Νίκος Αργυρόπουλος : Πιστός στα λαϊκά μονοπάτια

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ

Δημοσιεύθηκε: 17.06.2010, 00:37

Ο Νίκος Αργυρόπουλος είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του το καλό ρεμπέτικο τραγούδι. Το βιογραφικό του μαρτυράει αυτή του την αγάπη, αφού στο παρελθόν έχει αποδείξει με όλους τους τρόπους πως για αυτόν καλλιτέχνες σαν τον Μάρκο Βαμβακάρη και τον Βασίλη Τσιτσάνη κατέχουν πολύ υψηλή θέση στην καρδιά του. Όσοι είχαν την ευκαιρία να παραβρεθούν έστω για μία φορά στη «Φραγκοσυριανή» στα Εξάρχεια, ενός ιστορικού παταριού του οποίου ο Αργυρόπουλος ήταν ιδιοκτήτης, θα θυμούνται την ευλάβεια με την οποία παρουσιαζόταν τραγούδια αυτού του ύφους…
Επιστρέφοντας στο 2010 και όντας πλέον μόνιμος κάτοικος της Θάσου, ο Νίκος Αργυρόπουλος συνεργάζεται με το συγκρότημα Μπουζουκιών Δρόμος μέσα από το cd με γενικό τίτλο «Ένα ταξίδι….». Και πραγματικά, ακούγοντας κανείς τα τραγούδια αυτά ταξιδεύει ανάμεσα στον έρωτα και την πραγματικότητα, χωρίς, όμως, να αισθάνεται ότι όλα αυτά είναι κάτι ξένο.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Αργυρόπουλος μας μιλάει μεταξύ άλλων για το παρόν, αλλά και για το μέλλον που έρχεται όλο και πιο γρήγορα…

Με τη γυναίκα του και την κόρη του στη Φραγκοσυριανή Κύριε Αργυρόπουλε, πώς ξεκίνησε η συνεργασία σας με το συγκρότημα «Δρόμος»;
Ν.Α.: Είχαμε έναν κοινό φίλο τον Αντώνη Αινίτη, που ήμασταν μαζί από την εποχή της «Φραγκοσυριανής». Ο Αντώνης γνώριζε τον Νώε Ζαφειρίδη από το συγκρότημα μπουζουκιών ΔΡΟΜΟΣ, και του ’δωσε να ακούσει ένα demo με 4 τραγούδια μου που φάνηκε ότι τον ενδιέφεραν. Ξαναβρεθήκαμε για μια συναυλία στη Θάσο. Και ο Νώε, που είναι καθαρός άνθρωπος με γνώσεις στη μουσική και μεράκι, όταν είδε όλο το υλικό (γιατί έχω γύρω στα 55 τραγούδια), επέλεξε 13 από αυτά, έκανε ο ίδιος την ενορχήστρωση κι έτσι βγήκε ο δίσκος, «Ενα ταξίδι...».

Ακούγοντας κάποιος για πρώτη φορά τα τραγούδια σας του δίνεται η εντύπωση πως είναι γραμμένα στο παρελθόν. Τόσο η μουσική όσο και οι στίχοι έχουν την ποιότητα του αυθεντικού λαϊκού τραγουδιού, για να μην πω ρεμπέτικου. Πιστεύετε ότι οι Έλληνες ακροατές του 2010 θα τα εκτιμήσουν όπως τους αρμόζει;
Ν.Α.: Το λαϊκό, όπως και το δημοτικό και το ρεμπέτικο τραγούδι έχουν γίνει κλασικά στη ζωή μας. Από μια ηλικία κι έπειτα, και τα νέα παιδιά αλλά και οι φοιτητές νομίζω πως έτσι διασκεδάζουν. Μπορεί δηλαδή τα βιώματα να μην είναι τα ίδια σήμερα, αλλά βλέπουμε πως αυτά τα τραγούδια εξακολουθούν να τους αγγίζουν.

