197 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.03.2019
Ορφέας | Main Feed
Δώρα Παπαδοπούλου

Ποια είναι άραγε αυτή η φιγούρα που περπατά στο δρόμο; Και τι βρίσκεται μέσα στο σάκο που κρατάει; Ο Γιώργος Οικονόμου είναι ένας νέος τραγουδοποιός από την όμορφη Θεσσαλονίκη. Ίσως να μην τον γνωρίζετε, όμως ο σάκος του είναι γεμάτος μουσική. Μας λέει: "Ελάτε να ταξιδέψουμε μαζί στο όνειρό μου, να μοιραστούμε την αλήθεια για τη ζωή και να βρεθούμε αντιμέτωποι με όλες αυτές τις λεπτομέρειες που κάνουν τη ζωή μας να αποκτά ενδιαφέρον: τη φιλία, τον έρωτα, το θάνατο – την αγάπη, το μίσος και το πάθος για ζωή." Πάμε να μάθουμε περισσότερα!
Αγαπητέ Γιώργο καλώς ήλθες στον Ορφέα. Τι γυρεύει μία φιγούρα από τη Θεσσαλονίκη στο δρόμο της μουσικής;
Γ.Ο.: Καλώς σας βρίσκω σε αυτήν την πολύ όμορφη μουσική συνάντηση. Η φιγούρα από τη Θεσσαλονίκη σέρνει στο δρόμο ένα σάκο γεμάτο με μουσικές (σκοπεύει να διανύσει πολλά χιλιόμετρα) και γυρεύει μία αγκαλιά από το κοινό.

Ο πρώτος σου δίσκος με τον τίτλο «Φιγούρα στο δρόμο» κάνει ήδη το ντεμπούτο του, ως μία ανεξάρτητη παραγωγή και είναι πλέον διαθέσιμος στο κοινό. Μίλησέ μας λίγο για τη δουλειά αυτή, για τη μουσική της, τα τραγούδια της, τους συνεργάτες σου.
Γ.Ο.: Είναι ένα πρωτόγνωρο για μένα συναίσθημα, το οποίο όμως ονειρεύομαι χρόνια πως θα ζήσω. Πράγματι, η «φιγούρα στο δρόμο» είναι διαθέσιμη πλέον στο κοινό. Η δουλειά αυτή είναι αποτέλεσμα χρόνων. Μουσικές και τραγούδια που γράφω από το 1997 έως σήμερα και πλέον ωρίμασαν μέσα μου. Πέρσι τέτοιο καιρό (Ιούνιο 2009) πήρα την απόφαση να δισκογραφήσω τα τραγούδια μου και να τα εκθέσω στο κοινό. Οι συναντήσεις και οι επαφές δεν άργησαν καθόλου και μέσα σε μία εβδομάδα είχα επιλέξει τους συνεργάτες του δίσκου. Είναι όλοι τους αληθινοί φίλοι που εκτιμώ αφάνταστα. Ο Αλέξανδρος Αποστολάκης στα τύμπανα (Blues Wire, Nick & the Backbone, Θανάσης Παπωνσταντίνου, Ραλλία Χριστίδου), ο Πέτρος Παρασκευάς στις κιθάρες (De Facto, Almost Famous), ο Στέργιος Γιάννος στο μπάσο, (Kashmir, Idioteque, Εκμεκ) και ο Τάσος Κορκόβελος στα πλήκτρα (Mother Funkers, Hoffs, Implosion) στο τελευταίο τραγούδι του δίσκου. Ουσιαστική ήταν η στήριξη και υποστήριξη της Ρούλας Μανισάνου και του Βασίλη Παπαδόπουλου, οι οποίο είναι πολύ καλοί μου φίλοι και τους ευχαριστώ!

Ο δίσκος περιλαμβάνει, ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά δεκαεπτά κομμάτια! Σχεδόν μιάμιση ώρα μουσικής. Πράγμα καθόλου συνηθισμένο στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, με το ζόρι οι δίσκοι περιέχουν 11 – 12 τραγούδια. Δεν είναι λίγο τολμηρό εγχείρημα αυτό;

Γ.Ο.: Ούτως ή άλλως με εξιτάρουν τα τολμηρά εγχειρήματα. Η αλήθεια είναι ότι ο δίσκος είναι γεμάτος (χωρούσε ακόμη ένα τραγούδι, το οποίο και άφησα για τον επόμενο). Όλα τα τραγούδια είναι αγαπημένα μου παιδιά και δεν είναι καθόλου εύκολο να κάνεις διακρίσεις ανάμεσα σε αυτά. Με δεδομένο ότι αφεντικό στην κυκλοφορία του δίσκου είμαι εγώ και όχι κάποια δισκογραφική (ήταν δύσκολοι οι καιροί για να κυκλοφορήσουν μια έτοιμη παραγωγή…) και επίσης ότι ο χρόνος κυλάει απίστευτα γρήγορα ακούγοντάς τα, αποφάσισα να φτάσω στα άκρα (όπως πάντοτε μου αρέσει να κάνω).

Για τους περισσότερους νέους καλλιτέχνες, το πρώτο στούντιο είναι μία εμπειρία αξέχαστη, με ότι αυτό συνεπάγεται. Για σένα, πως  ήταν η πρώτη σου εμπειρία στο στούντιο;
Γ.Ο.: Σαφέστατα η εμπειρία ήταν μοναδική. Θα μπορούσα να το κάνω κάθε μέρα! Παρότι κυκλοφορώ πολλά χρονιά σε στούντιο, το συναίσθημα της σύνθεσης των τραγουδιών σε επίπεδο ηχογράφησης είναι πολύ όμορφο. Το μαγικό χαρτί (ο άσσος στο μανίκι) για αυτούς τους 3 μήνες ήταν οι συνεργάτες και η χημεία μαζί τους (για αυτό είμαστε και φίλοι). Φυσικά, ο Νικόδημος Τριαρίδης (γκουρού στην παραγωγή ενός δίσκου) και ο Πάρις Φράγκος (που βοήθησε στις ηχογραφήσεις) δημιούργησαν ένα πολύ οικείο κλίμα. Για την ακρίβεια ο Νικόδημος με το ταλέντο του και τις μουσικές του γνώσεις (σε επίπεδο παραγωγής) με εξέπληττε κάθε λεπτό που βρισκόμασταν μαζί μέσα στο στούντιο (για όλους τους 3 μήνες).

Γράφεις στίχο που έχει να κάνει με τον άνθρωπο και τις ανθρώπινες σχέσεις, την κοινωνία και τις κοινωνικές ανάγκες και απαιτήσεις. Στίχο δηλαδή που προσεγγίζει την πραγματικότητα. Δε φοβάσαι μήπως αυτό αποδειχθεί πολύ αληθινό και κλέψει κάτι από τη μαγεία της μουσικής;
Γ.Ο.: Έχω μάθει να κοιτάω τους ανθρώπους στα μάτια και να είμαι αληθινός. Πολλές φορές αυτό ενοχλεί ή ταράζει τον ψυχισμό των ανθρώπων. Σίγουρα ο στίχος μου δεν καλύπτει ούτε κλέβει κάτι από τη μαγεία της μουσικής μου. Όσο αληθινός είναι ο στίχος μου τόσο αληθινή είναι και η μουσική μου.

Διαβάζω στο προσωπικό σου site: «Ήταν 1985, όταν το μικρόβιο άρχισε να εισχωρεί μέσα στον οργανισμό μου. Από μια ματιά της στιγμής, από μια διορατική σκέψη, πάντως τότε θεωρώ ότι έγινε το μοιραίο. Ο «ιός» λεγόταν Μουσική και με ταλαιπωρεί ακόμη, μέχρι σήμερα. Φάρμακο δεν υπάρχει για την καταπολέμησή του, όσο για τη θεραπεία υπάρχει μία και μοναδική: Περισσότερη Μουσική!» Είσαι αποφασισμένος κατά τα φαινόμενα να ακολουθήσεις τη θεραπεία της ομοιοπαθητικής! Έχει τέλος η αναζήτηση αυτή για έναν καλλιτέχνη;
Γ.Ο.: Ομοιοπαθητική κάνω σε όλη μου τη ζωή. Η καλύτερη μέθοδος για να επιβιώσεις! Για τη μουσική φυσικά και δεν υπάρχει τέλος. Μουσική και πάλι μουσική! 

Θεσσαλονίκη ή Αθήνα; Σκοπεύεις να μπεις στο δίλημμα αυτό;
Γ.Ο.: Δεν θα το έθετα ως δίλημμα, αλλά ως πρόκληση. Και επειδή λατρεύω τις προκλήσεις είμαι έτοιμος να δοκιμάσω. Για να πω την αλήθεια εδώ και 7 χρόνια βρίσκομαι συχνά στην Αθήνα, η οποία μου αρέσει περισσότερο από τη Θεσσαλονίκη ως πόλη! Η Θεσσαλονίκη όμως έχει βιώματα, αναμνήσεις και φίλους… (αν και 2-3 καλοί μου φίλοι είναι πλέον στην Αθήνα).
 
Είσαι πτυχιούχος Αρχιτέκτων Μηχανικός. Ωστόσο φαίνεται να σε κερδίζει η μουσική. Επειδή και ο καλλιτέχνης είναι σαφές πως πρέπει να ζήσει, πόσο εύκολο φαίνεται στις μέρες μας για έναν καλλιτέχνη να βγάζει τα προς το ζην μόνο από την ίδια την τέχνη του; Δε σε φοβίζει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να είναι δύσκολο; Ή ακόμη και να σταθεί εμπόδιο στην ίδια τη μουσική;
Γ.Ο.: Η αρχιτεκτονική είναι η μητέρα μου (μου δίδαξε να ζω). Η μουσική είναι ο έρωτάς μου (ένας λόγος για να ζω). Είμαι προετοιμασμένος για τα δύσκολα. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι που γίνεται εύκολα. Με επιμονή και υπομονή όλα γίνονται. Από μικρός θέτω υψηλούς στόχους και τους πετυχαίνω πάντοτε. Τι να φοβηθώ; Τα λεφτά είναι μια διαδικαστική μικρολεπτομέρεια για την επιβίωση…

Το internet επίσης φαίνεται να σε έχει κερδίσει. Έχεις το προσωπικό σου site, το οποίο είναι και πολύ προσεγμένο, έχεις προφίλ στα διάφορα social media, προωθείς και τη δουλειά σου μέσα από το διαδίκτυο. Είναι όμως για σένα θέμα αποκλειστικά επαγγελματικής προβολής ή μήπως τελικά είναι θέμα προσωπικής και ουσιαστικής πίστης σε αυτό που έχει να δώσει το internet;
Γ.Ο.: Το internet είναι για μένα το μέσο επικοινωνίας με τον κόσμο, τους φίλους και τους ανθρώπους που θέλουν να ανταλλάξουν σκέψεις, λόγια, απόψεις. Είναι μαγευτικό! Χωρίς internet δεν θα μπορούσα να λειτουργήσω. Είναι ένα πολύ καλό μέσο επικοινωνίας και προβολής, αρκεί να μπορεί κανείς να το χρησιμοποιήσει σωστά.

