Ο Βαγγέλης Κοντόπουλος γεννήθηκε το 1963 στο Κρνοβ της Τσεχοσλοβακίας. Ήρθε στην Ελλάδα σε ηλικία 15 χρόνων και σπούδασε κοντραμπάσο στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης απ’ όπου και αποφοίτησε το 1996. Ήταν μέλος διαφόρων Ελληνικών σχημάτων όπως οι Αλερετουρ, Artline, Morel κ.α.
Συνεργάστηκε ως επαγγελματίας μουσικός σε συναυλίες και δισκογραφία με πολλούς καλλιτέχνες της ελληνικής και όχι μόνο μουσικής σκηνής, όπως οι: Άγαμοι Θύται, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Ελένη Βιτάλη, Γιάννης Σπάθας, Νίκος Πορτοκάλογλου, Ελένη Τσαλιγοπούλου, Μελίνα Κανά, Χάρις Αλεξίου, Γιώργος Νταλάρας, Γιώργος Ανδρέου, Τάνια Τσανακλίδου, Χρήστος Θηβαίος, Παντελής Θαλασσινός, Θάνος Μικρούτσικος, Νίκος Ξυδάκης, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Αλκίνοος Ιωαννίδης, Λευτέρης Χριστοφής, Νίκος Τουλιάτος, Κώστας Μαγγίνας, Νίκος Ζούδιαρης, Νίκος Σιδηροκαστρίτης, Δημήτρης Παναγούλιας, Roland Hofman, Peter Saltsev, Paul Wertico, Chico Freeman κ.α.

Σε αντίθεση με όλους τους άλλους που φεύγουν από την επαρχία για να βρουν την τύχη τους στην Θεσσαλονίκη και κυρίως στην Αθήνα, εσύ εγκαταστάθηκες μόνιμα στην Ξάνθη. Γιατί πήρες αυτή την απόφαση Βαγγέλη;
Β.Κ.: Μετακόμισα στην Ξάνθη γιατί όσο και αν φαίνεται περίεργο, εκεί θα είχα τον χρόνο και την δυνατότητα να ασχοληθώ με την μουσική μου. Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να είμαι δημιουργικός ζώντας σε ένα περιβάλλον όπως της Αθήνας, με τις γνωστές συνθήκες εργασίας, τους ρυθμούς ζωής κτλ. Φυσικά αυτό είναι καθαρά προσωπικό. Ούτως ή άλλως θεώρησα πως ως session μουσικός έχω κάνει τον κύκλο μου και προτίμησα να παραδώσω την σκυτάλη στους νεότερους και να ασχοληθώ με την δική μου μουσική. Κάτι που είχα ήδη καθυστερήσει για χρόνια.

Πότε και πώς ξεκινά η σχέση σου με τη μουσική γενικά και με το μπάσο ειδικά;
Β.Κ.: Με τη μουσική είχα την πρώτη μου επαφή στην ηλικία των έξι ετών. Στην τότε Τσεχοσλοβακία, ξεκίνησα με την χορωδία της πόλης και αργότερα δοκιμάζοντας διάφορα όργανα σε group με συμμαθητές και φίλους. Φυσικά το μπάσο μου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση και κόλλησα με αυτό. Ουσιαστικά όμως ξεκίνησα να παίζω στην ηλικία των 17 στην Θεσσαλονίκη, συμμετέχοντας σε διάφορα τοπικά συγκροτήματα. Αργότερα σπούδασα στο κρατικό ωδείο απ’ όπου πήρα το δίπλωμα μου και παράλληλα έπαιζα πλέον σε συναυλίες και σε ηχογραφήσεις με καλλιτέχνες της “έντεχνης” σκηνής.

Τα τελευταία χρόνια έχεις κάνει και δυο οργανικούς δίσκους, ως συνθέτης, όπου κυριαρχεί κυρίως ο ήχος του μπάσου. Πες μας δυο λόγια για αυτές τις δουλειές. Πως θα χαρακτήριζες τη μουσική που γράφεις;
Β.Κ.: Δεν θεωρώ ότι κυριαρχεί το μπάσο. Δεν κάνω δίσκους οργανοπαίκτη, αλλά γράφω μουσική και τραγούδια τα οποία με εκφράζουν. Ο μόνος χαρακτηρισμός που μπορώ να της αποδώσω είναι μουσική από καρδιάς.

Τι σε ενοχλεί στο σημερινό μουσικό τοπίο της Ελλάδας; 
Β.Κ.: Σχεδόν τα πάντα. Πιστεύω ότι το μουσικό τοπίο είναι καθρέφτης της κοινωνίας μας. Όπως και το πολιτικό σκηνικό και η κοινωνία μας γενικότερα, έτσι και το μουσικό τοπίο πρέπει επιτέλους να αλλάξει. Δεν είναι δυνατόν να κυριαρχούν τα ίδια ονόματα 30 χρόνια τώρα, χωρίς να έχουν να πούνε κάτι ουσιαστικό και ο κάθε νέος καλλιτέχνης να πρέπει να πολεμήσει ένα ολόκληρο σύστημα για να δείξει την δουλειά του. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που έφυγα για την επαρχία. Ήθελα να κόψω επί της ουσίας όλους μου τους δεσμούς με το παρελθόν. Έβλεπα πως η παρουσία μου εκεί δεν οδηγούσε πουθενά. Ευτυχώς ή δυστυχώς είχα αρκετή εμπειρία πλέον για να το συνειδητοποιήσω και να μπορέσω να το αφήσω πίσω μου.