητάμε ανταποδόσεις! Το πιστεύουμε και το κάνουμε! Ακόμα κι οι όποιες κριτικές και προτάσεις και γνώμες μου, που μπορεί να μην σας αρέσουν, (εξάλλου δεν αποτελούν θέσφατα), γίνονται από εκτίμηση και πραγματικό ενδιαφέρον. Δεν είμαι δημοσιογράφος – φίλος σας, κρατώ αποστασιοποίηση(προσ ωπικά εννοώ) από όλους τους καλλιτέχνες, κι αυτό, για να είναι η γνώμη μου όσο γίνεται πιο αντικειμενική για τον οιονδήποτε. Ο ΟΡΦΕΑΣ λοιπόν θα συνεχίσει να σας στηρίζει με την ίδια θέρμη κι οι όποιες κριτικές, να το ξέρετε, είναι καλοπροαίρετες, νομίζω ότι ακόμα και λάθος να είναι, για την οπτική σας, κάνουν περισσότερο καλό, σ’ έναν καλλιτέχνη, από τα «μπράβο» και τα «ζήτω».
Για να έρθω στο θέμα του με τη συνέντευξη του Θέμη Καραμουρατίδη. Δεν θα επαναλάβω το στόρι, γράφτηκε κι από τις δυο πλευρές. Δυστυχώς η όλη ιστορία της συνέντευξης ξεκίνησε στραβά, συμβαίνουν κι αυτά, προσπαθήσαμε να το διορθώσουμε, όσο το δυνατόν καλύτερα, μέσω εταιρίας, να δοθεί δηλαδή, γιατί ναι μεν μας την πρότειναν, αλλά την θέλαμε κι εμείς. Δυστυχώς, όμως – ως περιοδικό – δεν τα καταφέραμε καλά, για να μείνω στις δικές μας ευθύνες. Πιστεύω ότι λάθη – άνθρωποι είμαστε – έγιναν κι από τις δυο πλευρές, αλλά εγώ θα μιλήσω για τα δικά μας και δικά μου. Ήμουν, εξαρχής σε μια δύσκολη θέση, αφενός, να κρατήσω ισορροπίες κι αφετέρου να σταθώ και στον συντάκτη μας Γιώργο Τζαγάκη(που εκτιμά εσάς και το έργο σας). Ομολογώ ότι ήταν λάθος, όπως εξελίχτηκε τελικά, εκ μέρους μου κι εκ μέρους του Γιώργου, ο σχολιασμός μας. Θα έπρεπε ο Γιώργος το όποιο πρόβλημά του με τη συνέντευξη να το έλυνε με τον Θέμη προτού ανεβεί κι εγώ να μην εκφράσω τις όποιες κριτικές αντιρρήσεις μου με σχόλιο κάτω από τη συνέντευξή του. Αλλά με παρέσυραν τα σχόλια και τα χίλια άλλα δυο, που έχω στο κεφάλι μου, με πολλά και πάσης φύσεως θέματα του περιοδικού. Έχω το θάρρος να το παραδεχτώ δημόσια από την πλευρά μου. Επαναλαμβάνω τα λάθη είναι για τους ανθρώπους, όπως κι η παραδοχή τους κι η συγγνώμη κι η συμφιλίωση. Θα πρότεινα να κλείσει το θέμα εδώ κι από τις δυο πλευρές και προτρέπω και τους αναγνώστες να μείνουν στη συνέντευξη. Πιστεύω ότι οι ακροατές σας κι οι αναγνώστες μας έχουν το μυαλό και το επίπεδο να βγάλουν τα προσωπικά τους συμπεράσματα από τις ερωτήσεις και τις απαντήσεις. Εμείς θα συνεχίσουμε, με αγάπη, να σας στηρίζουμε, γιατί εκτιμάμε το έργο σας και την καλλιτεχνική αξία σας. Ελπίζω κι από εσάς να ισχύσει και να συνεχιστεί αυτό που γράφεις κι εσύ «αμφότεροι καλά πράξαμε!».
