99 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
12.12.2018
Ορφέας | Main Feed
Τάσος Π. Καραντής

Ο Άγγελος Σέμπος υπήρξε ένας ελπιδοφόρος εκπρόσωπος της, καλής στόφας, γενιάς, που εμφανίστηκε στο ελληνικό τραγούδι, από τα μέσα, της δεκαετίας του ’60. Αυτό το έδειξαν αμέσως οι δίσκοι και τα τραγούδια του, καθώς, βέβαια, κι οι συνεργασίες του, με μεγάλα (Μαρινέλλα, Μοσχολιού) κι ανερχόμενα (Νταλάρας, Πάριος) ονόματα της εποχής. Το 1972, όμως, κι ενώ, όλοι μιλούσαν για το νέο ταλέντο στο ελληνικό τραγούδι, έφυγε στην Αμερική, όπου και παραμένει, κάνοντας καριέρα εκεί.

Πέρσι, κυκλοφόρησε, ένα βιβλίο του, με τίτλο «Δίσκοι από βινύλιο», στο οποίο καταγράφεται η μουσική του διαδρομή μέχρι σήμερα. Με αφορμή αυτό το γεγονός(και την παρουσίασή του βιβλίου του στον «ΟΡΦΕΑ», από την συντάκτριά μας Ειρήνη Κουλούρη) ήρθαμε σε επαφή κι επικοινωνία και, μάλιστα, ξεκίνησε και μια συνεργασία μας, όπου παρουσιάζει στο περιοδικό μας μαθήματα μουσικής σε εβδομαδιαία βάση.
Στο βιβλίο του, υπάρχει μια μεγάλη βιογραφική συνέντευξή του, αλλά, πάντα κάτι περισσότερο, μπορείς να ρωτήσεις, διαβάζοντας το ο,τιδήποτε, όπως το λέει κι ίδιος between the lines(ανάμεσα στις γραμμές). Κι έτσι προέκυψε αυτή η συνέντευξη, που έδωσε την ιδέα να ανοίξουμε μια σειρά συνεντεύξεων («ΑΝΑΠΟΛΗΣΕΙΣ»), με παλαιούς καλλιτέχνες, που έχουν αφήσει το στίγμα τους στο τραγούδι μας. Ο Άγγελος Σέμπος την εγκαινιάζει.

Πέρσι (2010) κυκλοφόρησε, στην Αμερική, το βιβλίο σας «Δίσκοι από Βινύλιο» (ελληνικά κι αγγλικά) ISBN-13: 978-0-557-20196-9, με ντοκουμέντα και στοιχεία από την προσωπική σας διαδρομή στη μουσική ως τα σήμερα. Πιστεύετε, ότι, πέρα από την ιστορική αξία ενός τέτοιου υλικού και διαδρομής, ενυπάρχει και μια νοσταλγική ημερολογιακή καταγραφή της μουσικής ζωής σας;
Άγγελος Σέμπος: Βεβαίως και ενυπάρχει. Κάθε φορά που ανοίγω αυτό το βιβλίο, η νοσταλγία για τις καλές ώρες και στιγμές που έζησα στην Ελλάδα μου προκαλούν μία πίεση στο στήθος. Με αυτό το βιβλίο είχα την ευκαιρία να θυμηθώ γεγονότα και καταστάσεις που έζησα στην Ελλάδα και εδώ στην Αμερική. Συγκέντρωσα υλικό, όπως αποκόμματα απο εφημερίδες, φωτογραφίες κ.α., που βρισκόντουσαν σπαρμένα σε διάφορα συρτάρια και τα συμπεριέλαβα μέσα σε αυτό το βιβλίο. Στις 9 Μαΐου του 2011 έλαβα μία ειδοποίηση απο το US Copyright Office, Washington DC, όπου και είχα στείλει το βιβλίο για να πάρω την αποκλειστικότητα. Με πληροφόρησαν ότι διάλεξαν αυτό το βιβλίο, για να το συμπεριλάβουν στις Συλλογές της Βιβλιοθήκης του Κονγκρέσσου στην Ουάσινγκτον. Νομίζω πως ίσως για το ιστορικό περιεχόμενο του βιβλίου.

