Μας έρχεσαι – μ’ αυτό το πρώτο σου προσωπικό cd – στη δισκογραφία, με εφόδια μουσικές σπουδές στην κιθάρα και στο τραγούδι κι αξιόλογες ζωντανές συνεργασίες. Πως ξεκίνησαν όλα και μπήκες επαγγελματικά στο χώρο του τραγουδιού;
Α. Μ.: Από μικρή παίζω κιθάρα και τραγουδώ για μένα και τους φίλους μου. Γλεντάκια σε σπίτια και σε ταβερνάκια. Κάπως έτσι ξεκίνησα παίζοντας με φίλους σε ένα ταβερνάκι σε γιορτή γενεθλίων με ακορντεόν και μπουζούκι. Ένας πελάτης ιδιοκτήτης μαγαζιού μας άκουσε, του αρέσαμε και μας πρότεινε δουλειά στο χώρο του παίζοντας ρεμπέτικα και λαϊκά. Αυτή ήταν η πρώτη μου δουλειά. Όλο αυτό είχε μια γοητεία. Τραγούδια πού αγαπούσα και τα μοιραζόμουν μόνο με φίλους, άγγιζαν ανθρώπους που δεν τους γνώριζα, αλλά και γίνονταν το μέσο για να επικοινωνήσω μαζί τους και να γίνουμε μια παρέα. Αυτό συνεχίζει να με γοητεύει. Η αγάπη μου για το τραγούδι σε συνδυασμό με την ανάγκη τελικά να επικοινωνήσω και να εκφραστώ μέσα από αυτό με οδήγησαν στο να συνεχίσω επαγγελματικά πια με το τραγούδι.

Αν κι αυτή είναι η πρώτη προσωπική δουλειά σου, έχεις και κάποιες άλλες δισκογραφικές συμμετοχές (πάλι με τη Γαδέδη, αλλά και με τον Βαγγέλη Κορακάκη κ.ά.), αλλά και δυο που σε πάνε μια 15ετία πίσω. Θέλω να μας πεις και γι’ αυτές τις συνεργασίες σου, αλλά και να σε ρωτήσω, γιατί άργησε τόσο ο πρώτος προσωπικός δίσκος σου, σε σχέση με τις πρώτες εμφανίσεις σου στη δισκογραφία;
Α. Μ.: Με τον Βαγγέλη Κορακάκη συνεργάστηκα 6 χρόνια ,αποκτώντας κυρίως εμπειρία, τραγουδώντας και παίζοντας κιθάρα, με πολύ καλούς μουσικούς, σε ζεστούς χώρους δίπλα σε έναν σημαντικό συνθέτη της εποχής μας, ο οποίος μου εμπιστεύτηκε 2 τραγούδια σε επανεκτέλεση στο cd "Μαγιοπούλα". Η πρώτη μου επαφή με τη δισκογραφία ήτα το 1994 και το 1995 με δύο συμμετοχές αντίστοιχα στο δίσκο της Κατερίνας Πετράκου "Το Κενό" με δύο τραγούδια και στο δίσκο του Γαβρίλου Κοκώνη με ένα τραγούδι. Ο πρώτος προσωπικός δίσκος λοιπόν προέκυψε με τη Στέλλα Γαδέδη. Πιστεύω ότι για να τραγουδήσεις σε δίσκο καινούργια τραγούδια, πρέπει και εσύ να αισθάνεσαι έτοιμος, αλλά το βασικότερο να έχουν λόγο ύπαρξης και στιχουργικά και μουσικά, κάτι που συμβαίνει στα κομμάτια της Στέλλας. Η καθυστέρηση οφείλεται στο γεγονός ότι όλα τα πράγματα έχουν μια φυσική ροή και εξέλιξη. Πιστεύω ότι με άγχος και υστερία δε μπορεί να προκύψει κάτι καλό, όλα θέλουν το χρόνο τους. Δεν υπάρχει λόγος να βγεις δισκογραφικά βεβιασμένα απλά γιατί πρέπει, συμβιβαζόμενος με μέτρια τραγούδια. Το τραγούδι είναι το μέσο να εκφράσεις αυτό που είσαι, που σκέφτεσαι, είναι μια πλευρά σου. Όταν απευθύνεσαι στο κόσμο αυτό που έχεις να πεις πρέπει να είναι αληθινό.

Μιλάς στο σημείωμά σου στο ένθετο για τη γνωριμία σου με τη Στέλλα Γαδέδη, μέσω του Παντελή Θαλασσινού. Πως προέκυψε η γνωριμία σου μ’ αυτούς τους δυο σημαντικούς καλλιτέχνες και τι σημαίνουν για σένα;
Α. Μ.: Με τον Παντελή Θαλασσινό γνωριστήκαμε κάποια χρόνια πριν, μέσα από κοινές παρέες μουσικών. Το περασμένο καλοκαίρι μου έκανε πρόταση να πάω σε κάποιες συναυλίες μαζί του. Για μένα ήταν ιδιαίτερη η χαρά, γιατί εκτός του ότι τον εκτιμώ ως τραγουδοποιό, τον εκτιμώ κυρίως ως άνθρωπο. Πιστεύω ότι είναι από τους πιο γλυκούς ανθρώπους στο χώρο, ακομπλεξάριστος, απλός, δίνοντας με πολλή αγάπη, χώρο σε αυτούς με τους οποίους συνεργάζεται. Ο Παντελής λοιπόν είχε στα χέρια του τα demo με τα τραγούδια της Στέλλας. Μου πρότεινε να τα ακούσω και αν μου αρέσουν να με φέρει σε επαφή με τη Στέλλα, η οποία αναζητούσε μια καινούργια δισκογραφικά φωνή. Έτσι και έγινε. Εκτός του ότι γνώρισα μια εκπληκτική μουσικό, γνώρισα και έναν πολύ ευαίσθητο άνθρωπο. Αυτή η ευαισθησία χαρακτηρίζει και την μουσική της. Μου εμπιστεύτηκε την δουλειά της, με βοήθησε πάρα πολύ και συνεχίζει. Για μένα είναι πάρα πολύ σημαντική η γνωριμία μου και τώρα πια η φιλία μου με τη Στέλλα. Και την ευχαριστώ πολύ για την αγάπη της.

Η Στέλλα Γαδέδη χαρακτηρίζει τη φωνή σου υπέροχη. Πως σε επέλεξε για να ερμηνεύσεις τα τραγούδια της;
Α. Μ.: Το πρώτο τραγούδι της Στέλλας που τραγούδησα δισκογραφικά ήταν το ''Πλάθοντας άνθη ανώφελα'' σε ποίηση Γ. Ρίτσου. Με αυτό το τραγούδι με γνώρισε η Στέλλα ως φωνή, προφανώς της άρεσε η φωνή μου και ο τρόπος μου και έτσι αποφάσισε να δουλέψουμε τα τραγούδια του δίσκου.

Ακόμα, αναφέρει η Γαδέδη, ότι στη χροιά της φωνής σου κρύβονται όλα τα μυστήρια της γυναικείας φύσης. Εγώ, με τη σειρά μου, ακούγοντας τα κομμάτια, διέκρινα ότι έχουν μια γυναικεία ευαισθησία. Πιστεύεις ότι υπάρχουν καθαρά γυναικεία τραγούδια;
Α. Μ.: Ευαισθησία διακρίνεται σε όλα τα τραγούδια του cd, από τα οποία κάποια είναι σε στίχους του Πόλυ Κυριάκου. Η ευαισθησία δεν νομίζω ότι είναι προνόμιο μόνο των γυναικών. Κάθε άνθρωπος, είτε είναι άντρας είτε γυναίκα, έχει την θηλυκή και την αρσενική πλευρά του. Βεβαίως και υπάρχουν καθαρά γυναικεία τραγούδια που τα έχει γράψει ένας άντρας εκφράζοντας την θηλυκή πλευρά του ανθρώπου. Στην ιστορία της ελληνικής δισκογραφίας γυναίκες στιχουργοί με τρανταχτό παράδειγμα την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, η οποία έχει γράψει στίχους ΚΑΙ με αρσενικό ύφος, να μελοποιούνται από άντρες συνθέτες. Στη ''Μόνα Λίζα'' γυναίκα συνθέτης γράφει μουσική πάνω σε στίχους ενός άντρα. Είναι ακριβώς η ίδια διαδικασία. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να αγγίξει έναν άντρα η συγκεκριμένη δουλειά, γιατί λίγο πολύ οι άνθρωποι έχουμε την ίδια ανάγκη να ξεδιψάσουμε την ψυχή μας.

Από τον δίσκο ξεχώρισα περισσότερο το «Λίγο πριν ξημερώσει», ως αυτό που θα τραγουδηθεί περισσότερο και το «Άσε καλύτερα», ως το πιο – εξαιρετικό – λαϊκό κομμάτι. Ποια είναι τα δικά σου πιο αγαπημένα;
Α. Μ.: Μ' αρέσουν όλα τα τραγούδια του δίσκου για διαφορετικό λόγο το καθένα. Αυτό το οποίο με συγκίνησε περισσότερο από το πρώτο άκουσμα και μουσικά και στιχουργικά είναι το ''Σ' ένα παγκάκι κάθισα''. Τα υπόλοιπα δεν μπορώ να τα βάλω σε κάποια σειρά λόγω του ότι ο δίσκος εμπεριέχει διαφορετικές τάσεις και μουσικές και στιχουργικές που όλες όμως συνδέονται μ' έναν μαγικό τρόπο. Τα τραγούδια αυτά κατά βάση εκφράζουν πτυχές του έρωτα με διαφορετικά μουσικά ιδιώματα από latin ρυθμούς ,tango, μπαλάντες μέχρι τσιφτετέλι και ζεϊμπέκικα. Η Στέλλα ως μουσικός με πολλά ακούσματα και ευαισθησίες μπόρεσε να τα συνδυάσει πολύ καλά.

Λαϊκά βαφτίζει τα τραγούδια της η ίδια η δημιουργός τους και λαϊκή τη φωνή σου. Εσύ αυτήν την ταυτότητα, την λαϊκή, δέχεσαι, για τον εαυτό σου, ως τραγουδίστρια ή θεωρείς ότι σε περιορίζει;
Α. Μ.: Συνήθως όταν λέμε εδώ στην Ελλάδα λαϊκά τραγούδια εννοούμε όλα όσα έχουν παιχτεί με μπουζούκι. Ένα τραγούδι πιστεύω ότι χαρακτηρίζεται λαϊκό από την ανταπόκριση και την αποδοχή του κόσμου. Έτσι για μένα το ίδιο λαϊκοί συνθέτες είναι οι Μ. Βαμβακάρης, Bob Marley, M. Χατζιδάκις, Jobim και πολλοί άλλοι ανά τον κόσμο. Το ίδιο ισχύει και για τους τραγουδιστές. Όσο λαϊκή ήταν η Σ. Μπέλλου άλλο τόσο ήταν η Β. Holiday ή η J. Joplin. Έτσι αντιλαμβάνομαι την άποψη της Στέλλας και συμφωνώ μαζί της για την λαϊκότητα του δίσκου. Το γεγονός ότι κινήθηκα σε δρόμους του παλιού λαϊκού τραγουδιού δεν σημαίνει αυτόματα πρέπει να περιοριστώ σε ένα είδος μουσικής. Ένας φίλος και καταπληκτικός συνθέτης ο Αντώνης Απέργης έχει πει ότι ''η μουσική είναι σαν ένα χωράφι που μπορούμε να καλλιεργήσουμε ότι θέλουμε''. Το ίδιο ισχύει και με την φωνή. Εφόσον είμαστε διαχειριστές του ήχου και όχι ιδιοκτήτες του, καλούμαστε να το κάνουμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Και μια και μιλάμε για τη φωνή σου, ποιες μεγάλες φωνές την επηρέασαν και λειτούργησαν ως δάσκαλοι;
Α. Μ.: Δεν θα έλεγα ότι έχω φωνές πρότυπα με την έννοια της μίμησης. Θαυμάζω πολλές φωνές από πολλά είδη μουσικής, οι οποίες πέρα από την τεχνική ικανότητα, με την εκφραστικότητα τους βγάζουν εσωτερική αλήθεια. Έτσι μια γιαγιά που τραγουδάει ένα μοιρολόι μπορεί να εκφράζει αυτή την αλήθεια περισσότερο από μια ''ντίβα'' τραγουδίστρια, παρόλο που δεν έχει την τεχνική κατάρτιση. Εγώ πιστεύω ότι μια πολύ καλή φωνή είναι συνδυασμός προπάντων του συναισθήματος αλλά και της τεχνικής. Αυτός ο συνδυασμός πιστεύω ότι χαρακτηρίζει όλες τις μεγάλες φωνές από την Ρόζα Εσκενάζυ μέχρι τη Λιζέτα Καλημέρη, από την Πόλυ Πάνου μέχρι τη Βιτάλη, από την Σ. Μπέλλου μέχρι την Σ. Κολλητήρη, άσχετα από το είδος που υπηρετεί κάθε φωνή. Η μουσική δεν τελειώνει ποτέ, όσο ακούμε τόσο ανοίγουν οι ορίζοντες μας. Τα τραγούδια της Γαδέδη, θα έλεγα πως έχουν αναφορές στο ελαφρό τραγούδι των περασμένων δεκαετιών, αλλά και στα έντεχνο-λαϊκά τραγούδια του ’70 και του ’80.

Ποια είναι, γενικότερα, τα δικά σου αγαπημένα μουσικά ακούσματα;
Α. Μ.: Δεν θα συμφωνήσω ότι τα τραγούδια της Στέλλας Γαδέδη θυμίζουν κάτι από τις προηγούμενες δεκαετίες, αντίθετα, είναι πολύ σημερινά. Η μουσική δεν μπορεί να περιορίζεται με ταμπέλες και χρονικά όρια. Ζεϊμπέκικα και tango συνέθεταν το '50 αλλά και σήμερα. Τα δικά μου πρώτα ακούσματα προέρχονται από γλέντια σε σπίτια με καθαρά λαϊκή και παραδοσιακή μουσική. Όταν άρχισα ''να καταλαβαίνω καλύτερα τον κόσμο'' άρχισα να ακούω παλιά ροκ jazz soul, και την νεότερη ελληνική μουσική από Μ. Χατζιδάκι μέχρι Θ. Παπακωνσταντίνου και Μάλαμα. Αλλά την τελευταία δεκαετία έχω εστιάσει σε παραδοσιακές μουσικές της Ελλάδας ακόμα περισσότερο αλλά και μουσικές από όλο τον κόσμο.

Η αρχή έγινε λοιπόν και σου αξίζει ένα θερμό καλωσόρισμα. Ονειρεύεσαι για τη συνέχεια συνεργασίες με συγκεκριμένους δημιουργούς που σου αρέσουν κι αγαπάς;
Α. Μ.: Το βασικό κριτήριο, αν προκύψει κάποια συνεργασία με έναν δημιουργό, είναι τα καλά τραγούδια και μόνο, που να με εκφράζουν άσχετα αν είναι γνωστός ο δημιουργός ή όχι. Καλώς να 'ρθουν!

Να περάσουμε από το δίσκο και στις ζωντανές εμφανίσεις σου. Εμφανίζεσαι, δίπλα στην Κατερίνα Κούκα, στις «Εποχές» στα Βριλήσσια. Ποια είναι η βασική δομή του προγράμματός σας;
Α. Μ.: Η βασική δομή του προγράμματος είναι λαϊκή. Η Κατερίνα Κούκα είναι μια πληθωρική παρουσία που με έχει αγκαλιάσει με πολύ αγάπη. Χαίρομαι που την γνώρισα!

Ποιοι χώροι σου αρέσουν περισσότερο να εμφανίζεσαι και σε εκφράζουν;
Α. Μ.: Κυρίως οι μικροί χώροι. Θεωρώ ότι είναι πιο ζεστοί και δεν χάνεις την επαφή και την αμεσότητα με τον κόσμο.».

Σκέφτεσαι να παρουσιάσεις αποκλειστικά τα νέα σου τραγούδια σε κάποιο χώρο ζωντανά;
Α. Μ.: Σίγουρα θα γίνει μία αποκλειστική παρουσίαση του cd, αλλά θα ετοιμάσουμε με την Στέλλα κάποιες βραδιές και με άλλα αγαπημένα μας τραγούδια.

Είσαι νέος άνθρωπος στο τραγούδι και στη δισκογραφία. Όλοι μιλάνε για γενικότερη κρίση στο χώρο. Εσύ – αν την αποδέχεσαι βέβαια - που την εστιάζεις, στη δισκογραφία και στο μέσο (cd) ή στο ίδιο το τραγούδι;
Α. Μ.: Το τραγούδι και η μουσική είναι ένα κομμάτι του πολιτισμού. Από τη στιγμή που ο πολιτισμός, όχι μονό της Ελλάδας, αλλά του δυτικού κόσμου ισοπεδώνεται από την οικονομία του κέρδους και της μαζικοποίησης των ανθρώπων, επόμενο είναι να επηρεάζεται άμεσα και η μουσική και το τραγούδι. Το χειρότερο κακό δεν είναι η κρίση στη δισκογραφία και στο μέσο (cd) αλλά η κρίση στην μουσική και γενικότερα καλλιτεχνική έκφραση των ανθρώπων. Παρόλα αυτά όπως και σε άλλες δύσκολες και μεταβατικές εποχές οι άνθρωποι κατάφερναν να εκφράζονται καλλιτεχνικά και να δίνουν φως, αισιοδοξία και ελπίδα για κάτι καινούργιο, και ευτυχώς εδώ στην Ελλάδα απ' όσο γνωρίζω υπήρχαν και θα υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα. Και επειδή είμαι αισιόδοξη και θετική, ένα πράγμα έχω να πω...''δεν μασάμε''. Καλή ακρόαση!!!

Φωτογραφίες: Δημήτρης Κοιλαλούς