Παράθεση
 
 
+1 #7 Μποφίλιου Νατάσσα 22-09-2011 15:21
Αντιλαμβάνομαι σαφέστατα πως ο φίλος και συνεργάτης μου δεν με χρειάζεται να τον υπερασπιστώ, γιατί τα καταφέρνει μια χαρά και μόνος του. Νιώθω, όμως την ανάγκη σαν αναγνώστης αυτής της συνέντευξης να πω στους δημοσιόγραφους που και τους δύο εκτιμώ, μάλιστα με τον Τάσο έχουμε κάνει και μία όμορφη συνέντευξη μαζί, να διαφώνω κάθετα με όλη την ιστορία γύρω από την παρούσα συνέντευξη. Ο καθέ δημοσιογράφος έχει δικαίωμα να κάνει οποιαδήποτε ερώτηση θέλει, ασχολίαστος, και ο κάθε καλλιτέχνης να δίνει οποιαδήποτε απάντηση θέλει, ασχολίαστος επίσης. Αυτό είναι ελεύθερη δημοσιογραφία. Τα σχόλια που ανέβηκαν, παρότι έχουν σώστα ελληνικά και μια επίφαση ευγένειας, παραμένουν να είναι στα όρια του κουτσομπολιού και μία ανοίχτη, δεύτερης ποιότητας, επίθεση στον καλλιτεχνη που φιλοξενείται. Εμένα σαν αναγνώστη δεν με αφορά η γνώμη του δημοσιογράφου για τον καλλιτέχνη, για το αν τον θεωρεί σεβαστικό ή ευγένη, άλλωστε δεν είναι ούτε παππάς ούτε δάσκαλος, συνθέτης είναι (!) και αδιαφορώ πλήρως για το story που προηγήθηκε της συνέντευξης, όπου αναγκάσατε με έναν τρόπο το Θέμη, να το εκθέσει για να μπορέσει να δικαιολόγησει τη στάση του και να μπει κι έκεινος σε ένα παιχνίδι που καθόλου δεν παίζει συνήθως και δεν του ταιριάζει. Δεν είναι η πρώτη του συνέντευξη, ούτε η πρώτη του παράσταση. Έχει δώσει δεκάδες, εφτά χρόνια τώρα, με μεγάλη επιτυχία, και το ποιόν του έχει φανεί και στο κοινό και στο συνάφι και έχω την αίσθηση πως είναι κατά κοινή ομολογία εξαιρετικό. Τέλος, η ελέυθερη δημοσιογραφία ενός μη κερδοσκοπικού περιόδικου δεν επιτρέπει εκφράσεις τύπου- σας στηρίξαμε, σας κάναμε εξώφυλλο- και άλλα παρόμοια (και μάλιστα σε κοινή θέα), δίοτι δεν υπάρχουν μέσα στο ελεύθερο και το μη κερδοσκοπικό έννοιες συμφέροντος και άρα ανταπόδωσης. Βέβαια επείδη μιλάμε μεταξύ μας κι ας μιλάμε μπροστά σε άλλους, και για να αφήσουμε και λίγο στην άκρη τις βαρύγδουπες εκφράσεις για την -ελέυθερη δημοσιογραφία- πρακτικά και ουσιαστικά, και μας στηρίξατε και σας στηρίξαμε εξίσου και πολύ κάλα πράξαμε αμφότεροι!
Παράθεση
 
 
-1 #6 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 20-09-2011 22:55
Κύριε Καραμουρατίδη,

Αφού ξεκινήσατε εσείς ο ίδιος, με δημόσιο σχόλιο σας, την «ιστορία της συνέντευξης» από την αρχή, οφείλω κι εγώ να το κάνω δημόσια.