Αναφέρετε στο βιβλίο σας ότι ήρθατε σε επαφή με τη μουσική, μέσα από τη συμμετοχή σας σε εκκλησιαστικές χορωδίες. Το ραδιόφωνο κι οι δίσκοι, με τα τραγούδια της εποχής, δεν έπαιξαν ρόλο στη σχέση σας με τη μουσική; Ποια ήταν τα αγαπημένα σας ακούσματα (συνθέτες και τραγουδιστές);
Α.Σ.: Στο ραδιόφωνο το 1956 όταν ήμουν 16 χρονών, μου άρεσε να ακούω την τραγουδίστρια Δανάη Στρατηγοπούλου (1913-2009) με την κιθάρα της. Είχε μία καταπληκτική τεχνική και λεπτομέρεια στις εκτελέσεις της, όπου και ξεχώριζε απο άλλους τραγουδιστές. Σε μερικά τραγούδια τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα μαζί της ο Πάνος Ντότης (Τσαντιώτης), ο οποίος ήταν και μαθητής της. Τραγουδούσαν και έπαιζαν κιθάρες, χωρίς συνοδεία ορχήστρας. Ο πατέρας του Πάνου ήταν συνάδελφος με τον πατέρα μου στον ΟΤΕ και ο μικρός αδελφός του ήταν παιδικός μου φίλος όταν παραθερίζαμε καλοκαίρια στην Λούτσα. Δεν τραγουδούσαν μόνο τραγούδια του συνθέτη Αττίκ (Κλέων Τριανταφύλλου 1885-1944) ο οποίος ήταν και ο παλαιός δάσκαλος της Δανάης, αλλά και διάφορα άλλα διαλεγμένα ελαφρά τραγούδια της εποχής. Αυτούς τους δύο τραγουδιστές και τον Τώνη Μαρούδα (1920-1988), ο οποίος ήταν παλαιός συμμαθητής με την μητέρα μου στην Πάτρα, ξεχώριζα τότε που ήμουν 16 χρονών. Αυτές οι εκπομπές ήταν «ζωντανές» τότε, δεν ήταν ηχογραφημένες. Άλλα τραγούδια τα έβρισκα άνοστα και θορυβώδη και πολλά άλλα τα έβρισκα επιθετικά. Άκουγα επίσεις πολύ ξένο ρεπερτόριο και μία εκπομπή στο ραδιόφωνο ονόματι «Μουσική μεσ’ την Νύχτα». Το σήμα της εκπομπής ήταν ένα θαυμάσιο οργανικό κομμάτι του Glenn Miller με τίτλο Moonlight Serenade, παιγμένο απο μεγάλη ορχήστρα πνευστών.  Άκουγα επίσεις κλασσική μουσική στο Τρίτο Πρόγραμμα.

Ξεκινήσατε επαγγελματικά, παίζοντας χορευτική μουσική σε κλαμπ. Πότε κατασταλάξατε μέσα σας στο είδος που θέλατε να εκφραστείτε ως συνθέτης πλέον; 
Α.Σ.: Όταν τελείωσε η υποχρεωτική θητεία μου στην Αεροπορία και πήρα απολυτήριο (1964). Όλα σχεδόν τα τραγούδια μου ήταν «ακουστικά», παρ’ όλο ότι μερικά ήταν γραμμένα επάνω σε Ελληνικούς χορευτικούς ρυθμούς. Δεν ήταν τραγούδια για χορευτές, ήταν τραγούδια για να ακουστούν χωρίς παλαμάκια και όπα.

Η δισκογραφία σας, στην Ελλάδα καλύπτει την περίοδο 1966-1972. Σήμερα στην ελληνική μουσικογραφία, επικρατούν κατηγοριοποιήσεις (λαϊκό, ελαφρολαϊκό, έντεχνο, εντεχνολαϊκό, διασκεδαστικό λαϊκό κλπ. Εσείς, ο ίδιος, πως θα ορίζατε το είδος των τότε τραγουδιών σας;
Α.Σ.: Θα τα όριζα σαν τραγούδια γραμμένα με λυρικό ρομαντισμό, απο έναν ερωτευμένο με το γυναικείο φύλο ελπιδοφόρο νεαρό τραγουδοποιό. Εάν είναι απαραίτητο να τα τοποθετήσουμε σε μία κατηγορία της ελληνικής μουσικογραφίας, θα σας έλεγα ότι ανήκουν στο έντεχνο.

Από την αρχή της δισκογραφικής καριέρας συνεργαστήκατε με μεγάλα (Μαρινέλλα, Μοσχολιού κ.ά.) κι ανερχόμενα ονόματα του τραγουδιού μας, προείδατε την τεράστια εξέλιξη των δεύτερων (Νταλάρα, Πάριου) σε κορυφαίους ερμηνευτές και σταρ, τα επόμενα χρόνια;
Α.Σ.: Άρχισα να προβλέπω την καλλιτεχνική εξέλιξη τραγουδιστών με την φωνή της Μαρινέλλας. Άκουγα τραγούδια με «αχ» και «βαχ», στα οποία
συμμετείχε και δεν της ταίριαζαν οι στίχοι καθόλου. Άκουγα τα ταιριαστά της σεκόντα στον Καζαντζίδη και σκεφτόμουν πως αυτή η φωνή χρειάζεται τραγούδια με άλλους στίχους και άλλες μελωδίες. Όταν χώρισε με τον Καζαντζίδη, δεν είχε δική της προσωπικότητα σαν τραγουδίστρια, γιατί μέχρι τότε ήταν το «σεκόντο» του Καζαντζίδη. Οι συνθέτες δεν είχαν κάτι ειδικό για την φωνή της, γιατί την σκεφτόντουσαν να τραγουδάει δίπλα στον Καζαντζίδη. Αυτή ήταν η ακουστική εικόνα που είχαν οι συνθέτες για την Μαρινέλλα απο την μέχρι τότε προηγούμενη καριέρα της στην δισκογραφία. Μόλις της πρότεινα να τραγουδίσει το «Φλόγες Ακούμπισαν τον Ουρανό» και το «Κοίταξέ με μια Στιγμή» που έγραψα με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, δέχθηκε αμέσως. Αυτά τα δύο τραγούδια της «έπεσαν» σαν «ταγιεράκι» ταιριαστό εκείνη την εποχή που δεν είχε τίποτε παραπλήσιο. Αμέσως μετά άρχισαν οι μιμήσεις. Πάλι καρσιλαμάδες και πάλι σε εννέα όγδοα! Ακριβώς σαν το «Φλόγες Ακούμπισαν τον Ουρανό» το οποίο είχε προηγηθεί. Άρχισαν οι παλαιότεροι συνθέτες να την ακούν με άλλο, με «καινούργιο αυτί» και έτσι σιγά-σιγά απέκτησε την δική της προσωπικότητα στο τραγούδι. Στη συνέχεια εξελίχθηκε με μία λαμπρή καριέρα.
Ο Νταλάρας και ο Πάριος ξεκίνησαν από γκρούπς και μπορούσαμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Στο ξεκίνημά τους τραγουδούσαν κατα εποχές, χωριστά βέβαια, με διάφορα γκρουπ στην Πλάκα. Ήταν μορφωμένοι, πολιτισμένοι, και με πολύ καλούς τρόπους συμπεριφοράς, σε σύγκριση με παλαιότερους τραγουδιστές που έπασχαν απο ένα πλέγμα ανωτερότητος. Ο Νταλάρας είχε ποιότητα φωνής και μουσική έκταση Τενόρου και ο Πάριος είχε ποιότητα φωνής και μουσική έκταση Βαρυτόνου. Με αυτή την διαφορά και αντίθεση στις φωνές τους, ήταν ευχάριστο για το κοινό να τους ακούσει να τραγουδούν μέσα στον ίδιο μεγάλο δίσκο.  Ο δίσκος είχε τον τίτλο  «Συνάντηση» σε στίχους του Κώστα Κινδύνη (1969). Πρώτα τους εκτίμησα σαν άτομα και μετά σαν τραγουδιστές και έτσι τους εμπιστεύθηκα τα τραγούδια μου. Το πρώτο τραγούδι της καριέρας του Πάριου «Ράγισε ο Καθρέφτης» απο την «Συνάντηση» του έφερε γούρι στην συνέχεια της καριέρας του. Ο Πάριος δεν έπαψε να τιμάει το πρώτο του τραγούδι, να αναφέρει τον συνθέτη και τον στιχουργό στην τηλεόραση και να το βάζει σε διάφορα CD μέχρι σήμερα. Αυτό δεν έγινε μόνο για συναισθηματικούς λόγους, έγινε γιατί είναι τραγούδι που «στέκεται» και ακούγετε μέχρι σήμερα κι ας γράφτηκε το 1969.

Σήμερα, μετά από τόσες δεκαετίες στην Αμερική, κρατάτε επαφές με κάποιους απ’ αυτούς τους ερμηνευτές σας ή και με τους συναδέλφους σας δημιουργούς (Λευτέρης Παπαδόπουλος, Χρήστος Λεοντής, Σταύρος Ξαρχάκος, Δήμος Μούτσης κ.ά.) που ήσαν φίλοι σας;
Α.Σ.: Δυστυχώς όχι. Έχω πολλά χρόνια να έρθω σε επαφή μαζί τους. Οι λόγοι είναι οι διάφορες υπευθυνότητες και ο φόρτος εργασίας που αντιμετωπίζω εδώ στην Αμερική.

Δουλέψατε, όμως κι ως μαέστρος, σε μεγάλα μαγαζιά της εποχής («Δειλινά», «Καν-Καν» κ.ά.), με σπουδαίους καλλιτέχνες(Μπιθικώτσης, Μοσχολιού, Κόκοτας, Ζαμπέτας, Διονυσίου, Πουλόπουλος κ.α.). Θα ήθελα να μου περιγράψετε τη νυχτερινή διασκέδαση της εποχής, καθώς και ποιο πρόγραμμα, και γιατί, σας έχει χαραχτεί πιο πολύ στη μνήμη σας.
Α.Σ.: Η πιο ζωντανή ανάμνηση απο την νυχτερινή διασκέδαση και το πιο ζωντανό πρόγραμμα που θυμάμαι, είναι απο τα χειμερινά και τα καλοκαιρινά «Δειλινά» όπου εργάσθηκα απο το 1965 έως το 1972 κατα περιόδους.  Όταν έπαιρνα διάλειμμα, αντί να βγώ απο την πόρτα των παρασκηνίων που ήταν δίπλα στο πιάνο με ουρά (grand piano) που έπαιζα, διέσχιζα την αίθουσα προς την έξοδο περπατώντας μεταξύ των τραπεζιών, ώστε να απολαύσω το κοινό που τραγουδούσε μαζί με τις «φίρμες». Μπροστά απο το πιάνο μου υπήρχαν ενισχυτές απο τα άλλα όργανα και ήταν αδύνατον να ακούσω το κοινό που τραγουδούσε. Ήξεραν την μουσική και τους στίχους απο τα τραγούδια, γιατί όλο σχεδόν το ρεπερτόριό μας αποτελείτο απο τα μεγάλα σουξέ της εποχής, τραγουδισμένα σε πρώτη εκτέλεση απο τους αυθεντικούς τραγουδιστές. Στην χειμερινή σεζόν και στην καλοκαιρινή σεζόν, δουλεύαμε επτά νύχτες την εβδομάδα στα «Δειλινά» χωρίς παύση. Οι δισκογραφικές εταιρείες μέσω τραγουδιστή και άλλες φορές με ταξί, έστελναν στο σπίτι μου κάθε καινούργιο δίσκο προτού να εκδωθεί στην αγορά. Πολλοί απο αυτούς ήταν δείγματα δίσκου χωρίς καμία επίσημη ετικέτα. Μόνο η μία πλευρά του κάθε δείγματος ήταν τυπωμένη. Η πίσω πλευρά ήταν τελείως επίπεδη, χωρίς ράγες. Αυτά τα δείγματα εργοστασίου τα άκουγαν οι υπεύθυνοι της κάθε δισκογραφικής εταιρείας για να εγκρίνουν την επίσημη εκτύπωση, με έναν συγκεκριμένο αριθμό δίσκων. Σας παραθέτω την φωτογραφία ενός δείγματος δίσκου με δικά μου τραγούδια.
Οι τεχνικοί του εργοστασίου της Columbia, έγραφαν με πένα τα στοιχεία του τραγουδιού επάνω στην άσπρη ετικέτα. Ακούγοντας τους καινούργιους δίσκους και τα δείγματα εργοστασίου που μου έδιναν, έγραφα τα μέρη του κάθε μουσικού της ορχήστρας. Αυτή την δουλειά την έκανα για πολλά χρόνια σε όλα σχεδόν τα νυχτερινά κέντρα που εργάσθηκα στην Αθήνα.
Όλοι εμείς που δουλεύαμε νύχτες και δεν μας έβλεπε ο ήλιος, είχαμε ένα κιτρινόασπρο χρώμα στο πρόσωπο και φαινόμαστε σαν άρρωστοι. Οι μουσικοί της ορχήστρας ήταν διαλεγμένοι ένας-ένας σαν άτομα και όχι σαν μία ορχήστρα με κάποιο όνομα. Πολλά πρωινά παίζαμε σε ηχοληψίες χωριστά, όχι σαν σύνολο, σε διάφορα στούντιο. Απογεύματα, πολύ συχνά, είχαμε πρόβες σε καινούργια τραγούδια και μετά απο λίγες ώρες, παίζαμε για 2 προγράμματα μέχρι τις 4-5 το πρωί. Η μόνη ξεκούραση λοιπόν που είχαμε ήταν αυτό που λέγανε τότε μόρτ σεζόν (mort season) όπου τα νυχτερινά κέντρα έκλειναν τελείως. Αλλά και τότε δουλεύαμε σε διάφορα «εξτρά» όπως τα λέγανε, αλλά όχι κάθε μέρα.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση για έναν μουσικό από το να βλέπει τον ενθουσιασμό και την έντονη συμμετοχή του κοινού. Σε όποιο νυχτερινό κέντρο που εργάσθηκα αυτά τα 43 χρόνια, ποτέ δεν συνάντησα αυτή την μεγάλη διασκέδαση και την έντονη συμμετοχή του κοινού που θυμάμαι απο τα «Δειλινά».


Πήγατε, με τουριστική βίζα στην Αμερική το 1972, κι έκτοτε, παραμείνατε, με ένα μόνο μεσοδιάστημα(1978), όπου επιτρέψατε στην Ελλάδα. Τι ήταν αυτό που σας κέρδισε, ώστε να ζήσετε μόνιμα εκεί;
Α.Σ.
: Κατά πρώτον οι ευθύνες προς την οικογένειά μου και κατα δεύτερον η δουλειά μου. Στους 9 μήνες που έμεινα στην Αθήνα με την σύζυγο και με δύο μικρά παιδιά (η κόρη μου ήταν 2 χρονών τότε και ο γυιός μου γεννήθηκε στην Αθήνα τον Φεβρουάριο του 1979) έπρεπε να πάρω την μεγάλη απόφαση για το καλό όλων μας. Είχα αρχίσει επαφές με εταιρείες δίσκων, με ραδιόφωνο και τηλεόραση τα προηγούμενα έξι χρόνια που σπούδαζα στην Αμερική. Είδα ότι το δικό μου μέλλον και της οικογενείας φαινόταν πολύ σκοτεινό στην Ελλάδα. Το αρχικό σχέδιο που είχαμε με την σύζυγο ήταν να μένουμε 6 μήνες το χρόνο στην Ελλάδα και 6 μήνες στην Αμερική. Σ’ αυτούς όμως τους 9 μήνες επισκέψεως στην Ελλάδα, πείσθηκα ότι πρέπει να μείνουμε στην Αμερική μόνιμα. Έτσι κι έγινε.

