Τα έχεις πει σε πολλές συνεντεύξεις βέβαια, αλλά θα ήθελα να μου έκανες μια σύντομη αναδρομή στην όλη πορεία σου μέχρι την έκδοση του δίσκου Κορίτσι Για Σπίτι, για χάρη των αναγνωστών του Ορφέα που ίσως δεν σε ξέρουν.
Μ.Μ.: Έγραφα τραγούδια από μικρή, έπαιζα και κιθάρα, κούτσου κούτσου, σιγά σιγά. Κάποια στιγμή το πήρα και πιο σοβαρά και ήθελα να συμμετάσχω στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και έδωσα στον Βασίλη τον Πιερρακέα που είναι κι αυτός απ’ το Λουτράκι, γιατί κι εγώ είμαι από το Λουτράκι, το «Αργεί Να Ξημερώσει» να το ενορχηστρώσει. Έτυχε εκείνη την εποχή να φτιάχνουν με τον Φοίβο (Δεληβοριά) το Έξω (Sony-BMG, 2007) στο σπίτι του Βασίλη που είναι στούντιο και έτσι το άκουσε ο Φοίβος και, παρόλο που στο Φεστιβάλ δεν έγινε τίποτα, του άρεσε πάρα πολύ και σιγά σιγά ξεκίνησαν όλα. Δηλαδή άκουσε κι άλλα τραγούδια, γνωριστήκαμε και μετά μου πρότεινε να εμφανιστώ μαζί του στον Ζυγό και έτσι πήραν όλα τον δρόμο τους.

Τα τραγούδια του δίσκου από ποια εποχή είναι; Είναι φρέσκα ή και παλιότερα;
Μ.Μ.: Είναι λίγο mix. Τα περισσότερα είναι από τη φοιτητική ζωή στην Αθήνα, που ήταν πριν 2 χρόνια και κάτι, και μετά υπάρχουν και πιο καινούργια που φτάνουν μέχρι και εξάμηνο πριν τον δίσκο.

Τον γράψατε στο σπίτι του Βασίλη το οποίο είναι εδώ;
Μ.Μ.: Στο Λουτράκι είναι.

Η διαδικασία της ηχογράφησης πώς ήταν; Και εσύ τι προτιμάς, να ηχογραφείς ή να παίζεις ζωντανά;
Μ.Μ.: Εγώ προτιμώ ζωντανά, δηλαδή μου φαίνεται πολύ μυθικό όλο αυτό. Όσοι θαυμάζουμε από παλιά, αυτό το πράγμα έκαναν. Αλλά το άλλο έχει μια άλλη χάρη, είσαι με τον κολλητό σου που δουλεύετε και μαζί, στο σπίτι χαλαρά, με καφεδάκι, με ποτάκι και απλά γράφεις.

Το να πιάνεις στα χέρια σου το cd σου λέει κάτι για σένα; Το ότι υπάρχει στα δισκοπωλεία;
Μ.Μ.: Πάρα πολύ! Από τη μία είναι πάρα πολύ καλό, νιώθεις πολύ όμορφα, από την άλλη ξέρεις ότι αυτό το πράγμα έχει φύγει από σένα τελείως και ο καθένας το ‘χει κάνει δικό του. Είναι σα να έχεις δώσει κάτι απ’ τον εαυτό σου.

Ο Φοίβος Δεληβοριάς έχει μιλήσει για σένα με πολύ κολακευτικά λόγια, και στο Δίφωνο και αλλού, σε έχει στηρίξει. Η δική του δουλειά πόσο σε έχει επηρεάσει και τι έχει προσφέρει στον δίσκο; Ο ρόλος του ήταν απλώς συμβουλευτικός;
Μ.Μ.: Κατ’ αρχήν, χωρίς αυτόν δεν πιστεύω να έκανα δίσκο. Δηλαδή τα χρωστάω όλα σε αυτόν! Δεν ξέρω αν ή πότε θα πήγαινα μόνη μου με ένα ντέμο μου σε οποιαδήποτε δισκογραφική, δεν ξέρω αν θα το τολμούσα. Όχι από φόβο αλλά είμαι του δόγματος ότι αν είναι να κάνεις κάτι, θα βρεθεί ένας τρόπος να το κάνεις. Θα το άφηνα να δω τη φυσική ροή, χωρίς να πιέσω καταστάσεις. Ο Φοίβος είναι ο λόγος που βγήκε ο δίσκος, ο Φοίβος είναι ο λόγος που είναι έτσι ο δίσκος όπως είναι, η δομή του, γενικά οι συμβουλές του ήταν ανεκτίμητες.

Είχε δηλαδή και συμβουλές για το πώς θα ακούγεται;
Μ.Μ.: Ναι, είχε πολλές ιδέες και κυρίως στις δικές του βασίστηκα εγώ. Δε θα μπορούσα να εμπιστευτώ κάποιον άλλο περισσότερο απ’ αυτόν ποτέ.

Το ότι γράφτηκε και συζητήθηκε ότι εσύ είσαι ο «θηλυκός Δεληβοριάς» πώς σου φαίνεται;
Μ.Μ.: Εντάξει, αυτό έχει λίγο πλάκα επειδή ουσιαστικά με τον Φοίβο είμαστε πολύ φίλοι αλλά από την άλλη είναι λίγο όπως όταν σου λένε: «ίδια η μάνα σου είσαι. Φτου φτου, μη σε ματιάσουμε».

Εκνευριστικό λίγο.
Μ.Μ.: Ναι, ξέρεις. Απ’ την άλλη, το χαίρομαι βέβαια γιατί ακόμα και το να είσαι κλώνος κάποιου που θαυμάζεις τόσο πολύ δεν μπορεί να είναι αρνητικό. Τουλάχιστον για μένα. Κλώνος του δεν είσαι, απλά έτσι γράφτηκε.

Ο Πιερρακέας ουσιαστικά έχει παίξει όλα τα όργανα στον δίσκο έτσι;
Μ.Μ.: Ναι, πάνω κάτω. Μια κιθάρα έπαιξα εγώ σε ένα κομμάτι («Ε, Δεν Ήταν Και Τίποτα») και τέλος. Ο Πιερρακέας ήταν η κόλλα ανάμεσα σε εμένα και τον Φοίβο, δηλαδή χάρη σε αυτόν γνωριστήκαμε.

Η συνεισφορά του στον δίσκο, εκτός του να παίξει και να ενορχηστρώσει, ποια είναι; Έχει προσθέσει πράγματα, riff κλπ.;
Μ.Μ.: Όπως κάθε ενορχηστρωτής. Πιστεύω ότι αυτό που ακούμε σαν Κορίτσι Για Σπίτι είναι κυρίως η άποψη του Βασίλη, δηλαδή είναι η πινελιά του Βασίλη πάνω στις ιδέες τις δικές μου και του Φοίβου. Κάπως έτσι μπορείς να το πεις. Ουσιαστικά, τρεις άνθρωποι φτιάξατε τον δίσκο. Πώς και δεν επιλέξατε να έχετε κι άλλους μουσικούς; Μ.Μ.: Δεν ξέρω... Επειδή τον Βασίλη τον βολεύει να δουλεύει μόνος του, δηλαδή είναι πολύ γρήγορος, τα βρίσκει όλα αμέσως, θα μας έπαιρνε πολύ περισσότερο χρόνο για να γίνει με μπάντα και είχαμε ήδη καθυστερήσει, ήταν λίγο δύσκολο.

Είχατε deadline δηλαδή;
Μ.Μ.: Όχι ακριβώς αλλά να φανταστείς λέγαμε στην αρχή για Σεπτέμβρη, μετά για Νοέμβρη και βγήκε τελικά Δεκέμβρη. Αν είχαμε και μπάντα, θα έβγαινε του χρόνου τον Δεκέμβρη.

Εσύ είχες άποψη για τις ενορχηστρώσεις; Πριν ηχογραφηθούν τα κομμάτια σου, είχες κάτι στο μυαλό σου γι’ αυτά;
Μ.Μ.: Ναι, για τα περισσότερα είχα. Στα περισσότερα συνέπλεε η δική μου άποψη με του Φοίβου και του Βασίλη αλλά, εντάξει, δεν κάνω αυτή τη δουλειά. Η δουλειά μου ήταν να γράψω τραγούδια.

Δεν είναι λίγο κουφό που ένα τραγούδι σαν το «Αργεί Να Ξημερώσει» δεν προκρίθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ενώ έχουμε ακούσει σάχλες και σάχλες από εκεί;
Μ.Μ.: Ακριβώς αυτό. Θα θεωρούσα πολύ λογικό να απορριφθεί το «Αργεί Να Ξημερώσει» όταν θα βγαίνανε άλλα, καλύτερα τραγούδια, έστω ένα-δύο. Αλλά αυτό αντικειμενικά δεν μπορείς να το πεις. Δηλαδή, αν ήμουν εγώ κριτής, μπορεί να είχα βγάλει το πιο άκυρο τραγούδι επειδή μου άρεσε εμένα και μου θύμιζε κάτι. Οπότε οποιοσδήποτε θεσμός τέτοιος, δεν μπορεί αντικειμενικά να λειτουργήσει γιατί δεν υπάρχει αντικειμενικότητα, για μουσική μιλάμε. Αλλά τελείως προσωπική μου άποψη είναι ότι είναι ένα έντεχνο πανηγύρι όλο αυτό, δυστυχώς.

Δε θα συμβούλευες δηλαδή κάποιον που είναι σε ανάλογη θέση με αυτή που ήσουν εσύ, του ψαξίματος, να συμμετέχει...
Μ.Μ.: Θα τον συμβούλευα να το ψάξει, γιατί ποτέ δεν ξέρεις, αλλά χωρίς πολλές ελπίδες. Εγώ ακόμα κλαίω τα 50 ευρώ της συμμετοχής.

Για να γράψεις τα τραγούδια σου από πού ξεκινάς, από το στίχο ή τη μουσική;
Μ.Μ.: Νομίζω από το στίχο αλλά μπορεί να μου κολλήσει και μια μελωδία και πάνω εκεί να μου κολλήσει ένας στίχος, δεν ξέρω...

Δεν έχεις κάποιον στάνταρ τρόπο...
Μ.Μ.: Όχι, δεν είναι διαδικασία που την κάνω ηθελημένα, γίνεται απλά.

Βαραίνει για σένα πιο πολύ ο στίχος;
Μ.Μ.: Προς το παρόν ναι. Μπορώ να σου πω ότι έχω γράψει τώρα 10 τραγούδια που μπορεί κάποιος να τα ακούσει και να πει ότι είναι καλά αλλά εμένα δεν με καλύπτει ο στίχος. Γι’ αυτό δε βιάζομαι, είναι να σου έρθει κι εκείνη την ώρα πάντα ενθουσιάζεσαι. Προσπαθώ τώρα να αποκτήσω την ίδια σχέση και με τη μουσική αλλά δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω.

Η Monika που είναι και πολύ hot αυτό τον καιρό;
Μ.Μ.: Κοίταξε, εγώ ποτέ δεν πίστεψα στο αγγλόφωνο ελληνικό τραγούδι αλλά η Monika μου αρέσει, δεν μπορώ να πω ότι δε μπορώ να την ακούσω.

Είναι δικαιολογημένος ο θόρυβος γύρω από το όνομά της;
Μ.Μ.: Δεν ξέρω αν μπορώ να το πω εγώ αυτό. Αν η Fiona Apple ήταν Ελληνίδα, τι θα γινόταν; Κάπως έτσι...

Ο συνάδελφός σου, ο Δημήτρης Αρναούτης, με τον οποίο κάναμε μια συνέντευξη τις προάλλες, είχε τη γνώμη ότι είναι πολλοί οι νέοι τραγουδοποιοί, ότι δεν χρειάζονται τόσοι. Συμφωνείς ότι μέσα στην πληθώρα των ονομάτων, υπάρχουν και πολλοί που ίσως δεν άξιζαν να βγουν προς τα έξω;
Μ.Μ.: Αυτό πάντα συμβαίνει, δεν θα το κρίνω εγώ αλλά όποιος έχει κάτι να δώσει και κρίνει ο ίδιος πως έχει κάτι να δώσει, δεν θα του πω εγώ: «είμαστε πολλοί, φύγε». Το ίδιο θα μου πει κι εμένα κάποιος και μπορεί να έχει και δίκιο.

Άρα όλοι χωράνε.
Μ.Μ.: Δε θα κρίνουμε εμείς.

Εσύ έχεις κάποιο καλλιτεχνικό όραμα, εντός ή εκτός εισαγωγικών; Π.χ. στη δεκαετία του ’60, οι Beatles κυνηγούσαν το τέλειο ποπ τραγούδι. Εσύ έχεις στο μυαλό σου κάτι που κυνηγάς να πετύχεις στη μουσική;
Μ.Μ.: Είναι μία ιδέα για ένα τραγούδι που έχω που προσπαθώ να την υλοποιήσω αλλά επειδή δεν είναι όπως όλα τα άλλα που όταν αισθάνομαι κάπως μου βγαίνει και τα γράφω μπαμ μπαμ, αυτό με παιδεύει πάρα πολύ. Αλλά έχω την ιδέα, θέλω να το γράψω και δεν μπορώ. Θέλω αυτό να κάνω.

Θα ήθελες να μου πεις τι τραγούδι είναι;
Μ.Μ.: Είναι όπως το παιχνίδι «Μια νύχτα στο Παλέρμο». Μοιράζεις χαρτάκια και είναι ένας μαφιόζος, ένας ρουφιάνος και οι άλλοι θύματα. Είναι με συζήτηση και ψάχνεις να βρεις ποιος είναι ο δολοφόνος. Υποτίθεται ότι έχω σκοτωθεί εγώ στο πρώτο κουπλέ και μετά μιλάνε ένας ένας. Μου έρχεται, μου φεύγει και προσπαθώ να το γράψω. Πάει περίπου ένας χρόνος και δεν το έχω γράψει.

Θα το καταφέρεις, δεν υπάρχει περίπτωση. Είσαι και φοιτήτρια της Νομικής έτσι; Απ’ όσα έχεις πει σε συνεντεύξεις σου, δε φαίνεται να θέλεις να πας προς τα εκεί.
Μ.Μ.: Από τη μία είμαι τυχερή. Ο βιβλιοθηκάριος της Νομικής μας είχε κάνει ένα σχεδιάγραμμα όταν είμασταν στο πρώτο έτος. Ήταν ένα σπιτάκι, η Νομική, ένα ανθρωπάκι που μπαίνει και βγαίνει ανάποδα, με το κεφάλι κάτω. Αυτό δεν μου έχει φύγει απ’ το μυαλό και κάπως την ψιλογλίτωσα, κατά μία έννοια. Προσπαθώ πάντως να τελειώσω.

Α, θες να την τελειώσεις, δεν θα την παρατήσεις.
Μ.Μ.: Όχι. Δε θέλω να το κάνω επάγγελμα, προς Θεού, δεν θέλω να γίνω δικηγόρος, απλά να πάρω το χαρτί.

Οπότε θέλεις να ασχοληθείς με τη μουσική, σαν βιοπορισμό.
Μ.Μ.: Είναι το καλύτερο για καθέναν να κάνει αυτό που του αρέσει να κάνει.

Πόσο εύκολο όμως είναι στην Ελλάδα αυτό;
Μ.Μ.: Καθόλου, δυστυχώς. Βέβαια τίποτα πια δεν είναι εύκολο σε κανέναν κλάδο.

Δεν έχεις μετακομίσει στην Αθήνα, μένεις στο Λουτράκι. Δεν είναι δύσκολο τη στιγμή που τα ενδιαφέροντά σου είναι εδώ;
Μ.Μ.: Τα επαγγελματικά ενδιαφέροντα είναι μεν εδώ αλλά στο Λουτράκι ξέρεις ότι θα έχεις την παραλία στα πέντε μέτρα, ως τραγουδοποιός και όχι ως επαγγελματίας σε ηρεμεί και λειτουργείς αλλιώς. Είναι μια τελείως διαφορετική φάση. Ήμουν 4 χρόνια στην Αθήνα και μου αρέσει τώρα αυτή η αλλαγή. Δε νομίζω ότι χάνω και κάτι γιατί σε 50 λεπτά είμαι εδώ.

Ο δίσκος σου κυκλοφόρησε εν μέσω ταραχών και το εξώφυλλο έμοιαζε τραγικά επίκαιρο (γέλια)
Μ.Μ.: Αν ήξερα για τα επεισόδια από πριν, θα είχα πάρει μολότωφ αντί για δυναμίτη.

Πώς τα είδες εσύ τα επεισόδια αυτά και τι ένιωσες;
Μ.Μ.: Ένιωσα μια κρυφή χαρά, να σου πω την αλήθεια. Επιτέλους γίνεται κάτι, οτιδήποτε, μα κακό μα καλό, γίνεται κάτι. Δεν είναι ότι είμαι υπέρ της βίας αλλά, προς Θεού, όχι και υπέρ της καταπίεσης. Δηλαδή φτάνει, φτάνει!

Βία όλοι μας δεν ασκούμε ούτως ή άλλως, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, στους γύρω μας;
Μ.Μ.: Ναι, απλά είναι η φυσική βία που σοκάρει πολλούς. Εγώ για πρώτη φορά εκείνες της μέρες ήμουν κάθε μέρα στο pc, διάβαζα τα μπλογκς, έβλεπα βιντάκια στο Youtube, τηλεόραση με τίποτα. Μου κίνησε πάρα πολύ το ενδιαφέρον, μέχρι που σκεφτόμουν πια να πάω σε πορεία.

Δεν έχεις πάει ποτέ;
Μ.Μ.: Δεν έχω πάει, όχι. Για πολλούς λόγους.
Βρίσκεις ένα δίκιο σε αυτούς που σπάσανε, που κάψανε; Για τους κουκουλοφόρους πώς νιώθεις; Θα φόραγες ποτέ κουκούλα;
Μ.Μ.: Συνέχεια φοράω γιατί βρέχει (γέλια)

Θα έκρυβες ποτέ το πρόσωπό σου;
Μ.Μ.: Ναι. Έχει πει ο Άσιμος το κορυφαίο για μένα: «Φόρεσε κουκούλα όταν στα πρήζουνε, σε κάθε αναμπουμπούλα μη σε γνωρίζουνε». Ούτε εμείς ξέρουμε το πρόσωπο αυτών που κάνουν αυτά τα απαίσια πράγματα. Σε όλη μας τη ζωή υπάρχει κάποιος μπαμπούλας από πάνω που διατάζει και δεν ξέρουμε το πρόσωπό του οπότε γιατί να ξέρει αυτός το δικό μας;

Σωστά. Η εκλογή Ομπάμα είναι για σένα ελπιδοφόρο γεγονός; Είσαι από αυτούς που ελπίζουν κάτι ή πιστεύεις ότι άλλαξε απλώς το χρώμα του προέδρου και τίποτα άλλο;
Μ.Μ.: Και η Κοντολίζα Ράις ήταν μαύρη αλλά δε μου άρεσε. Δεν μπορώ να κρίνω αν μου αρέσει ο Ομπάμα, πρέπει να δούμε τι θα κάνει.

Οι κριτικές για τον δίσκο σου πώς σου φάνηκαν; Ακόμα και ο Αργύρης Ζήλος, που είναι πολύ αυστηρός, έγραψε πολύ καλά πράγματα για σένα στο Αθηνόραμα.
Μ.Μ.: Μου αρέσανε πάρα πολύ! Δεν το περίμενα! Είναι σαν να έχεις ένα φαγητό και να έχεις βάλει μέσα διάφορα μπαχαρικά, το ένα, το άλλο και κάποιος να τα καταλάβει. Έκατσε, σπατάλησε το χρόνο του για να καταλάβει τι έχεις βάλει μέσα. Είναι πολύ ωραίο.

Τι λες για αυτούς που δεν διαβάζουν κριτικές και λένε ότι δεν χρειάζεται να υπάρχει κριτική για τους μουσικούς, για τους δίσκους κλπ.;
Μ.Μ.: Το καταλαβαίνω. Απόλυτα. Με ποιο κριτήριο κρίνει κάποιος; Δεν το ξέρω, δεν θα το έκανα ποτέ και γι’ αυτό μπορώ να καταλάβω και όσους δεν ασχολούνται με αυτά τα πράγματα. Είναι τι θα σου δώσει εσένα, όχι τι θα δώσει στον άλλον, αν σου αρέσει κάτι ή όχι.

Δηλαδή δεν πρέπει να συζητάμε για τη μουσική;
Μ.Μ.: Εννοείται. Κάθε συζήτηση, ό,τι και να αφορά, είναι πολύ καλή. Αλλά δεν πιστεύω ότι είναι κάτι καταναγκαστικό. Είναι και κάτι που το βιώνεις, το ακούς, το νιώθεις...

Σίγουρα, ο καθένας μπορεί να κρίνει για τον εαυτό του.
Μ.Μ.: ΟΚ, ναι. Και το να συζητήσεις, μπορεί να είναι προσοδοφόρο, μπορεί και να μην είναι.

Εσύ διαβάζεις κριτικές πάντως...
Μ.Μ.: Ναι, διαβάζω. Τουλάχιστον τις δικές μου σίγουρα, αλλά και γενικά, μ’ αρέσει να ξέρω τι παίζει.

Δεν διαβάζεις δηλαδή τον μουσικό τύπο για να δεις τι θα πας να αγοράσεις και να ακούσεις...
Μ.Μ.: Προτιμώ να ακούσω κάτι πρώτα και μετά αν μου αρέσει πάρα πολύ ή αν θεωρήσω ότι πρέπει να ενδιαφερθώ παραπάνω, θα διαβάσω τα πάντα.

Είπες: «Θέλω στα λάιβ να βγαίνει ένας διαφορετικός ήχος απ’ ό,τι στο cd» (ΠΟΠ+ΡΟΚ ό.π.).
Μ.Μ.: Ο δίσκος ήταν απλά το αποτέλεσμα ενός στούντιο. Πολύ ωραίο όλο αυτό, πιστεύω ανέδειξε τα κομμάτια αλλά τίποτα δεν μπορεί να τα αναδείξει περισσότερο από ανθρώπους που παίζουν τα όργανα ζωντανά, με νεύρο, ηλεκτρικά και αλληλοεπηρεαζόμενοι.

Τα ακούσματά σου ποια είναι εκτός από την ελληνική μουσική;
Μ.Μ.: Ακούω πάρα πολύ ισπανικά τραγούδια από όπου κι αν προέρχονται. Από το 2000 άκουγα Shakira, πριν καν γίνει γνωστή εδώ και διάφορα συγκροτήματα που δεν τα ξέρει κανείς ούτε καν στη χώρα τους παρά μόνο εγώ, αλλά και πιο “mainstream” «πράγματα», μου αρέσουν πάρα πολύ. Ας πούμε Pedro Suarez Vertiz, Javiera Parra y los imposibles, Los Fabulosos Cadillacs, DLG, Alejandro Sanz, Ojos De Brujo, Bebe… Από αγγλόφωνη δισκογραφία, η Fiona Apple είναι η θεά μου, ο στίχος της δεν υπάρχει, είναι τρομερή!

Είναι η αγαπημένη σου καλλιτέχνης;
Μ.Μ.: Ναι. Βέβαια αδικώ άλλους που μου αρέσουν σχεδόν εξίσου αλλά μπορώ να πω ότι αυτή είναι η κορυφή. Ο Leonard Cohen, η Regina Spektor, ο Tom Waits, οι Skunk Anansie, οι Dire Straits κλπ. κλπ.

Οι AC/DC πού κολλάνε;
Μ.Μ.: Α, μου αρέσουν πάρα πολύ! Θέλω να τα σπάσω όταν τους ακούω! Επίσης, η Janis Joplin.

Στο MySpace (www.myspace.com/maromarkellou) αναφέρεις και τον Άσιμο και τους Beatles…
Μ.Μ.: Τώρα αδικώ τη Fiona Apple αν πω τους Beatles, ή τον Άσιμο αν αναφέρω π.χ. τον Σιδηρόπουλο αλλά έτσι είναι, ποτέ δε μ’αρέσει μόνο ένα πράγμα.

Τι σχέδια έχεις για εμφανίσεις ή ακόμα και για καινούργια τραγούδια;
Μ.Μ.: Προσπαθώ να μπω σε αυτή τη φάση αλλά είναι λίγο νωρίς για καινούργιο δίσκο. Φτιάξαμε ένα γκρουπάκι. Είναι ο Βασίλης Πιερρακέας κιθάρα, ο Γιώτης Παρασκευαΐδης κιθάρα, ο Χρήστος Ζερβός στο μπάσο και ο Αντώνης Αγγελίδης στα ντραμς και ξεκινήσαμε πρόβες πριν λίγο καιρό κυρίως για τα κομμάτια του δίσκου αλλά ελπίζω και όσο προλάβουμε περισσότερες διασκευές. Για να το ευχαριστιέμαι κι εγώ γιατί στα δικά μου ξεχνάω τα λόγια συνέχεια, θεωρώ ότι εκτίθεμαι παραπάνω και ντρέπομαι λίγο. Οπότε θέλω να βάλω και πολλές διασκευές για να παίρνω τα πάνω μου γιατί μου αρέσει να λέω κομμάτια που διασκεδάζω και, δεν μπορώ να το πω σχέδιο, αλλά σκέψη και ελπίδα είναι να παίξω όσο μπορώ και όπου μπορώ, παντού. Από τέλος Φλεβάρη και μετά θα είμαστε έτοιμοι.Για χώρο δεν έχουμε ψάξει ακόμα, θέλουμε να δούμε πώς θα πάνε οι πρόβες για λίγο καιρό ακόμα. Στις 21 Φλεβάρη θα είμαι στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο μαζί με τον Φοίβο Δεληβοριά, ως guest στην τελευταία από τις «8 Πρεμιέρες» του.

Υποδέχτηκε με ανακούφιση την λήξη τής on the record κουβέντας μας. Αφού πάτησα το Stop του μαγνητοφώνου μου, είπαμε σχεδόν άλλα τόσα πράγματα τα οποία βέβαια θα μείνουν μεταξύ μας. Χάρηκα ιδιαίτερα που γνώρισα μια από τις πλέον ελπιδοφόρες νέες παρουσίες στην ελληνική μουσική σκηνή. Αν θέλετε κι εσείς να τη γνωρίσετε, μπορείτε να απευθυνθείτε στο δισκάδικο της γειτονιά σας αλλά και να τη δείτε ζωντανά στο πλάι του Φοίβου Δεληβοριά. Πιστέψτε με, αξίζει τον κόπο.