Αντιγόνη, είσαι το πέμπτο από τα εφτά παιδιά μιας πολυμελούς οικογένειας, όπου, όλα, έχετε, από τα πολύ παιδικά σας χρόνια, μπει μέσα στον κόσμο της μουσικής. Πως προέκυψε αυτή η οικογενειακή αγάπη για τη μουσική και το τραγούδι;
Α.Ψ.: Όλα ξεκίνησαν από το μεγάλο μου αδερφό, τον Αποστόλη, που πήγε στην Παιδική Χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου. Ε, μετά απ’ αυτόν, ακολουθήσαμε, ένας – ένας, κι όλοι οι υπόλοιποι. Ήταν, πάντως, επιλογή μας, δεν μας πιέσανε οι γονείς μας, μας άρεσε η μουσική. Εγώ, φαίνεται, πως κάτι πήρα κι από τη γιαγιά μου (από την πλευρά της μαμάς μου), την Αντιγόνη, που είναι Κερκυραία και τραγουδούσε…

Από ποια ηλικία και για πόσα χρόνια ήσουν στην Παιδική Χορωδία του Δημήτρη Τυπάλδου; Ποιες είναι οι αναμνήσεις σου από την πολύχρονη αυτή συμμετοχή σου; Σε ποιες συγκεκριμένες συμμετοχές σου θα στεκόσουν;
Α.Ψ.: Είμαι στη χορωδία από 4 χρονών κι, ακόμα, συμμετέχω, αλλά πιο αραιά, γιατί δουλεύω κι ο χρόνος μου είναι περιορισμένος. Οι αναμνήσεις μου είναι πάρα πολλές, η πιο ισχυρή είναι από τα 7 μου χρόνια όταν είχα πάει με τη χορωδία στην Πορτογαλία, στη Λισαβόνα, για να λάβουμε μέρος στο διαγωνισμό παιδικών χορωδιών που γινόταν εκεί. Από ’κει και πέρα, έχουμε κάνει πάρα πολλά πράγματα με τη χορωδία, θα σταθώ στις εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής και στις συνεργασίες με το Μίκη Θεοδωράκη, το Γιώργο Νταλάρα, τη Μαρία Φαραντούρη και τη Χαρούλα Αλεξίου.

Στα 10 σου μπήκε στη ζωή σου ο Γιώργος Νταλάρας. Πως γνωριστήκατε και σου έκανε την πρόταση;
Α.Ψ.: Ήμουνα στην κατασκήνωση και με πήρε τηλέφωνο ο κ. Δημήτρης (Τυπάλδος) και μου είπε ότι ο Γιώργος Νταλάρας ψάχνει κάποιο κοριτσάκι για να συμμετάσχει σ’ ένα τραγούδι του στο νέο του δίσκο. Πήγα, αλλά, στην αρχή, δε με ήθελε ο Μπρέγκοβιτς, γιατί ήμουνα μεγάλη γι’ αυτό που ζήταγε. Φώναξαν λοιπόν και δοκίμασαν μικρότερα κοριτσάκια, αλλά, τελικά, κατέληξαν σε μένα.

Κάποιοι το είπαν ελαφρύ τραγούδι και κατηγόρησαν το Νταλάρα που το τραγούδησε. Τους στίχους του όμως τους έχει γράψει ένας σημαντικός ποιητής και στιχουργός, ο Μιχάλης Γκανάς και, πάνω απ’ όλα, αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο κι έγινε μεγάλη επιτυχία. Σήμερα, με την απόσταση πια της 10ετίας, πως το βλέπεις εσύ η ίδια;
Α.Ψ.: Ο κόσμος το αγάπησε πολύ, μικρές και μεγάλες ηλικίες. Ήταν ένα χαριτωμένο κομμάτι κι, εμένα, η “Πόπη” με βοήθησε πάρα πολύ στην μετέπειτα πορεία μου.

Σήμερα θα τραγουδούσες την «Πόπη»;
Α.Ψ.: Θα το πω στο πρόγραμμα που συμμετέχω φέτος. Έχουμε φτιάξει ένα στιγμιότυπο με την “Πόπη”.

Γενικά η «Πόπη», που σου έγινε τότε δεύτερο όνομα, σε ακολουθεί ακόμα;
Α.Ψ.: Ναι, ακόμη και μέχρι σήμερα! Όπου πάω, χωρίς να προλάβω να πω το όνομά μου, μου λένε “είσαι η κοπελίτσα που είπε την Πόπη;”. Και στο δρόμο με αναγνωρίζουν και με σταματούν κι αισθάνομαι λίγο αμήχανα.

Το καλοκαίρι του ’98, με αφορμή τη μεγάλη επιτυχία της «Πόπης» ήσουν η συμπρωταγωνίστρια του Νταλάρα στις συναυλίες του. Μάλιστα – αν θυμάμαι καλά – άνοιγες και το πρόγραμμα, τραγουδώντας το «Χάρτινο το φεγγαράκι» του Μάνου Χατζιδάκι, με το Γιώργο Ανδρέου να σε συνοδεύει στο πιάνο. Πως ένιωθες τότε απ’ αυτήν τη μοναδική εμπειρία σου;
Α.Ψ.: Επειδή ήμουν αρκετά μικρή, μου άρεσε όλο αυτό που ζούσα, αλλά το έβλεπα σαν παιχνίδι!

Πως αισθανόσουν πάνω στη σκηνή δίπλα σε έναν τόσο μεγάλο ερμηνευτή, όπως ο Γιώργος Νταλάρας;
Α.Ψ.: Τον θαύμαζα, έτσι κι αλλιώς, γιατί τον άκουγα από πιο μικρή, αλλά, όχι, δεν είχα τρακ δίπλα του!

Θυμάσαι κάποιο χαρακτηριστικό περιστατικό από τότε;
Α.Ψ.: Ναι, από τη συναυλία του Λυκαβηττού, το Σεπτέμβρη του ’98. Εγώ άνοιγα τη συναυλία, αλλά η μητέρα μου είχε αργήσει να μου φέρει τα ρούχα με τα οποία εμφανιζόμουν στη σκηνή, γιατί είχε χτυπήσει, όπως έμαθα κατόπιν βέβαια, ο αδερφός μου και τον έτρεχαν στο νοσοκομείο. Εγώ, από την αγωνία μου που είχε αργήσει, είχα πάει στην είσοδο του θεάτρου και την περίμενα. Επειδή όμως είχε φτάσει η ώρα για να ξεκινήσει η συναυλία, με έψαχναν όλοι κι εγώ ήμουν εξαφανισμένη! Κάποια στιγμή μου ’φερε η μητέρα μου τα ρούχα, αλλά επιστρέφοντας στα καμαρίνια, είδα τον κ. Γιώργο (Νταλάρα) να με περιμένει και, μόλις με είδε, μου έβαλε τις φωνές! Μπήκε όμως στη μέση η γυναίκα του, η κ. Άννα, και μου είπε “Αντιγονάκι μου μη στενοχωριέσαι”! Ο Νταλάρας είχε το δίκιο του πάντως, είχε τρομάξει, γιατί εγώ ήμουν χαμένη και δεν μπορούσε να ξεκινήσει η συναυλία! Εγώ, θυμάμαι, ότι είχα βάλει τα κλάματα από τις φωνές του, είχα πλαντάξει στο κλάμα, αλλά, μόλις ανέβηκα στη σκηνή, ήμουν μια χαρά!

Μετά την «Πόπη», κρατάς την επαφή σου με το Γιώργο Νταλάρα; Θυμάμαι ότι συμμετείχες και τραγούδησες, το 2004, σε μια εκπομπή της Σεμίνας Διγενή, αφιερωμένη σ’ αυτόν.
Α.Ψ.: Ναι, την κρατάω. Έχω πάει και στη Σύρο, στο εξοχικό τους, έχω κάνει παρέα και με την κόρη του, τη Γεωργιάννα, αφού είμαστε σχεδόν συνομήλικες, εγώ είμαι ένα χρόνο μεγαλύτερή της.

Γενικά, παρακολουθείς το Νταλάρα στις ζωντανές εμφανίσεις του και στη δισκογραφία του;
Α.Ψ.: Ναι, τον παρακολουθώ. Είναι πολύ μεγάλος καλλιτέχνης και σέβομαι κι εκτιμώ την κάθε του δουλειά και, γενικότερα, τις επιλογές του.

Δισκογραφικά τι άλλο έχεις κάνει;
Α.Ψ.: Έχω συμμετάσχει σε αρκετές δουλειές, ως μέλος της Παιδικής Χορωδίας του Δημήτρη Τυπάλδου. Αναφέρω, χαρακτηριστικά, τα παιδικά τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη (“ΔΕΣ ΤΙ ΛΑΜΠΡΟ ΦΕΓΓΑΡΙ” - 2005 και επανέκδοση “ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ” – 2006). Σε μερικές μάλιστα έχω τραγουδήσει κι ως σολίστ, όπως στο “ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ”(1998) του Νότη Μαυρουδή, όπου τραγουδάει κι ο Γιώργος Νταλάρας.

Τι μουσική ακούς;
Α.Ψ.: Πολύ έντεχνο ελληνικό, Αλεξίου, Γαλάνη, Αρβανιτάκη, Τσαλιγοπούλου. Μου αρέσουν πάρα πολύ και σα φωνές. Ακούω, επίσης, Βασίλη Παπακωνσταντίνου και Χρήστο Θηβαίο και, γενικότερα τραγούδια αυτής της “σχολής”. Μου αρέσει πολύ κι η ξένη μουσική κι ιδιαίτερα το συγκρότημα των “Τζέϊμς”(James).

Σε μια συνέντευξή σου τότε, έλεγες πως όταν μεγαλώσεις θα γίνεις ή τραγουδίστρια ή ηθοποιός; Μου φαίνεται πως έγινες και τα δυο!
Α.Ψ.: Ναι! Φέτος αποφοίτησα από τη δραματική σχολή “ΜΑΙΡΗ ΒΟΓΙΑΤΖΗ – ΤΡΑΓΚΑ” και τα πήγα και πολύ καλά. Έχω παίξει και σε μερικές θεατρικές παραστάσεις, στην εκδοχή, για παιδιά 16 έως 21 ετών, του περίφημου μιούζικαλ “Γκριζ”(Greeze), στο “Βιολιστή στη στέγη” με το Γρηγόρη Βαλτινό και στο “Μαγαζάκι του τρόμου” με το Βαλαβανίδη, τη Βασιλική Ανδρίτσου και τον Τάκη Παπαματθαίου. Όσον αφορά το τραγούδι, πέρσι, ήμουν μαζί με το Διονύση Τσακνή στις καλοκαιρινές συναυλίες του.

Και τώρα συμμετέχεις στην μουσική παράσταση «ΓΙΝΑΜΕ ΘΕΑΜΑ», στην «ΑΚΤΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ», δίπλα στον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, το Σάκη Μπουλά, το Γιάννη Ζουγανέλη, το Χρήστο Θηβαίο και τον Σωτήρη Καλυβάτση. Πως προέκυψε αυτή η συνεργασία σου; Ποιος είναι ο δικός σου ρόλος;
Α.Ψ.: Με πρότεινε η φίλη μου, η Μαρίνα Σάττι, που συμμετέχει, με άκουσαν κι, όλα καλά, είμαι κι εγώ εδώ! Ανοίγουμε, μαζί με τη Μαρίνα, το πρόγραμμα, κάνουμε φωνητικά στο Βασίλη Παπακωνσταντίνου, κάνουμε κάποια σκετσάκια και παίζουμε σε διάφορα βίντεο που υπάρχουν στην παράσταση.

Η δισκογραφία σε ενδιαφέρει;
Α.Ψ.: Με ενδιαφέρει, αλλά όχι για τώρα, δε νιώθω έτοιμη να κάνω κάτι. Θέλω να αποκτήσω γνώσεις, να δημιουργήσω βάσεις και μετά θα δούμε.

Τι άλλο σκέφτεσαι για το μέλλον; Ποιος είναι ο επόμενος στόχος σου;
Α.Ψ.: Αυτό που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να φύγω! Ο στόχος μου είναι να πάω στην Αγγλία να σπουδάσω μιούζικαλ. Για το μετά θα δω.