Τη συνέντευξή σας, δεν την ζητήσαμε εμείς, αλλά η δισκογραφική εταιρία σας(με την οποία έχουμε άριστη συνεργασία), με αφορμή το νέο σας δίσκο. Απαντήσαμε αμέσως θετικά και την ανέλαβε ο κ. Τζαγάκης. Ήρθε σε επικοινωνία μαζί σας κι ήσασταν αρχικά θετικός. Εξάλλου, η «σχέση μας»- ως περιοδικό – με εσάς, την Μποφίλιου και τον Ευαγγελάτο, μετρά χρόνια, με χορηγίες επικοινωνίας, ρεπορτάζ, συνεντεύξεις(και με μένα και με τον κ. Τζαγάκη και την κ. Αργυρίου, τους συντάκτες μας) κλπ. Κι η όλη στάση μας είναι θετική προς εσάς και το έργο σας, όχι για λόγους «συμφερόντων»(είμαστ ε μη κερδοσκοπικό περιοδικό), εξάλλου δεν γνωρίζομαι προσωπικά, ούτε με εσάς, ούτε με τον Ευαγγελάτο, μόνο με την Μποφίλιου έχω συναντηθεί μια φορά από κοντά για συνέντευξη. Σας εκτιμήσαμε, εξ’ αρχής, εσάς και το έργο σας και σας στηρίξαμε και σας προβάλαμε, γιατί πιστεύαμε και πιστεύουμε, ως περιοδικό, στην καλλιτεχνική αξία σας.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει, ότι δεν μπορούμε, ενίοτε, να είμαστε κριτικοί σε παραστάσεις σας και σε δίσκους σας, μουσικό περιοδικό είμαστε, όχι το περιοδικό κάποιου φαν κλαμπ. Κι αυτή είναι η δουλειά του ελεύθερου δημοσιογράφου, μόνο «μπράβο» και «ζήτω» ανήκουν στους κόλακες και στους φαν.
Έκανα αυτήν την παρένθεση - για να συνεχίσω την ιστορία – ότι, ενώ στην αρχή της επικοινωνίας σας με τον κ. Τζαγάκη, ήσασταν θετικός με τη συνέντευξη(που είχε ζητήσει η εταιρία σας), λίγες ώρες μετά, του είπατε ότι δεν θέλετε να την κάνετε! Διότι δεν σας αρέσει η αισθητική του περιοδικού! Στο ενδιάμεσο αυτών των ωρών το καταλάβατε; Κι όχι στα 4 χρόνια συνεργασίας, όπου έχουν ξαναδημοσιευτεί συνεντεύξεις και των τριών σας; Όχι βέβαια! Εξάλλου είπατε στον κ. Τζαγάκη, ότι ενοχληθήκατε από τη δισκοκριτική του στο δίσκο σας και από το ρεπορτάζ μας(που το υπέγραφε η συντάκτριά μας Καλή Βανδώρου) για τη συναυλία σας με τη Μποφίλιου στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ(όπου είμαστε χορηγοί επικοινωνίας), καθώς κι από ένα δικό μου σχόλιο. Ουσιαστικά, δηλαδή, παραδεχτήκατε, τους αληθινούς λόγους, που σας έκαναν, μετά από λίγες ώρες, να αλλάξετε γνώμη. Νομίζω , πως είναι πρωτόγνωρο, ένας καλλιτέχνης, να «απαιτεί», για να δώσει συνέντευξη σ’ ένα περιοδικό(και μάλιστα με όλη τη «σχέση» που περιέγραψα παραπάνω), να μην υπάρχει ίχνους κριτικού σχολίου για το έργο του. Ελεύθερη δημοσιογραφία έχουμε κι ελεύθερα σας δίνουμε και το λόγο να πείτε τις δικές σας απόψεις και να απαντήσετε μέσω των δικών σας θέσεων.
Μετά την άρνησή σας, εγώ όφειλα, να θέσω το θέμα στην δισκογραφική σας εταιρία, η οποία και μου είχε προτείνει τη συνέντευξή σας, ζητώντας καλοπροαίρετα να βρεθεί η καλύτερη δυνατή λύση, δηλ. να γίνει η συνέντευξη.