Η μουσική σας σταδιοδρομία – ως συνθέτη – στην Αμερική συνεχίστηκε με άλλου είδους μουσικές δημιουργίες. Δεν σας έλειψε το ελληνικό τραγούδι;
Α.Σ.: Βεβαίως και μου έλειψε, ειδικά τα πρώτα χρόνια. Ήθελα όμως να προχωρήσω την καριέρα μου με ποικιλία συνθέσεων, χωρίς να μείνω εφ’ όρου ζωής ένας επαγγελματίας τραγουδοποιός. Είχα και άλλες ιδέες εκτός απο μελωδίες για τραγούδια. Ήθελα να γράψω μουσική και σε άλλες «φόρμες» εκτός απο την «φόρμα» του τραγουδιού. Στην Ελλάδα οι εταιρείες με κρατούσαν δεμένο με συμβόλαια και ήθελαν να γράφω μουσική ανάλογα με τις ανάγκες τους και τα γούστα τους. Η τηλεόραση τότε (1972) ήταν ακόμη στα σπάργανα. Για να γράψω μουσική σε διάφορες μορφές ήταν αδύνατον, γιατί υποκρούσεις σε κινηματογραφικές ταινίες, μουσική για το θέατρο και άλλες τέτοιου είδους σοβαρές δουλειές, ήταν μετρημένες και για τους πολύ ολίγους συνθέτες. Αυτοί όλοι οι περιορισμοί, δεν με άφηναν ελεύθερο να γράψω «το κάτι άλλο». Στην Αμερική, παρ’ όλον τον μεγάλο συναγωνισμό, είχα πολλές ευκαιρίες να γράψω μουσική μεγάλης ποικιλίας και σε διάφορες μορφές.

Σήμερα, μπορείτε να παρακολουθείτε, από την Αμερική την ελληνική δισκογραφία; Αν ναι, πως την βλέπετε; Τι σας αρέσει, τι δεν σας αρέσει; Γνωρίζετε; Ξεχωρίζετε, νέα ονόματα δημιουργών και τραγουδιστών και σε ποιο είδος τραγουδιού;
Α.Σ.: Παρακολουθώ όσο γίνετε καλλίτερα, αλλά δεν έχω την δική σας γνώση, η οποία είναι πλήρης κύριε Καραντή. Ονόματα δημιουργών, τραγουδιστών, είδη τραγουδιών και η ανάλογη κριτική, είναι δουλειά των συνεργατών του περιοδικού σας. Η θέση μου, αυτή του μουσικού, δεν μου επιτρέπει να μπαίνω σε τέτοια λιβάδια. Όλοι αυτοί οι νέοι καλλιτέχνες που εργάζονται στην Ελληνική δισκογραφία είναι συνάδελφοί μου. Πριν από πολλά χρόνια ήμουν και εγώ ένας από αυτούς τους νέους. Είμαι σίγουρος ότι όλοι προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι καλό και τους εύχομαι καλή πρόοδο. Εκείνο που κάνω όταν ακούσω ένα καλογραμμένο τραγούδι σε μία καλή ηχογράφηση, είναι να χειροκροτήσω και να πω, μπράβο παιδιά.

Γράφετε στο βιβλίο σας, ότι δεν έχει εμφανιστεί μέχρι στιγμής η κορυφαία στιγμή στην καριέρα σας! Είστε 70 χρονών. Μήπως είστε πολύ αυστηρός με τον
εαυτό σας;