Λες: «Οι μουσικές μου επιρροές ξεκινούν από τους Beatles, ταξιδεύουν στους U2, στους Coldplay, στους Radiohead, και βρίσκουν κοινά σημεία στην ελληνική σκηνή με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Σταμάτη Κραουνάκη, τον Διονύση Τσακνή». Τι κοινό άραγε μπορεί να έχει ο Χατζιδάκις με τους U2 και ο Κραουνάκης με τους Beatles;
Γ.Ο.: Είναι όλοι τους δημιουργοί. Είναι όλοι τους άνθρωποι που κατάφεραν και καταφέρνουν να είναι διαχρονικοί και αληθινοί. Μουσικές μαγικές. Στίχοι ουσιαστικοί. Είναι λογικό να με έχουν επηρεάσει τόσο σημαντικοί δημιουργοί. Νιώθω δέος μπροστά στις μουσικές τους! Είναι όλοι τους δάσκαλοι. Ο Χατζιδάκις νομίζω ότι ήταν (είναι) πολύ ΡΟΚ (όπως οι U2) και ο Κραουνάκης μου θυμίζει τους Beatles στις μουσικές του.  

Λες ακόμη: «Από τότε που συνειδητοποίησα τον κρυφό μου έρωτα με τη μουσική, την κοιτάω στα μάτια, τη φλερτάρω, κάνω παιχνίδι μαζί της. Κι αυτή ανταποκρίνεται, μου χαμογελάει, μου κάνει νάζια, αλλά στο τέλος βρίσκομαι στην αγκαλιά της, γεμάτος πάθος. Η μουσική δεν με άφησε ποτέ.». Είναι μία σχέση χωρίς ημερομηνία λήξεως;
Γ.Ο.: Αν ήταν γιαούρτι ίσως έληγε. Μια σχέση ζωής δεν μπορεί να λήξει ποτέ. Πλέον δεν υπάρχει γυρισμός (ευτυχώς δηλαδή).

Τα live ακολουθούν συνήθως μία δισκογραφική δουλειά και φαντάζομαι το ίδιο θα συμβεί και εδώ. Για σένα δεν είναι και κάτι ξένο. Πως βλέπεις αυτή την επαφή με το κοινό, και κυρίως τους νέους, μέσα από τις συναυλίες; Πως υποδέχεται το κοινό το καινούργιο και το άγνωστο;
Γ.Ο.: Το κοινό υποδέχεται με πολύ αγάπη το καινούργιο και το άγνωστο, γιατί αναζητά φυγές. Το κοινό δεν είναι χαζό. Αντιλαμβάνεται το αληθινό, το ειλικρινές… Η επαφή μου με το κοινό είναι μαγική. Αναζητώ την επικοινωνία και επί σκηνής και εκτός σκηνής. Λατρεύω την επαφή και την επικοινωνία με τους ανθρώπους και τη δημιουργία νέων φιλιών.

Υπάρχουν προγραμματισμένες εμφανίσεις για το καλοκαίρι που ήδη ξεκίνησε;

Γ.Ο.: Για το καλοκαίρι θα είναι περιορισμένες οι εμφανίσεις. Δίνω το βάρος μου στην προώθηση του δίσκου η οποία θα περιλαμβάνει και εμφανίσεις κυρίως μετά το καλοκαίρι σε Θεσσαλονίκη και σε Αθήνα, γιατί όχι και στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Τι όνειρα κάνεις για το μέλλον;

Γ.Ο.: Να κλέψω ένα στίχο μου; «Όνειρα, με παρασέρνουν στα όνειρα – Όνειρα, με ταξιδεύουν στα όνειρα»…  


Links
www.giorgosoikonomou.gr
www.facebook.com/giorgosoikonomou
www.myspace.com/giorgosoikonomou
www.twitter.com/giorgosoik
www.jumpingfish.gr/Giorgos_Oikonomou
www.youtube.com/giorgosoikonomou
www.reverbnation.com/giorgosoikonomou

Οι φωτογραφίες προέρχονται από το προσωπικό site του Γιώργου Οικονόμου

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όταν ψήλωσαν τα σπίτια, χώρισαν κι οι άνθρωποι. Ξεχάσαμε τις ζωές μας. Φλυαρούσαμε μόνο για τις ζωές των άλλων. Πότε σε ρώτησαν «πως νιώθεις;». Μόνο ο γιατρός μου έκανε αυτήν την ερώτηση.
Χάρις Αλεξίου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS