Γράφεις στίχο που έχει να κάνει με τον άνθρωπο και τις ανθρώπινες σχέσεις, την κοινωνία και τις κοινωνικές ανάγκες και απαιτήσεις. Στίχο δηλαδή που προσεγγίζει την πραγματικότητα. Δε φοβάσαι μήπως αυτό αποδειχθεί πολύ αληθινό και κλέψει κάτι από τη μαγεία της μουσικής;
Γ.Ο.: Έχω μάθει να κοιτάω τους ανθρώπους στα μάτια και να είμαι αληθινός. Πολλές φορές αυτό ενοχλεί ή ταράζει τον ψυχισμό των ανθρώπων. Σίγουρα ο στίχος μου δεν καλύπτει ούτε κλέβει κάτι από τη μαγεία της μουσικής μου. Όσο αληθινός είναι ο στίχος μου τόσο αληθινή είναι και η μουσική μου.

Διαβάζω στο προσωπικό σου site: «Ήταν 1985, όταν το μικρόβιο άρχισε να εισχωρεί μέσα στον οργανισμό μου. Από μια ματιά της στιγμής, από μια διορατική σκέψη, πάντως τότε θεωρώ ότι έγινε το μοιραίο. Ο «ιός» λεγόταν Μουσική και με ταλαιπωρεί ακόμη, μέχρι σήμερα. Φάρμακο δεν υπάρχει για την καταπολέμησή του, όσο για τη θεραπεία υπάρχει μία και μοναδική: Περισσότερη Μουσική!» Είσαι αποφασισμένος κατά τα φαινόμενα να ακολουθήσεις τη θεραπεία της ομοιοπαθητικής! Έχει τέλος η αναζήτηση αυτή για έναν καλλιτέχνη;
Γ.Ο.: Ομοιοπαθητική κάνω σε όλη μου τη ζωή. Η καλύτερη μέθοδος για να επιβιώσεις! Για τη μουσική φυσικά και δεν υπάρχει τέλος. Μουσική και πάλι μουσική! 

Θεσσαλονίκη ή Αθήνα; Σκοπεύεις να μπεις στο δίλημμα αυτό;
Γ.Ο.: Δεν θα το έθετα ως δίλημμα, αλλά ως πρόκληση. Και επειδή λατρεύω τις προκλήσεις είμαι έτοιμος να δοκιμάσω. Για να πω την αλήθεια εδώ και 7 χρόνια βρίσκομαι συχνά στην Αθήνα, η οποία μου αρέσει περισσότερο από τη Θεσσαλονίκη ως πόλη! Η Θεσσαλονίκη όμως έχει βιώματα, αναμνήσεις και φίλους… (αν και 2-3 καλοί μου φίλοι είναι πλέον στην Αθήνα).
 
Είσαι πτυχιούχος Αρχιτέκτων Μηχανικός. Ωστόσο φαίνεται να σε κερδίζει η μουσική. Επειδή και ο καλλιτέχνης είναι σαφές πως πρέπει να ζήσει, πόσο εύκολο φαίνεται στις μέρες μας για έναν καλλιτέχνη να βγάζει τα προς το ζην μόνο από την ίδια την τέχνη του; Δε σε φοβίζει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι δύσκολο; Ή ακόμη και να σταθεί εμπόδιο στην ίδια τη μουσική;
Γ.Ο.: Η αρχιτεκτονική είναι η μητέρα μου (μου δίδαξε να ζω). Η μουσική είναι ο έρωτάς μου (ένας λόγος για να ζω). Είμαι προετοιμασμένος για τα δύσκολα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που γίνεται εύκολα. Με επιμονή και υπομονή όλα γίνονται. Από μικρός θέτω υψηλούς στόχους και τους πετυχαίνω πάντοτε. Τι να φοβηθώ; Τα λεφτά είναι μια διαδικαστική μικρολεπτομέρεια για την επιβίωση…

Το internet επίσης φαίνεται να σε έχει κερδίσει. Έχεις το προσωπικό σου site, το οποίο είναι και πολύ προσεγμένο, έχεις προφίλ στα διάφορα social media, προωθείς και τη δουλειά σου μέσα από το διαδίκτυο. Είναι όμως για σένα θέμα αποκλειστικά επαγγελματικής προβολής ή μήπως τελικά είναι θέμα προσωπικής και ουσιαστικής πίστης σε αυτό που έχει να δώσει το internet;
Γ.Ο.: Το internet είναι για μένα το μέσο επικοινωνίας με τον κόσμο, τους φίλους και τους ανθρώπους που θέλουν να ανταλλάξουν σκέψεις, λόγια, απόψεις. Είναι μαγευτικό! Χωρίς internet δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω. Είναι ένα πολύ καλό μέσο επικοινωνίας και προβολής, αρκεί να μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει σωστά.

Λες: «Οι μουσικές μου επιρροές ξεκινούν από τους Beatles, ταξιδεύουν στους U2, στους Coldplay, στους Radiohead, και βρίσκουν κοινά σημεία στην ελληνική σκηνή με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Διονύση Τσακνή». Τι κοινό άραγε μπορεί να έχει ο Χατζιδάκις με τους U2 και ο Κραουνάκης με τους Beatles;
Γ.Ο.: Είναι όλοι τους δημιουργοί. Είναι όλοι τους άνθρωποι που κατάφεραν και καταφέρνουν να είναι διαχρονικοί και αληθινοί. Μουσικές μαγικές. Στίχοι ουσιαστικοί. Είναι λογικό να με έχουν επηρεάσει τόσο σημαντικοί δημιουργοί. Νιώθω δέος μπροστά στις μουσικές τους! Είναι όλοι τους δάσκαλοι. Ο Χατζιδάκις νομίζω ότι ήταν (είναι) πολύ ΡΟΚ (όπως οι U2) και ο Κραουνάκης μου θυμίζει τους Beatles στις μουσικές του.  

Λες ακόμη: «Από τότε που συνειδητοποίησα τον κρυφό μου έρωτα με τη μουσική, την κοιτάω στα μάτια, τη φλερτάρω, κάνω παιχνίδι μαζί της. Κι αυτή ανταποκρίνεται, μου χαμογελάει, μου κάνει νάζια, αλλά στο τέλος βρίσκομαι στην αγκαλιά της, γεμάτος πάθος. Η μουσική δεν με άφησε ποτέ.». Είναι μία σχέση χωρίς ημερομηνία λήξεως;
Γ.Ο.: Αν ήταν γιαούρτι ίσως έληγε. Μια σχέση ζωής δεν μπορεί να λήξει ποτέ. Πλέον δεν υπάρχει γυρισμός (ευτυχώς δηλαδή).

Τα live ακολουθούν συνήθως μία δισκογραφική δουλειά και φαντάζομαι το ίδιο θα συμβεί και εδώ. Για σένα δεν είναι και κάτι ξένο. Πως βλέπεις αυτή την επαφή με το κοινό, και κυρίως τους νέους, μέσα από τις συναυλίες; Πως υποδέχεται το κοινό το καινούργιο και το άγνωστο;
Γ.Ο.: Το κοινό υποδέχεται με πολύ αγάπη το καινούργιο και το άγνωστο, γιατί αναζητά φυγές. Το κοινό δεν είναι χαζό. Αντιλαμβάνεται το αληθινό, το ειλικρινές… Η επαφή μου με το κοινό είναι μαγική. Αναζητώ την επικοινωνία και επί σκηνής και εκτός σκηνής. Λατρεύω την επαφή και την επικοινωνία με τους ανθρώπους και τη δημιουργία νέων φιλιών.

Υπάρχουν προγραμματισμένες εμφανίσεις για το καλοκαίρι που ήδη ξεκίνησε;
Γ.Ο.: Για το καλοκαίρι θα είναι περιορισμένες οι εμφανίσεις. Δίνω το βάρος μου στην προώθηση του δίσκου η οποία θα περιλαμβάνει και εμφανίσεις κυρίως μετά το καλοκαίρι σε Θεσσαλονίκη και σε Αθήνα, γιατί όχι και στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Τι όνειρα κάνεις για το μέλλον;
Γ.Ο.: Να κλέψω ένα στίχο μου; «Όνειρα, με παρασέρνουν στα όνειρα – Όνειρα, με ταξιδεύουν στα όνειρα»…  

Links
www.giorgosoikonomou.gr
www.facebook.com/giorgosoikonomou
www.myspace.com/giorgosoikonomou
www.twitter.com/giorgosoik
www.jumpingfish.gr/Giorgos_Oikonomou
www.youtube.com/giorgosoikonomou
www.reverbnation.com/giorgosoikonomou

Οι φωτογραφίες προέρχονται από το προσωπικό site του Γιώργου Οικονόμου