Ο κ. Τζαγάκης βλέποντας την(γιατί έγινε με μέιλ), ένιωσε ότι θίχτηκε και θέλησε να την σχολιάσει. Μπορούσα να του το αρνηθώ, όταν τα σχόλια είναι ελεύθερα για τον οποιονδήποτε αναγνώστη; Κι ο συντάκτης μας Βασίλης Χαρδαλιάς διαφώνησε, με σχόλιό του, σε κάποια θέση σας από τα λεγόμενά σας, όπως κι η συντάκτρια μας Εύη Αργυρίου τα είδε όλα όμορφα κι ωραία! Ελεύθερα και δημοκρατικά έγραψαν όλοι τα σχόλιά τους, όπως κι ο κ. Τζαγάκης.
Εγώ, εκ της θέσεώς μου, προσπάθησα να ισορροπήσω τα πράγματα, θέτοντας γενικά κάποια πλαίσια(κι όχι απευθυνόμενος προς εσάς προσωπικά), αλλά – επειδή δεν είναι του χαρακτήρα μου να αυτολογοκρίνομαι – σχολίασα, ελεύθερα, κι εγώ κάποιες θέσεις σας, με τις οποίες διαφωνώ. Όπως το ίδιο κάνετε κι εσείς, για δικές μου θέσεις, με το σχόλιό σας που δημοσιεύεται.
Για το θέμα του κ. Τζαγάκη(φυσικά είναι δικαίωμα και του ίδιου να καταθέσει την δική του άποψη), θα σας πω το εξής : ειλικρινά, αν η συνέντευξή σας γινόταν ζωντανά και χαρακτηρίζατε ένα ερώτημά του αφελές(ε, δεν είναι και το ότι πιο ευγενικό), δεν θα δευτερολογούσε να σας ρωτήσει, γιατί το χαρακτηρίζετε έτσι; Λόγω του ότι έγινε με μέιλ η συνέντευξη, το έκανε, μέσω σχολίου, για να υπάρξει εποικοδομητικός διάλογος ανοιχτός προς όλους.

Τώρα όσον αφορά το θέμα των δικών μου αντιρρήσεων, είναι δικαίωμά σας να χαρακτηρίζετε τα παραδείγματα μου ατυχή, αλλά η ουσία, είναι αλλού : ο καλλιτέχνης φτιάχνει την όποια ατμόσφαιρα στον όποιο χώρο κι όχι το αντίθετο. Αυτή είναι η άποψή μου. Η Μποφίλιου, που έχει ένα αντίστοιχο πικ σήμερα, μ’ αυτό που είχαν στα νιάτα τους, ο Νταλάρας κι ο Πάριος, μπορεί να ξεσηκώσει και να κατευθύνει το κοινό, οπουδήποτε και να τραγουδήσει. Αλλα αυτό το θέμα δεν έχει τέλος, ο καθείς κι η άποψή του …
Λοιπόν, θα παραμείνει η συνέντευξή σας κανονικά κ. Καραμουρατίδη (δεν κάνουμε διακρίσεις), έχει μπει το σχόλιό σας κι ευχαρίστως να μπουν κι όσα άλλα θέλετε. Πιστεύω πως μόνο έτσι, όλοι μας, κρινόμαστε διάφανα και δημόσια και νομίζω ότι είναι το καλύτερο και το σωστότερο αυτό.
Παράθεση
 
 
+1 #5 Θέμης Καραμουρατίδης 20-09-2011 15:51
Κύριε Τζαγάκη και κύριε Καραντή.Δεν είχα σαφώς σκοπό να ξεκινήσω κανέναν διάλογο δημοσίως και οποιαδήποτε απάντηση θελετε να μου δώσετε στο μήνυμα αυτό θα παρακαλούσα να γίνει προσωπικά (τα στοιχεία μου τα έχετε νιωστε ελεύθεροι να επικοινωνησουμε). Ήθελα απλώς να υπενθυμίσω πως διαβάζοντας διάφορες κριτικές και σχόλια που δημοσιεύονται στο περιοδικό σας που αφορουν και δικες μου δουλειες και συναδέλφων ζήτησα απο τον κύριο Τζαγάκη να μην γίνει τελικα η συνεντευξη γιατι "δεν συμφωνω με την αισθητική σας και τον τρόπο τον οποίο παρουσιάζονται η δική μου δουλειά και η δουλειά συναδέλφων." Αφου λοιπον αρνήθηκα την συνεντευξη στο κύριο Τζαγάκη ο κυριος Καραντής επικοινώνησε με την δισκογραφικη μου εταιρεία,στην οποία παραπονέθηκε για το οτι μ' εχει στηρίξει τόσο πολυ και δεν ειναι σωστο να μη δίνω συνεντευξη στον Ορφέα. Έτσι λοιπον μετά απο πιέσεις δέχτηκα να την κανω, παρόλο που δεν ηθελα εξαρχής. Αφου λοιπον δίνω αυτήν την περιβόητη συνεντευξη (της οποίας το περιεχόμενο αρνουμαι να σχολιασω δημοσίως γιατι οποιος ψαξει λιγο στον e-orfeas.gr και διαβασει μετα την συνεντευξη θα καταλαβει την απόχρωση των ερωτήσεων και τον λογο των εντονων απαντήσεων) δημοσιεύεται.Και δικαιώνομαι απλώς .Λίγο αργά ,αλλα τουλαχιστον είναι ξεκάθαρο οτι δεν έπρεπε να έχει δοθεί αυτή η συνεντευξη.Διοτι με το να σχολιασετε αμφότεροι το ποιόν μου κάτω απο την συνέντευξη το κατα ποσο ειμαι ευγενης ,διαθετω σεβασμό ή όχι ,είμαι ικανος να κανω η όχι μια επιτυχημένη συναυλία (δεν μπαινω καν στη διαδικασια να ασχοληθω με την ατυχεστατη συγκριση εντυπωσεων που κανει ο κυριος καραντης με δυο τεράστια ονοματα του ελληνικου τραγουδιου) μου δειξατε πραγματικά αν ξέρετε απο σεβασμό,φιλοξενία ,το οριο του δημοσιογραφικου πλαισιου και της επίθεσης.Όσο για το οτι πρέπει να έχω θετική στάση επέναντι σε ένα περιοδικό επειδη με "φιλοξενεί" στις σελιδες του οπως είπατε κύριε Καραντή δείχνει ξεκάθαρα τον τρόπο που σκέφτεστε και οτι στον βωμο της "ελευεθριας του λογου" θυσιαζεται καθε σοβαρότητα .Με βαση δηλαδη την λογικη σας και επειδη εγώ σας φιλοξενώ στους δίσκους μου με στικεράκι θα πρεπει εσεις να εχετε θετική στάση απεναντι μου και να μου γραφετε μονο θετικές κριτικές για να σέβεστε το γεγονος οτι σας παρέχω με την σειρά μου μια διαφήμιση μεσω των δίσκων!!!!

Επειδή όμως δεν με αφορά να είμαι εξώφυλλο και ουδέποτε σας το ζήτησα(επαναλαμβανω εσεις επιμείνατε για αυτην την συνεντευξη)επισης δεν με αφορά καθόλου να καθομαι να καυγαδίζω με δημοσιογραφους διαδικτυακως και δημοσιως (επαναλαμβανω εχετε τα στοιχεια μου μπορουμε να μιλησουμε) θεωρώ οτι καλό θα ήταν για όλους μας να κατεβει η συνεντευξη αυτή ,τα (καθόλου μεσα στη δημοσιογραφικη δεοντολογία ) δυο σχόλια σας και το δικό μου.ΝΑ είστε καλά και ελπίζω απο εδω και περα να παίρνετε συνεντευξεις απο ανθρωπους που σας εμπνεουν περισσότερο σεβασμό γιατι εγω όπως καταλαβαίνω δεν τα καταφερα καθόλου καλα σε αυτον τον τομέα. Και εννοείται πως οφειλετε να δημοσιευσετε την απαντηση μου για οσον καιρο θα ειναι η συνεντευξη αυτη on line.