Α.Σ.: Έχετε δίκιο. Είμαι αυστηρός, αλλά είμαι και πολύ ειλικρινής. Μέχρι σήμερα είχα αρκετές καλές στιγμές στην καριέρα μου, αλλά καμία από αυτές δεν την θεωρώ κορυφαία. Καλή στιγμή ήταν όταν διάβασα το όνομά μου γραμμένο στην «Ιστορία του Ελληνικού Τραγουδιού» του Κώστα Μυλωνά. Άλλη καλή στιγμή ήταν όταν διάβασα το όνομά μου γραμμένο στο «Λεξικό της Ελληνικής Μουσικής» του Τάκη Καλογερόπουλου. Άλλη πολύ καλή στιγμή ήταν όταν έμαθα πως το βιβλίο μου «Δίσκοι από Βινύλιο» επιλέχθηκε για να συμπεριληφθεί στις Συλλογές της Βιβλιοθήκης του Κογκρέσου στην Ουάσινγκτον.
Είναι η μεγαλύτερη και πληρέστερη βιβλιοθήκη του κόσμου. (Λατινικά) Verba Volant Scripta Manent, οι λέξεις πετούν (και χάνονται, ενώ) τα γραπτά μένουν (για πάντα). Αυτό το Λατινικό ρητό το έγραψα και το έβαλα μέσα σε μία μικρή κορνίζα η οποία βρίσκεται επάνω στο γραφείο μου.
Η σημασία του στη δική μου περίπτωση είναι το να προσέχω τα γραπτά των συνθέσεών μου και το να γράψω κάτι καλλίτερο σήμερα, απο αυτό που έγραψα εχθές. Να γράψω κάτι που να μείνει αν είναι δυνατόν.
Η «κορυφαία στιγμή» σύμφωνα με την δική μου σκέψη, ανοίκει σε όσους ολοκλήρωσαν την δουλειά που ήθελαν να παρουσιάσουν στην καριέρα τους. Θυμούνται αυτή την μεγάλη στιγμή και καμαρώνουν. Είναι για τους «τελειωμένους» συνταξιούχους που λιάζονται στα παγκάκια, παίζουν τάβλι στο καφενείο, μιλάνε για πολιτικά και
ποδόσφαιρο, περιμένοντας την επιταγή απο την Κυβέρνηση. Αυτοί έχουν πεθάνει δημιουργικά. Είμαι 70 χρονών, αλλά δεν έχω ολοκληρώσει όλα αυτά που θέλω να παρουσιάσω. Χρωστάω στον εαυτό μου πολλά έργα ακόμη. Εφόσον έχω την υγεία μου και σχεδιάζω καινούργιες συνθέσεις και βιβλία, μπορεί αύριο, μεθαύριο, ή του χρόνου να γίνει πραγματικότης αυτή η κορυφαία στιγμή. Είναι θέμα συνεχούς εργασίας. Μόνο εάν παρουσιάσω εις το μέλλον κάτι το πολύ αξιόλογο που να ικανοποιήσει πρώτα εμένα και μετά τους κριτικούς, θα μπορούσα να ονομάσω αυτό το γεγονός σαν την «κορυφαία στιγμή της καριέρας μου».

Τώρα που σας (ξανά)βρήκαμε στον «ΟΡΦΕΑ», έχουμε και συνεργασία, όπου παρουσιάζετε μαθήματα μουσικής στην αγγλική γλώσσα, μέσω του περιοδικού μας. Ποια είναι, ας το πω έτσι, η διαφορετικότητα αυτών των μαθημάτων σας;
Α.Σ.: Τα μαθήματα στον Ορφέα είναι παρμένα απο το βιβλίο μου «Theory of Music» ISBN-13: 978-1-4116-1366-9. Αυτό το βιβλίο δεν γράφτηκε για μουσικούς. Γράφτηκε στα Αγγλικά για τον ανίδεο, για τον αρχάριο, για αυτόν που δεν έχει ιδέα απο μουσική γραμμένη επάνω στο πεντάγραμμο. Το βιβλίο αρχίζει από το πεντάγραμμο και τελειώνει με τα πρώτα μαθήματα της Αρμονίας. Στα 43 χρόνια που εργάσθηκα σαν πιανίστας / ενορχηστρωτής, είδα απο πολύ κοντά τα κενά που είχαν στην Θεωρία της Μουσικής, Έλληνες, ξένοι μουσικοί και τραγουδιστές. Άκουγα τα παράπονά τους για τα ημιτελή βιβλία Θεωρίας που προσπαθούσαν να αφομοιώσουν στην αρχή της καριέρας τους. Με αυτό το βιβλίο προσπάθησα να τους βοηθήσω, ξεκαθαρίζοντας στο μυαλό τους αυτά τα λανθασμένα και άχρηστα που κάποιο ακαταλαβίστηκο βιβλίο Θεωρίας, ή κάποιος ανειδίκευτος μουσικός τους εδίδαξε.  Όταν ο σπουδαστής ολοκληρώσει με επιτυχία τα μαθήματα στον Ορφέα απο το βιβλίο “Theory of Music” θα είναι σε θέση να δώσει Εισαγωγικές Εξετάσεις για το Bachelor's Degree in Music σε οποιοδήποτε Αγγλόφωνo Πανεπιστήμιο που διαθέτει Τμήμα Μουσικής και να γίνει δεκτός / δεκτή στις Τάξεις των Θεωρητικών/Σύνθεσης. Συντοχρόνως, ο αιτών / αιτούσα θα πρέπει να είναι καλά προετοιμασμένος / προετιμασμένη σαν εκτελεστής ενός μουσικού οργάνου με κομμάτια του κλασσικού ρεπερτορίου, ή σαν τραγουδιστής / τραγουδίστρια με τραγούδια του κλασσικού ρεπερτορίου. Οι ενδιαφερόμενοι, θα πρέπει να δώσουν μεγάλη έμφαση στις ασκήσεις που θα παρουσιασθούν στον Ορφέα. Εάν δεν ολοκληρώσουν με επιτυχία όλες τις ασκήσεις, δεν θα είναι πλήρως καταρτισμένοι.

Η στήλη, όπου παρουσιάζεται αυτή η συνέντευξή σας, λέγεται «ΑΝΑΠΟΛΗΣΕΙΣ» κι η αναπόληση φέρνει τη νοσταλγία. Έχετε σκεφτεί να κάνατε σήμερα έναν δίσκο, με έναν κύκλο ελληνικών τραγουδιών σας, που να κυκλοφορήσει στην Ελλάδα; Αν ναι, τι μουσικό ύφος θα είχε σήμερα; Και, με ποιους στιχουργούς και ερμηνευτές θα θέλατε να συνεργαστείτε; Τους παλιούς, εν ζωή, που πλέον είναι κορυφαία ονόματα (Λ. Παπαδόπουλος, Μαρινέλλα, Νταλάρας, Πάριος) ή με νέα παιδιά;  
Α.Σ.: Με νέα παιδιά. Εάν ποτέ γινόταν κάτι τέτοιο, θα έκανα ένα κύκλο με τραγούδια που να έχουν Ελληνικό χρώμα και χαρακτήρα και να είναι κατάλληλα για την διεθνή αγορά. Οι παλαιοί συνεργάτες μου δεν με χρειάζονται τώρα, εκτός αν έχω γράψει κάτι πολύ-πολύ ειδικό για την φωνή και τις τεχνικές τους δυνατότητες. Περισσότερο από τους παλιούς νομίζω πως θα με χρειαζόντουσαν τα νέα παιδιά που δεν έχουν κάποιον να τους δώσει κατεύθυνση στην καριέρα τους. Θα είναι πιο εύκολο για τους νέους στιχουργούς και ερμηνευτές να προσαρμοστούν στις δικές μου ιδέες και στους δικούς μου στόχους. Ο ανοιχτόμυαλος και εύπλαστος νέος στιχουργός και τραγουδιστής θα μπορέσει γρήγορα να προοδεύσει με μία έμπειρη και σωστή προετοιμασία και διαπαιδαγώγηση.

Και μια τελευταία ερώτηση, που πηγάζει από τον συνδυασμό ανθρώπινης και δημοσιογραφικής περιέργειας. Συνήθως στα καλλιτεχνικά ψευδώνυμα αλλάζεται το επίθετο. Γιατί αλλάξατε το μικρό σας όνομα, από Ευάγγελος σε Άγγελος;
Α.Σ.: Δεν το άλλαξα εγώ. Ο νονός που με βάφτισε Ευάγγελο, το όνομα του παππού μου, άρχισε να με φωνάζει Άγγελο αμέσως μετά την βάπτιση! Ακολούθησε η οικογένεια, ακολούθησαν οι φίλοι, ακολούθησαν και οι εταιρείες δίσκων. Το πραγματικό μου όνομα, Ευάγγελος, δεν μπόρεσα ποτέ να το επιβάλω! Αυτό κάνουν τα κακο-συνηθισμένα υποκοριστικά. Καταστρέφουν τα γεμάτα απο πλούσιο ήχο Ελληνικά μας ονόματα.

Μπορείτε να βρείτε αυτό το ενδιαφέρον βιβλίο του Άγγελου Σέμπου στο διαδίκτυο
στη διεύθυνση

www.atlasforce.com/vinyl-records.htm

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #1 Chardalias 26-10-2011 15:28
Μία απο τις καλύτερες δημοσιέυσεις στον ΟΡΦΕΑ απο έναν πολύ αξιόλογο μαέστρο και δάσκαλο.
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Γελάω άμα ακούω για ελληνικό ροκ. Είναι σα να μου λένε αμερικάνικο τσάμικο.
Στέλλα Βλαχογιάννη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

12/12/1915 Γεννήθηκε ο αμερικανός τραγουδιστής Φρανκ Σινάτρα

ΤΥΧΑΙΑ TAGS