Και έτσι γνώρισες τον Φάμελλο;
Δ.Α.: Ναι, στο τυχαίο, δεν τον ήξερα. «Πάρε, αν σ’ αρέσει κάτι», μετά από κανά μήνα με πήρε. Μου λέει «να τα κάνουμε κάτι», «να τα κάνουμε, εννοείται». Πήγα σπίτι του, κάναμε την επιλογή, κανονικά δηλαδή, όπως πρέπει να γίνεται. Δεν πήγα κατευθείαν σε εταιρείες δηλαδή, πήγαινα σε καλλιτέχνες και μου λέγανε. Ο Δεληβοριάς, η Πλάτωνος μου ‘χε πει πολύ καλά λόγια, ήταν το highlight. Της είχα αφήσει κασέτα, και με πήρε τηλέφωνο σπίτι και μου μίλαγε μισή ώρα και παραπάνω, λεπτομερειακά για τα τραγούδια. Διάφορα τέτοια...

Οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ προσεγμένες γενικά στον δίσκο, πολύ καλοφτιαγμένες...
Δ.Α.: Οι πνευστές είναι δικές μου καθαρά.
Οι πιο κιθαριστικές είναι του Μύρωνα (Στρατή).

Τα riff δηλαδή είναι του Μύρωνα;
Δ.Α.: Όχι, όχι. Ό,τι μουσική ακούγεται, είναι δική μου. Απλά επειδή ο Μύρωνας είναι καλός στις κιθάρες και στους ήχους, εγώ είμαι πιο κλασσικός, καθαρό «βρώμικο», αυτός βοήθησε και εγώ βέβαια, τα πνευστά καθαρά δικά μου και κάποιες ιδεούλες και ο Φάμελλος, σε κανά φωνητικό, σε τέτοια πράγματα...

Θα έλεγες ότι είναι κοντά σε αυτό που ήθελες εξ αρχής να κάνεις;
Δ.Α.: Ναι, ναι.

Η συνεργασία με τον Κότσιρα;
Δ.Α.: Όπως ξέρεις, είναι κλασσική δύσκολη ερώτηση αυτή. Δύσκολη απάντηση...

Γενικά γράφτηκε ότι δεν κολλάει στην αισθητική σου...
Δ.Α.: Ε, εντάξει, ωραία, δεν κολλάει είναι η αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι θέλαμε ένα κομμάτι ραδιοφωνικό. Και το κάναμε. Τελεία.

Ειλικρινής!
Δ.Α.: Ε, θα την πάθω, θα την πατήσω αλλά...

Σε πολλά τραγούδια σου αφηγείσαι ιστορίες...
Δ.Α.: Ναι, μ’ αρέσει ο Dylan ας πούμε.

Όλα βασίζονται σε κάτι που έχεις ζήσει ή έχεις και φανταστικά πράγματα;
Δ.Α.: Πιο πολύ αληθινά είναι. Η «Κάτια» είναι αληθινό. Δηλαδή μου ήρθε μήνυμα από κινητό τηλέφωνο που έγραφε «γεια, είμαι η Κάτια, είμαι όμορφη, ο άντρας μου με παραμελεί» και λέω «δε γαμιέται, ας μπω». Απάντησα σε δυο-τρία μηνύματα. Ήξερα ότι είναι ψέμα βέβαια αλλά λέω ας δοκιμάσω.

Γενικά στους στίχους σου δεν προσπαθείς να είσαι πολιτικά ορθός, είσαι τολμηρός στις λέξεις που χρησιμοποιείς... Δ.Α.: «Πολιτικά ορθός», τι εννοείς; «Καθως πρέπει» ας πούμε;

Ναι.
Δ.Α.: Όχι, όχι. Λέω αυτό που πιστεύω.

Με το χιούμορ σου θίγεις πολλά θέματα: θρησκεία, τηλεόραση και άλλα.
Δ.Α.: Αποφεύγω να είναι επιθεωρησιακό, προσπαθώ να το κάνω έντεχνο.

Στο θέμα της θρησκείας πού στέκεις; Αν θες απαντάς βέβαια σε αυτό, είναι προσωπική ερώτηση...
Δ.Α.: Είναι και προσωπικό θέμα.

