115 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.11.2018
Ορφέας | Main Feed

Συνεντεύξεις

Καλή Βανδώρου

Όλοι όσοι έχουν fb και έχουν ανάμεσα στους φίλους τους τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, λίγες μέρες πριν βρέθηκαν μπροστά σε μια ευχάριστη έκπληξη. Ποια είναι αυτή; Οι τέσσερις γιοι των τεσσάρων μεγαλύτερων τραγουδιστών της Ελλάδας - πάντα κατά τη γνώμη της υπογράφουσας - (των Μπιθικώτση, Διονυσίου, Κόκοτα και Πάριου) αποφάσισαν να κάνουν μια πρωτοφανή για τα σημερινά δεδομένα παγκόσμια περιοδεία, η οποία θα περιλαμβάνει τραγούδια που ερμήνευσαν πρώτοι οι γονείς τους πολλά χρόνια πριν και που ακόμα τραγουδάει όλος ο κόσμος. Έτσι, λοιπόν, δόθηκε η αφορμή για να γίνει η συνέντευξη με έναν από τους συμμετέχοντες, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Έναν καλλιτέχνη που διατηρεί χαμηλό προφίλ, ενώ παράλληλα μέσα από τη φυσική ευγένεια που διαθέτει κάνει εκείνους που συζητούν μαζί του να αισθάνονται μια τεράστια άνεση που κανονικά την έχουν άνθρωποι που γνωρίζονται χρόνια. Για αυτούς τους λόγους και για άλλους τόσους, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης αξίζει μεγάλης αποδοχής από όλους όσοι αγαπούν πραγματικά το τραγούδι. Γιατί, όπως τονίζει κι εκείνος «Το τραγούδι είναι αγάπη». Να σημειωθεί ότι η συνέντευξη αυτή πραγματοποιήθηκε στην οικία του αείμνηστου Γρηγόρη Μπιθικώτση...

Δε χρειάζεται να ρωτήσω πώς σου μπήκε το «μικρόβιο» του τραγουδιού… Σε ρωτάω αν αυτό ήταν μονόδρομος για σένα…
Ήταν καθαρά επιλογή αγάπης. Όταν πρωτοξεκίνησα, δεν ήξερα καν ότι τραγουδάω. Σπούδαζα μουσική από μικρός, δηλαδή πιάνο, ανωτέρα θεωρητικά, αρμονία κτλ, αλλά πάντα κάτι μου έλειπε. Ήθελα να ασχοληθώ με το κομμάτι της σύνθεσης, αφού αυτό με είχε αγγίξει στην αρχή, ήταν η πρωταρχική μου ιδέα. Κάποια στιγμή, λοιπόν, που ήμουν γύρω στα 22, πήγα σε ένα πάρτι, όπου άκουγαν Μπιθικώτση. Σταμάτησε σε κάποια στιγμή η μουσική και πήραν τη σκυτάλη δυο παιδιά που έπαιζαν κιθάρα και πιάνο. Μου λένε «δε λες κανένα τραγούδι;». Είπα, λοιπόν, ένα κομμάτι και ενθουσιάστηκαν, αλλά εγώ δεν έδωσα περαιτέρω βάση. Βέβαια, κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάτι έμεινε. Αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με το τραγούδι. Από κει και πέρα, όποτε μαζευόμασταν με την παρέα, άρχισε να γίνεται «κατεστημένο» ότι θα τραγουδήσω κι εγώ το έκανα. Κάποια στιγμή ήρθε ένας από την παρέα εδώ στο σπίτι και ήταν κι ο πατέρας μου μπροστά. Γυρίζει και λέει ο φίλος μου στον πατέρα μου «Κύριε Γρηγόρη, προχθές στο πάρτι μας τραγούδησε ο γιος σας υπέροχα». Μένει έκπληκτος ο πατέρας μου και μου λέει «Τραγουδάς;» και απαντάω «Και βέβαια όχι!». Ο πατέρας μου ήταν πάρα πολύ αυστηρός στη δουλειά του και ειδικά με το θέμα του τραγουδιού, επειδή το αγαπούσε πάρα πολύ και ήθελε να ακούει ανθρώπους που το αξίζουν πραγματικά, άσχετα αν είναι γιος του, αδελφή του ή και μάνα του ακόμα, ήταν κάθετος. Μου λέει «Εφόσον άνοιξες το στόμα σου και τραγούδησες εκεί, θα ανοίξεις το στόμα σου και θα τραγουδήσεις κι εδώ για να σε ακούσω για να σου πω εγώ μόνο αν κάνεις, γιατί αν δεν κάνεις, είναι ντροπή». Αυτή τη συζήτηση μου την έκανε δυο χρόνια συνεχόμενα. Όπως καταλαβαίνεις, εγώ ήμουν ένα παιδί που μέσα από τον πατέρα μου είχαν περάσει πολύ καλοί Έλληνες τραγουδιστές, οι οποίοι έτρεμαν μόνο και μόνο που του έσφιγγαν το χέρι. Και λέω «εγώ τι να του πω;». αισθανόμουν ένα «δέος» και μια εφηβική ντροπή. Αφού τον παίδευα, λοιπόν, για δύο χρόνια, μια μέρα γυρίζω στο σπίτι στο Μαρούσι κι εκείνος καθόταν με το μπουζούκι στο χέρι και μου λέει «άμα δεν τραγουδήσεις και τώρα, θα φύγω». Κι έτσι του είπα το «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα». Του είπα κουπλέ και ρεφραίν, όχι ολόκληρο το τραγούδι. Σταματάει το μπουζούκι και μου λέει «Είσαι τραγουδιστής».