Παράθεση
 
 
-2 #4 Τάσος Καραντής ... e-orfeas.gr 20-09-2011 10:33
Γιώργο, κάθε καλλιτέχνης, νομίζω, πρέπει να έχει θετική στάση απέναντι σε ένα περιοδικό (και μάλιστα μη κερδοσκοπικό), που τον βάζει εξώφυλλο και του δίνει λόγο να παρουσιάσει το έργο του και να μιλήσει γι’ αυτό, καταθέτοντας, ελεύθερα, τις όποιες απόψεις του. Δηλαδή, ουσιαστικά, τον προβάλλει κι αυτόν και το έργο του. Οι συνεντεύξεις πρέπει, πάντα, να γίνονται στα πλαίσια του αλληλοσεβασμού και της ευγένειας, κι από τις δυο πλευρές, ακόμα κι αν ο δημοσιογράφος- ο οποίος πρέπει να είναι ουδέτερος - παίζει, ενίοτε, τον «δικηγόρο του διαβόλου», ή κάνει και πιο «δύσκολες» ή «σκληρές» ερωτήσεις, αφενός για να εκπροσωπήσει όλους τους αναγνώστες, κι όχι μόνο τους φαν του όποιου καλλιτέχνη, κι αφετέρου, για να προσπαθήσει να του εκμαιεύσει βαθύτερες θέσεις του, για την ουσία του έργου του.
Σχετικά με τα περί κοινού και χώρου, το κοινό δεν το κατηγοριοποιεί ο χώρος, αλλά το γκελ του όποιου καλλιτέχνη προς αυτό. Αν η Νατάσσα Μποφίλιου, που σ’ αυτή την χρονική φάση, είναι στο πικ της, δεν συμμετείχε απλά, αλλά ήταν η πρωταγωνιστική ερμηνεύτρια, το κλίμα στο θέατρο «Κάππα» θα ήταν, όπως π.χ. αυτό του «ΜΕΤΡΟ»! Αν ο Καραμουρατίδης παρουσίαζε την ίδια παράσταση στο «ΜΕΤΡΟ» (με ελεύθερα ποτά και τσιγάρα), αλλά και πάλι χωρίς την Μποφίλιου πρωταγωνίστρια, το ίδιο υποτονικό κλίμα θα είχε η παράσταση. Επομένως, δεν φταίει ο χώρος, αν είναι θέατρο ή μουσική σκηνή, ο καλλιτέχνης κι η προσωπικότητά του κάνει τη διαφορά. Κι η πρωταγωνίστρια είναι η Μποφίλιου. Όπου και να τραγουδούσε, θα έκανε τον κόσμο να σιγοτραγουδήσει μαζί της.
Θα αναφέρω δυο τρανταχτά παραδείγματα. Το ένα αφορά τον εμπορικότερο (700.000 πωλήσεις) δίσκο live της ελληνικής δισκογραφίας, είναι ο δίσκος του Γιώργου Νταλάρα «Τα τραγούδια μου» (1983), ο οποίος έχει ηχογραφηθεί στο θέατρο «ΟΡΦΕΑΣ», ακούστε τον – και για λόγους ιστορικούς – και θα καταλάβετε τι σημαίνει επικοινωνία με το κοινό, ατμόσφαιρα, ένταση, αποθέωση, ακόμα και μέσα σε ένα θέατρο.
Πολύ πιο πρόσφατα (2007), η ζωντανή ηχογράφηση του Γιάννη Πάριου («Το ρεσιτάλ μιας φωνής»), από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Προλαμβάνω, πριν μου πει κανείς, ότι μιλάς για δυο ιστορικούς και λαοφιλείς κορυφαίους ερμηνευτές, επισημαίνοντας τις εξής ιδιαιτερότητες της παράστασης του Πάριου: η αίθουσα του ΜΜΑ (με όλα όσα συνεπάγονται ως προς τον έλεγχο και τη συμπεριφορά του κοινού – δηλαδή, απόλυτη τάξη!) κι η διαφορετική ενορχήστρωση των τραγουδιών, μια κι αποδόθηκαν από συμφωνική ορχήστρα (Amadeus Orchestra Sofia), υπό τη διεύθυνση του μεγάλου μαέστρου Αλέξανδρου Μυράτ, και τη συμμετοχή χορωδίας (Χορωδία Κυριάκου Τσολάκη). Ήμουν παρών στην παράσταση. Αυτό που είδαν τα μάτια μου, δεν έχει ξανασυμβεί σε τέτοιου είδους συναυλία, και σίγουρα στο χώρο του ΜΜΑ! Πέρα από τη συνεχή αποθέωση, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης προς τον πρωταγωνιστή της, στο τελευταίο μισάωρό της, όλο το κοινό ήταν όρθιο(!) έχοντας γεμίσει ασφυκτικά και το χώρο μπροστά στη σκηνή(!) σε κλίμα πλήρης έκστασης κι αποθέωσης. Δεν έχει ξανασυμβεί, και δεν ξέρω αν θα ξανασυμβεί, μια τέτοια «λαϊκή επανάσταση» στο ΜΜΑ. Θυμάμαι, έντονα, την έκπληξη και τον ενθουσιασμό των μελών της συμφωνικής ορχήστρας, δεν πίστευαν στα μάτια τους. Κατάληξη: το ακροατήριο δεν χαμπαριάζει από χώρους, όλο το παιχνίδι είναι στα χέρια και στις ικανότητες του καλλιτέχνη, ακριβώς, όπως τον καλό εραστή δεν τον κάνει το είδος του κρεβατιού …
Παράθεση
 
 
-1 #3 Γιώργος Τζαγάκης 19-09-2011 20:26
Είναι μια καλή συνέντευξη και θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερη αν ο Θέμης Καραμουρατίδης είχε μία πιο θετική στάση έναντι αυτής, κάτι που φαίνεται σε αρκετά σημεία. Βασίλη το σχόλιό σου με βρίσκει σύμφωνο. Η ερώτηση αφορούσε κυρίως το ύφος του προγράμματος,το οποίο κατα την κρίση μου είναι πιο εσωστρεφές απο τα προηγούμενα προγράμματα και δε θεωρώ καθόλου αφελή αυτη τη σύγκριση. Δε θα μπω στη διαδικασία να υπερασπιστώ τις ερωτήσεις μου (αν και θα μπορούσα να το κάνω), σεβόμενος τις απαντήσεις που έδωσε ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης. Ωστόσο, θα θεωρούσα ως ελάχιστο δείγμα σεβασμού ενος καλλιτέχνη που φιλοξενείται σε ένα περιοδικό, τις μετρημένες και ουσιαστικές απαντήσεις απέναντι σε σοβαρές και ουσιαστικές δημοσιογραφικές ερωτήσεις. Δυστυχώς -αν και αποτελούν μειοψηφία ανάλογες περιπτώσεις- υπάρχουν και άλλα παραδείγματα στο δικό μας περιοδικό αλλα και σε άλλα διαδικτυακά περιοδικά και έντυπα. Δεν πειράζει, όλοι κρινόμαστε εξάλλου απο τα λόγια και τις πράξεις μας.
Παράθεση
 
 
-1 #2 Eύη 19-09-2011 11:14
Όμορφη συνέντευξη :)
Παράθεση
 
 
+1 #1 Vassilis 19-09-2011 09:59
Μάλλον διαφωνώ στην κατηγοριοποίηση του ακροατηρίου. Δηλαδή, δεν μπορούν να συγκριθούν οι ακροατές σε ένα πρόγραμμα μουσικής σκηνής με αυτούς σε ένα θεατρικό μουσικό πρόγραμμα επειδή πίνουν και καπνίζουν οι μεν, ενώ οι δέ παρακολουθούν απλά;
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν ψήλωσαν τα σπίτια, χώρισαν κι οι άνθρωποι. Ξεχάσαμε τις ζωές μας. Φλυαρούσαμε μόνο για τις ζωές των άλλων. Πότε σε ρώτησαν «πως νιώθεις;». Μόνο ο γιατρός μου έκανε αυτήν την ερώτηση.
Χάρις Αλεξίου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

19/11/1944 Γεννήθηκε στη Λευκάδα η μέτζο-σοπράνο Αγνή Μπάλτσα
19/11/1959 Γεννήθηκε ο συνθέτης Νίκος Ζούδιαρης