Τα τραγούδια από τον δίσκο «Ένα ταξίδι» είναι καθαρά ερωτικά. Έχετε γράψει στίχους που να αφορούν άλλους τομείς, όπως κοινωνικά ή πολιτικά προβλήματα; Θεωρείτε πως ο έρωτας και μόνο αφορά τον κόσμο;
Ν.Α.: Ναι, έχω γράψει και σκωπτικά τραγούδια. Η «Χαμηλοβλεπούσα», «Ο ψαράς ο μόρτης», για παράδειγμα είναι σκωπτικά τραγούδια... Έχω γράψει και για κοινωνικά προβλήματα, κυρίως όμως γράφω βιωματικά. Δηλαδή, δεν κάθισα ποτέ επί τούτου να γράψω ένα τραγούδι. Μία έφταιγε μια μουσική που ερχόταν και δεν έλεγε να με αφήσει, την άλλη μια περίεργη φράση κι ανεξήγητη. Ξέρετε, το τραγούδι έρχεται και σε βρίσκει...

Στο τραγούδι «Χαμηλοβλεπούσα» σχολιάζετε τα περί γάμου και αλλαγής της συμπεριφοράς της συζύγου κατά την πάροδο των χρόνων. Τι μήνυμα θέλετε να δώσετε μέσα από αυτά τα λόγια;
Ν.Α.: Το τραγούδι βγήκε μόνο του... ‘Ακουσα μια κάπως βαρύγδουπη φράση, τυποποιημένη θα την έλεγα, από τα χείλη ενός ψαρά, το «Απορώ κι εξίσταμαι»... μου κόλλησε κι άρχισα να σκαλίζω το χαρτί. Και βγήκε αυτή η ιστορία, με το γκαζόν στον κήπο, με τον καφέ στο κρεβάτι και τη μαμά στο ρόλο του ρυθμιστή υπ’ αριθμόν 1, μέχρι που κάποια στιγμή ο δόλιος ο σύζυγος χάνει την υπομονή του και τα κάνει λαμπόγυαλο...

Ο Νίκος Αργυρόπουλος σήμερα Ποια είναι η γνώμη σας για όλα αυτά που συμβαίνουν στα μουσικά δρώμενα της χώρας μας; Δηλαδή που συνεχώς νέα πρόσωπα κερδίζουν το χειροκρότημα του κόσμου και τα λεγόμενα 15 λεπτά διασημότητας.
Ν.Α.: Είναι ο αντικατοπτρισμός της ίδιας μας της ζωής. Έχουν γίνει όλα επιφανειακά, η φιλία, ο έρωτας, η αγάπη στους γονείς. Δηλαδή αυτό που λέμε, η οικογένεια ενωμένη ή ότι κάποτε υπήρχε μπέσα, έχουν εξαφανιστεί. Το ίδιο συμβαίνει και στο τραγούδι που έχει γίνει μιας μέρας χειροκρότημα ή η λάμψη της μιας νύχτας. Είναι κι οι διάφορες εκπομπές πρωινάδικα, μεσημεριανά και τάλεντ σόου, που σε ωθούν να δείξεις το ταλέντο σου είτε το έχεις είτε δεν το έχεις. Δεν χρειάζεται άλλωστε να πεις τίποτε, αρκεί να σε δείξουν.

Η Αθήνα του σήμερα σας αρέσει; Βρίσκετε θετικά στοιχεία στην πόλη αυτή που μονίμως ταλαιπωρείται;
Ν.Α.: Είναι πάντα όμορφη. Μια μεγαλούπολη που κυλάει σε έναν άλλο ρυθμό. Έγινε το μετρό κι άλλαξε, ήρθαν οι μετανάστες κι άλλαξε. Προβλήματα υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα, και η πόλη πάντα θα γυρεύει έναν τρόπο να ανασάνει...
Θα την έλεγα, όμορφη και βιαστική, σωστότερα. Με ένα κινητό στο χέρι. Αλλά, ξέρω εγώ, είναι κι αυτό σημείο των καιρών, να πρέπει να κάνεις κράτηση για να διασκεδάσεις, να κλείσεις ραντεβού για να συναντήσεις ένα φίλο... Και παλιά βέβαια γινόταν αυτό ως ένα βαθμό, αλλά να, τώρα, λες και μίκρυνε ο χρόνος...

Αν μπορούσατε να συνεργαστείτε με έναν καλλιτέχνη που δεν υπάρχει πλέον στη ζωή ποιος θα ήταν αυτός;
Ν.Α.: Σκέφτομαι. Πίστεψτέ με, ο Μάρκος είναι πολύ μεγάλος, ακόμη και για να το σκεφτώ. Είναι τεράστιος, κι από το στίχο κι από τη μουσική, γιατί βγάζει πόνο, βγάζει έγνοια, βγάζει έρωτα, βγάζει καημό. Κι από φτιασίδια δεν βάζει τίποτε στα τραγούδια του, τα λέει απλά όπως μιλάμε.

Τι εύχεστε για το μέλλον τόσο για σας όσο και για όλο τον κόσμο;
Ν.Α.: Τα παιδιά. Να πω, τα παιδιά και τα μάτια μας. Η ζωή μας ολόκληρη. Και να θυμόμαστε ότι αυτή τη γη, όπως έλεγαν οι Απάτσι, τη δανειστήκαμε από τα παιδιά μας. Αυτά εύχομαι, για τη γη και τα παιδιά μας...

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ...
Συγκρότημα Μπουζουκιών ΔΡΟΜΟΣ
Τραγούδια του ΝΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ένα ταξίδι... λέγεται ο δίσκος που βγήκε από το ΔΙΚΤΥΟ. Είναι ο τρίτος του Συγκροτήματος Μπουζουκιών ΔΡΟΜΟΣ, κι ο πρώτος του Νίκου Αργυρόπουλου.
Αντώνης Αινίτης, Νίκος Αργυρόπουλος, Ανθούλα Μίχου Ο Νίκος Αργυρόπουλος ήταν ο ιδιοκτήτης, ενός ιστορικού παταριού για το ρεμπέτικο και το λαικό τραγούδι, τη δεκαετία του ΄80 -΄90 (΄84-93) της Φραγκοσυριανής στα Εξάρχεια. Στη Φραγκοσυριανή γινόταν λαϊκό προσκύνημα καθημερινά ως τις 9 το πρωί, από καλλιτέχνες (που τέλειωναν το πρόγραμμά τους και πήγαιναν από εκεί μετά), πολιτικούς, [φοιτητές και φαντάρους που πλήρωναν ελάχιστα] και πολύ κόσμο που κάποιες φορές έπρεπε να κλείσει και 1 μήνα πριν για να πάει στη ΦΡΑΓΚΟΣΥΡΙΑΝΗ. Από το πάλκο του μαγαζιού πέρασαν η Σωτηρία Μπέλλου, η Βούλα Σαββίδη, ο Μανώλης Πάππος, ο γιος του Τσαουσάκη... ΚΙ ΑΠΟ ΚΕΙ ξεκίνησε να τραγουδάει η
Ελένη Τσαλιγοπούλου.
Μαζί με το Νίκο Αργυρόπουλο που έπαιζε μπουζούκι ήταν και ο Αντώνης Αινίτης ( μπουζούκι-φωνή), ο Γιώργος Αινίτης (μπαγλαμάς), η Μαρία Ρεμπούτσικα (βιολί) κι από γυναικείες φωνές η Αφεντούλα Ραζέλη, η Ανθούλα Μίχου, η Κωσταντία Ιωάννου, η Τζένη Πανοπούλου κ.α.