Προσπαθώ να φανταστώ το πώς αισθάνθηκες! Μετά τι έγινε;
Από τότε, από το 1996 ως τα μέσα του 1997 ξεκινήσαμε μαθήματα οι δυο μας επί τέσσερις ώρες κάθε μέρα, κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο. Περάσαμε από τα ρεμπέτικα του Μάρκου μέχρι τον Τσιτσάνη, τον Χιώτη, τον Ξαρχάκο, τον Σπανό, τον Μούτση, τον Χατζιδάκι και φτάσαμε στον Θεοδωράκη. Οι δυο μας, μαζί με το μπουζούκι, περάσαμε με πρόβες και αναπνοές το  «Άξιον εστί». Είναι μια περίοδος της ζωής μου που δεν ξεχνάω. Μερικές φορές με ρωτάνε αν αισθάνομαι βάρος που είμαι γιος του Μπιθικώτση. Εγώ δεν το έχω εκλάβει ποτέ ως βάρος. Εδώ στην Ελλάδα έχουν το κακό και συγκρίνουν τον γιο με τον πατέρα. Αυτό είναι και άδικο, αλλά και ανούσιο αν το καλοσκεφτείς. Δηλαδή, δεν μπορείς να συγκρίνεις έναν άνθρωπο που αγαπάει τη μουσική και που τραγουδάει με έναν άνθρωπο ο οποίος έχει κάνει μια καριέρα πενήντα χρόνων και που έχει συνδέσει το όνομά του με τα πιο χρυσά γράμματα της ελληνικής δισκογραφίας. Είναι και άδικο και κουτό.

Εσείς έχετε και το ίδιο ακριβώς όνομα κι αυτό είναι το ζόρι.
Ναι, έχουμε ακριβώς το ίδιο όνομα κι αυτό ήταν δική του επιλογή. Όταν ρωτήθηκε γιατί έβγαλε τον γιο του Γρηγόρη, είπε για να υπάρχει ένας Γρηγόρης στο σπίτι όταν φύγω από τη ζωή.

Ναι, αλλά αυτό δεν λειτούργησε ανασταλτικά για τη δική σου την καριέρα; Ότι λέγεσαι δηλαδή Γρηγόρης Μπιθικώτσης;

Μπορείς να το δεις κι έτσι, αλλά εγώ δεν το βλέπω έτσι. Κουβαλώντας το όνομα «Μπιθικώτσης» αισθάνομαι μια υπερηφάνεια, μια λεβεντιά γι’ αυτό. Σέβομαι όλα αυτά  που έχει δώσει ο πατέρας μου στην Ελλάδα έχοντας μεγαλώσει όλους αυτούς τους Έλληνες με τα τραγούδια του. Είναι σημαντικό να δεις τι αγάπη εισπράττω αντί εκείνου από τον κόσμο ακόμα και τώρα. Βέβαια, υπάρχουν ορισμένοι καχύποπτοι και πάντα θα υπάρχουν κάποιοι, οι οποίοι θα ασχολούνται με τις συγκρίσεις, αλλά εγώ δεν ασχολούμαι καθόλου με αυτά τα πράγματα, γιατί θεωρώ ότι ερμηνευτικά ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης είναι ό,τι πιο επιστημονικό βγήκε ερμηνευτικά στην Ελλάδα και που πρόκειται να βγει. Τον έχω μελετήσει, τον έχω σπουδάσει ερμηνευτικά και θεωρώ ότι οι δυνατότητές του ξεπερνούσαν τα όρια της φαντασίας. Είναι, λοιπόν, άσκοπη η οποιαδήποτε σύγκριση μαζί του. Το ίδιο ισχύει και για τον Χάρη Βαρθακούρη, τον Στέλιο Διονυσίου και τον Δημήτρη Κόκοτα. Όλα αυτά τα ονόματα έχουν έναν βασικό παράγοντα, ο οποίος είναι το ταλέντο. Στο κάτω – κάτω η ιστορία ακόμα γράφεται. Εδώ είμαστε όλοι. Για να μιλήσω για τον εαυτό μου, με ενδιαφέρει να κάνω πράγματα που με γεμίζουν μέσω της μουσικής. Θεωρώ ότι χωρίς τη μουσική και το τραγούδι δε θα είχα ζωή. Είναι δύσκολη η εποχή για να κάνεις επιλογές, να βρεις τραγούδια που θα σου ταιριάζουν απόλυτα, αλλά ο χρόνος τελικά θα δείξει τι μπορεί να αφήσει πίσω του ο καθένας.

Κι εσύ τον γιο σου Γρηγόρη τον έβγαλες… Φαντάζεσαι να θελήσει να γίνει κι αυτός τραγουδιστής;
Κατ’ αρχάς, τον γιο μου δε θα μπορούσα να μην τον βγάλω Γρηγόρη, γιατί αυτό είναι το όνομα του πατέρα μου, άσχετα από το ότι είναι και το δικό μου. Να σου πω ότι, δεν ξέρεις πόσο συγκινημένος είμαι με την όλη υπόθεση του γιου μου. Ο πατέρας μου έφυγε τον Απρίλιο του 2005, αλλά από τότε δεν έχει περάσει μια μέρα που να μη μου ‘χει λείψει και να μην τον αναζητώ. Μου λείπει ουσιαστικά, γιατί κάναμε παρέα, ήμασταν πάνω από όλα φίλοι. Ήξερα τα πιο βαθιά του μυστικά και ήξερε τα πιο βαθιά μου μυστικά. Και από το σπίτι να έλειπα, έβρισκε πάντα μια πρόφαση στις τέσσερις το πρωί να με πάρει ένα τηλέφωνο για να με ρωτήσει κάτι, με αποτέλεσμα να μιλάμε μέχρι τις 6.30 το πρωί. Δεν ξέρεις, λοιπόν, πόσο χάρηκα που κάποια στιγμή παντρεύτηκα την Εύα και είχα την τύχη να μου φέρει στον κόσμο γιο, στον οποίο έδωσα το όνομα του πατέρα μου. Όταν συνειδητοποίησα πλέον ότι έχω κάνει γιο Γρηγόρη και πήγα στο σπίτι, ήμουν τόσο συγκινημένος που θυμάμαι τον εαυτό μου να λέει «Ζωή γιατί είσαι τόσο άδικη και δεν μπορούσες να περιμένεις τρία – τέσσερα χρόνια να τον δει ο πατέρας μου;». Θα άναβε πυροτεχνήματα στο Σύνταγμα! Το παιδάκι αυτή τη στιγμή τραγουδάει το «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα» όλο απέξω και μάλιστα, όταν πας να του πεις και τίποτα, δε δέχεται και διορθώσεις… Νομίζω ότι μεγαλώνοντας θα καταλάβει πλήρως και την ιστορία του ονόματος που κουβαλάει. Είμαι σίγουρος ότι κι αυτός θα είναι περήφανος για τον παππού του και εύχομαι να με βοηθήσει χρονικά η δουλειά αυτή ώστε να μπορέσει να είναι περήφανος και για τον πατέρα του. Είναι συγκινητικό όπως και να το δεις ότι έχει γεννηθεί τρίτος Γρηγόρης Μπιθικώτσης. Γερό να ‘ναι το παιδάκι, υγεία και τύχη να ‘χει και να κάνει ό,τι θέλει.

Πες μου κάτι χαρακτηριστικό που θυμάσαι από τα παιδικά σου χρόνια. Π.χ. μια συνάντηση που σου έχει μείνει αξέχαστη.
Θυμάμαι που ήμουν πιτσιρικάς γύρω στα πέντε και μέναμε στη Γλυφάδα, γιατί τραγουδούσε εκεί ο πατέρας μου και ήθελε να είναι κοντά στη δουλειά. Στη διπλανή πόρτα ακριβώς ήταν το διαμέρισμα του Τσιτσάνη. Κάθε μέρα έπαιζε μπουζούκι και ήμασταν όλοι μαζί. Επίσης, δεν μπορώ να ξεχάσω τον Γιώργο Ζαμπέτα, όπως και τον Μίκη Θεοδωράκη. Αυτές είναι αναμνήσεις που δε φεύγουν από το μυαλό. Ξέρεις ποια είναι η γνώμη μου τελικά για όλους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους που γνώρισα μέσω της επαφής τους με τον πατέρα μου; Θεωρώ ότι τελικά αυτό που λείπει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα είναι πραγματικά μεγάλοι άνθρωποι. Πρέπει να καταλάβει όλος ο κόσμος ότι, οι πραγματικά σπουδαίοι άνθρωποι δε χρειάζεται να δείχνονται. Ήταν όλοι τους χαμηλών τόνων. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να μπει βαθιά μέσα στο μυαλό μας και τη συνείδησή μας. Ένας σπουδαίος άνθρωπος που ξέρει ποιος είναι, είναι πιο απλός από τον πιο απλό άνθρωπο, είναι πιο ταπεινός και δε χρειάζεται να επιδεικνύεται και να κάνει show off.  

Είσαι πλέον ένας καλλιτέχνης που έχετε μεγάλη εμπειρία στον χώρο. Πες μου έναν καλό κι έναν κακό λόγο του να γίνει κάποιος τραγουδιστής.
Μπορώ να σου πω κάτι άλλο. Μπορώ να σου πω έναν καλό λόγο για να μη γίνει κάποιος τραγουδιστής κι έναν κακό λόγο για να μη γίνει κάποιος τραγουδιστής! Για να σοβαρευτούμε θα σου πω κάτι άλλο. Το τραγούδι για μένα είναι αγάπη κι αυτό που πιστεύω - γιατί βλέπω ότι μαθαίνουν στα παιδιά να τραγουδούν, άρα υπάρχει εξέλιξη από γενιά σε γενιά - είναι ότι, αν δεν έχει κάποιος μέσα του τραγουδιστικά το 7,5 – 8, δεν μπορείς να τον πας στο 10. Πιστεύω ότι το τραγούδι ουσιαστικά χρειάζεται είναι το ταλέντο, το οποίο δε μαθαίνεται ούτε διδάσκεται. Είτε το ‘χεις είτε δεν το ‘χεις. Αυτό είναι ξεκάθαρο και είναι κανόνας. Δεν μπορεί κανένας να κάνει κάποιον τραγουδιστή αν δεν έχει ταλέντο. Μπορεί να τον σπουδάσει, όμως, δικηγόρο, γιατρό, αρχιτέκτονα. Η μουσική είναι αγάπη, πάθος, έμπνευση, έκφραση, δημιουργία. Έχει να κάνει με ανώτερα πράγματα. Οι άνθρωποι που νομίζουν ότι μπορούν να γίνουν τραγουδιστές και στην ουσία δεν είναι, κάποια στιγμή θα αισθανθούν άσχημα. Αν, βέβαια, κάποιος έχει το ταλέντο και καταφέρει να μπει στον χώρο, γιατί όπως βλέπεις στην εποχή μας δε φτάνει το ταλέντο, μάλιστα μη σου πω ότι δεν είναι και το πρωταρχικό κριτήριο σε μερικούς πλέον η καλή φωνή. Είναι θέμα πλέον ενός γενικευμένου πακέτου, το οποίο το θεωρώ τραγικό λάθος. Πιστεύω ότι κάποιος ο οποίος λέγεται τραγουδιστής, το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει σωστά, είναι να τραγουδάει. Βέβαια, επειδή έχουμε χάσει λίγο την μπάλα και αυτό το έχουμε βάλει σε δεύτερη μοίρα πια, υπάρχουν πολλές καταστάσεις. Εγώ είμαι λίγο πιο αυστηρός, όχι με κακία, όμως, αλλά με στεναχώρια. Βλέπω ανθρώπους που αξίζουν σε αυτόν τον χώρο να είναι απέξω και ανθρώπους που δεν αξίζουν να είναι μέσα. Κι αυτό μουσικά και σαν άνθρωπο με στεναχωρεί. Αν, λοιπόν, έχεις το ταλέντο και την τύχη για να προχωρήσεις σε αυτόν τον χώρο που λέγεται ελληνικό τραγούδι, μετά τα οφέλη και τα καλά που εισπράττεις είναι τεράστια, γιατί ουσιαστικά αυτό που εμπνέει και κάνει τον τραγουδιστή να δημιουργεί συνεχώς καινούριες δουλειές, είναι η αγάπη του κόσμου, όπως σου είπα και πριν. Γεμίζει η ψυχή σου, η καρδιά σου, οι μπαταρίες σου κι έχεις δύναμη να αντέξεις δυσκολίες και καταστάσεις που έχει η καθημερινότητα της ζωής. Είναι ακατανίκητο συναίσθημα η αγάπη του κόσμου, ειδικά όταν ο κόσμος καταλάβει ότι αυτό που κάνεις είναι αληθινό και μπορέσεις και επικοινωνήσεις μαζί του με αλήθεια. Εκεί μετά η σχέση πάει σε άλλο επίπεδο μεταξύ κοινού και καλλιτέχνη.

Πώς αποφασίσατε στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, μαζί με τους άλλους τρεις συναδέλφους σου (Χάρη Βαρθακούρη, Στέλιο Διονυσίου και Δημήτρη Κόκοτα) να συνεργαστείτε για να πείτε τα τραγούδια των πατεράδων σας;
Να σου πω πώς ξεκίνησε το όλο θέμα. Ένα μεσημέρι που έπινα καφέ με τον Χάρη Βαρθακούρη κάπου στην Κηφισιά, λέγαμε για να κάνουμε κάτι εντελώς διαφορετικό οι δυο μας. Κάποια στιγμή, λοιπόν, πάνω στον καφέ, πετάχτηκε η ιδέα, την εμπλούτισε ο Χάρης και είπαμε τι σπουδαίο που θα ήταν να μπορούσαμε ουσιαστικά να κάναμε ένα αφιέρωμα σχεδόν σε ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει η ελληνική δισκογραφία, μέσω των γιων των τραγουδιστών που τα πρωτοείπαν. Σε πληροφορώ το κάνουμε – αν και δεν ξέρω πόσοι θα το πιστέψουν αυτό – ούτε με κίνητρο τα χρήματα ούτε με κίνητρο την κρίση. Έτσι κι αλλιώς, εγώ εδώ και πάρα πολλά χρόνια απέχω και από τη δισκογραφία και από τη νύχτα. Γι’ αυτό και όλοι γίναμε αμέσως μια ομάδα. Γιατί καταλάβαμε το πόσο σημαντικό είναι τελικά, ειδικά σε αυτές τις εποχές που ανάφερες, τέσσερις άνθρωποι που έχουν κυκλοφορήσει το dna αυτών των θρύλων, να μπορούμε να επισκεφθούμε όλο τον ελληνισμό της διασποράς και να φωνάξουμε «Είμαστε εδώ, αυτά τα κομμάτια μας έχουν μεγαλώσει, είμαστε υπερήφανοι για το έργο που κληρονομήσαμε από τους πατεράδες μας! Εσείς που τα ξέρετε θυμηθείτε τα ξανά, εσείς παιδιά που δεν τα γνωρίζετε ακούστε τα και μάθετε για ποιο λόγο αξίζει τουλάχιστον μουσικά να είμαστε ακόμα εμείς οι Έλληνες υπερήφανοι». Βέβαια, όλο αυτό πήγε ένα βήμα παραπέρα, γιατί έχουμε τη χαρά και την τιμή να μας αγκαλιάσει η κυρία Μαριάννα Βαρδινογιάννη και να συμφωνήσουμε, όταν - πρώτα ο Θεός – τελειώσουμε τις συναυλίες του εξωτερικού, να κάνουμε καλοκαιρινές παραστάσεις στην Ελλάδα, τα έσοδα των οποίων θα πάνε στο σύλλογο «Ελπίδα». Είναι κάτι συμβολικό αυτό που κάνουμε και το κάνουμε με την καρδιά μας.

Η κυρία Βαρδινογιάννη στηρίζει την παγκόσμια περιοδεία;
Όχι, ας μη μπερδευτούμε, δεν έχει καμία χορηγία. Και ο Δημήτρης και ο Στέλιος και ο Χάρης και εγώ έχουμε παρακολουθήσει όλο το έργο που έχει κάνει η κυρία Βαρδινογιάννη τόσα χρόνια για αυτά τα παιδιά και θεωρήσαμε ότι θα ήταν ωραίο να γίνει η πρόταση στην ίδια, ώστε να μπορέσουμε κι εμείς με τη σειρά μας να συνεισφέρουμε σε αυτόν τον σκοπό. Μην ξεχνάς ότι πλέον είμαστε όλοι μπαμπάδες. Κι αυτό είναι σημαντικό, γιατί πλέον νοιώθουμε διαφορετικά τον πόνο που υπάρχει. Αλλάζει όλη σου η ζωή μέσα από το παιδί, αλλάζει ο τρόπος που σκέφτεσαι, αλλάζουν οι προτεραιότητές σου, αλλάζουν οι ευθύνες σου, αλλά πλέον έχεις κάτι που πριν δεν μπορούσες να φανταστείς. Έχεις αυτή την αστείρευτη αγάπη όταν βλέπεις το παιδί σου να σε παίρνει αγκαλιά και να σε φωνάζει «μπαμπά». Κάθε μέρα που ξυπνάω παρακαλώ τον Θεό να με έχει καλά για να μπορέσω να δώσω πράγματα στον Γρηγόρη, αλλά και για να είμαι κοντά του. Έχω την ευθύνη του παιδιού μου, δεν έχω δικαίωμα ούτε να αρρωστήσω. Επειδή, λοιπόν, το είδαμε έτσι συγκινησιακά, πήγαμε μια μέρα στην κυρία Βαρδινογιάννη και της προτείναμε να πάνε τα έσοδα της καλοκαιρινής περιοδείας στο σύλλογο «Ελπίδα».

Στο εξωτερικό θα έχετε μεγάλη ορχήστρα μαζί σας;

Η ορχήστρα θα αποτελείται από έξι μουσικούς και δύο εξαιρετικές τραγουδίστριες που θα μας βοηθούν στα φωνητικά. Παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο το να είναι όλοι οι συνεργάτες στο ίδιο επίπεδο και τα κορίτσια είναι. Πρέπει να σου πω επίσης, ότι, όλες οι εμφανίσεις του εξωτερικού θα ηχογραφούνται, με σκοπό το υλικό αυτό κάποια στιγμή να βγει και σε live cd, ενώ ο σκηνοθέτης Γιώργος Γκάβαλος θα μας ακολουθεί σε κάποιους από τους σταθμούς της περιοδείας προκειμένου να βιντεοσκοπεί για να γίνει και dvd. Πιστεύουμε ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να έρθει κάποια στιγμή στην Ελλάδα ένα τέτοιο υλικό ώστε να δούμε το πώς, ακόμα και σήμερα, αντιδράει ο ελληνισμός με τραγούδια –σταθμούς. Θεωρώ ότι όλο αυτό που κάνουμε είναι μια ευκαιρία και για εμάς τους ίδιους μέσα από την περιοδεία να φωνάξουμε δυνατά «Αυτοί είμαστε εμείς οι Έλληνες». Μπορεί να έχουμε κάνει λάθη, μπορεί να έχουμε φταίξει, μπορεί να έχουμε κάνει κακές επιλογές, αλλά βαθιά μέσα μας είμαστε πάνω απ’ όλα λεβέντες και περήφανοι.

Να κάνω λίγο τον δικηγόρο του διαβόλου και να σου πω ότι, είναι πολλοί που θα πουν πως ο Μπιθικώτσης, ο Κόκοτας, ο Διονυσίου και ο Βαρθακούρης πάνε περιοδεία, άρα κάνουν καριέρα και βγάζουν λεφτά με τα τραγούδια των πατεράδων τους και ότι δεν είναι άξιοι να βγάλουν δικά τους τραγούδια.
Κατ’ αρχάς, ο Δημήτρης, ο Χάρης κι ο Στέλιος έχουν ήδη κάνει μια δική τους καριέρα. Εγώ είμαι πιο αποστασιοποιημένος, ήμουν πάντα πιο δύσκολος στις επιλογές μου και απέχω και συνειδητά όπως σου είπα και πριν από τη δισκογραφία, γιατί πλέον δε βρίσκω και το ερέθισμα για να συμμετάσχω. Από ‘κει και πέρα, καχύποπτοι, κακοί και κακεντρεχείς πάντα θα υπάρχουν. Αυτό που μετράει στη συγκεκριμένη προσπάθεια είναι ότι εμείς οι τέσσερις, ξέρουμε πάρα πολύ καλά πώς αισθανόμαστε και ποια είναι τα κίνητρα. Πιστεύω ότι, αργά ή γρήγορα, ακόμα και οι πιο δύσπιστοι θα νοιώσουν και θα καταλάβουν αυτά που νοιώθουμε εμείς.

Στο κάτω – κάτω, βγαίνει ο κάθε τραγουδιστής και λέει τα τραγούδια του Μπιθικώτση, του Κόκοτα, του Διονυσίου και του Πάριου και δεν τους λέει κανείς κάτι. Όταν, όμως, βγαίνετε και τα λέτε εσείς, τότε αρχίζουν και λένε ότι εκμεταλλεύεστε το όνομά σας.
Είναι συνετό να σου πω ότι αυτή η σύμπραξη δεν έχει γίνει ποτέ. Ποτέ δεν έχει γίνει τέτοιο αφιέρωμα σε τέσσερις τόσο σπουδαίους καλλιτέχνες του ελληνικού τραγουδιού μαζί και μάλιστα, από τους ανθρώπους που έχουν κληρονομήσει το dna τους, το σπέρμα τους. Είναι πάρα πολύ συγκινητική κατάσταση και αντιμετωπίζεται από όλους με πολύ σεβασμό και αγάπη κι αυτό είναι το σημαντικότερο από όλα. Τώρα αν είναι να πουν, ας πουν. Έτσι κι αλλιώς θα πουν!

Δώσε μου κάποια στοιχεία από το πρόγραμμα αυτό. Π.χ. πότε ξεκινάτε και από πού, πότε θα είστε στην Ελλάδα κλπ.
Αν όλα πάνε καλά, ξεκινάμε στις 8 Δεκεμβρίου στο  Έντμποντον της Αγγλίας. Από κει και πέρα, θα επισκεφθούμε τη Γερμανία μέχρι τις 22 Δεκεμβρίου, όπου θα φύγουμε μετά για να είμαστε μέχρι και τον νέο χρόνο στην Κύπρο. Μετά Σουηδία, Ολλανδία, ένα τουρ στα Βαλκάνια, κάποια στιγμή ενδιάμεσα την Αφρική και την άνοιξη θα πάμε Αμερική, Καναδά και μετά Αυστραλία. Το πλάνο είναι να γυρίσουμε Ελλάδα τον Μάιο, ώστε να ξεκινήσουμε μετά όλο αυτό το πρόγραμμα από την Ξάνθη μέχρι την Κρήτη. Υπάρχει κι ένα πιο μακρύ πλάνο να πάμε αυτό το σχήμα εφόσον κάνει τον κύκλο του κι εφόσον ουσιαστικά θα έχουμε στις αποσκευές μας μια επιτυχία, να το πάμε σε έναν χώρο στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη για περιορισμένες εμφανίσεις. Βέβαια, δε σταματάμε. Θα πάμε ξανά περιοδεία στο εξωτερικό, γιατί μέσα σε έναν χρόνο δεν μπορείς να επισκεφθείς όλες τις χώρες όπου υπάρχουν Έλληνες. Κι εμείς θέλουμε να παίξουμε όπου υπάρχουν Έλληνες. Επίσης, να σου πω ότι προς το τέλος της παράστασης, θα λέει ο ένας γιος τραγούδια του άλλου πατέρα…

Γιατί πιστεύεις ότι δεν γράφονται καινούρια τραγούδια – σταθμοί όπως γραφόντουσαν τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, όταν δηλαδή ο ελληνικός λαός υπόφερε τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά;
Θα σου πω κάτι άλλο. Κατά τη γνώμη μου ο πόνος εκφράζεται μέσα από το ελληνικό λαϊκό τραγούδι. Κατά πόσο ακούς αυτή τη στιγμή στα ραδιόφωνα ελληνικό λαϊκό τραγούδι;

Όχι, καθόλου.
Αυτή είναι η απάντησή μου.

Ναι, αλλά γιατί; Είστε τόσοι νέοι καλλιτέχνες είτε τραγουδιστές είτε δημιουργοί.
Ξέρεις πόσοι σημαντικοί νέοι δημιουργοί υπάρχουν εκεί έξω και δεν τους δίνεται το βήμα να εκφραστούν, γιατί το κύκλωμα είναι ασφυκτικά κλειστό; Νομίζω ότι αν κάποια στιγμή ανοίξει έστω και μία χαραμάδα και μπορέσει να δεχτεί νέους ανθρώπους, με πραγματική όρεξη και αγάπη για τη μουσική που να είναι προβληματισμένοι από αυτά που συμβαίνουν, αυτόματα θα αλλάξει το τοπίο του ελληνικού τραγουδιού. Είναι καλή η διασκέδαση, είναι καλή η πλάκα, δεν κατακρίνω κανέναν, αλλά από εκεί και πέρα, καλό θα ήταν να ανοίξει αυτή η χαραμάδα. Να μπουν άνθρωποι που έχουν όρεξη να πουν κάτι καινούριο και να αφήσουν και κάτι πίσω τους. Στην τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο πατέρας μου που ήταν στον Θανάση Λάλα και το «Βήμα της Κυριακής» το 2004, ρωτήθηκε γιατί πλέον δε γράφονται τραγούδια που θα μείνουν. Είχε απαντήσει λέγοντας ότι μας έχει τελειώσει ο πόνος και πρέπει να κάνουμε μια νέα εισαγωγή πόνου για να έχουμε ερεθίσματα. Τώρα, λοιπόν, που η Ελλάδα πονάει και που όλοι μας αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τι σημαίνει πραγματικά η κρίση, αφού πλέον κανείς μας δεν έχει τα περιθώρια που είχε παλιότερα, νομίζω ότι σιγά σιγά «αναγκαστικά» θα βγουν και πρέπει ήδη να ‘χουν βγει κομμάτια που να εκφράζουν αυτόν τον πόνο και την κοινωνική ανησυχία που υπάρχει. Δεν ξέρω κατά πόσο αυτά τα τραγούδια θα ακουστούν από τα μέσα. Το θέμα δεν είναι να βγουν, το θέμα είναι να ακουστούν.

Ως τραγουδιστής, πού αποδίδεις την ελπίδα σου για το μέλλον του ελληνικού τραγουδιού; Στους δημιουργούς; Στις δισκογραφικές που πλέον δεν υπάρχουν; Στο διαδίκτυο;
Είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση αυτή και δε σου κρύβω ότι την έχω κάνει πολλές φορές και στον εαυτό μου. Θεωρώ ότι αυτό που παρουσιάζουμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα, γενικότερα σαν μουσική σκηνή, είναι πολύ κατώτερο από αυτό που μπορούμε να παρουσιάσουμε. Βλέπεις παραγωγές του εξωτερικού και λες «γιατί εμείς να είμαστε έτσι;». Πέρα από τα οικονομικά κριτήρια, είναι θέμα συλλογικής προσπάθειας το να ανεβάσουμε γενικότερα λίγο τον πήχη. Όσον αφορά το μέλλον, νομίζω ότι το τραγούδι και η μουσική, χρειάζονται ένα πράγμα μόνο. Πραγματικό βήμα και λόγο στους ανθρώπους που λειτουργούν με ένα και μόνο κριτήριο. Την αγάπη τους για τη μουσική και που θέλουν μέσα από αυτήν να εκφραστούν και να πουν αλήθειες για να μπορέσει όλο αυτό να παρουσιαστεί στο κοινό και το λαό. Τώρα, κατά πόσο μπορεί να επιτευχθεί αυτό, είναι ίσως και ρομαντικό.

Περιέγραψέ μου με μια φράση αυτό που πιστεύεις για το μέλλον σου τόσο σε καλλιτεχνικό επίπεδο όσο και σε προσωπικό. Δηλαδή, αν κάνουμε ξανά μια συνέντευξη δέκα χρόνια αργότερα, πώς θα ήθελες να είναι η ζωή σου;

Έχω όνειρα και μου αρέσει να θέτω στόχους, όπως και να σκέφτομαι το αύριο. Όταν το κάνω αυτό, καμιά φορά αγχώνομαι κιόλας. Αυτό που ειλικρινά με ενδιαφέρει πάνω από όλα τα άλλα, είναι να ‘χω υγεία, που είναι το υπέρτατο αγαθό, το οποίο, όμως, ορισμένες φορές το θεωρούμε δεδομένο ενώ δεν είναι. Επίσης, να είναι καλά η οικογένειά μου, να είναι εντάξει ο γιος μου, να μπορώ να είμαι ο ίδιος σε προσωπικό επίπεδο ευτυχισμένος  -γιατί όταν δεν είμαι ευτυχισμένος και γαλήνιος δεν έχω διάθεση να δημιουργήσω – και να μπορέσω σιγά σιγά να κάνω λίγα βηματάκια επιλεγμένα που θα με αγγίζουν και θα εκφράζουν και – γιατί όχι – να τα αγαπήσει κι ο κόσμος.

 

Φωτογραφίες: Καλή Βανδώρου

Δείτε το επίσημο promo video της επερχόμενης περιοδείας των Γρηγόρη Μπιθικώτση - Στέλιου Διονυσίου - Δημήτρη Κόκοτα - Χάρη Βαρθακούρη πατώντας εδώ

 

 


Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
+1 #2 ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛ παπαδακης 28-10-2012 21:51
Ωραία συνέντευξη και ουσιαστική. Μπράβο στο Γρηγόρη και στους υπόλοιπους καλλιτέχνες που τιμούν το όνομα των πατεράδων τους!!
Παράθεση
 
 
+1 #1 ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛ παπαδακης 28-10-2012 21:49
Είναι μια ωραία συνέντευξη που έχει να πει ουσιαστικά πράγματα. Εύγε στους 4 καλλιτέχνες και στο εγχείρημα τους. Η επιτυχία είναι σίγουρη!
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο καλλιτέχνης δεν είναι ο πιο ευαίσθητος άνθρωπος. Η αποστολή του είναι να εκφράζει τη ζωή με αισθητικό τρόπο.
Γιάννης Ζουγανέλης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/11/1985 Πέθανε ο συνθέτης και τραγουδιστής του ρεμπέτικου Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας
19/11/1944 Γεννήθηκε στη Λευκάδα η μέτζο-σοπράνο Αγνή Μπάλτσα
19/11/1959 Γεννήθηκε ο συνθέτης Νίκος Ζούδιαρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS