Αντώνη που εστιάζει αυτό το ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του Νίκου Κούνδουρου; Τι ακριβώς βλέπει κανείς σ’ αυτό το φιλμ;
Α.Μπ.: Με αφορμή μια καινούργια ταινία που έχει ο Κούνδουρος στα σκαριά και που θα λέγεται Εφιάλτης, εγώ τον κινηματογράφησα σε μία πρόβα με τις υποψήφιες ηθοποιούς του. Αυτή είναι και η σκηνή – κλειδί του ντοκιμαντέρ. Γύρω της, στήθηκε όλο το υπόλοιπο μοντάζ.

Ο Νίκος Κούνδουρος έχει τη φήμη του δύσκολου και δεσποτικού ανθρώπου. Τα είπε εξαιρετικά νομίζω και ο ηθοποιός Μάνος Βακούσης στο τέλος της ταινίας! Έτσι είναι;
Α.Μπ.: Δύσκολος και τρυφερός ταυτόχρονα, αρκεί να βρεις το κουμπί του, που λένε. Μέχρι αυτή τη στιγμή που με ρωτάτε και σας απαντώ, βρισκόμαστε σε κανονική πάλη μεταξύ μας, κάτι που δεν μου επιτρέπει να ξέρω ποια θα είναι η πορεία του συγκεκριμένου ντοκιμαντέρ.

Τι είναι αυτό που εκτιμάς στις δικές του κινηματογραφικές δημιουργίες;
Α.Μπ.: Η εικαστική ματιά του, η ισχυρογνωμοσύνη του, η παιδεία του που εμπεριέχεται συνολικά στο έργο του. Αυτά είναι τα στοιχεία που με γοητεύουν στον Κούνδουρο. Και βέβαια ο Δράκος του, οι δύο σημαντικότερες ελληνικές ταινίες μαζί με τον Θίασο του Αγγελόπουλου.

Ποιους άλλους κινηματογραφιστές θαυμάζεις; Ποιοι σ’ έχουν επηρεάσει με το έργο τους;
Α.Μπ.: Εκτιμώ πολλούς ξένους ντοκιμαντερίστες, ελάχιστα γνωστούς στη χώρα μας. Μου αρέσει επίσης το σινεμά – βεριτέ των αδερφών Νταρντέν, ο Κρόνενμπεργκ, ο Τιμ Μπάρτον. Από Έλληνες, ο Οικονομίδης, ο Αβδελιώδης και δε θυμάμαι ποιος άλλος τώρα. Από φίλους μου, σκηνοθέτες δηλαδή, που έχουμε δουλέψει και μαζί, η Μάρσα Μακρή, ο Έκτορας Λυγίζος, ο Μπουγιάρ Αλιμάνι. Δε θα μπορούσα φυσικά να έχω επηρεαστεί από κανέναν άλλον πέραν αγαπημένων μου δημιουργών ντοκιμαντέρ. Ίσως το free cinema και η nouvelle vague να έχουν περάσει στις δικές μου fiction απόπειρες μέσα στα ντοκιμαντέρ μου.

Ήθελα πάντα να σε ρωτήσω, σχετικά με τα ντοκιμαντέρ σου για τη Φλέρυ Νταντωνάκη και για το ελληνικό rock, πόσο δύσκολο είναι να κάνεις ντοκιμαντέρ για πρόσωπα και ιστορίες που δεν γνώρισες από κοντά;
Α.Μπ.: Αν είχα γνωρίσει τη Νταντωνάκη ή αν είχα ζήσει τα ελληνικά χίπικα, ούτως ειπείν, 70s, σίγουρα δε θα καταπιανόμουν κινηματογραφικά μαζί τους. Τα θέματά μου πάντα κινούνται στη σφαίρα του μύθου για μένα, χωρίς να επιθυμώ παρ' όλα αυτά την αγιοποίηση ή εξιδανίκευση τους.

Μετά τις "Οδύσσειες Σωμάτων – Μπαλάντα για το Νίκο Κούνδουρο" τι ακολουθεί; Ένα νέο μουσικό ντοκιμαντέρ ίσως;
Α.Μπ.: Σωστό το “ίσως”, γιατί δεν ξέρω ανάμεσα σε ποιο επόμενο project να επιλέξω. Υπάρχουν δυο – τρία σεναριακά σχεδιάσματα μισοέτοιμα, όμως προέχει το μέλλον του κουνδουρικού ντοκιμαντέρ, το οποίο επί της παρούσης προβλέπεται δύσκολο.

Πρόσφατα καταπιάστηκες και με την ιστορία του λαϊκού τραγουδιού. Εσύ, ένας ροκάς;! Πες μας γι’ αυτή την εμπειρία…
Α.Μπ.: Ο Κώστας Μπαλαχούτης με έμπλεξε στην ιστορία αυτή, φίλος, έγκριτος δημοσιογράφος και ερευνητής του λαϊκού τραγουδιού. Μου άρεσε η όλη εμπειρία – δε μπορώ να πω – και αν μη τι άλλο εμπλούτισα τις γνώσεις μου. Ξέρεις πόσο ροκ είναι ο Ζαγοραίος ή η Γιώτα Λύδια; Τύφλα να' χουν ο Πουλίκας και η Γλέζου!