Ποια η πορεία σας μέχρι την πρόσφατη κυκλοφορία του ντεμπούτου σας με τίτλο Χιλιόμετρα και ποια η διαδικασία δημιουργίας του;
Ν.Ζ.: Κιθάρα ξεκίνησα να μαθαίνω στο γυμνάσιο. Συνεχίζω να σπουδάζω μέχρι σήμερα. Όσο εμβαθύνει κανείς τόσο καταλαβαίνει ότι έχει ακόμη πολύ δρόμο μπροστά του... Παράλληλα παίζω με τους φίλους μου σε μικρές μουσικές σκηνές. Ο δίσκος ξεκίνησε να φτιάχνεται πριν 5 χρόνια. Έδωσα τότε ένα ντέμο με κάποια τραγούδια στο Σωκράτη Μάλαμα και με σύστησε στον Άγγελο Σφακιανάκη που ανέλαβε την παραγωγή. Συμμετείχα επίσης στο δίσκο της Μαρίας Λούκα "Καλημέρα" και αργότερα στο δίσκο του Μανώλη Λιδάκη "Από τη σιωπή του χρόνου".

Θεωρείτε τον εαυτό σας τυχερό που καταφέρατε να μπείτε στη δισκογραφία σε τόσο μικρή ηλικία ή θα λέγατε ότι αυτό είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς;
Ν.Ζ.: Είμαι πολύ χαρούμενος που τα τραγούδια βγήκαν προς τα έξω. Δεν ξέρω αν βαραίνει περισσότερο στο αποτέλεσμα η δουλειά ή η τύχη. Προσπαθήσαμε για το καλύτερο πάντως. Εφόσον τα τραγούδια υπήρχαν ψάχναμε ένα δρόμο επικοινωνίας. Είχαμε μεράκι με αυτά. Τα παίζαμε και στις συναυλίες που κάναμε. Τα πράγματα φαίνεται πως ήρθαν φυσιολογικά. Δηλαδή και με αγκάθια και με ρόδα!

Ποια είναι η διαδικασία που ακολουθείτε κατά την δημιουργία των τραγουδιών σας και τι σάς οδηγεί περισσότερο, το βίωμα ή η φαντασία; Επίσης, τι βαραίνει μέσα σας περισσότερο σε ένα τραγούδι, ο στίχος ή η μουσική;
Ν.Ζ.: Δεν υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία... Πολλές φορές περιμένει κανείς μήνες και μήνες και δεν κατεβάζει τίποτα ο ουρανός. Γόνιμο είναι αυτό. Κάποια στιγμή θα βρέξει! Φαντασία και βιώματα δε διαχωρίζονται νομίζω. Όλα μαζί φτιάχνουν το τραγούδι και γίνονται ένα. Έτσι και ο στίχος με τη μουσική πρέπει να δεθούν γερά. Να γίνουν ένα σώμα. Να πιάσουν καλά οι αρμοί που λένε... Διαφορετικά θα μπάζουμε νερά!

Νιώθετε περισσότερο στο στοιχείο σας όταν βρίσκεστε πάνω στη σκηνή ή όταν ηχογραφείτε στο στούντιο;
Ν. Ζ.: Στο στούντιο, αρκετές φορές τα πράγματα είναι λίγο παγωμένα. Σε κοιτάνε οι συνεργάτες, με απόλυτα κριτική ματιά, μέσα από κάτι τζάμια και σου λένε διάφορα σχόλια: "εδώ έκανες φάλτσο" ή "μπορείς και καλύτερα" και λοιπά άλλα! Σε κάθε περίπτωση, έχει τρομερό ενδιαφέρον γιατί εκεί χτίζεται το τραγούδι. Εκεί γίνονται οι πρόβες και τα παιξίματα μαζί με τους φίλους μουσικούς και το ευχαριστιόμαστε. Η συναυλία είναι άλλο έργο. Εκεί ακροατές και μουσικοί γίνονται ένα. Συνταξιδεύουν... Αν το ταξίδι είναι ωραίο, τα τραγούδια ολοκληρώνονται και δικαιολογούν την ύπαρξή τους.

Ποιους παλαιότερους δημιουργούς θεωρείτε δασκάλους σας και ποιους ξεχωρίζετε από τη νέα γενιά; Αισιοδοξείτε για το μέλλον της ελληνικής μουσικής σκηνής;
Ν.Ζ.: Οι δάσκαλοι αμέτρητοι και κάθε μέρα προστίθενται κι άλλοι. Το πηγάδι δε στερεύει... Αναφέρω ενδεικτικά τον Ορφέα Περίδη, τον Σωκράτη Μάλαμα, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Επίσης ο Άλκης Αλκαίος, ο Μάνος Ελευθερίου και ο Μιχάλης Γκανάς με έχουν επηρεάσει πολύ στο στίχο. Απ΄ τα νέα παιδιά περιμένω το νέο δίσκο του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη. Μου αρέσει ο Lolek, η Μόνικα, ο Απόστολος Ρίζος, η Μαρία Λούκα, η Νατάσσα Μποφίλιου, ο Δημήτρης Καρράς. Είμαι απόλυτα αισιόδοξος και δεν αντέχω τη γκρίνια και τη μουρμούρα γύρω απ΄ το τραγούδι. Από μικρός ακούω απ΄ τους γύρω μου ότι δε γράφονται καλά τραγούδια. Εγώ πώς βρίσκω πάντα πράγματα να αγαπήσω; Και δεν ψάχνω σε ορυχεία ή ξεχασμένες στοές. Εδώ δίπλα μου κοιτάω.

Ακολουθείτε ποικίλες μουσικές σπουδές. Τις θεωρείτε απαραίτητο εφόδιο για κάθε σύγχρονο μουσικό;
Ν. Ζ. : Χρήσιμες είναι οι σπουδές. Αλλά κάθε περίπτωση μουσικού είναι διαφορετική. Υπάρχουν τελείως αυτοδίδακτοι μουσικοί που τους θαυμάζω πολύ. Αν αφοσιωθεί κανείς μόνο στη μελέτη και στην τεχνική θα είναι λειψός. Χρειάζεται και τριβή με άλλους, παιξίματα, συναυλίες κτλ. Πιστεύω πως η μουσική ολοκληρώνεται όταν τη μοιράζεσαι με ανθρώπους. Επίσης σημαντικό είναι να έχουμε ανοιχτά αυτιά σε όλα τα είδη. Εγώ λατρεύω τη λαϊκή μουσική (Ζαμπέτα, Άκη Πάνου), τα ρεμπέτικα και την τζαζ. Προσπαθώ να τα παίξω στη κιθάρα. Να τα αποκωδικοποιήσω. Αυτό είναι μεγάλη σπουδή χωρίς δασκάλους και καταστατικό.

Το τραγούδι αποτελεί ένα μόνο κομμάτι του μουσικού σύμπαντος. Βλέπετε τον εαυτό σας να αναζητεί και τα υπόλοιπα στο μέλλον;
Ν.Ζ.: Δεν ξέρω. Ανέκαθεν είμαι ερωτευμένος με το τραγούδι. Δε θέλω να φύγω απ΄ τη στέγη του.

Τέλος, μιλήστε μας για τα άμεσα σχέδιά σας (ζωντανές εμφανίσεις, συνεργασίες, δισκογραφία).
Ν.Ζ.: Κάνουμε πρόβες αυτή την περίοδο. Θα παίξουμε στον "Πυρήνα" τον Δεκέμβρη. Το σχήμα αποτελείται από τον Χάρη Μανουσάκη (κιθάρα, λαούτο), τον Επίκουρο Τριανταφυλλίδη (βιολί), τον Γιάννη Βουτσινά (κοντραμπάσο) και τον Κώστα Μανουσάκη (τύμπανα). Μαζί μας θα είναι και η Αυγερίνη Γάτση η οποία τραγουδάει και παίζει και νέι. Για δίσκο ακόμη δεν ξέρω. Ας φτιάξουμε τα τραγούδια πρώτα...

Σας ευχαριστούμε πολύ και σας ευχόμαστε καλή συνέχεια!
Ν.Ζ.: Ευχαριστώ πολύ!