ΣΕ ΤΙ ΔΙΕΦΕΡΕ Η ΦΡΑΓΚΟΣΥΡΙΑΝΗ
Στη Φραγκοσυριανή (που ονομάστηκε έτσι προν τιμήν του Μάρκου) πήγαινες για να μυηθείς στο ρεμπέτικο τραγούδι κι όχι απλώς και μόνο για να περάσεις καλά. Η νύχτα ξεκινούσε με τραγούδια που έπαιζε το γραμμόφωνο κι έπειτα ακολουθούσε ομιλία του στυλ: ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΚΙ ΤΙ ΕΚΑΝΕ (Μάρκος Βαμβακάρης, Βασίλης Τσιτσάνης, Γιοβάν Τσαούς...) κι έπειτα άρχιζε το πρόγραμμα. Στο κέντρο αυτό απαγορευόταν να χορεύεις στα τραπέζια, εκεί άκουγες με θρησκευτική ευλαάβεια! Στη ΦΡΑΓΚΟΣΥΡΙΑΝΗ πρωτοακούστηκαν και τα τραγούδια της ΜΕΛΙΝΑΣ, και εκεί το θεατρικό τραγούδι πήρε κι αυτό τη θέση του στη νυχτερινή διασκέδαση, πλάι στο ρεμπέτικο και το λαϊκό...

Νίκος Αργυρόπουλος στη Φραγκοσυριανή ΜΕΤΑ ΤΗ ΦΡΑΓΚΟΣΥΡΙΑΝΗ
Το ΄93 ο Αργυρόπουλος εγκαταλείπει την Αθήνα για τα Λιμενάρια της Θάσου, τόπο καταγωγής του, όπου ανοίγει μια ταβέρνα και συνεργάζεται ξανά με τον Αντώνη Αινίτη, βασικό συνεργάτη του μπουζουξή και τραγουδιστή από τη Φραγκοσυριανή, τα καλοκαίρια κυρίως που συμμετέχουν και σε διάφορα πολιτιστικά φεστιβάλ, τραγουδώντας και παίζοντας σμυρνέικα, ρεμπέτικα και τραγούδια του Αργυρόπουλου. Ο Νίκος Αργυρόπουλος εκτός από αυτό το στέκι που διατηρεί στη Θάσο, {μετά από άπειρα επαγγέλματα που χρειάστηκε να κάνει για να μεγαλώσει τα παιδιά του: κτίστης, εποχικός πυροσβέστης κ.α}, σήμερα είναι ψαράς και διδάσκει πολεμικές τέχνες... SODOKAN, που γι’ αυτόν σημαίνει: Φιλοσοφία και αυτοσυγκέντρωση, ποίηση και ψυχική ευγένεια. ΤΑ ΧΤΥΠΗΜΑΤΑ ΤΑ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΖΩΗ. 7 φορές κάτω και 8 φορές επάνω. ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΤΗΝ 8η φορά ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ!!!!

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ
Από γονείς μικρασιάτες που εγκαταστάθηκαν στη Θάσο, ο Αργυρόπουλος μεγάλωσε στην Αθήνα με ακούσματα κλασικής μουσικής και φλαμένκο, αγάπησε το ρεμπέτικο στην Ιταλία που σπούδαζε στο πανεπιστήμιο και εκεί ξεκίνησε να παίζει μπουζούκι και να τραγουδάει.. Στοίχειωσε μέσα του ο Βαμβακάρης (ήρωες του είναι επίσης ο Καραϊσκάκης κι ο Τζερόνυμο), και γυρνώντας στην Ελλάδα, βρήκε σε ένα παλαιοπωλείο το πορτραίτο μιας γυναίκας (που εικονίζεται στο πίσω μέρος του δίσκου ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ), το πρόσωπο της οποίας βρήκε ότι είναι γεμάτο συναισθήματα και πώς ΑΥΤΗ θα μπορούσε να ήταν η Φραγκοσυριανή του Μάρκου. Άνοιξε λοιπόν, τη Φραγκοσυριανή (στέκι που έγραψε Ιστορία στο ρεμπέτικο) αλλά δεν έπαψε ποτέ να σκαλίζει και τα δικά του τραγούδια. Έγραψε το πρώτο του τραγούδι, πριν 26 χρόνια, ένα βράδυ στον Πειραιά βλέποντας την τετράχρονη κόρη του να κοιμάται, (τη φαντάστηκε να μεγαλώνει και να παντρεύεται.. Οδηγημένος πάντα από το συναίσθημα και τη φιλία, έγραψε κι ένα από τα τραγούδια του δίσκου, το: ΣΒΗΝΟΥΝΕ Τ΄ ΑΣΤΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ... Ένα από τα πλέον αγαπημένα κι ακουσμένα τραγούδια από την εποχή της ΦΡΑΓΚΟΣΥΡΙΑΝΗΣ, που πριν ακόμη κυκλοφορήσει σε αυτόν το δίσκο, το ήξεραν και το έπαιζαν πολλοί ρεμπέτες!

ΣΗΜΕΡΑ
Πριν από ένα μήνα δισκογραφήθηκαν για πρώτη φορά 13 τραγούδια του Νίκου Αργυρόπουλου, με τίτλο ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ, με το συγκρότημα μπουζουκιων ΔΡΟΜΟΣ. Ένα συγκρότημα νέων παιδιών που με τις συναυλίες τους έχουν φτάσει μέχρι το Παρίσι, το Πεκίνο και το Κουβέιτ κι έχουν γράψει πολλά διεθνή έντυπα γι’ αυτούς...
http://www.bouzoukia-dromos.gr/site/index.php?option=com_content&task=category&sectionid=5&id=17&Itemid=47

Στο «ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ»
Οι στίχοι και η μουσική είναι του Νίκου Αργυρόπουλου, ανθρώπου με μεράκι και γνώση για το ρεμπέτικο. Η σύνθεση των πιο πολλών τραγουδιών έγινε την τελευταία 5ετία - 6ετία. Πάνω σ’ αυτά τα τραγούδια με το άρωμα μιας γνήσιας εποχής έβαλαν το δικό τους μεράκι στην ενορχήστρωση του δίσκου και στη τελική του μορφοποίηση δυο σπουδαίοι μουσικοί και συνεχιστές του ρεμπέτικου ο Ζαφειρίδης και ο Βασίλας.

Κώστας Μπαρτζώκας:ακορντεόν, Αντώνης Αινίτης:μπουζούκι, φωνή, Ανθούλα Μίχου:φωνή, Νίκος αργυρόπουλος:μπουζούκι, Λάζαρος Κουταλίδης:κιθάρα, Γιώργος Αινίτης:μπαγλαμάς ΠΑΙΖΟΥΝ ΣΤΗ ΦΡΑΓΚΟΣΥΡΙΑΝΗ

Δρόμος Συγκρότημα Μπουζουκιών: Ένα Ταξίδι
Συμμετέχοντες καλλιτέχνες
Συγκρότημα Μπουζουκιών Δρόμος, Νίκος Αργυρόπουλος, Σοφία Εμφιετζή,
Νώε Ζαφειρίδης, Αντώνης Αινίτης, Γρηγόρης Βασίλας, Κώστας Τσεκούρας
Σε τραγούδια του Νίκου Αργυρόπουλου

Τρίτος δίσκος για το Συγκρότημα Μπουζουκιών Δρόμος μετά τον ομότιτλο πρώτο (2004) και τον ζωντανό Ένα τραγούδι για την Κοκκινιά (2007). Αυτή τη φορά με τραγούδια του Νίκου Αργυρόπουλου, «τραγούδια όμορφα, χάρη στην απλότητα τους και το γεμάτο στίχο τους, έτσι που να μη χρειάζονται για να αναδειχθούν, διάφορα ενορχηστρωτικά ‘φτιασίδια’, απλώς ένα λιτό αρμονικό ντύσιμο» –όπως σημειώνει στην έκδοση ο Νώε Ζαφειρίδης. Όπου το βάρος δίνεται –ως οφείλει– εκεί που δινόταν πάντα στο λαϊκό τραγούδι από την εποχή της γέννησης και των πιο λαμπρών σελίδων της ιστορίας του: στο κέντημα της πενιάς, στο παιχνίδι και το διάλογο ανάμεσα στα όργανα με τον άμεσο στίχο, για να καταλήξει στις ανεπιτήδευτες ερμηνείες από καρδιάς. Με ένα ταξίδι α-λα-παλαιά λοιπόν, μέσα από μελωδίες που γράφτηκαν από μπουζουξή για να παιχτούν από μπουζούκια, ο Δρόμος συνεχίζει στο λαϊκό τραγούδι, αλλά και το λαϊκό τραγούδι συνεχίζει το δρόμο του. Ο δίσκος κυκλοφορεί σε ειδική τιμή, με σκληρό εξώφυλλο (βιβλιαράκι) στο οποίο περιλαμβάνεται έντυπο 36 σελίδων.

Δύο σημειώματα για την έκδοση:
Γεννήθηκα στην Καβάλα από γονείς Μικρασιάτες. Πέρασα τα παιδικά μου χρόνια στα Λιμενάρια της Θάσου και όταν ήμουν στη Γ’ δημοτικού πήγαμε στην Αθήνα. Έφυγε η θάλασσα, χάθηκαν οι παιδικοί μου φίλοι, μάκρυναν οι άνθρωποι που τόσο αγάπησα... Κρύα η Αθήνα, μεγάλη, γεμάτη κόσμο ξένο, φώτα, άσφαλτο και αυτοκίνητα. Εμένα μου έλειπε το αλάτι της θάλασσας και το γαλάζιο της, τα καΐκια που αρμένιζαν στο πέλαγο. Μεγάλωσα στην Αθήνα, την έζησα και την αγάπησα. Το λύκειο στη Νέα Ιωνία και το Πανεπιστήμιο στην Ιταλία. Φοιτητής γνώρισα τα ρεμπέτικα και αγάπησα το Μάρκο Βαμβακάρη. Έρωτες, αγάπες, προσφυγιά, Τσιφόρος, Καζαντζάκης, Μάρκος, φοιτητικό κίνημα, με την καρδιά και τη σκέψη να ταξιδεύουν κάθε μέρα σε ότι αγάπησα...
Άρχισα να παίζω μπουζούκι και ό,τι έζησα, ό,τι φαντάστηκα, ό,τι ξημέρωσε κι ό,τι νύχτωσε, ό,τι χαμογέλασε κι ό,τι σκοτείνιασε στη ζωή μου, όπου με ταξίδεψε η καρδιά, έγινε μια μέρα τραγούδι... Πολλές φορές σκέπτομαι ότι δεν έγραψα τίποτα, ότι όλα γεννήθηκαν μόνα τους, έτσι γιατί γεννήθηκαν. Κάπως έτσι γεννήθηκα κι εγώ. Πριν λίγα χρόνια γύρισα στο χωριό μου που τόσο καιρό ερχόταν στα όνειρά μου, πότε σα θαλασσοπούλι, πότε σα τρεχαντήρι, πότε σα βασιλικός σε ένα σπίτι πλάι στη θάλασσα. Δεν βρίσκω λόγια να ευχαριστήσω τον Αντωνάκη και τα παιδιά του “Δρόμου”, που ήρθαν μαζί μου σ’ αυτό το ταξίδι που τόσο περίμενε. Το Νώε που πήρε τα “πέτρινα όνειρά μου” και μου τα γύρισε αγάλματα, το Γρηγόρη, τον Κώστα, το Θοδωρή, τη Σοφία, τη Νατάσα, την Αλίκη, το Γιώργο τον Καρυώτη. Άνεμος η μουσική τους που μας περπατάει στο πέλαγος.
Στον πατέρα μου! Και σε ότι αγάπησα!
Νίκος Αργυρόπουλος

Γνώρισα τον Νίκο γύρω στο 2000, μέσω του κοινού μας φίλου Αντώνη Αινίτη, ο οποίος με προέτρεψε να “φτιάξω τα τραγούδια ενός φίλου”, στα οποία είχε βοηθήσει και ο ίδιος.
Κάναμε τότε ένα δοκιμαστικό με 4 απ’ αυτά, πέρασε καιρός, χαθήκαμε, και τελικά ήρθε η ώρα που 13 τραγούδια συγκεντρώθηκαν σ’ ένα δίσκο, ερμηνευμένα απ’ το “Δρόμο”. Τραγούδια όμορφα, χάρη στην απλότητά τους και το “γεμάτο” στίχο τους, έτσι που να μη χρειάζονται για να αναδειχθούν, διάφορα ενορχηστρωτικά “φτιασίδια”, απλώς ένα λιτό αρμονικό ντύσιμο. Θέλουμε να ευχαριστήσουμε, τον Νίκο για την εμπιστοσύνη του, τον Αντώνη για τις πάντα “δυνατές” ερμηνείες του, τον Τζίμη, τον Αχιλλέα και τον Τζέκυ για τη δημιουργική συμμετοχή τους, τον Γιώργο Καρυώτη γιατί σε κάθε συνεργασία μας λειτουργεί και προσφέρει σα μέλος του “Δρόμου”, τον Αχιλλέα Τούμπα για το εξώφυλλο και όλους όσους συνεργάστηκαν για τη δημιουργία αυτού του δίσκου. Καλή ακρόαση.
Νώε Ζαφειρίδης - Δρόμος

Περιεχόμενα
01) Τ’ αράπικα σου μάτια (2:54)
02) Τι τράβηξα στα χέρια σου (3:05)
03) Δεν με προσέχεις (2:54)
04) Σβήνουνε τ’ άστρα (3:02)
05) Δε θέλω να σε ξαναδώ (4:29)
06) Σκερτσόζα (3:41)
07) Εσύ κι η ομορφιά σου (3:34)
08) Το ποτήρι (4:12)
09) Ο ψαράς ο μόρτης (2:52)
10) Χαμηλοβλεπούσα (4:48)
11) Ένα ταξίδι (2:48)
12) Τα χελιδόνια (2:50)
13) Με παρατάς – ορχηστρικό (2:06)

Συντελεστές
Παίζουν οι μουσικοί: Γρηγόρης Βασίλας: μπουζούκι, Νώε Ζαφειρίδης: μπουζούκι, κλασική κιθάρα, μπαγλαμάς, Θοδωρής Κουέλης: κοντραμπάσο, Κώστας Τσεκούρας: κιθάρα, Δημήτρης Γκίνης: ακορντεόν (4,11), Αχιλλέας Παναγούλης: ακορντεόν (13), Τζέκυ Σουλκούκη: βιολί (12)

Μουσική επιμέλεια-ενορχήστρωση: Νώε Ζαφειρίδης
Τραγουδούν: Αντώνης Αινίτης (4,6,8,12), Σοφία Εμφιετζή (3,9,11), Νώε Ζαφειρίδης (2,5,7), Γρηγόρης Βασίλας (1,10) Δεύτερη φωνή: Σοφία Εμφιετζή (1)
Επιμέλεια έκδοσης δίσκου: Νατάσα Κουτρούμπα, Αλίκη Καραδημητρίου
Ηχοληψία: Γιώργος Καρυώτης
Μίξη: Γιώργος Καρυώτης, Νώε Ζαφειρίδης, Γρηγόρης Βασίλας
Hχογράφηση και μίξη δίσκου: Sierra Studio
Mastering: Πέτρος Σιακαβέλας / Digital Studio
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Αχιλλέας Τούμπας
Σχεδιασμός ένθετου: Έργον This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it
Φωτογραφίες: Νατάσα Κουτρούμπα
Μεταφράσεις: Αχιλλέας Καραδημητρίου
Παραγωγή: Δίκτυο, Μάρτιος 2010

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου