Σπουδάσατε εικόνα και ήχο αλλά τελικά καταλήξατε να συνθέτετε εικόνες και ήχους μέσα από τη μουσική. Πως έγινε αυτό;
Κ.Χ.: Η αρχή έγινε με τα τραγούδια του «Σαν μια φωτογραφία».Δεν υπήρχε η σκέψη για δισκογραφία. Υπήρχαν τα τραγουδια και μάζι με το Κώστα Μαυρίδακη προσπαθήσαμε να τα ενορχηστρώσουμε στο δωμάτιο μου που είχα ένα Η/Υ και δυο ηχεία απο το στερεοφωνικό.Μετά από ατελείωτες πραγματικά ώρες και προσπάθειες τα τραγουδια είχαν βρει σιγά σιγά το δρόμο τους. Το επόμενο βήμα ήταν το στούντιο. Ήμουν πραγματικά τυχέρος γιατί ένας απο τους φίλους μου είχε πραγματικό στούντιο ηχογραφήσεων. Αυτός ο φίλος είναι ο Δημήτρης Καρράς που με την οικονομίκη διευκόλυνση και την καλύτερη τιμή που μου έκανε για τις ώρες στο στούντιο κατάφερα μαζί με τον Κώστα και τον Βαγγέλη Καραπέτρο να ολοκληρώσω τα τραγούδια. Τα έστειλα σε όλες τις εταιρείες. Απάντηση θετική πήρα και έτσι τον Απρίλιο του 2005 κυκλοφόρησε ο πρωτος μου δίσκος.

Γεννηθήκατε στην Αθήνα, ζείτε στην Αθήνα, μπορεί να διακρίνει κανείς τους «ήχους» της μεγαλούπολης μέσα στα τραγούδια σας. Θεωρείτε τον εαυτό σας ένα μοναχικό τροβαδούρο της πόλης;
Κ.Χ.: Θεώρω τον εαυτό μου μέλος μιας μεγάλης παρέας,που μέσα από τη μουσική, επικοινωνούν, μοιράζονται, ταξιδεύουν, ανταλλάσουν συναισθημάτα.

Η ερώτηση είναι κοινότυπη και συνηθισμένη, αλλά η απάντηση είναι αυτό που μετράει και προφανώς ο κάθε δημιουργός έχει κάτι να πει. Πως βλέπετε το τραγούδι σήμερα; Υπάρχει χώρος, χρόνος και δρόμος για τους νέους καλλιτέχνες;
Κ.Χ.: Προσωπικά ακούω πολύ όμορφα τραγούδια. Συνέχεια κυκλοφορούν πολυ καλοί δίσκοι. Φιλότιμες, ειλικρινείς προσπάθειες. Η μουσική δεν έχει τέλος. Πάντα θα υπάρχει χώρος. Το δρόμο και το χρόνο ο καθένας τον βρίσκει μόνος του. Όλοι είμαστε «οχήματα μεταφορας». Ο προορισμός αλλαζει.

Για την τηλεόραση δεν τολμώ να ρωτήσω, έχει πάρει, νομίζω, το στραβό το δρόμο. Το ραδιόφωνο βοηθάει τους καλλιτέχνες; Προβάλλει το έργο τους χωρίς στεγανά και αγκυλώσεις; Ή τελικά μονόδρομος είναι πια το διαδίκτυο;
Κ.Χ.: Δεν μ’αρέσει να μιζεριάζω, να ισοπεδώνω τα πάντα. Δεν γίνεται η μουσική μας να αρέσει σε όλους και φυσικά δεν γίνεται όποτε ανοίγουμε το ραδιόφωνο να ακούμε τραγούδια μας. Ακούω ότι παλιότερα υπήρχε ρομαντισμός,μεράκι στο ραδιοφώνο. Ίσως και οι επόμενες γενιές να λένε τα ίδια για την εποχή μας.

Τραγουδήσατε προ διετίας στον προηγούμενο δίσκο σας «Λαχταρώ να βγει ο ήλιος να ζεστάνει την ψυχή μου». Νομίζετε πως είναι αυτό ακριβώς που νιώθουν και βιώνουν οι άνθρωποι σήμερα; Η μουσική έχει τη δύναμη να μας βγάλει από την παγωνιά και την αποξένωση;
Κ.Χ.: Η τραγουδοποιϊα πολλές φορές λειτούργει λυτρωτικά και για τον δημιούργο και για τον ακροατή.

Ποιο χώρο θεωρείτε πιο πολύ «σπίτι» σας; Το στούντιο ή τη σκηνή;
Κ.Χ.: Το στούντιο γιατί εκεί περνάω τις περισσότερες ωρες. Είτε για ηχογράφηση είτε για πρόβα.Τις ζωντανές εμφανίσεις τις απολαμβάνω. Σου δίνεται η ευκαιρία να επικοινωνήσεις και να ανταλλάξεις συναισθήματα με διαφορετικό τρόπο από ότι σου δίνεται με την ηχογράφηση ενός δίσκου.

Επισκεφθείτε το site του Κώστα Χρονόπουλου και το προφίλ του στο mySpace στις ακόλουθες διευθύνσεις:
www.kostasxronopoulos.gr | www.myspace.com/kostasxronopoulosgreece