Δε θες να απαντήσεις...
Δ.Α.: Όχι, θα απαντήσω! (γέλια) Δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη θρησκεία την οποία πρέπει ο άλλος υποχρεωτικά να πιστεύει. Και επειδή ανέκαθεν η θρησκεία με την πολιτική ήτανε συνδεδεμένες, αυτό μου τη βιδώνει. Κατάλαβες;

Δεν πιστεύεις σε κάποια οργανωμένη θρησκεία δηλαδή...
Δ.Α.: Κατ’ αρχήν, και μόνο η φράση «οργανωμένη θρησκεία» είναι σουρρεαλιστική έτσι;

Είναι. Σωστό.
Δ.Α.: Τώρα τι άλλο να σου απαντήσω; Τείνω προς την αθεΐα. Θρησκεία είναι ό,τι πιστεύεις, είτε στον εαυτό σου είτε σε οτιδήποτε. Είμαι λίγο της ανθρωπιστικής σχολής.

Στο τραγούδι «Ο Καλλιτέχνης» αναφέρεσαι στον εαυτό σου;
Δ.Α.: Αυτό είναι σαν Woody Allen λίγο, που κάνει τον εαυτό του στις ταινίες. Κάτι τέτοιο... Βλέπω και τους άλλους, δεν είναι καθαρά αυτοβιογραφικό, αλλά βλέπω στοιχεία δικά μου που τα έχουν κι άλλοι και έκανα το πορτρέτο του καλλιτέχνη γενικά.

Σατυρικό πορτρέτο...
Δ.Α.: Ειλικρινές! Ότι δεν έχει λεφτά, μετά την παράσταση λέει αντίο, κρέμεται από αόρατα σχοινιά, είναι ειλικρινή, δεν είναι ειρωνικά... «Κάνει και κανά μπάφο πριν μπει στον τάφο», που όλοι δοκιμάζουν... Λέω αυτά που συμβαίνουν ρε παιδί μου.

Τα τραγούδια σου πώς τα γράφεις; Γράφεις πρώτα στίχους ή μουσική;
Δ.Α.: Συνήθως πρώτα στίχους, οι οποίοι όμως έχουν ένα μέτρο, ένα ρυθμό. Δηλαδή να έλεγα ότι γράφω εντελώς πρώτα στίχους και μετά μουσική δεν είναι ακριβές. Πολλές φορές γράφω τους στίχους και έχω το μέτρο ήδη, το ρυθμό. Οπότε αυτό είναι η μισή μουσική, έτσι δεν είναι; Μετά μπαίνει η μελωδία και η αρμονία. Δε γράφεις ένα ποίημα έτσι, γενικά και μετά το μελοποιείς.

Είπες ότι έγραφες και αγγλικό στίχο αρχικά.
Δ.Α.: Παλιά έγραφα σαν Floyd και Beatles βασικά.

Γιατί όχι;
Δ.Α.: Γιατί όχι; (γέλια) Πες το στην εταιρία, να σου πω εγώ!

Η εταιρεία σού είχε βάλει κάποιους όρους;
Δ.Α.: Στην αρχή δεν θέλαν τον «Ιησού Χρυσό».

Από τα πιο τολμηρά τραγούδια σου...
Δ.Α.: Δεν το θέλανε. Μετά, όχι μόνο δεχτήκανε, αλλά, απ’ ό,τι είδα, το βάλανε και στη συλλογή του HiJack. Είδα τη συλλογή HiJack, λέω τι θα βάλουνε, «Είσαι Εσύ», Κότσιρα θα βάλουνε. Και βάλανε τον «Ιησού Χρυσό». Και δε με ρωτήσανε, μόνοι τους το βάλανε. Δεν έχω και πολλά πάρε δώσε με την εταιρεία. Μόνο όταν είναι ανάγκη.

Η υποδοχή του δίσκου πώς σου φάνηκε;
Δ.Α.: Με τις πωλήσεις δεν ξέρω αν παρακολουθείς τι γίνεται... Δεν παρακολουθώ και δεν θέλω να μάθω προς το παρόν. Ξέρω ότι είναι γενικά λίγες και αν μάθω ότι πούλησα 300 ή 400 cd δε θα μου κάνει διαφορά. Πιο πολλή σημασία έχουν κάποιες γνώμες μουσικών του χώρου, μια παρέα που θα σου πει στο live κάτι... Γενικά υποδοχή υπάρχει από το καλό και πάνω. Δηλαδή η υποδοχή δεν έχει να κάνει μόνο με τις πωλήσεις.

Ρωτάω και για τις κριτικές που έχεις διαβάσει...
Δ.Α.: Έχω διαβάσει και κακές αλλά φαίνεται ποια κριτική είναι κακοπροαίρετη και ποια είναι καλοπροαίρετη. Έχω διαβάσει και καλοπροαίρετες κριτικές που σου δείχνουνε τα αρνητικά σημεία, έχω διαβάσει και κακοπροαίρετες κριτικές που απλά κάνουν επίθεση. Οπότε αποφάσισα από την αρχή να μη με νοιάζει και πολύ. Έχω δει και κακές και τρελές. Για μένα ο κριτικός δεν είναι επάγγελμα αλλά τέλος πάντων. Θέλω να πω ότι όλοι οι άνθρωποι είναι κριτικοί. Όχι ότι το υποβαθμίζω αλλά του δίνω όση σημασία χρειάζεται, αυτό θέλω να σου πω. Δεν είναι επάγγελμα, εντάξει...

Απλώς κάποιοι ζούνε από αυτό παρόλα αυτά...
Δ.Α.: Ναι, από πολλά πράγματα ζούνε διάφοροι σήμερα. (γέλια) Άλλοι ζούνε από το εμπόριο ναρκωτικών... (γέλια)

Άρα λοιπόν, όλο αυτό το παραμουσικό κύκλωμα των περιοδικών...
Δ.Α.: Να του δίνουμε όση σημασία του αρμόζει έτσι; Χωρίς να εναντιωνόμαστε, κατάλαβες;

Τώρα τελευταία έχουν εμφανιστεί αρκετοί νέοι συνάδελφοί σου τραγουδοποιοί. Πώς τους βλέπεις;
Δ.Α.: Πολλούς! (γέλια) Θα μου πεις τώρα να βγάλω κι εγώ την ουρά μου απέξω; Κοίτα, γενικά ακούω ωραία πράγματα αλλά ελάχιστα. Ψάχνεις μες στην άμμο για βελόνα.

Θες να μου πεις ποιοι σου αρέσουν;
Δ.Α.: Για νέους ποιας γενιάς, από Δεληβοριά και κάτω; 25άρηδες; Ποιους περίπου έχεις στο μυαλό σου;

Θέμος Σκανδάμης, Δανάη Παναγιωτοπούλου...
Δ.Α.: Η Δανάη συμπαθητική... Η Δανάη είναι από τις συμπαθητικές περιπτώσεις.

Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης... Δεν ξέρω αν τους έχεις υπόψη σου κιόλας ...
Δ.Α.: Τους έχω απλά δεν τους ξέρω πολύ καλά.

Είπες πάντως και στο Δίφωνο ότι θεωρείς ότι είναι πολλοί και θεωρείς ότι δεν υπάρχει η ποιότητα που θα δικαιολογούσε την παρουσία πολλών στο χώρο, έτσι;
Δ.Α.: Αυτό που πήγα να πω... Στην περίπτωσή μου πήγα στο άσχετο, βρήκα έναν τραγουδοποιό παλιό, του άρεσε η δουλειά μου και το ‘κανε. Δεν το κάνουν όλοι έτσι. Δεν μπορεί να πει κανείς για μένα ότι είχα μέσον, δε με ήξερε, δεν ήταν θείος μου. Αυτό θέλω να πω. Όταν βγαίνεις επειδή έχεις τον μπαμπά σου ή τον θείο σου ή τον δικό σου, εκεί η αξιοκρατία αρχίζει λίγο και χάνεται. Όπως γίνεται σε όλες τις δουλειές.

Αλίμονο, στην Ελλάδα... Για την κρίση στη μουσική βιομηχανία τι γνώμη έχεις;
Δ.Α.: Αυτά οφείλονται στους γνωστούς λόγους, τι να σου πω; Οφείλονται στις αντιγραφές και στο ίντερνετ.

Δε θεωρείς ότι είναι και ευθύνη των καλλιτεχνών ή των εταιρειών ας πούμε;
Δ.Α.: Ε, των εταιρειών είναι. Των καλλιτεχνών πώς να είναι ρε συ;

Με την έννοια ότι, από τη στιγμή που το προϊόν δεν είναι τόσο καλό πολλές φορές, ο άλλος δεν δίνει τα λεφτά να το αγοράσει, ό,τι θέλει να ακούσει το «κατεβάζει» και το πετάει.
Δ.Α.: Είναι αλληλένδετα όλα αυτά και δεν μπορεί να καταλάβει ο άλλος ποιος είναι καλός για να δώσει τα 18 ευρώ. Πρέπει να τον πείσεις. Είναι όλο λίγο προβληματικό γενικά, τι να σου πω; Δεν μπορώ να σου πω κάποια γνώμη, είναι στάνταρ τα πράγματα αυτά. Είναι προβληματική η δισκογραφία, οι εταιρείες θα μπορούσαν να τη μεταχειριστούν αλλιώς... Γενικά, από τη στιγμή που η μουσική μπαίνει σε διαδικασία βιομηχανοποίησης, υπάρχει πρόβλημα.

Ας πούμε ότι δεν ήταν βιομηχανοποιημένη η μουσική. Πώς θα ζούσε ο μουσικός;
Δ.Α.: Α, θα ήταν πολύ ωραία τότε τα πράγματα. Θα γινόντουσαν συναυλίες στις πλατείες, θα μοιράζαμε τις κασέτες μας όπως ο Άσιμος παλιά, θα είχαμε πάρτυ, θα ήταν πιο ενωμένοι οι άνθρωποι χωρίς τις βιομηχανίες...

Εσύ θα σκεφτόσουν να πας πιο ανεξάρτητα στη συνέχεια;
Δ.Α.: Δεν ξέρω ακόμα. Κοίτα, αυτό θέλω να το ψιλοκαταφέρω τώρα, απ’ αυτή την πλευρά. Επειδή δεν πολυαντέχω όμως, μπορεί να μην το αντέξω και να πω «άει στο διάλο, θα τα κάνω ιντερνετικά, θα τα κάνω δεν ξέρω πώς». Αλλά, ξέρεις, επειδή μεγαλώσαμε στα ‘80s, είχαμε πάντα το ψώνιο του δίσκου, να έχω ένα δίσκο στα δισκοπωλεία. Αυτό το μικρόβιο, ε, το ‘χεις. Δηλαδή δηλώνω κι εγώ επηρεασμένος απ’ την εποχή μου κι απ’ την βιομηχανοποίηση. Δεν μπορείς να το αποφύγεις τώρα πια. Θα ήταν παράδεισος αυτό που περιέγραφα πριν αλλά δεν γίνεται. Κι αφού αυτό δεν γίνεται, πρέπει να επιλέξεις να ζήσεις εδώ και να τα καταφέρεις.

Είναι κάτι ουτοπικό...
Δ.Α.: Είναι. Έτσι νομίζω.

Θα τον υποστηρίξεις ζωντανά τον δίσκο; Θα κάνεις κάποιες εμφανίσεις, θα φτιάξεις κάποιο γκρουπ;
Δ.Α.: Έχω κάνει ένα μικρό γκρουπ το οποίο είναι το κλασικό ροκ σχήμα και θα κάνω live τα οποία προς το παρόν τα κανονίζω μόνος μου. Στο Μπαράκι Του Βασίλη, τέτοιοι χώροι, μικροί. Σε μεγάλο χώρο δεν έχει κλειστεί κάτι, ενώ θα ‘πρεπε. Δεν έχω εγώ γνωριμίες με τους μεγάλους χώρους, τις έχουν άλλοι. Τώρα, θα παίξει ο Γερμανός με τον Φάμελλο στον Σταυρό Του Νότου Απέναντι και συζητάμε μήπως βγαίνω να λέω δυο-τρία, το συζητάμε όμως, δεν είναι ακόμα κλεισμένο. Θα αρχίσουν από τον Γενάρη αυτοί. Μακάρι να γίνει, τι να σου πω; Μέχρι τα Χριστούγεννα θα το ‘χω μάθει. Η μόνη προγραμματισμένη εμφάνιση είναι 28 Νοεμβρίου στο Μπαράκι Του Βασίλη.

Για το μέλλον τι σκέφτεσαι; Κάνεις σχέδια από τώρα για κάποιον καινούργιο δίσκο ή για κάποια συνεργασία;
Δ.Α.: Τον Πανούση θα φώναζα να πει κάτι. Δεν σκέφτομαι κάποιον τραγουδιστή, μόνο με τη Σαββίνα (Γιαννάτου) είχα κάτι που ήθελα να κάνω, επειδή ήμουνα φαν της Πλάτωνος και της Σαββίνας, αλλά όχι ολόκληρο κύκλο. Δυο τρία τραγούδια θα της πηγαίνανε της Σαββίνας. Πολύ καλά στην ιδεολογία των τραγουδιών και τη δικιά μου ταιριάζει ο Πανούσης, αυτόν θα μπορούσα να φέρω να πει κάτι ή να κάνουμε ένα ντουέτο. Αλλά αυτά είναι τόσο μεγάλα σχέδια... Κυρίως θέλω να κάνω δέκα καλά τραγούδια, ας τα λέω και όλα εγώ, δεν έχει σημασία. Έτσι κι αλλιώς μου είπαν «εσύ να τα λες». Θέλω να βρω κάποιον τρόπο να τα κάνω καλά γιατί η εταιρεία σου δίνει κάποια λεφτά και σου λέει «φέρτο μας». Δεν σου βρίσκει εύκολα στούντιο, ούτε παραγωγούς, ούτε ενορχηστρωτές, οπότε για αυτά ανησυχώ πιο πολύ. Αν τα καταφέρω αυτά, υλικό υπάρχει για άλλους δύο δίσκους, δεν έχω πρόβλημα σε αυτό. Θα κάνω του χρόνου κάτι άλλο, αλλά θέλω να βρω καλό στούντιο, να γράψω καλά τα ντραμς, να είναι καλή η παραγωγή κτλ. Για αυτό ανησυχώ πιο πολύ. Γιατί τον Φάμελλο δε θα τον έχεις πάλι οπότε δε θα έχεις και τους πέντε-έξι μουσικούς του Φάμελλου, που είναι γύρω του. Κανονικά πρέπει να υπάρχει βοήθεια σε αυτά τα πράγματα.

Έχεις συμβόλαιο με την εταιρεία και για άλλους δίσκους;
Δ.Α.: Έχω συμβόλαιο για άλλους δύο. Αν είναι αυτό καλό ή κακό είναι μεγάλη συζήτηση γιατί δεν ξέρεις πώς θα πάει ο πρώτος, πώς θα σε υποστηρίζει η εταιρεία. Και αν δεν το υποστηρίξει τελικά και δεν πάει καλά θα πεις «πω, πω, θα κάνω κι άλλους δύο έτσι;» Ενώ αν πάει καλά θα λες «α, ωραία, έχω κι άλλους δύο!» Παίζει αυτό. Αρχικά φαίνεται ότι είναι καλό, ότι έχω τρεις καβατζωμένους δίσκους. Και είναι και ακριβές οι παραγωγές. Για να κάνεις ένα δίσκο να στέκεται σήμερα και σε ραδιόφωνα και παντού, γενικά δεν αρκούν τα λεφτά που δίνουν οι εταιρείες.

Εσύ έβαλες απ’ την τσέπη σου;
Δ.Α.: Για το μάστερ μόνο, το οποίο το στείλαμε στην Αμερική.

Στο Sterling ε;
Δ.Α.: Ναι. Δεν ξέρω αν θα το κάνω στον άλλο. - Ήταν πανάκριβο; Ένα χιλιάρικο ήταν. Κι εδώ γίνεται μάστερ. Εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα να πω ότι «α, αυτός ο δίσκος δε μ’ άρεσε επειδή δεν έχει μάστερς εκεί που κάνει η Bjork», σιγά...

Άρα δεν ήταν επιλογή σου να πάει στα Sterling…
Δ.Α.: Ε, μου το πρότεινε ο Φάμελλος, μου λέει αξίζει τον κόπο, εντάξει... Νομίζω ότι στις επόμενες δουλειές δεν θα έχω ανάγκη να το στείλω έξω για μάστερ.

Σε έναν οποιονδήποτε τραγουδιστή του έντεχνου που ίσως ερχόταν και σου έλεγε «έχεις κανά τραγούδι», θα του έδινες για ένα δίσκο του;
Δ.Α.: Γενικά ναι. Αν όμως ερχόταν κάποιος που δεν τον πάω, δεν θα το έκανα. - Λες στο «Τι Μένει Για Να Κάνω»: «Γουστάρω να γευτώ τα πάντα πριν πεθάνω». Αυτό είναι κάτι σαν μότο δικό σου; Σαν φιλοσοφία ζωής, το υπογράφεις; Ναι. Αυτό στην ουσία δεν είναι για να δηλώσω εγώ ότι θέλω να κάνω αυτό. Είναι κυρίως για να διαμαρτηρηθώ που μου απαγορεύονται να τα κάνω όλα αυτά. Μπορεί να μη θέλω αλλά μου τη σπάει που μου απαγορεύονται. Και ειδικά άμα σου απαγορεύεται κάτι, θες να το κάνεις πιο πολύ. Αυτό είναι το μήνυμα του τραγουδιού, δεν είναι ότι εγώ θέλω να κάνω τα πάντα. Κυρίως είναι μια διαμαρτυρία, δεν είναι ότι το βάζω σαν σημαία, σαν σύνθημα. Το πιστεύω μεν αλλά δεν το λέω επηρμένα. Σαν άμυνα...

Είπες ο Σαββόπουλος σου αρέσει πολύ.
Δ.Α.: Σαββόπουλο, στην αρχή του λυκείου, εκεί 16-17, άκουγα. Αυτός με οδήγησε στον Dylan. Το ένα φέρνει το άλλο. - Ο Dylan θα έλεγες ότι είναι ο αγαπημένος σου τραγουδοποιός; Και ο Frank Zappa.

Τελείως διαφορετικός αυτός...
Δ.Α.: Είδες λοιπόν; Εγώ πιστεύω ότι έτσι πρέπει να ‘μαστε. Μέσα στη δικιά μας τέχνη να δώσουμε τις πινελιές από όλα αυτά και να βγει το δικό μας πορτρέτο. Δε γίνεται να πεις «α, εγώ ακούω τραγουδοποιούς, Neil Young, Bob Dylan, Buckley», δε μπορεί να ‘σαι μόνο προς τα εκεί. Εγώ είχα μανία με τον Stravinsky, τον άκουγα από μικρός, έκανα τη σύνδεση με τον Zappa, μετά έπαιζα κιθάρα, ανακάλυψα τον Vai που ήταν μουσικός του Zappa, πήγα προς το λόγιο πιο πολύ. Έψαχνα παρτιτούρες της Ιεροτελεστίας Της Άνοιξης, άκουγα μουσική και μελέταγα. Οπότε και ο ένας είναι πρότυπο και ο άλλος. Και ο Χατζιδάκις. Από Έλληνες, Χατζιδάκι θα έλεγα, όχι Σαββόπουλο. Και Γκάτσος. Ο «Γκατσιδάκις», όπως τον λέω εγώ, είναι ο μεγαλύτερος Έλληνας τραγουδοποιός μετά τον Τσιτσάνη. Και λαϊκά άκουγα. Έχω κάτι ζεϊμπέκικα να ακούσεις! Όλα μαζί λοιπόν. Δεν είναι απλά ότι ο Dylan είναι το πρότυπό μου. Στιγματίζεσαι έτσι. Γι’ αυτό και βλέπεις κάνω αναφορές, για να μη νομίζουν ότι αυτός ο ψηλός θέλει να είναι ο Έλληνας Dylan. Θέλω να καταλάβουν ότι εγώ έχω επηρεαστεί από πολλά και προσπαθώ να κάνω το δικό μου, όχι να γίνω η συνέχεια κάποιου.

Αυτόν που ακούγεται πολύ τελευταία, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, τον ακούς; Συνεργάστηκε και με τον Σαββόπουλο τελευταία.
Δ.Α.: Δεν τη θεωρώ επιτυχή συνεργασία, ούτε δισκογραφικά ούτε σε live. Λυπάμαι, είναι οι καλύτεροι που έχουμε αλλά ο καθένας ξεχωριστά. Ο Διάφανος, η Αγρύπνια, γαμώ! Οι δίσκοι του Σαββόπουλου εννοείται. Με ποιον δίσκο συγκρίνονται τα Τραπεζάκια Έξω ας πούμε; Με ελάχιστους. Αλλά μαζί δε συμφωνώ. Δε θέλω να ακούσω τις μελωδίες αυτές από τον Σαββόπουλο. Τον έχω συνηθίσει τόσο πολύ σαν τραγουδοποιό, να λέει τα δικά του που το να είναι ερμηνευτής σε ολόκληρο δίσκο δε νομίζω ότι το χρειάζεται.

Άρα ο τραγουδοποιός πρέπει να εκφράζεται όπως μπορεί, με τη δική του φωνή...
Δ.Α.: Ναι. Αυτό που έκανε ο Σαββόπουλος που έλεγε ένα τραγούδι του Πορτοκάλογλου εδώ, ένα εκεί, ήταν καλή ιδέα. Τον θεωρώ τον κορυφαίο Έλληνα τραγουδοποιό μετά τον Χατζιδάκι. Θα ήθελα να τον γνωρίσω, να μου πει τη γνώμη του, απλά θεωρώ ότι δεν είναι πολύ επιτυχημένη η συνεργασία. Οι περισσότεροι αυτό είπαν. Και στα live, δεν ξέρω αν το είδες, ήταν στρατόπεδα, παρέες παρέες. Κάποιοι φωνάζανε με του ενός, κάποιοι με του άλλου. Θεωρώ όμως τα live του Σαββόπουλου πέρυσι στο Gazarte, με το τρίο, τον Πυρήνα, ίσως το καλύτερό του live. Μου το είπε και ο Μπακιρτζής αυτό.

Πολύ καλός δίσκος!
Δ.Α.: Αυτό ναι!

Αμερικανικές εκλογές σήμερα. Obama, McCain ή λευκό θα έριχνες αν ψήφιζες;
Δ.Α.: Αν ήμουν συγγενής ή κοντινό πρόσωπο του Obama, θα ψήφιζα McCain γιατί θα τον αγαπούσα, θα λυπόμουν που θα πεθάνει.

Λες ότι θα τον «φάνε»...
Δ.Α.: Ναι. Η ιστορία επαναλαμβάνεται.

Πιστεύεις ότι μπορεί να αλλάξει κάτι ένας τέτοιος πρόεδρος;
Δ.Α.: Όχι, πιστεύω ότι δε θα αλλάξει τίποτα. Μη σου πω ότι είναι όπως εδώ που βάζουνε το ΚΚΕ στη Βουλή ή μερικούς τέτοιους. Σου λένε «ας κλείσουμε τα μάτια λίγο του κόσμου, να νομίζει ότι όλα πάνε καλά». Είμαι 99% σίγουρος ότι όλο αυτό είναι προς τα εκεί.

Και στην Ελλάδα, την πολιτική κατάσταση πώς τη βλέπεις;
Δ.Α.: Ε, άστα τώρα... Τι να σου πω; Όπως καταλαβαίνεις είμαι προς Π.Α.Μ.Ε. πλευρά ή προς τίποτα γενικά. Στη χειρότερη, θα ψήφιζα και Συνασπισμό. Είμαι προς τα εκεί.

Ο Τσίπρας σου λέει τίποτα;
Δ.Α.: Όχι, δε μου αρέσει. Γενικά ο Συνασπισμός δε μου πολυαρέσει. Μου αρέσουν τα κόμματα που πάνε πιο πολύ προς το αναρχικό. Αυτή είναι η ιδεολογία που έχω, προς τα εκεί θα δουλέψω. Και το γεγονός ότι το ΚΚΕ δηλώνει όλα αυτά, ότι οι εργαζόμενοι είναι πάνω απ’ όλα, και ο άνθρωπος και η δικαιοσύνη και όλα αυτά, τα πρεσβεύει κανονικά, λέω ΟΚ, συμφωνώ με αυτό. Θα μου πεις, από τη θεωρία στην πράξη... Γενικά, δε συμφωνώ με τα κόμματα όμως, αυτό είναι το πρόβλημα. Έχω το τραγούδι «Να Μην Είσαι Κανενός»... Από τη στιγμή που εισχωρείς σε μία ομάδα, αναγκαστικά αυτή η ομάδα θα έχει αρχηγό. Και τη δικαιοσύνη να πρεσβεύει, και το ίσο μοίρασμα, δεν το κάνει μέσα της. Υπάρχει ιεραρχία, ο αρχηγός, ο παρακάτω, ο παρακάτω. Και ο αρχηγός παίρνει και πιο πολλά λεφτά. Οπότε, εξ ορισμού, με το κόμμα δε συμφωνώ. Θα μου πεις «με τι συμφωνείς;» Με τις κοινότητες.

Θα σου άρεσε δηλαδή η κάθε πόλη να είναι αυτοδιοικούμενη; Προτιμάς ένα αποκεντρωμένο μοντέλο;
Δ.Α.: Ναι, αυτό το ουτοπικό θα μου άρεσε. Τα κόμματα έχουν ιεραρχία οπότε και να διακυρήττουν κάθε μέρα τη δικαιοσύνη, δεν υπάρχει αυτή ακόμα και στο πιο αριστερό κόμμα.

Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι σε όσα είπαμε;
Δ.Α.: Ήθελα να πω για τα κομμάτια μου ότι έχουν ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα, ο σουρρεαλισμός δεν χρησιμοποιείται πολύ ενώ με έχει επηρεάσει τρελά, είναι αληθινά τραγούδια, κοινωνικά. Θεωρώ ότι αν έχεις τρία τέταρτα δίσκο, είναι πολύ μεγάλο βήμα για να πεις κάτι. Θεωρώ χάσιμο χρόνου να έχεις ολόκληρο δίσκο και να τον γεμίζεις με καψουροτράγουδα. Είναι βλακεία. Σου δίνεται αυτό το βήμα, ΟΚ, κάνε τα μισά. Είναι ευκαιρία να πεις αυτό που θέλεις, να εκφραστείς. Σε όλες τις τέχνες γενικά. Και όταν με ρώτησες για τους τραγουδοποιούς, πιο πολύ αυτό με ενοχλεί, και για τους νέους και για τους παλιούς. Ότι είναι απολιτίκ ενώ οι καιροί το χρειάζονται πιο πολύ από ποτέ.

Εκτός από τα καψουροτράγουδα γίνεται πολλή συζήτηση και για πολλά έντεχνα τραγούδια που χρησιμοποιούν έναν ασαφή λόγο...
Δ.Α.: Και δεν ξέρουν τι θέλουν να πουν ακριβώς. Αυτό είναι χειρότερο από τα σκυλάδικα. Και μιλάμε για το 1/3 τουλάχιστον του έντεχνου τραγουδιού. Το μισό έντεχνο είναι έτσι. Έξω απ’ τα δόντια να τα λέμε. Δεν ξέρω αν συμφωνείς...

Συμφωνώ.
Δ.Α.: Θέλω να ακούσω κάποιον να λέει αλήθεια. Ας είναι ερωτικό αλλά ας είναι ωραίο. Έχουν ακούσει τον Μεγάλο Ερωτικό του Χατζιδάκι; Ξέρεις τι είχε πει ο Χατζιδάκις; Ότι δεν είναι ένας δίσκος με ερωτικά τραγούδια, είναι ένας δίσκος «περί έρωτος». Δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Πρέπει να το καταλάβουμε λίγο. Ένα ερωτικό κομμάτι μπορεί να είναι γαμάτο! Ο Λοϊζος είχε κάνει γαμάτα ερωτικά. Δεν είμαι εναντίον του ερωτικού, υπέρ είμαι. Ούτε μισογύνης είμαι ούτε τίποτα. Δεν είμαι ο Morrisey, από τον οποίο έχω επίσης επηρεαστεί. Ακούς τον Μεγάλο Ερωτικό και λες «τι τραγουδάρες είναι αυτές;». Χέστηκα αν λέει για έρωτες ή αν λέει για οτιδήποτε. Έχει τραγουδάρες, σε συγκινεί.

Κάπου εκεί πάτησα το Stop. Συνεχίσαμε να συζητάμε για μουσική καθώς επιστρέφαμε στην πλατεία. Με τον Δημήτρη ελπίζω να τα ξαναπούμε, όχι απαραίτητα για συνέντευξη. Εσείς, μπορείτε να ακούσετε τον δίσκο του «Το Πρώτο Μου Album» που κυκλοφορεί από την Lyra και να τον δείτε ζωντανά στο Μπαράκι Του Βασίλη στις 28 Νοεμβρίου. Νομίζω θα εκπλαγείτε ευχάριστα.