179 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.04.2019
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής, Ιωάννα Φατιόνα Χύζμο

Νατάσσα Μποφίλιου: Μέρες του φωτός

Συνεντεύξεις

Τάσος Π. Καραντής

Συναντήσαμε την Νατάσσα Μποφίλιου στον χώρο του Gazoo, λίγες μέρες πριν την έναρξη των παραστάσεων, η οποία θα γίνει το Σάββατο 4 Φεβρουαρίου. Μίλησε στον Ορφέα για τον καινούργιο της δίσκο, για τους συνεργάτες της, για όσα πρόκειται να παρακολουθήσουμε στις εμφανίσεις της και γενικότερα για την ζωή και την Ελλάδα. Δυναμική και ανανεωμένη, μας μίλησε με μεγάλο ενθουσιασμό και αγάπη για την νέα της δουλειά.


«Μέρες του φωτός» ο τίτλος του νέου δίσκου, ο οποίος θα κυκλοφορήσει πριν τη παράσταση ή μετά;
Νατάσσα Μποφίλιου: Δυστυχώς, αυτό είναι το κάρμα μας νομίζω, και έξι χρόνια πριν να ξεκινάγαμε για να βγει ο δίσκος στην ώρα του, πάλι κάτι θα γινόταν και δε θα ’βγαινε. Είναι δεδομένο αυτό. Οπότε, δε θα βγει στην ώρα του η οποία ήταν να βγει μέχρι το Δεκέμβρη. Θα βγει καλώς εχόντων των πραγμάτων μέσα Φλεβάρη.

Απ’ την ΕΜΙ;
Ν.Μ.: Δεν έχω αποφασίσει ακόμα εταιρία.

Αυτός είναι και ο τίτλος των παραστάσεων έτσι; Βλέπω κι έναν πολύ όμορφο τίτλο κι ένα εξώφυλλο, θα είναι αυτό που θα έχει ο δίσκος, το εικαστικό;
Ν.Μ.: Καταρχήν εμείς, φέτος, έπρεπε να πάρουμε μια απόφαση. Ή θα νιώθαμε ξανά καινούργιοι, σ’ αυτό, κι ανανεωμένοι ή θα σταματούσαμε να δουλεύουμε μαζί. Επειδή όμως η σχέση και η συνεργασία μας δεν είναι προϊόν ανασφάλειας, ότι δηλαδή, νιώθουμε ασφαλείς γι’ αυτό δουλεύουμε μαζί, ούτε και ιδέα μιας δισκογραφικής εταιρίας αλλά είναι η πραγματική μας σχέση η οποία είναι ζωντανή και αλλάζει με τον καιρό μαζί με εμάς. Πάντα έρχεται σαν καινούργια. Δεν μπορέσαμε να σταματήσουμε. Επειδή, βγήκε ένα υλικό το οποίο, πραγματικά, βγήκε σαν χαστούκι αισιοδοξίας και δύναμης. Κι έτσι άρχισε από μόνο του σαν υλικό να δρα και να αποφασίζει για πολλά πράγματα, και το εννοώ αυτό που λέω. Φτιάξαμε τον δίσκο, ο οποίος θα χωρίζεται σε δύο μέρη άρα θα βγει διπλός. Είναι σαν την α΄ και την β΄ πλευρά των βινυλίων, η μια και η άλλη πλευρά έχουν από έξι τραγούδια. Η πρώτη είναι ηλεκτρική, δυναμική, ένας ήχος σύγχρονος, πιο επιθετικός και τα τραγούδια είναι πιο σύγχρονης ανάγνωσης. Η άλλη πλευρά ακουμπάει πάρα πολύ στο παλιό, στις αναφορές μας και πιο κοντά στο ’60. Τόσο παλιά. Χωρίς να είναι ρετρό όπως σε μια πιο ευρωπαϊκή μουσική, είναι καθαρόαιμος ελληνικός δίσκος ‘60 ή μάλλον οι ενορχηστρώσεις του. Θέλω να πω ότι το υλικό το αποφάσισε, δε γινόταν να παντρευτούν μαζί. Έπρεπε να βρεθεί ένα concept για να λειτουργήσουν και τα δυο αυτόνομα. Κι όταν φτιάξαμε την παλιά πλευρά, που λέμε εμείς, ζητήσαμε την μαντολινάτα του Δήμου Πατρέων, των νυκτών εγχόρδων να παίξουν και έπαιξε σε τρία ή σε τέσσερα τραγούδια απ’ αυτά, μόνος του ο δίσκος το ζητούσε. Τιτλοφορήθηκε μόνος του, δηλαδή, «Οι μέρες του φωτός»...και μάλιστα έγινε και ανάποδα, εμείς πάντα φτιάχνουμε δίσκους, παραστάσεις και δεν ξέρουμε πως τους λέμε. Οι τίτλοι έρχονται πάντα κι αυτός εμφανίστηκε μόνος του από την αρχή. Μέσα από τον τίτλο στήθηκε όλο το υπόλοιπο. Συμβολίζει για μας τις μέρες που θέλουμε να ζήσουμε, τις ευτυχισμένες που πέρασαν και τις έχουμε σαν αποσκευή.

Της γενιάς σας γενικά ή της παρέας σας;
Ν.Μ.: Γενικά, και της γενιάς μας και τις προσωπικές μας στιγμές φωτός. Είναι και ένας τίτλος που κλείνει το μάτι, σε μια εποχή που τα θέλει όλα σκοτεινά.

Αυτό θα έλεγα, ότι ο περίγυρος είναι σκοτεινός, κυριαρχεί η κατήφεια και το αδιέξοδο. Ο τίτλος αυτός σηματοδοτεί κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την καθημερινή
πραγματικότητα.
Ν.Μ.: Ισχύει. Κλείνει όμως το μάτι σ’ αυτή την ιστορία γιατί, εμείς φτιάχναμε μουσική τόσα χρόνια, έχοντας μια αίσθηση που είχε νομίζω όλη η γενιά μας. Το έχω πει ξανά ότι είμαστε μια γενιά που έχει μεγαλώσει μέσα στο δωμάτιό της, δεν έχει παίξει. Ειδικά εμείς τα παιδιά της πόλης. Δεν έχουμε παίξει στους δρόμους, έχουμε μεγαλώσει με φόβους, φτιάξαμε τις ζωές μας, τα συναισθήματά μας, διαμορφώσαμε την προσωπικότητά μας στο δωμάτιο με τους δίσκους, τα βιβλία μας. Ένα πράγμα πολύ κλειστό. Εγώ είχα την ανάγκη σε μια εποχή που είναι όλα σκοτεινά να κάνω έξοδο, και προσπάθησα τόσο πολύ να βρω τρόπους, χωρίς φυσικά να έχω τη δυνατότητα του μπάτζετ. Προσπαθήσαμε με τα παιδιά να βγούμε προς τα έξω, να βγάλουμε ακόμα και το θυμό μας, την οργή μας, το θλιβερό μας συναίσθημα. Όλο αυτό το σκοτάδι που υπάρχει μέσα μας, θέλαμε να βρούμε έναν τρόπο να το φωτίσουμε. Να είναι η συμπεριφορά μας λίγο ανάποδη. Οι «Μέρες του φωτός», λοιπόν, είναι λίγο σαρκαστικός ο τίτλος. Κλείνει και λίγο το μάτι, δηλαδή, ότι, ξέρεις κάτι; Κάτι πρέπει να κάνεις γι’ αυτό, σαν συναίσθημα.

Τι πιστεύεις ότι κάνει αυτή τη δημιουργική πηγή της ομάδας σας ανεξάντλητη;
Ν.Μ.: Πιστεύω ότι την κάνει η σχέση που έχουμε μεταξύ μας και το πόσο πολύ θέλουμε να εξελισσόμαστε καλλιτεχνικά. Εμείς δεν θέλουμε να μένουμε στο ίδιο πράγμα. Κάθε φορά θέλουμε να ζωντανεύουμε, φυσικά, και οι τρεις μας. Δεν μπορεί ο Θέμης ή ο Γεράσιμος να γράψουν σαν να είναι κάποιο άλλοι ούτε κι εγώ να τραγουδήσω σαν να είμαι κάποια άλλη. Όμως έχουμε πειραματιστεί με διάφορα πράγματα. Έχουμε δοκιμάσει πολλές διαφορετικές πτυχές του εαυτού μας και φέτος αποφασίσαμε να προσθέσουμε κι άλλους ανθρώπους σ’ αυτή την ομάδα. Να ανανεωθούμε και με άλλα άτομα. Έτσι ήρθε και η ιδέα, η οποία ήταν και αναγκαστική, δηλαδή, η ιδέα του δίσκου με τις δυο πλευρές ζητούσε οπωσδήποτε στην παράσταση έναν σκηνοθέτη. Κι όταν το σκεφτήκαμε αυτό, το πρώτο και το τελευταίο όνομα που μας ήρθε στο μυαλό ήταν αυτό του Γιάννη Κακλέα. Μας έκανε την μεγάλη τιμή και μας έδωσε τεράστια χαρά να δεχθεί να δουλέψει μαζί μας και να μας βοηθήσει να πάμε παρακάτω.

Διαβάζω ότι μέρος των τραγουδιών για σένα είναι το τέλος εποχής κι η αρχή μιας καινούργιας. Οι οικονομικές προβλέψεις είναι δυσοίωνες και σε βάθος χρόνου. Πώς την προσδιορίζεται την αρχή μιας νέας εποχής, ποιο είναι το όραμα της γενιάς σου;
Ν.Μ.: Η δική μας γενιά, θεωρείται μια γενιά κακομαθημένη, πιστεύω ότι ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Γιατί είναι πολύ άσχημο για έναν άνθρωπο, να του τα δίνεις όλα κι όταν πραγματικά βγει στη ζωή για να τα αξιοποιήσει, να μην έχει τίποτα. Άρα λοιπόν, είναι μια γενιά που έχει δυσκολευτεί πάρα πολύ. Εγώ ξέρω ότι όλοι οι φίλοι μου κι εγώ, αν και είμαι σε λίγο καλύτερη κατάσταση και είμαι πιο ανεξάρτητη, είμαστε μια γενιά που έχει δουλέψει πάρα πολύ και χωρίς να αμείβεται γι’ αυτό. Όλοι μου οι φίλοι έχουν μεταπτυχιακά, διδακτορικά, είναι σπουδαγμένοι και όλοι παίρνουν 400 και 500 ευρώ κι αυτό δεν είναι συμβολικό αλλά πραγματικότητα. Θέλω να πω, ότι το μόνο όπλο αυτής της γενιάς είναι να δουλέψει πάρα πολύ και να πει ότι, θα προσπαθήσω τουλάχιστον ότι γίνει μετά, με έναν τρόπο να συμμετέχω, να πάρω μια απόφαση για την ψήφο μου. Νομίζω ότι μας βάζει σε μια συνειδητοποίηση. Να επιλέξουμε πολιτικά. Να κάνει αναγκαστικά την νέα αρχή γιατί άλλα πράγματα δεν μπορεί να κερδίσει, όπως να φτιάξει δρόμους, γέφυρες, και να πάει στο φεγγάρι, δυστυχώς. Όμως πιστεύω ότι, μπορεί να γίνει πιο συνειδητοποιημένη και πρέπει να αλλάξει, και πιστεύω ότι θα το κάνει.

Για το διπλό δίσκο τραγουδιών μου είπες ότι είναι από τους ίδιους δημιουργούς αλλά έχει διαφορετικά πράγματα.
Ν.Μ.: Ναι, είναι διαφορετικής ατμόσφαιρας και αυτό είναι και το ύφος.

Σπάνια γίνεται συνήθως αυτό, γιατί όταν είναι δυο δημιουργοί, ένας στιχουργός κι ένας συνθέτης και υπογράφουν έναν κύκλο τραγουδιών, έχει, συνήθως, μια ταυτότητα, ένα ύφος. Εδώ έχει δυο διαφορετικά από τους ίδιους.
Ν.Μ.: Ναι, απλά επειδή μας αρέσουν διαφορετικά πράγματα, κι όταν μας αρέσει κάτι ασχολούμαστε με αυτό. Του Θέμη του αρέσουν πολύ οι ηλεκτρικές ενορχηστρώσεις κι έχει δουλέψει πολύ πάνω σε ηλεκτρικές ενορχηστρώσεις όπως και στα έγχορδα, δηλαδή, προσπαθούμε να το δουλεύουμε πάρα πολύ αυτό που προτείνουμε κάθε φορά κι έτσι καταφέραμε να εκφραστούμε. Και κάτι ακόμα, εμάς μας αρέσει πάρα πολύ το λαϊκό τραγούδι, αλλά επίσης και το ροκ, και η Nina Simone. Επειδή δεν θεωρεί κανένας απ’ τους τρεις μας ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να περιορίζονται, δεν το πιστεύαμε ποτέ. Δεν μας αρέσουν οι καλλιτέχνες που περιορίζονται υφολογικά κι επειδή είμαστε μια γενιά, που έχει μεγαλώσει μέσα σ’ αυτό που γίνεται στην Ευρώπη και την παγκόσμια μουσική.

Και είναι και το internet που έχει τη δυνατότητα να ακούσεις πράγματα που δε μπορούσαν οι δημιουργοί να ακούσουν πριν τριάντα- σαράντα χρόνια..
Ν.Μ.: Ακριβώς. Και είμαστε μέσα σ’ αυτή τη παγκόσμια μουσική κι έχουμε πολλές αναφορές που πολλές φορές δοκιμάζουμε να τις εκφράζουμε κι έτσι, νομίζω, ότι μερικές φορές, όπως στην προκειμένη περίπτωση, ότι μας λειτούργησε. Ο δίσκος έχει δυο εξώφυλλα, το εξώφυλλο με το δάκρυ που είναι το σήμερα, αυτό που είναι τώρα το πιο σκληρό, και το εξώφυλλο που είναι πιο ονειρικό που έχει να κάνει με τη μνήμη.

Θα κυκλοφορεί δηλαδή με το ίδιο υλικό με δυο διαφορετικά εξώφυλλα;
Ν.Μ.: Όχι θα είναι και τα δύο εξώφυλλα μαζί. όπως θα ανοίγεις το άλμπουμ θα είναι το πρώτο εξώφυλλο με το δάκρυ και μόλις ανοίγεις το CD θα είναι το εξώφυλλο με το φως. Αυτή είναι η ιδέα. Αν βρούμε εταιρεία ποτέ και το εκδώσουμε (γέλια). Δεν έχουμε αποφασίσει ακόμα.
 
Στιχουργικά; Στο σήμερα έτσι;
Ν.Μ.: Στιχουργικά, ο Γεράσιμος, από ’κει ξεκίνησε κι αυτό έφτιαξε, ένα περιβάλλον στο οποίο τα περισσότερο τραγούδια είναι σαν μονόπρακτα. Δεν είναι ακριβώς αυτό που λέμε στίχος-στίχος. Ας πούμε δεν έχουν όλα τα τραγούδια ρεφρέν. Έχει κάνει ένα δικό του πράγμα. Το οποίο εγώ θεωρώ εξαιρετικό. Προφανώς, γι’ αυτό και το τραγουδάω. Θεωρώ δηλαδή, ότι, η πρότασή του είναι πάρα πολύ ωραία, ιδιαίτερη και πρωτότυπη. Το ίδιο έχει κάνει και ο Θέμης βέβαια, με τις μουσικές του.
 
Θα διαφέρει αισθητά το όλο αποτέλεσμα από τα προηγούμενα που ξέρουμε από εσάς;
Ν.Μ.: Δε μπορώ να απαντήσω σ’ αυτό. Επειδή ο Γεράσιμος πάλι έχει γράψει. Απλώς με έναν άλλο τρόπο.  Νομίζω πως ναι. Νομίζω ότι είναι διαφορετικό. Φαίνεται φυσικά ότι είναι δικό μας, και χαίρομαι πολύ που πια φαίνεται κάτι ότι είναι δικό μας. Γιατί αυτό σημαίνει ότι αποκτήσαμε, με τον καιρό και όλη αυτή τη προσπάθεια που κάναμε μια σφραγίδα, ένα σήμα. Δηλαδή, πολλές φορές ακούει κάποιος ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο και λέει ότι αυτό ίσως είναι του Θέμη και του Γεράσιμου. Θεωρώ ότι τα παιδιά ως δημιουργοί έχουν αποκτήσει μια ταυτότητα και εξακολουθούν να αναγνωρίζονται και σε αυτό το CD δημιουργικά. Απλά το πήγαν λίγο παρακάτω. Σε όλα τα επίπεδα και μουσικά, και ενορχηστρωτικά και στιχουργικά.

Οπότε, τώρα που είπες για το σήμα και την ταυτότητα. Μια τραγουδίστρια του κλασικού τραγουδιού, σε συζήτησή μας, χαρακτήρισε αυτό που παρουσιάζετε όλα αυτά τα χρόνια «εντεχνοπόπ». Προσωπικά, δεν δέχομαι ταμπέλες στη ζωή και στους ανθρώπους, αλλά στη μουσικογραφία, υπάρχει, ακόμα, αυτή η άγραφη σύμβαση ταμπέλας, για να συνεννοούμαστε με τους αναγνώστες. Κακώς κατά τη γνώμη μου. Καλοπροαίρετα, λοιπόν προσωπικά, αλλά, κάνοντας τον δικηγόρο του διαβόλου δημοσιογραφικά, σου μεταφέρω τον χαρακτηρισμό, ζητώντας, από εσένα μια απάντηση, που να βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Ν.Μ.: Καλώς υπάρχουν οι ταμπέλες, πως θα συνεννοηθούμε? Το κάνουμε σε όλους τους τομείς της ζωής μας.
 
Γιατί έχω ακούσει πολλούς να λένε ότι η μουσική είναι μια. Ότι υπάρχει καλή και κακή.
Ν.Μ.: Η μουσική είναι μία. Υπάρχει καλή και κακή. Αυτό που θέλω εγώ να σου πω, είναι ότι η ταμπέλα διαχωρίζει την πρόθεση του τραγουδιού. Όχι το ύφος. Ναι, η Nina Simone είναι η Jazz μουσική. Θα σε ρωτήσω, ακούς Jazz μουσική; Για να μου πεις αν σου αρέσει αυτό το είδος. Άμα δεν υπήρχε αυτός ο τίτλος, πως θα σ’ το έλεγα; Τι είναι αυτό το πράγμα που έχει πιάσει όλο τον κόσμο; Όσο για την κλασική τραγουδίστρια που μας χαρακτήρισε «εντεχνοπόπ», τι σημαίνει αυτό; Δεν μπορώ να σου απαντήσω. Πρέπει να μας πει η ίδια. Είναι δική της εφεύρεση. Οπότε δεν ξέρω τι εννοεί για να σου απαντήσω. Μπορεί να εννοεί κάτι που είναι πάρα πολύ καλό και να μου αρέσει και να λεω από δω και πέρα ότι το είδος της μουσικής μας είναι «εντεχνοπόπ», αλλά μπορεί να είναι και κάτι που δε θα μου αρέσει και να λεω ότι νομίζω πως δεν είναι.
 
Παλιά μου είχες πει ότι είσαι έντεχνη τραγουδίστρια, αλλά μου το έχεις διευκρινίσει ότι το βλέπεις με άλλο πρίσμα.
Ν.Μ.: Είμαι έντεχνη τραγουδίστρια, επειδή, θεωρώ ότι η πρόθεσή μου η ερμηνευτική πάνω σε ένα τραγούδι, είναι να το κάνω όσο το δυνατόν καλύτερα και πιο καλαίσθητα και με περισσότερη τέχνη. Απ’ αυτή την άποψη αισθάνομαι ότι είμαι έντεχνη τραγουδίστρια. Αλλά, αυτό, δε σημαίνει ότι θα τραγουδάω μόνο έντεχνα. Μ’ αρέσουν πάρα πολύ τα λαϊκά τραγούδια, μ’ αρέσουν τα ρεμπέτικα, μ’ αρέσουν πάρα πολύ τα τραγούδια του Αλκίνοου Ιωαννίδη, λατρεύω τη Nina Simone τραγουδάω και το Τainted love άμα θέλω. Δηλαδή, νιώθω ελεύθερη καλλιτεχνικά, γι’ αυτό και προσπάθησα όλα αυτά τα χρόνια με τα παιδιά να φτιάξουμε ένα χώρο, στον οποίο να μπορούμε να υπάρχουμε και να κάνουμε ότι μας εκφράζει.

Ποπ, δηλαδή δημοφιλή τραγούδια, θα κάνατε; Θα τραγούδαγες;
Ν.Μ.: Ποπ μουσική κάνουμε. Μακάρι να κάναμε ποπ τραγούδι και να είναι δημοφιλές. Δεν το θεωρώ ενοχοποιημένο, γιατί η Mina, που είναι μια κορυφαία ιταλίδα τραγουδίστρια και τη λατρεύω, ιταλική ποπ τραγουδάει. Μακάρι να την φτάσω στο μικρό της δαχτυλάκι και να λένε όλοι, τι ωραία ποπ που τραγουδάει η Νατάσσα. Δεν έχω κανένα πρόβλημα. Ο καθένας μπορεί να πει όπως θέλει τη μουσική μας.

Έχω ακούσει ότι υπάρχει υγιές και μη υγιές ποπ.
Ν.Μ.: Ναι, μα κοίταξε, σε όλα τα είδη υπάρχει το ευτελές και το μη ευτελές. Θα μου πεις ποιος αποφασίζει για το τι είναι ευτελές και τι όχι; Ο εκάστοτε άνθρωπος που χρησιμοποιεί αυτή τη λέξη. Για μένα το ευτελές είναι αυτό, και το μη ευτελές κάτι άλλο. Για κάποιον άλλο, είναι αλλιώς τα πράγματα. Όταν απευθύνεται σε εμένα μια ερώτηση για το αν υπάρχει υγιές και μη ποπ, ναι υπάρχει. Καταλαβαίνω πως το λένε, επειδή, μερικές φορές η ποπ έχει καλό στίχο, καλή μουσική, καλή ενορχήστρωση και ερμηνεία, άρα, είναι ένα καλό τραγούδι. Και υπάρχει και ποπ που έχει κακό στίχο, μουσική, ενορχήστρωση και ερμηνεία. Αυτό είναι ένα κακό τραγούδι. Το ίδιο ισχύει και στο λαϊκό και οπουδήποτε αλλού.

Εσύ είσαι από μόνη σου μια ηθοποιός. Δεν είσαι μια τραγουδίστρια που παίρνεις ένα μικρόφωνο και στέκεσαι. Υποδύεσαι ρόλους, τους μαγνητίζεις όλους και σε παρακολουθούν στη σκηνή. Επέλεξες σε αυτή τη παράσταση έναν σκηνοθέτη μεγάλο, πρωτοπόρο, ανατρεπτικό και προκλητικό, στα θεατρικά τουλάχιστον, και που κατά τη γνώμη μου, έχει και μια κινηματογραφική ματιά. Γιατί έγινε αυτό για τη συγκεκριμένη παράσταση;
Ν.Μ.: Καταρχήν όταν χρειάζεται να κάτσω μπροστά από ένα μικρόφωνο και να τραγουδήσω, τώρα πια μπορώ να το κάνω. Παλιά μου φαινόταν πάρα πολύ δύσκολο. Επί της ουσίας εγώ δεν υποδύομαι κάποιον ρόλο. Απλώς, συμπεριφέρομαι πάρα πολύ αυθόρμητα. Κι επειδή είμαι ένας τύπος πού σωματικός, ούτως ή άλλως, δηλαδή δεν μπορώ να κάτσω. Για παράδειγμα, κάθομαι στο σπίτι μου, ας πούμε. Κάθομαι λίγο στον καναπέ και μετά σηκώνομαι, πάω στην κουζίνα, φεύγω, γυρίζω... είμαι πολύ κινητική και νευρική. Αυτό το μεταφέρω και στη σκηνή επειδή εκεί αισθάνομαι πολύ άνετα. Και ανάλογα με το τραγούδι. Όταν εσένα θα σου μιλήσω και θα είμαι τρυφερή, δεν υπάρχει περίπτωση να είμαι έτσι. Θα σε πιάσω. Το ίδιο κάνω και την ώρα που τραγουδάω. Μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο να το αποχωριστώ. Ήταν αλλαγή φιλοσοφίας για μένα. Πίστευα ότι ποτέ δε θα μπορέσω να καθίσω έτσι και να τραγουδήσω, έλεγα ότι θα πεθάνω. Μερικοί μπορεί να λένε, σιγά... αλλά όταν ένας άνθρωπος είναι νευρικός, επειδή εμένα απ’ τα νεύρα μου προέρχεται αυτό, δε μπορείς να κάθεσαι έτσι. Επειδή νιώθω και τα τραγούδια να μπαίνουν μέσα μου, τα βιώνω πάρα πολύ. Αυτό που είπες για τον Κακλέα, δεν τον διάλεξα εγώ. Τον διάλεξε ο δίσκος και η παράσταση. Το ίδιο το υλικό ζητούσε έναν άνθρωπο που δε θα έχει στενά όρια. Γιατί εμείς, εδώ πέρα, δε θα ανεβάσουμε θεατρικό. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που θα πιάσει την ατμόσφαιρα των τραγουδιών, θα την ενοποιήσει χωρίς να ακυρώσει τις διαφορές τους, χωρίς να το χαλάσει και να το σβήσει. Γιατί η διαφορά είναι ωραίο να υπάρχει. Και θα δώσει 2-3 πράγματα, που τη παράσταση από εδώ θα την πάει ένα σκαλί πιο πάνω. Και είναι και φοβερή προσωπικότητα. Νομίζω μόνο εκείνος μπορούσε να το κάνει. Με την αισθητική του, με την δημιουργικότητά του, με το ότι κάθε φορά βλέπεις τις παραστάσεις και είναι σαν να βλέπεις ένα άλλο πράγμα.

Τη χαρακτηρίζετε παράσταση- γιορτή. Από ποια άποψη, μουσική; Θα έχουμε ένα πρόγραμμα αλέγκρο;
Ν.Μ.: Ανάποδοι άνθρωποι, τόσα γίνονται κι εμείς γλεντοκοπάμε. Θα έχει και τέτοιες στιγμές. Αυτό ο δίσκος ήρθε στις ζωές μας σε μια στιγμή που το θέλαμε πάρα πολύ και τον είχαμε ανάγκη.

Δηλαδή, σε όλη αυτή την ολική κατάρρευση πιστεύετε ότι δε χρειαζόταν να πείτε και μαύρα τραγούδια πολιτικά αλλά να βγείτε με μια ζωντάνια;
Ν.Μ.: Έτσι αισθανθήκαμε και επίσης εμείς πρέπει να συνεχίσουμε την πορεία μας όπως την είχαμε ξεκινήσει. Δεν είχαμε σκοπό να καπηλευτούμε. Το θεωρώ λαϊκισμό. Να βγαίνεις τώρα. Δηλαδή, πριν δυο χρόνια δεν υπήρχαν αυτά τα προβλήματα; Τώρα εμφανίστηκαν; Ξαφνικά, έπιασε όλον τον κόσμο η πολιτικοποίηση; Εγώ, θεωρώ ότι είμαι ένα πολιτικοποιημένο πρόσωπο και ήμουν πάντα. Δεν αποφάσισα τώρα. Με την ψήφο μου, και με την αντίληψή μου απέναντι στη ζωή, δήλωνα τη στάση μου.  Τώρα είναι σαν να το εκμεταλλεύεσαι για να προσελκύσεις περισσότερο κόσμο. Το θεωρώ πραγματικά λαϊκίστικο. Εμείς συνεχίζουμε αυθορμήτως, όμως μας βγαίνει. Όπως αισθανόμαστε να κάνουμε μουσική. Κι εμείς νιώθαμε ότι θέλουμε κάτι δυναμικό, κάτι που να φωτίσει λίγο, τις στιγμές. Βέβαια, για μας μιλάμε. Μη φανταστείς ότι θα πέσουν και αστέρια, θα φωτίσει λίγο (γέλια). Ένα μικρό φωτάκι θα ανάψει. Όχι τίποτα φοβερό. Τα τραγούδια δεν είναι χαρούμενα. Απλά είναι πιο επικοινωνιακά, πιο εξωστρεφή.  

Στο χώρο αυτό πριν από σένα ήταν η Ελεωνόρα Ζουγανέλη, όπου ήσασταν μαζί και στη συναυλία που έκανε το Σεπτέμβριο. Συμμετέχεις και στο live δίσκο που βγήκε. Δεν κάνετε όμως η γενιά σας ακόμα συνεργασίες. Είσαστε δύο δημοφιλείς τραγουδίστριες, αξιόλογες, κάθε μια έχει τη διαφορά της κι αυτό πρέπει να έχει κάποιος για να είναι ξεχωριστός. Βλέπετε ότι είναι πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο; Μπορεί να γίνει κάτι αργότερα; Γενικά, όχι μόνο με την συγκεκριμένη. Βλέπω μια απομόνωση. Παλιά, τραγουδούσαν κι έτσι οι τραγουδιστές της νέας γενιάς, εννοώ, σε σεζόν κι όχι σε μια συναυλία.
Ν.Μ.: Θες να σου πω τη γνώμη μου την πραγματική; Καταρχήν να σου πω ότι ο λόγος που δε συνεργαζόμαστε είναι ότι δεν είχαμε τον ίδιο καλλιτεχνικό στόχο, ώστε κάποια σεζόν να πούμε ότι και οι δυο, έχουμε ως στόχο το ίδιο πράγμα. Καταρχήν δεν κάνουμε το ίδιο πράγμα. Ούτε ο Κωστής κάνει το ίδιο πράγμα μαζί μου, ούτε η Μόνικα. Ο καθένας μας έχει πιάσει ένα είδος, σχεδόν μόνος του και λειτουργεί μέσα σ’ αυτό. Δεν έχει βρεθεί ακόμα μια πρόταση η οποία να μας ενώσει. Δεν μας έχει τύχει, γιατί αυτά βγαίνουν, είμαστε βέβαια όλοι φίλοι μεταξύ μας.

Αυτό λεω  ότι είστε φίλοι αλλά στη γενιά σας είναι ο καθένας μόνος του. Λίγοι κάνουν συνεργασίες.
Ν.Μ.: Είμαστε πάρα πολύ καλοί φίλοι, αγαπάει πάρα πολύ ο ένας τη μουσική του άλλου, πραγματικά, με κάνει κι αισθάνομαι πάρα πολύ καλά, γιατί, έχω πράγματα να πάω να δω. Εγώ χαίρομαι πάρα πολύ όταν δε δουλεύω γιατί πηγαίνω και βλέπω τους φίλους μου που, κάνουν τέλεια πράγματα.  Εγώ όταν βάζω στο σπίτι μου να ακούσω μουσική ακούω τα πράγματα της γενιάς μου. Χαίρομαι τρομερά γι’ αυτό, είμαστε πολύ φίλοι αλλά δεν έχει τύχει να βρεθεί ένα concept ας πούμε, γιατί όλοι μας το φροντίζουμε πολύ αυτό. Όταν βγαίνουμε έχουμε πάντα στο μυαλό μας, μια ιδέα. Να μην είναι μια εμπορική συνεργασία, και παλαιότερα αυτό γινόταν. Στο εξωτερικό για παράδειγμα, δεν παίζουν οι καλλιτέχνες μαζί. Σπάνια, πάρα πολύ σπάνια. Εδώ γινόταν για εμπορικούς λόγους γιατί κράταγαν σεζόν, από τον Σεπτέμβριο, εφταήμερα και τελείωναν το καλοκαίρι. Τώρα πια δεν πρόκειται να γίνει αυτό. Επειδή ο σκοπός μας δεν είναι να βγάλουμε περισσότερα λεφτά, επειδή αυτά τα έχουμε ξεκαθαρίσει, δεν πρόκειται να βγάλουμε λεφτά. Αυτά είναι δεδομένα για μας. Προσπαθούμε να εκφραστούμε καλλιτεχνικά και όταν κάνουμε μια παράσταση να’ ναι και μια πρόταση. Κι έτσι μέχρι στιγμής δεν έχει βρεθεί μια πρόταση που να πούμε ότι, ξέρεις κάτι, πάμε να το κάνουμε. Μπορεί του χρόνου να γίνει και να είμαστε τέσσερις μαζί. Έχουμε ιδέες που λέμε ότι, πω-πω μετά τον δίσκο, ας πούμε, πολλές φορές το συζητάμε με τα παιδιά τον Κωστή, τον Γιάννη, λέμε να κάνουμε π.χ. αυτό, υπάρχουν ιδέες και πράγματα που θα μπορούσαν να συμβούν. Απλά δεν έχει έρθει ακόμα η κατάλληλα στιγμή. Και επειδή ακριβώς αγαπιόμαστε και έχουμε αυτή τη σχέση πάντα βρίσκει ο ένας μια αφορμή να συμμετέχει στον άλλον. Κάτι γίνεται, όντως υπάρχει ένα δέσιμο.

Για κάποιο live δίσκο το έχεις σκεφτεί; Που να δίνει τη ζωντανή ατμόσφαιρα και το απάνθισμα των τραγουδιών σας όλα αυτά τα χρόνια;
Ν.Μ.: Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι για να κάνουμε ένα live  δίσκο. Δεν ένιωθα ότι υπάρχει ανάγκη. Και ένιωθα ότι είμαι πολύ λίγα χρόνια για να έχω και live δίσκο. Τώρα που αρχίζει πια το ρεπερτόριο και μεγαλώνει. Κι αρχίζει να γίνεται και πιο συμπαγές, εγώ ήθελα πάντα να αποκτήσουμε σήμα. Να γίνει αυτό το πράγμα πιο συμπαγές, να γίνει compact, αυτό είναι Καραμουρατίδης, Ευαγγελάτος, Μποφίλιου. Τώρα που αισθάνομαι ότι αρχίζουμε σιγά- σιγά και με τα χρόνια, γιατί έχουν περάσει πια, αρκετά χρόνια, αρχίζει αυτό και δένει, και είναι μια ολότητα. Τώρα ναι, τώρα θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχει ένα live, το οποίο το έχουν κάνει τα παιδιά. Μέχρι χθες δεν ένιωθα αυτή την ασφάλεια.

Μέχρι τώρα, δηλαδή πριν παρακολουθήσω αυτό, στις παραστάσεις σου κατά 80%- 90% επικρατεί αποκλειστικά το δικό σου ρεπερτόριο. Ενώ βλέπω τραγουδιστές με δισκογραφία, όσα χρόνια είναι η ηλικία σου, και παραπάνω, να είναι το πρόγραμμά τους, σχεδόν μοιρασμένο στα δικά τους τραγούδια και σε επανεκτελέσεις, για να δώσουν έναν πιο μουσικό πλουραλισμό. Εσύ γιατί ακολουθείς αυτή τη συγκεκριμένη προσωποκεντρική τακτική;
Ν.Μ.: Γιατί μου αρέσουν πάρα πολύ τα τραγούδια μου και θέλω να τα πω όλα. Απλά γι’ αυτό το λόγο. Και γιατί θεωρούσα πάντα ότι εμένα μου ταιριάζει να είμαι τραγουδίστρια ρεπερτορίου κι όχι τραγουδίστρια διασκευών. Παρ’ όλο που έχω ιδέες για διασκευές, θέλω να είναι τόσο,  όσο μου αρέσει πραγματικά, όταν λεω μια διασκευή, με έναν τρόπο να γίνεται δική μου. Και αυτό δεν μπορείς να το κάνεις πάντα κι ούτε υπάρχουν πάντα ερεθίσματα μέσα στα τραγούδια που θα σε κάνουν να σκεφτείς μια ιδέα που θα είναι σαν να το προτείνεις ξανά.

Ούτε θα σε ενδιέφερε να το κάνεις κόπια;
Ν.Μ.: Αυτό δεν με νοιάζει καθόλου, βαριέμαι. Θέλω πάντα να βρίσκω κάτι στον εαυτό μου μέσα στις διασκευές. Κι επειδή ο απόλυτος εαυτός μου είναι μέσα στα τραγούδια που έχω πει, οι διασκευές που βάζουμε, πάντα, σημαίνουν κάτι για μας εκείνη την περίοδο. Είναι σαν να είναι δικά μας. Ξέρεις, λίγο, κλέβουμε, την ομορφιά και την μεγαλειότητα ενός τραγουδιού  που μας αρέσει πολύ και μας συγκινεί και πάνω εκεί εμείς αυτοσχεδιάζουμε. Είναι σαν να παίρνεις την Τζοκόντα να της βάζεις λίγο μουστάκι. Κάτι τέτοιο, γι’ αυτό λεω, δικά μας τραγούδια. Και γιατί πιστεύω, ότι θα μπορέσω να διαρκέσω στο χρόνο, ως τραγουδίστρια, μόνο αν έχω τραγούδια να προτείνω, δικά μου.

Αναφέρεσαι σε μια γενιά που πλησιάζει τα τριάντα και ενηλικιώνεται, στην οποία ανήκεις κι εσύ. Πως βλέπεις την προσωπική σου ενηλικίωση; συμβατικά με το γάμο και παιδιά; Ή έξω από το κυρίαρχο κοινωνικό μοντέλο;
Ν.Μ.: Καταρχήν, επειδή, ακριβώς εμείς είμαστε μια γενιά που ας πούμε, δε παντρευόμαστε. Η δική μας γενιά δε παντρεύεται στα 22, οι περισσότεροι από μας, οι περισσότεροι μου φίλοι δεν έχουν καν δικά τους λεφτά. Ακόμα σπουδάζουν. Λόγω συνθηκών η ενηλικίωση της δικής μας γενιάς αργεί πάρα πολύ να έρθει και ουσιαστικά μεγαλώνει, πιστεύω, γύρω στα 30. Εγώ τώρα μεγάλωσα και στεναχωριέμαι γι’ αυτό, μου έρχεται πάρα πολύ βαρύ, δηλαδή, έφυγα από το σπίτι μου και ζω μόνη μου τα τελευταία χρόνια, και πραγματικά ακόμα, όταν γυρίζω στο σπίτι, βάζω τον εαυτό μου σε ένα τριπάρισμα ότι, ξαναγίνομαι μικρή. Για παράδειγμα, είμαι πάρα πολύ αυτόνομη και πάρα πολύ ανεξάρτητη, δεν ζητάω βοήθεια, μου αρέσει πάρα πολύ να βοηθάω τους άλλους. Είμαι λίγο η μαμά του λόχου. Όταν πηγαίνω στο σπίτι μου, δεν κάνω τίποτα. Θέλω να με περιποιηθεί η μαμά μου και μετά, έκανα μια ψυχανάλυση κι έλεγα, μα καλά, εσύ που ανησυχείς τόσο πολύ για τη μαμά σου και θέλεις τόσο πολύ να την βοηθήσεις πως όταν πηγαίνεις στο σπίτι της, θέλεις αυτή να σου φέρει νερό και ήταν η ανάγκη μου. Έχω πολύ ανάγκη ακόμα να είμαι μικρή, δηλαδή, αυτό το μεγάλη, μου φαίνεται πολύ βάναυσο. Ίσως έχει να κάνει και με τον τρόπο που μεγαλώσαμε δεν ξέρω.

Ναι σίγουρα, οι παλιότερες γενιές, στα είκοσι ήταν όπως είναι σήμερα ένας τριαντάρης.
Ν.Μ.: Η κολλητή μου φίλη είναι 28 και ακόμα κάνει διδακτορικό και θα σπουδάζει ακόμα για 3 χρόνια. Και μένει με τους γονείς της και της δίνουν χαρτζιλίκι. Ακόμη ζει με το χαρτζιλίκι της βδομάδας.

Έστω και σε βάθος χρόνου, έχεις πάρει την απόφαση ή δεν θεωρείς ότι είναι θέμα απόφασης. Δηλαδή, το τυπικό, οικογένεια και παιδιά; ή όπως σε ξέρουμε τώρα;
Ν.Μ.: Μέχρι στιγμής, δεν έχω αισθανθεί ότι μου πηγαίνει αυτό το μοντέλο. Γενικά δε μου πηγαίνει ούτε το μοντέλο της συγκατοίκησης. Παρ’ όλο που είμαι ένας άνθρωπος που δένομαι αφάνταστα με τους ανθρώπους, δηλαδή, έχω τους ίδιους τα 10 τελευταία χρόνια, συναναστρέφομαι και ζω με τους ίδιους ανθρώπους, και είμαι πολύ πιστή στις σχέσεις μου, πάρα πολύ. Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να τις κλονίσει. Δηλαδή, ο Θέμης και το χειρότερο πράγμα στον κόσμο να μου έκανε, για μένα πάντα είναι ο Θέμης μου, δεν το διαπραγματεύομαι. Έχω μια μεγάλη πίστη σ’ αυτό. Όσον αφορά την προσωπική σχέση, ίσως επειδή μ’ έναν τρόπο έχω πληγωθεί ή ίσως επειδή το’ χω δει ότι δεν έχει απόλυτα λειτουργήσει. Δεν ξέρω, γιατί, έχω πάντα πολύ φόβο. Μου φαίνεται πάντα έξω από μένα. Δηλαδή, μόνο που θα σκεφτώ ότι θα είμαι με έναν άνθρωπο για πάντα, με πιάνει ένα πράγμα... Και είναι σίγουρο αυτό; Και αν χαλάσει κάτι; Αφού εγώ θα του έχω πει ότι, θα είμαι για πάντα. Με πιάνει μια.. εσύ είπες ότι θα είσαι για πάντα εκεί. Θα τα καταφέρεις να είσαι για πάντα; Κι άμα δεν τα καταφέρεις; Πώς θα πεις ότι δεν τα κατάφερα; Με πιάνει ένας πανικός και με τα παιδιά. Έχω μεγαλώσει τα αδέρφια μου, που είναι όλα μικρότερα. Είμαστε 5 παιδιά. Το χόρτασα δηλαδή, με τίποτα τώρα. Έχω ζήσει το μητρικό ρόλο κι έχω καλυφθεί. Βέβαια, ξέρεις, μπορεί σε 3 χρόνια να πάθω τρέλα και να θέλω παιδιά και να παντρευτώ. Δεν το ακυρώνω, είναι μια πιθανότητα. Αλλά τώρα με τίποτα.
 
Επειδή είπες νωρίτερα για την καλή και την κακή ποπ, σε ότι έχει να κάνει με τα πολιτιστικά δρώμενα και ιδίως με την μουσική. Πιστεύεις ότι κατά προσέγγιση υπάρχουν περισσότερα καλά τραγούδια ή κακά;
Ν.Μ.: Πιστεύω ότι η Ελλάδα έχει παράδοση στην καλή μουσική. Η μουσική που εξάγει, σαν πολιτιστικό αποτέλεσμα, είναι η καλή μουσική. Αυτό είναι το δείγμα που δείχνουμε στους ανθρώπους έξω από την χώρα μας. Πιστεύω, λοιπόν, ότι έχουμε παράδοση στην καλή μουσική. Πιστεύω ότι είμαστε μια χώρα που βγάζει καλούς συνθέτες, καλούς στιχουργούς, καλούς τραγουδιστές, θεωρώ δηλαδή, ότι, η καλλιτεχνική μας πάστα είναι υψηλού επιπέδου ως λαός. Τώρα, το πώς αποφασίζουν μερικοί να την διαχειρίζονται, αυτό έχει να κάνει με την προσωπική απόφαση του καθένα και το που κλίνει. Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει μια ισορροπία. Και μπορώ να σου πω, ότι, πιστεύω ότι είναι πιο καλά τα πράγματα, υπάρχουν πιο πολλά πράγματα που γίνονται με καλή πρόθεση, παρά με κακή. Ειδικά τον τελευταίο καιρό. Βλέπεις ότι όλοι τα ψάχνουν, να το κάνουν καλύτερα.
 
Υπάρχει σταθερό κοινό που ακούει εσένα και το είδος σου ή ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να ακούσει και κάτι το εντελώς ευτελές;
Ν.Μ.: Πιστεύω ότι υπάρχει κάποιος κόσμος, που έχει έναν σαφή αισθητικό προσανατολισμό. Υπάρχει αυτός ο πυρήνας, που στηρίζει ένα είδος πιο ποιοτικό αν θες και υπάρχει και μια μερίδα, ένα κοινό που, ανάλογα με την φάση, διαμορφώνει και τα ακούσματά του. Αλλά δεν έχει σημασία, σημασία έχει το κοινό, όπου κι αν βρίσκεται να βρίσκεται συνειδητά εκεί και να επικοινωνεί πραγματικά με το είδος που ακούει, να σημαίνει και κάτι για τη ζωή του. Εγώ θεωρώ ότι η μουσική ακόμα κι όταν μας διασκεδάζει, πρέπει κάτι να μας αφήνει. Να μας προκαλεί ένα πραγματικό ψυχικό ερέθισμα. Κι όχι μαζευόμαστε γύρω από μια πίστα, γινόμαστε τύφλα και δεν ακούμε τελικά.  Δεν ξέρω κατά πόσο ταυτίζεσαι μ’ αυτό το πράγμα και πως χρησιμοποιείς το είδος της τέχνης που λέγεται μουσική εκείνη τη στιγμή. Είναι απλώς ένα χαλί για να περνάς καλά με την παρέα σου; Θεωρώ ότι πρέπει να προσπαθούμε να επικοινωνούμε με την τέχνη, γιατί, αυτό μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Ό, τι διαλέγει ο καθένας, αλλά να επικοινωνεί πραγματικά.

Εσύ τα έχεις καταφέρει, έχεις ένα κοινό που σε ακολουθεί με προσήλωση.
Ν.Μ.: Δεν ξέρω αν είναι προσηλωμένο, ξέρω ότι έχουμε χημεία με το κοινό μας, πολύ μεγάλη χημεία. Ταιριάζουμε. Αισθάνομαι πολύ καλά όταν βγαίνω στη σκηνή να τραγουδήσω. Αισθάνομαι οικεία. Δεν φοβάμαι. Δεν αισθάνομαι αμηχανία, ανασφάλεια. Νιώθω σαν να είναι μια μεγάλη αγκαλιά. Αυτή την ενέργεια εισπράττω απ’ τους ανθρώπους.
 
Όσο για το πολιτικοποιημένο στίχο, εφόσον ο κόσμος που πηγαίνει για να ακούσει οποιονδήποτε καλλιτέχνη, πηγαίνει για να εκφραστεί. Η πολιτική κατάσταση σήμερα,
είναι ένα βασικό πλήγμα που απασχολεί την κοινωνία, η κρίση κλπ. Πιστεύετε ότι πραγματικά θα είναι εκμετάλλευση αν κάποιος χρησιμοποιήσει πολιτικοποιημένο στίχο;
Ν.Μ.: Όχι βέβαια. Αν βγει αυθόρμητα, κι αν βγει από έναν καλλιτέχνη που έχει αυτή τη στάση απέναντι στα πράγματα. Δηλαδή, αν βγει ο Αγγελάκας και κάνει έναν πολιτικοποιημένο δίσκο, δε θα με ξαφνιάσει ίσα- ίσα, γιατί αυτός πάντα μέσα από τα τραγούδια του έχει έναν κοινωνικό προσανατολισμό. Φαινόταν ότι αυτός ο άνθρωπος ζει μέσα στην κοινωνία, δραστηριοποιείται μέσα σ’ αυτήν και δεν τον ενδιαφέρει μόνο ο έρωτας αλλά και άλλα πράγματα που έχει ο άνθρωπος στη ζωή του. Αν όμως ξαφνικά, από καλλιτέχνες, που όλα αυτά τα χρόνια συντήρησαν αυτό το σύστημα, εκατό τοις εκατό, έφτιαξαν τις καριέρες τους μέσα σ’ αυτό το σύστημα και με αυτό το σύστημα και πολλές φορές χρησιμοποιώντας το με δόλο, ξαφνικά, βγαίνουν και βρίζουν το σύστημα που αυτοί ουσιαστικά έχουν στηρίξει. Έ, αυτό είναι αισχρός λαϊκισμός, απλώς καπηλεία. Και αυτό το βλέπω πάρα πολύ συχνά, δηλαδή, βλέπω ανθρώπους που ήταν φιλικότατα προσκείμενοι προς το ΠΑΣΟΚ, για παράδειγμα, και το ΠΑΣΟΚ τους έδωσε κονδύλια κλπ. Και βλέπω ξαφνικά τώρα να βγαίνουν και να το βρίζουν. Μα, πως φτύνεις, δαγκώνεις το χέρι που σε βοήθησε;
Πρέπει να έχεις και μια αξιοπρέπεια. Εγώ δε θα το έκανα ποτέ. Εμένα με έχουν βοηθήσει άνθρωποι που δεν ήταν και οι καλύτεροι του κόσμου. Αλλά όμως, επειδή με βοήθησαν τους σέβομαι. Αφού απ’ αυτούς δέχτηκα μια βοήθεια. Τους σέβομαι. Θέλω να πω ότι, πολλές φορές διαφωνούμε με κάποιον και αυτή νομίζω είναι μια νοοτροπία που την έχουμε. Για παράδειγμα,  εγώ είχα μια σχέση με έναν άντρα. Αυτόν τον άνθρωπο τον αγαπούσα κι έζησα μαζί του ένα κομμάτι της ζωής μου. Όταν αυτός ο άντρας φύγει, ε, δε μπορώ να τον βρίζω. Ήταν κομμάτι της ζωής μου. Πρέπει να σεβαστώ το ότι ήταν επιλογή μου. Βλέπεις ξαφνικά ότι τόσα χρόνια ό, τι είχαν να πάρουν το πήραν, που αυτό βέβαια είναι αισχρό, δεν έχει να κάνει, πήραν ότι είχαν να πάρουν έφτιαξαν ένα ολόκληρο σάπιο κατασκεύασμα, ζήσανε μέσα σε αυτό και τώρα λένε ότι ξέρεις κάτι, το παίζουν όλοι αριστεροί. Ε, δεν είσαι ρε φίλε αριστερός. Πως να το κάνουμε; Δεν είσαι. Και μην το λες. Κάτσε εκεί που είσαι. Δεν έχω πρόβλημα. Μην πας ξαφνικά να εκμεταλλευτείς τη ροπή που έχει ο κόσμος τώρα που καταρρέει, δηλαδή ότι σώσουμε κι ότι αρπάξουμε; Αυτό με ενοχλεί. Γι’ αυτό είπα για την πολιτικοποίηση.

 
Ως πολίτης πως αισθάνεσαι;
Ν.Μ.: Πολύ άσχημα. Αλλά δεν αισθάνομαι τώρα πολύ άσχημα. Αισθάνομαι χρόνια πολύ άσχημα. Από τότε που άρχισα να υπάρχω μέσα στον κόσμο, ουσιαστικά να καταλαβαίνω κάποια πράγματα. Αισθανόμουν ότι κάτι δε γίνεται σωστά. Ότι κάτι γίνεται λάθος, κάτι δε μου πάει. Η φιλοσοφία, η νοοτροπία, αυτός ο μικροαστισμός. Το να βρεις μια δουλίτσα να βολευτείς κι άσε τον κόσμο να καίγεται. Άσε μωρέ τον κόσμο να καίγεται. Κάτσε εσύ εδώ πέρα να έχεις. Πάντα δε μου ταίριαζε αυτό και δεν έχει αλλάξει κάτι. Αυτή η νοοτροπία μας οδήγησε εδώ. Δεν ήρθε ξαφνικά ένας εξωγήινος και ισοπέδωσε τη γη. Αυτή η νοοτροπία το προκάλεσε αυτό.

Και αυτό συντήρησε και αυτό το σύστημα 35 χρόνια...
Ν.Μ.: Και ειδικά όταν ξέρεις... Αυτοί οι άνθρωποι που τους βλέπεις τώρα και κάνουν τους προφήτες, τους άγιους και τους ηγέτες σε πιάνει τρέλα και λες, καλά ρε παιδί μου, με περνάς για τόσο μαλάκα; Αυτό είναι που μου τη δίνει. Πήγα να δω προγράμματα, και επειδή είμαι σε αυτή τη δουλειά, ξέρω και ένα - δυο παρασκήνια παραπάνω σχετικά με κάποια πράγματα, γιατί καταλαβαίνω πια σιγά- σιγά. Κι έβλεπες ας πούμε, και γινόντουσαν διατάγματα πολιτικά. Και λες, τώρα με κοροϊδεύεις; Εσύ; Που έχεις φάει και τι δεν έχεις φάει; Κάτσε ήσυχα. Κάνε τη δουλίτσα, αυτό που έκανες πάντα. Κάνε αυτό. Λίγη τσίπα! Είναι θέμα αξιοπρέπειας. Αλλά ξεχνάμε πολύ εμείς σαν λαός. Δε θα με ξαφνιάσει να γίνουν εκλογές και να βγουν τα ίδια πρόσωπα. Δε θα εντυπωσιαστώ καθόλου. Να σου πω αυτό περιμένω, να συμβεί.

Η ορχήστρα θα είναι η ίδια;
Ν.Μ.: Η ορχήστρα θα είναι η ίδια. Είμαστε οικογένεια. Πολύ περισσότερο βλέπω αυτούς παρά μια σχέση μου, ή την οικογένεια μου. Φτιάξαμε μια ομάδα. Με αυτούς ζω και δε μπορώ να τους αλλάξω. Αισθάνομαι καλά. Επειδή όπως σου είπα είμαι πιστή, δε βαριέμαι. Δε θέλω να το αλλάξω, εμείς θα αλλάξουμε. Ο ήχος μας πια έχει αλλάξει πάρα πολύ, παίζουμε αλλιώς. Το ψάξαμε όμως μεταξύ μας. Είναι σαν τις σχέσεις, σαν τα ζευγάρια. Μπορεί να είναι χρόνια μαζί αλλά ανανεώνονται.

 


Φωτογραφίες
Πάτρα Μαγνήσαλη

 

 

 

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εμένα δε με νοιάζει να μην έχω τίποτα, ίσα - ίσα μάλιστα, γιατί αλλιώς θα ντρεπόμουνα κιόλας.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

27/4/1932 Γεννήθηκε στην Αθήνα ο σκηνοθέτης Θεόδωρος Αγγελόπουλος.
27/4/1975 Πέθανε ο ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης (Τρελάκιας)
27/4/2008 Έφυγε από τη ζωή ο Κύπριος μουσικοσυνθέτης Μάριος Τόκας

ΤΥΧΑΙΑ TAGS