Ορφέας | e-orfeas.gr. Με άποψη στη μουσική και στο τραγούδι
Βαγγέλης Κορακάκης «Όταν θα τελειώσει το μπουζούκι, θα ‘χει τελειώσει και η Ελλάδα»
Κείμενο: Καλή Βανδώρου 20.05.2012
Ο Βαγγέλης Κορακάκης, στα 51 του χρόνια, είναι ένας από τους αυθεντικότερους λαϊκούς συνθέτες της σύγχρονης μουσικής σκηνής. Πέρα, όμως, από τη δημιουργική του ιδιότητα, έχει μια ιδιαιτέρως χαρακτηριστική φωνή, μια και η χροιά του έχει έναν ηχόχρωμα που πηγάζει από το παρελθόν των ένδοξων δεκαετιών του λαϊκού τραγουδιού. Η στάση της ζωής του είναι απλή, αφού εξακολουθεί και ζει στο σπίτι που γεννήθηκε, στην Καισαριανή. Είναι ένας χώρος που θυμίζει την εποχή των δεκαετιών του ’30 και του ’40, δηλαδή με μια κεντρική αυλή και γύρω γύρω μικρά σπίτια. Με αφορμή την κυκλοφορία του καινούριου του δίσκου «Χωματόδρομος», έγινε σε αυτό το τόσο όμορφο περιβάλλον η συνέντευξη που ακολουθεί ένα απόγευμα του Μάη που ο καιρός δεν ήξερε τι ήθελε. Ευτυχώς που ο Βαγγέλης Κορακάκης ξέρει τι θέλει και το επιτυγχάνει με κάθε του επαγγελματική κίνηση.
Μιλήστε μου για τα παιδικά σας χρόνια. Ήταν εύκολα; Υπήρχαν δυσκολίες; Αν ναι, τι τύπου;
Γεννήθηκα το 1961 σε αυτό εδώ τον χώρο που καθόμαστε τώρα. Τότε η ζωή ήταν πολύ διαφορετική. Ο πατέρας μου έκανε μεταφορές στην αγορά. Δεν πεινούσαμε, αλλά δεν ήμασταν ούτε και πλούσιοι. Ήμασταν άνθρωποι που ναι μεν ζούσαν φτωχικά, αξιοπρεπώς, όμως, δε. Τότε υπήρχε φτώχια, ήταν διαφορετικά τα πράγματα, τόσο που η σημερινή γενιά ούτε που τα φαντάζεται. Τα παιδικά μου χρόνια είναι γεμάτα από πολύ ωραίες αναμνήσεις. Οι παππούδες μου ήταν Μικρασιάτες. Γενικά, δεν είχαμε πολλά πράγματα, αλλά περνούσαμε όμορφα.
Και το μπουζούκι πώς μπήκε στη ζωή σας;
Το μπουζούκι ήταν κάτι που με γοήτευε από τη στιγμή που το αντίκρισα, όταν ήμουν ακόμα παιδάκι. Ήταν κάτι που αγάπησα πάρα πολύ και που με την πρώτη ευκαιρία προσπάθησα να το αποκτήσω. Στην αρχή είχα κάτι ψεύτικα όργανα που τα ‘φτιαχνε ένας μαραγκός εδώ απέναντι. Μέχρι που κάποια στιγμή και αφού είχα ρίξει πολύ κλάμα, ο πατέρας μου πήγε και μου πήρε ένα τρίχορδο μπουζούκι. Πρέπει να ήμουν 14 χρονών. Ε, αυτό ήταν! Την περίοδο της μεταπολίτευσης είχαμε κάνει στο σχολείο ένα συγκρότημα, όπου παίζαμε τραγούδια του Θεοδωράκη, του Λοΐζου, του Ξαρχάκου. Το συγκρότημα λεγόταν “Liberta”. Κάπως έτσι άρχισε σιγά σιγά η επαφή με συναδέλφους.
Αυτοδίδακτος δεν είστε;
Ναι, ναι. Είμαι αυτοδίδακτος, δεν έχω πάει πουθενά. Μου έχουν δείξει δυο – τρία πράγματα απλά. Ένας ξάδελφος του πατέρα μου ήταν πολύ μεγάλος μπουζουκτσής, ο Αντώνης Καλημέρης. Αυτός έμενε στη Νέα Μάκρη κοντά στο σπίτι που έχουμε κι εμείς εκεί και πήγα και τον βρήκα και μου έδειξε τα ακόρντα, την πένα. Ήταν κατά κάποιο τρόπο ο άνθρωπος που μου έφερε σε πραγματική επαφή με το μπουζούκι.
Υπηρετείτε το λαϊκό – ρεμπέτικο τραγούδι πιστά τα τελευταία 30 χρόνια. Τι διαφορές παρατηρείτε στον καλλιτεχνικό χώρο του τότε συγκριτικά με το σήμερα στη νύχτα κυρίως;
Καμία. Πάντα τα πράγματα έτσι ήταν. Απλά, τότε ήταν λίγο διαφορετικά τα χρόνια. Στη δεκαετία του ’80 για παράδειγμα, είχε ξεκινήσει η αναβίωση του ρεμπέτικου και ήταν μια μαγική κατάσταση, η οποία ακόμα δεν έχει φύγει. Έχουν περάσει 32 χρόνια κι ακόμα αυτό το πράγμα μαγεύει τα παιδιά. Και τότε υπήρχε η απαισιοδοξία ότι τελειώνει το λαϊκό τραγούδι και τώρα το ίδιο. Περιμένουμε να τελειώσει, αλλά δεν τελειώνει, γιατί υπάρχει η νέα γενιά, η οποία έρχεται πολλά υποσχόμενη. Ειδικά τώρα στις μέρες μας που δεν υπάρχουν δισκογραφικές εταιρίες, άρα και δισκογραφία, νομίζω ότι θα ωφελήσει αυτή η κατάσταση τους ανθρώπους που έχουν τη δυνατότητα από μόνοι τους να βγουν και να πουν πράγματα. Παλιά είχαν το δεκανίκι της εταιρίας και των διαφόρων παραγωγών που τους στήριζαν, ενώ τώρα είναι πιο αξιοκρατικά τα πράγματα.
Είστε ο μόνος που το λέει αυτό. Όλοι υποστηρίζουν ότι «πάει η δισκογραφία, πέθανε και δεν μπορούμε να βγάλουμε τις δουλειές μας» κλπ.
Η δισκογραφία όντως έχει πεθάνει κι αυτό δεν είναι καλό. Απλά, παλιά υπήρχε μια δισκογραφική εταιρία, η οποία στήριζε κάποιον τραγουδιστή για κάποιο λόγο. Είτε έτσι είτε αλλιώς, τον έσπρωχνε. Σήμερα δεν υπάρχει η δυνατότητα αυτή. Σήμερα ο καθένας παλεύει και κάπου φτάνει με το σπαθί του. Πλέον αναγκαζόμαστε τις δουλειές που κάνουμε να τις χρηματοδοτούμε κι εμείς οι ίδιοι. Έχουν αλλάξει πάρα πολύ οι εποχές, αλλά η ουσία μένει η ίδια.
Ποιος πιστεύετε ότι είναι σήμερα ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του λαϊκού τραγουδιού από τη νέα γενιά;
Κοίταξε, υπάρχουν παιδιά που παίζουν σε ταβερνάκια και γράφουν ιστορία. Βάζω ακόμα και έναν τραγουδιστή που είναι κοντά στην ηλικία μου και ξεκίνησε με δικά μου τραγούδια, τον Ανδρεάτο. Επίσης, είναι η Νέγκα, η Σουλτάτου, η Παπάζογλου και είναι όλοι τους καταξιωμένοι τραγουδιστές πια. Να σου πω ένα παράδειγμα από τα νέα παιδιά; Είναι η Ανατολή Μαργιόλα, ο Θοδωρής Στούγιος, ο Στέλιος Γαλανός, ο Κώστας Δουμουλιάκας. Υπάρχει μια φουρνιά παιδιών, η οποία είναι πάρα πολύ καλή. Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα παιδιά που εγώ δεν ξέρω. Το θέμα είναι να υπάρχει και δισκογραφία, να υπάρχουν και καινούρια τραγούδια. Όταν θα τελειώσει το μπουζούκι, θα ‘χει τελειώσει και η Ελλάδα.
Ο γιος σας, ακολουθεί τα βήματά σας, διατηρώντας κι εκείνος χαμηλούς τόνους. Αυτό είναι κάτι που προτίμησε ο ίδιος ή που ουσιαστικά, εσείς θέλατε;
Οι επιλογές δικές του είναι, όπως και η πορεία του. Είναι 25 χρονών και αυτή τη στιγμή βρίσκεται μέσα στον πυρήνα της νέας γενιάς παιδιών που δουλεύουν. Ο Βασίλης, πέρα του ότι έχει πάρει το βάπτισμα του πυρός μέσα σε αυτόν το χώρο που είμαστε και στον οποίον έχουμε κάνει άπειρες πρόβες παρέα με μεγάλους μουσικούς και έχει αποστηθίσει πολλά πράγματα, είναι ένα παιδί που τραβάει έναν δρόμο δικό του. Για μένα είναι πια πολύ μεγάλο στήριγμα, έχει κάνει και την ενορχήστρωση στον καινούριο δίσκο.
Μια και αναφέρατε τον καινούριο σας δίσκο, πείτε μου δυο λόγια για το «φρέσκο» σας βήμα.
Ο «Χωματόδρομος» είναι ένας δίσκος, ο οποίος έχει μια γεύση από τους πρώτους μου δίσκους. Πριν τον κάνω, βρισκόμουν σε μια περίεργη κατάσταση. Προσπαθούσα να αποφασίσω τι θα κάνω, πώς θα το κάνω, με ποιον θα το κάνω. Είχα κάνει κάποια κείμενα, τα οποία συνοδευόντουσαν από κάποια τραγούδια, αλλά ο Βασίλης, ο γιος μου, με αποθάρρυνε από αυτή την ιδέα και δίκιο είχε, γιατί δεν είμαι συγγραφέας, εγώ γράφω τραγούδια. Είχα σκεφτεί τη Μαρία Σουλτάτου που ήταν η πρώτη προσέγγιση τραγουδιστή για αυτόν τον δίσκο. Βρεθήκαμε εδώ στο σπίτι πριν 1,5 χρόνο, κάναμε κάποιες πρόβες και αυτό ήταν το πρώτο θεμέλιο για αυτόν τον δίσκο. Αποφάσισα, λοιπόν, να κάνω κάποιον δίσκο μεικτό. Έναν δίσκο με τραγούδια πιο λυρικά, με πιο ποιητικό στίχο. Δεκαπέντε τραγούδια από τα σαράντα που είχαμε και που ερμηνεύουν η Μαρία, εγώ, η Ανατολή Μαριόλα, ο Βασίλης Κορακάκης, η Ελένη Καπηλίδου, ο Θοδωρής Στούγιος και ο Άλκης Μαύρος. Ξεκινήσαμε στις 13 Νοεμβρίου 2011 τις ηχογραφήσεις. Η αιτία ήταν βέβαια και ο Αντώνης Ξηντάρης που έπαιζε κιθάρα στις πρόβες που κάναμε εδώ, ο οποίος έπρεπε να φύγει φαντάρος τέλος Νοεμβρίου και έπρεπε να τα γράψουμε πριν φύγει.
Παρακολούθησα πριν δυο εβδομάδες την παράστασή σας στο «Χαμάμ» που γίνεται όλες τις Παρασκευές του Μάη και παρατήρησα ότι ο κόσμος διασκέδαζε ουσιαστικά και όχι τυπικά. Πώς το επιτυγχάνετε αυτό;
Πρώτα από όλα, είναι οι συντελεστές πέρα από τους μουσικούς. Νομίζω ότι είναι «βαρύ πυροβολικό» η Σουλτάτου, είναι μια πολύ μεγάλη τραγουδίστρια. Την Ανατολή τη γουστάρω πάρα πολύ. Όλο αυτό το πράγμα, έχει κάτι που δεν είναι δήθεν, έχει μια επιβλητικότητα. Από την άλλη, είμαι τόσα χρόνια πάνω στο πατάρι, είμαι ένας δεινός άνθρωπος του πάλκου. Δε σου λέω αν είμαι καλός ή κακός, αυτό δεν μπορώ να το κρίνω εγώ. Όμως, την ξέρω πολύ καλά τη δουλειά. Αυτό που ξέρω πάνω από όλα είναι να εκτιμάω τον κόσμο, να τον σέβομαι. Αυτός είναι για μένα ο θεμέλιος λίθος της δουλειάς μου. Ακόμα, το Χαμάμ είναι ένας επιβλητικότατος χώρος, όπου σου δίνεται η δυνατότητα να παίξεις πράγματα δικά σου, κάτι το οποίο δεν το κάνω αλλού εύκολα.
Ποιο τραγούδι σας θεωρείτε ως το πιο σημαντικό τόσο από άποψη ερμηνείας, όσο και στίχου και μουσικής;
Αυτή δεν είναι μια εύκολη ερώτηση. Νομίζω ότι έχω πολλά σημαντικά τραγούδια. Βέβαια, το τραγούδι που έχει αγαπήσει πιο πολύ ο κόσμος είναι το «Πρώτο φθινόπωρο». Θα έλεγα, αν θέλεις, ότι είναι το σπουδαιότερο τραγούδι που έχω γράψει από θέμα απλότητας, από θέμα μελωδικής γραμμής, από θέμα εισαγωγής και από θέμα απήχησης στις ψυχές του κόσμου. Πάντα, καλό είναι ο καλλιτέχνης και ο δημιουργός να τολμούν να παίζουν τα τραγούδια τους, αλλά ο κόσμος είναι που αποφασίζει και κατατάσσει τα πράγματα.
Ας αλλάξουμε θέμα. Θα ήθελα να σχολιάσετε τα πολιτικά γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας το τελευταίο διάστημα.
Τι να σχολιάσω; Εγώ αυτόν τον σχολιασμό τον κάνω εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Θα σου πω κάποια τραγούδια μου για να καταλάβεις τι θέλω να πω. Είναι το «Μάνα που ζω», είναι το «Παλιόσκαρο» που γράφτηκε το 1996, το «Ήταν κάποτε μια χώρα» που γράφτηκε το 1993 αλλά τελικά το έβαλα στον «Χωματόδρομο». Ο τόπος μας περνάει πάρα πολύ δύσκολα. Οι πολιτικοί τον έχουν καταστρέψει κάνοντας μεγάλες απερισκεψίες χωρίς να υπολογίζουν το μέλλον του τόπου. Αυτό που θέλω να πω είναι ουαί κι αλίμονο αν περιμένουμε να σωθούμε από τους πολιτικούς ή από μία ψήφο εάν μέσα μας σαν άνθρωποι δεν μπορέσουμε να βρούμε την ισορροπία μας και την αλήθεια του καθενός. Πέρα από αυτούς, οι οποίοι μονίμως μας πετάνε το δόλωμα, το καρότο κι εμείς τρέχουμε από πίσω, θα πρέπει να κάνουμε μια βαθιά αυτοκριτική και να επανεξετάσουμε τη στάση μας. Όλη τσιμπήσαμε σε μια ζωή γεμάτη με κατανάλωση. Αυτοί ξέρουν και το στήνουν το παιχνίδι, αλλά ο κόσμος δε φταίει πλέον σε τίποτα να πληρώνει τις αμαρτίες αυτών. Όμως, πιστεύω βαθιά μέσα μου ότι σαν λαός είμαστε πολύ αξιόλογος που βρίσκουμε πάντα τη δύναμη να προχωράμε. Θα την περάσουμε αυτή τη φάση και θα στηθούμε πάλι στα πόδια μας. Άλλωστε, να σου πω και κάτι; Έχει περάσει πολύ πιο δύσκολα αυτός ο τόπος. Να κάνουμε και μια ευχή να μην περάσει δυσκολότερα.
Ποια είναι κατά τη γνώμη σας η διέξοδος ή αλλιώς, η χαραμάδα που θα μας βοηθήσει να ξεφύγουμε από όλη αυτή την κατήφεια;
Πρέπει να κοιτάξουμε και να βρούμε νόημα στη ζωή. Τώρα, όλα αυτά που λέω είναι φιλολογίες και όταν ο άλλος πεινάει ή έχει χάσει τη δουλειά του, ακούγονται περίεργα. Αλλά, δε θέλω να ρίξω λάδι στη φωτιά. Δεν πρέπει να μας πάρει από κάτω αυτό το πράγμα. Έχουμε τόσο ωραίες καταστάσεις να δούμε. Ας δούμε τον ήλιο, το φως, τη θάλασσα. Ας δούμε το πόσο τυχεροί είμαστε που έχουμε γεννηθεί σε αυτόν τον τόπο που όλοι τον ζηλεύουν και όλοι τον γουστάρουν. Ας είμαστε πάνω από όλα ενωμένοι.
Μετά το «Χαμάμ», θα ακολουθήσουν συναυλίες;
Ναι, θα γίνουν κάποιες εμφανίσεις εντός και εκτός Αθηνών, αλλά μη νομίζεις ότι πλέον υπάρχουν και πολλές δουλειές. Θα πάρω τον «Χωματόδρομο» παραμάσχαλα και θα τον τρέξω όσο μπορώ.
Αφιερώστε το πιο αισιόδοξο τραγούδι σας στους αναγνώστες του ΟΡΦΕΑ.
Ξέρεις ότι πολλά αισιόδοξα τραγούδια δεν έχω, αλλά θα τους αφιερώσω τους «Άρχοντες» που είναι το πρώτο τραγούδι που είπα στη δισκογραφία το 1988 και λέει «Μα δε φοβόμαστε που ονειρευόμαστε, γιατί ελπίζουμε στο φως της ευτυχίας…».
Ελευθερία Ελευθερίου: Η προετοιμασία για τη Eurovision είναι ένα ταχύρυθμο σεμινάριο για όλη την υπόλοιπη καριέρα μου!
Κείμενο: Νικολέτα Περάκη 16.05.2012
Η Ελευθερία Ελευθερίου, αυτό το υπέροχο και ταλαντούχο κορίτσι με τη δυναμική χροιά, λίγες μέρες πριν ετοιμάσει τις βαλίτσες της ώστε να αναχωρήσει για τον πρώτο ημιτελικό της Eurovision που θα πραγματοποιηθεί στις 22 Μαΐου, εκμυστηρεύθηκε στο περιοδικό μας τα συναισθήματά της για την μεγάλη ημέρα.
Στις επόμενες γραμμές μπορείτε να απολαύσετε τη συνέντευξη που παραχώρησε στον Ορφέα η γλυκύτατη Ελευθερία. Εμείς της ευχόμαστε καλή επιτυχία στο μεγάλο διαγωνισμό της Eurovision, καθώς και σε όλα τα επόμενα επαγγελματικά της βήματα.
Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με το τραγούδι;
Ελευθερία Ελευθερίου : «Από μικρή μου άρεσε, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου δηλαδή, τραγουδάω. Στο δημοτικό ξεκίνησα μαθήματα πιάνου και κάποια χρόνια αργότερα μαθήματα φωνητικής.».
Η μεγάλη ημέρα της εμφάνισής σου στον ημιτελικό της Eurovision πλησιάζει. Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό;
Ε. Ε. : «Είμαι ήδη - από τη μέρα που κέρδισα στον ελληνικό ημιτελικό -πολύ χαρούμενη γι’ αυτό που ζω και περιμένω με ανυπομονησία την εμπειρία του Μπακού, που τη βλέπω ως ταχύρρυθμο σεμινάριο για όλη την υπόλοιπη καριέρα μου.».
Πώς προέκυψε η πρόταση για τη συμμετοχή σου στο διαγωνισμό της Eurovision;
Ε. Ε. : «Με μεγάλη μου χαρά η Universal Music με συμπεριέλαβε στους τέσσερις νεαρούς υποψήφιους για τον διαγωνισμό και ανέθεσε στους δημιουργούς του "Aphrodisiac" να φτιάξουν ένα τραγούδι για μένα. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά.».
Πώς είναι η εμπειρία του να προετοιμάζεις και να κάνεις μια μεγάλη διαδικασία προώθησης ενός τραγουδιού στην Ευρώπη;
Ε. Ε. : «Σίγουρα είναι κάτι πρωτόγνωρο για μένα και ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι από την εταιρία μου, την Universal Music, που με βοηθούν πολύ. Έχω ήδη πάει στην Τουρκία, σε ένα μεγάλο φεστιβάλ στην Ολλανδία, τώρα που απαντώ ετοιμάζομαι για το Βέλγιο και έχω απαντήσει σε εκατοντάδες ερωτήσεις από όλη την Ευρώπη, μέσω email, μέσω τηλεφώνου, μέσω skype. Ελάχιστες φορές έχω αισθανθεί κουρασμένη, γιατί είναι πολύ όμορφο να έρχεσαι σε επαφή με τόσο κόσμο από διαφορετικές χώρες. Όλοι μου δίνουν από την ενέργειά τους.».
Υπήρχε κάποια στιγμή που μετάνιωσες για την επιλογή σου να δεχθείς να συμμετέχεις στο διαγωνισμό;
Ε. Ε. : «Ούτε μία στιγμή. Θα ήμουν τρελή να μετανιώσω για μια ευκαιρία που ονειρευόμουν από μικρή. Προσπαθώ να το ζω στο φουλ και να μην παραπονιέμαι ούτε τόσο δα λιγάκι.».
Τι έχεις αποκομίσει έως τώρα, που είσαι ένα βήμα πριν το μεγάλο διαγωνισμό και τι προσδοκείς από εκείνον;
Ε. Ε. : «Έχω μάθει τι σημαίνει πραγματικά σκληρή δουλειά, έχω αποκτήσει άνεση με τα media και τους φωτογράφους, έχω μάθει να χορεύω. Θα ήθελα να παρουσιάσω κάτι που να αρέσει στον κόσμο, να τους κάνει να περάσουν καλά!».
Πιστεύεις ότι η Eurovision είναι ένα βήμα που θα ωθήσει μία νέα καλλιτέχνιδα όπως εσύ να γίνει ευρύτερα γνωστή;
Ε. Ε. : «Αν δεν είναι η Eurovision, τότε τι; Υπάρχει μεγαλύτερο μουσικό-τηλεοπτικό γεγονός στον πλανήτη; Βέβαια, όσο εύκολα μπορεί να σε κάνει γνωστό, το ίδιο εύκολα μπορεί και να σε φθείρει αν κάτι δεν πάει καλά.».
Ποια πιστεύεις ότι είναι τα θετικά στοιχεία του τραγουδιού σου, με το οποίο θα εκπροσωπήσεις την Ελλάδα σε όλη την Ευρώπη;
Ε. Ε. : Είναι ένα κομμάτι που ξεσηκώνει, με ελληνικό χρώμα όσο πρέπει και ωραίο «αφροδισιακό» τίτλο που παραπέμπει σε Ελλάδα και έρωτα. Σίγουρα ποντάρουμε πολύ και στην παρουσίασή του επί σκηνής, που - με τη σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ρήγου - θα είναι υπέροχη.».
Τι πιστεύεις για τα τραγούδια που θα μας ανταγωνιστούν; Ποιές χώρας θεωρείς φαβορί για τη νίκη στο διαγωνισμό;
Ε. Ε. : «Επειδή κάθε μέρα τρέχω με τις πρόβες δεν έχω προλάβει να ακούσω όλες τις συμμετοχές. Έχω ακούσει, όμως, το τραγούδι της Σουηδίας, γιατί όλοι μιλάνε γι’ αυτό, και ομολογώ ότι μου άρεσε πάρα πολύ.».
Πώς σου φάνηκε το τραγούδι «La la love» της Ήβης Αδάμου που θα εκπροσωπήσει την Κύπρο;
Ε. Ε. : «Ήταν το αγαπημένο μου από την αρχή, τότε που άκουσα και τα τρία υποψήφια τραγούδια μαζεμένα. Το ξεχώρισα και ήμουν απόλυτα σίγουρη ότι αυτό θα πάει και θα πάει καλά.».
Ποια είναι τα νέα σου επαγγελματικά σχέδια μετά από το διαγωνισμό της Eurovision;
Ε. Ε. : «Ακόμα δεν έχω σκεφτεί το μετά. Προς το παρόν έχω το μυαλό μου στον ημιτελικό και μετά αν όλα πάνε καλά, στον τελικό. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα θελήσω λίγο να ξεκουραστώ.».
 |  |
 | |
Σκέφτεσαι να κυκλοφορήσεις κάποια νέα δισκογραφική δουλειά στην Ελλάδα;
Ε. Ε. : «Εννοείται πως υπάρχουν σχέδια που θα τα βάλουμε μπροστά μαζί με την Universal Music μετά τη Eurovision.».
Πολλοί νέοι εγκαταλείπουν την Ελλάδα, λόγω ανεργίας και μεταναστεύουν στο εξωτερικό για να βρουν μια καλύτερη τύχη. Εσένα πώς θα σου φαινόταν η ιδέα μιας καριέρας στο εξωτερικό;
Ε. Ε. : «Είχα ζήσει ένα χρόνο στο Λονδίνο για σπουδές και γύρισα, γιατί μου παρουσιάστηκαν ευκαιρίες εδώ. Είμαι της άποψης ότι πρέπει να παλεύουμε όσο μπορούμε στη χώρα μας γιατί έχει τα στραβά της, αλλά για μας που την αγαπάμε έχει περισσότερα θετικά.».
Με ποιους καλλιτέχνες ονειρεύεσαι να συνεργαστείς;
Ε. Ε. : «Είναι πραγματικά τόσοι πολλοί, αλλά πιστεύω ότι ίσως τα φέρει η τύχη και κάνω τα όνειρά μου πραγματικότητα. Έτσι κι αλλιώς και η Eurovision και η συνεργασία με τον Σάκη Ρουβά και τον Νίκο Βέρτη, όνειρα ήταν, αλλά έγιναν πραγματικότητα.».
Υπάρχουν καλλιτέχνες που σε στιγμάτισαν στην μέχρι στιγμής καλλιτεχνική σου πορεία;
Ε. Ε. : «Σίγουρα οι δύο μεγάλες συνεργασίες που προανέφερα με τον Νίκο Βέρτη και τον Σάκη Ρουβά.».
Ποιοι είναι οι στόχοι της Ελευθερίας σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο;
Ε. Ε. : «Προς το παρόν μόνος στόχος είναι η Eurovision. Μετά θα έχω ελπίζω λίγο χρόνο να ασχοληθώ με τα προσωπικά μου στα οποία έχω πατήσει pause, αλλά και τα επαγγελματικά σχέδιά μου που μπαίνουν τώρα σε νέα δημιουργική φάση.».
Τέλος, θα ήθελες να δώσεις ένα μήνυμα στους υποστηρικτές σου και αναγνώστες του Ορφέα;
Ε. Ε. : «Να αγαπάτε τη μουσική και να ενημερώνεστε γι’ αυτή από τον Ορφέα όπως κι εγώ! Και μην ξεχνάτε… Let's light our light in Baku!».
Επισκεφτείτε το επίσημο site του καλλιτέχνη στη διεύθυνση
Ελευθερία Ελευθερίου - Eleftheria eleftheriou | Facebook
Φλώρα Χρυσού: Η βιολογία μου εξασφαλίζει το ενοίκιο κι η μουσική τα όνειρα
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής 15.05.2012
Την Φλώρα Χρυσού την άκουσα από τον πρώτο της δίσκο(«Θα σου λείψω»/2012), αλλά την «ανακάλυψα», μέσα μου, με το νέο της τραγούδι «Σκληρά σ’ αγαπάω»(LEGEND/2012), το οποίο, πολύ απλά, με άγγιξε.
Αυτή, η αγάπη μας, όπως το λέει κι η ίδια, για τη μουσική, μας έφερε κοντά, σε μια συζήτηση, που ξεκίνησε από τη Σαντορίνη και τα πρώτα μουσικά ακούσματα της Φλώρας, ως την Αθήνα, όπου η Φλώρα Χρυσού ασκεί το επάγγελμα της βιολόγου για να κάνει μουσική και να την ευχαριστιέται.
Και, βέβαια, αναλύσαμε, το τι σημαίνει «Σκληρά σ’ αγαπάω», αλλά και το τι σημαίνει να είσαι ενεργός πολίτης, στις μέρες μας, να μην έχεις χάσει, δηλαδή, την κοινωνικότητά σου και την ευαισθησία σου.
Η Φλώρα Χρυσού δηλώνει πως βρίσκει την έμπνευση στον κάθε ήχο, κι εγώ πιστεύω πως την μετατρέπει σε αυθεντικά τραγούδια. Αλλά αυτό, είναι κάτι που θα πρέπει να το βιώσετε. Γνωρίστε, λοιπόν, τη Φλώρα Χρυσού, μέσα απ’ αυτήν την κουβέντα μας, κι ελάτε να την ακούσετε, στο θέατρο «ELIART»(Κωνσταντινουπόλεως 127), αυτό το Σάββατο 19/5, στις 23.00.
Φλώρα μου ποιος καλός άνεμος σε έφερε από τη Σαντορίνη σε μας και στο τραγούδι;
Φλώρα Χρυσού: Η αγάπη μας. Η δική σου και η δική μου για τη μουσική.
Παίζεις από μικρή;
Φ. Χ.: Θα ακουστεί πολύ αστείο. Πρώτη μου μουσική ανάμνηση είναι μικρή να τραγουδάω το "Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα" του Στράτου Διονυσίου, αγαπημένο τραγούδι του μπαμπά μου. Έπειτα η μαμά μου, στο νηπιαγωγείο, με πήγε σε δάσκαλο να μάθω πιάνο, οπότε ουσιαστικά μαζί με τα πρώτα γράμματα ξεκίνησα να μαθαίνω και τις νότες.
Οι γονείς σου είχαν σχέση με τη μουσική;
Φ. Χ.: Ο μπαμπάς μου ήθελε πολύ να ξέρει να παίζει κάποιο μουσικό όργανο ή να τραγουδάει, αλλά δεν τα κατάφερνε. Κι απλά, έκανε συλλογή από δίσκους. Στα οικογενειακά τραπέζια όμως, μας έκανε αυτοσχέδιο καραόκε! Έπαιρνε το μικρόφωνο και μας τραγουδούσε.
Άρα μεγάλωσες σε ένα σπίτι που δεν άκουγε ο μπαμπάς μόνο περιστασιακά μουσική. Είχε δισκοθήκη.
Φ. Χ.: Ναι, δισκοθήκη με άπειρους δίσκους από το ελληνικό κυρίως ρεπερτόριο.
Οι μουσικές σου ρίζες είναι , σαφώς ελληνικές, και, προφανώς νησιώτικες, αλλά τα τραγούδια με τα οποία βγήκες στη δισκογραφία, προέρχονται από τη δυτική μουσική σκηνή. Κορίτσι της εποχής , που θα χρησιμοποιήσει αργότερα , τη δική μουσική παράδοση στις δημιουργίες του;
Φ. Χ.: Ναι δεν το συζητάμε. Ακούω τα πάντα, βρίσκω την έμπνευση στον κάθε ήχο. Δε θα περιοριστώ στο να γράψω ροκ. Έχω γράψει και ένα ζεϊμπέκικο το οποίο δεν έχει βγει δημόσια.
Άρα δεν είσαι η καθαρά ροκ, που δεν έχει σχέση με το λαϊκό, ή το έντεχνο , όπως είναι άλλοι.
Φ. Χ.: Ξέρεις τι; Νομίζω ότι από τον κάθε ήχο μπορείς να πάρεις κάποια πράγματα και να φτιάξεις το δικό σου. Ακόμα κι όταν απορρίπτεις κάτι επειδή βλέπεις ότι δε σου κάνει πάλι κάτι παίρνεις. Αποκτάς προσανατολισμό. Ακόμα και μέσα από την απόρριψη.
 |  |
 |  |
Πες μου όμως για τα προσωπικά σου μουσικά ακούσματα και αγάπες, που σε ενέπνευσαν μουσικά και δημιούργησαν τη μουσική σου ταυτότητα.
Φ. Χ.: Καλά, μικρή άκουγα πολύ Παπακωνσταντίνου, Μαχαιρίτσα, Τσακνή. Ήξερα όλα τα τραγούδια τους απέξω. Από το Λύκειο και μέχρι σήμερα "κόλλημα" με τους Μπλε. Από τη μουσική σκηνή του εξωτερικού μου αρέσει πολύ η Anouk. Τη θαυμάζω για το ηχόχρωμά της. Η Adele, επίσης, που θεωρώ ότι έχει πολύ ιδιαίτερη φωνή. Και τα κομμάτια της είναι ιδιαίτερα. Νομίζω ότι λίγοι μπορούν να αποδώσουν αυτή την ιδιαιτερότητα ερμηνεύοντάς τα.
Έχεις κάνει μουσικές σπουδές, αλλά είσαι και βιολόγος, όπου είναι το επάγγελμα με το οποίο βιοπορίζεσαι. Να υποθέσω ότι είναι ένα μεσοδιάστημα , κι ότι ο στόχος σου είναι , και βιοποριστικά, αποκλειστικά η μουσική;
Φ. Χ.: Ξέρεις, αυτό είναι πολύ μεγάλο θέμα. Δεν το έχω απαντήσει ούτε η ίδια στον εαυτό μου. Από τη μία βρίσκω τεράστιο ενδιαφέρον στη βιολογία και το εργαστήριο από την άλλη θεωρώ ότι η μουσική είναι η μεγάλη μου αγάπη. Αλλά αν την κάνω επάγγελμα δεν ξέρω αν θα έχω την ίδια σχέση μαζί της. Φοβάμαι μη χάσω το ρομαντισμό, κατάλαβες; Λέει η λαϊκή ρήση ότι δύο καρποί σε μία αμασχάλη δε χωράνε. Και είμαι και τελειομανής. Και ό,τι κάνω θέλω να το κάνω σωστά. Πιστεύω πάντως πως αυτή την περίοδο, αναγκαστικά, λόγω βιολογίας δε μπορώ να δώσω στη μουσική αυτά που θα ήθελα. Θεωρώ ότι απαιτείται χρόνος και μελέτη και το κάθε κομμάτι που ερμηνεύω θέλω να το έχω ψάξει και να το έχω φέρει πάνω μου.
Άρα είσαι σε μία κατάσταση που δεν έχεις επιλέξει; Παίρνεις χρόνο ακόμα;
Φ. Χ.: Ναι, παίρνω χρόνο. Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ με τα δεδομένα που έχω αυτή τη στιγμή. Εμφανίσεις για παράδειγμα δεν κάνω πολύ συχνά όταν όμως έχω κάποιο live φροντίζω να δώσω τον καλύτερό μου εαυτό και να το ευχαριστηθώ όσο περισσότερο γίνεται.
Μέχρι στιγμής γράφεις και τραγουδάς τα τραγούδια σου. Τραγουδοποιός; Ή δεν αποκλείεις κα τη Φλώρα ερμηνεύτρια σε τραγούδια άλλων;
Φ. Χ.: Ναι, εννοείται ότι δεν το απορρίπτω και αυτό. Αν μου εμπιστευτεί κάποιος άλλος δικό του τραγούδι και με εκφράζει εννοείται πως θα το τραγουδήσω!
Θα μπορούσες ας πούμε να έλεγες μια σειρά τραγουδιών που θα είχε γράψει κάποιος άλλος; Θα σου άρεσε αυτό;
Φ. Χ.: Εννοείται! Μου αρέσει η μουσική και αγαπάω τα τραγούδια! Τραγουδάω αυτά που με αγγίζουν είτε τα έχω γράψει εγώ, είτε τα έχει γράψει κάποιος άλλος.
Βλέπω ότι έχεις λάβει μέρος σε αρκετούς μουσικούς διαγωνισμούς, διαφόρων φεστιβάλ κι έχεις και βραβευτεί κιόλας. Ήταν μία ανάγκη επιβεβαίωσης; Μία ευκαιρία εξωτερίκευσης σε κοινό; Ή και μία ελπίδα ανοίγματος κάποιας πόρτας;
Φ. Χ.: Μάλλον ελπίδα θα έλεγα. Ξεκίνησα να ψάχνω το μουσικό μου δρόμο το 2006 με μία συμμετοχή τότε στο 2ο cd του kithara.gr. Το 2009 ήρθε με το "Μάντη" το 1ο βραβείο στο Φεστιβάλ Κοζάνης και η συνεργασία με την οικολογική οργάνωση "Φίλοι της Γης" της Κύπρου με το τραγούδι "Don't give up". Μικρά βήματα αρκετά για να με γεμίζουν ελπίδα και όρεξη για περισσότερη προσπάθεια.
Σε μουσικό ριάλιτι θα πήγαινες; Ναι; Όχι; Και γιατί;
Φ. Χ.: Η αλήθεια είναι ότι την εποχή που άρχισα να εξερευνώ το μουσικό χώρο τα ριάλιτι αποτελούσαν μεγάλη μόδα και προβάλλονταν ως σίγουρη πόρτα για να "ανοιχτείς" στη μουσική. Σέβομαι τον κάθε καλλιτέχνη που θα επιλέξει κάτι τέτοιο, αλλά εμένα δε θα μου ταίριαζε. Από την άποψη ότι μπορεί να είμαι ανοιχτός άνθρωπος αλλά κάποια πράγματα τα θέλω για μένα και την οικογένειά μου και μόνο.
Άρα εσύ δε θα πήγαινες για λόγους ιδιοσυγκρασίας;
Φ. Χ.: Ναι, για λόγους ιδιοσυγκρασίας. Πιστεύω πως κάτι τέτοιο δε θα έκανε καλό στην ψυχολογία μου.
Για πες μου για την πρώτη σου δουλειά ("Θα σου λείψω", LEGEND / 2011). Πώς προέκυψε, τους συντελεστές της, το ύφος της;
Φ. Χ.: Εκεί ήταν, αυτό που λένε, ότι το σύμπαν συνωμοτεί για ό,τι θέλουμε πολύ. Μέσα από τυχαία γεγονότα και συγκυρίες τα τραγούδια μου έφτασαν στα χέρια δύο ανθρώπων που με βοήθησαν και θέλω να τους αναφέρω. Τον κύριο Στέλιο Χατζημιχαήλ και την κυρία Κάτια Καπελάκου. Σε εκείνους χρωστάω το πρώτο βήμα που μου δόθηκε. Κάπως έτσι ήρθα σε επαφή με τη Μαρία τη Θηβαίου από τη LEGEND και το Νίκο το Μακράκη που έκανε την παραγωγή. Και ξέρεις τι; Η δημιουργία αυτή της δουλειάς ήταν ένα πολύ ωραίο ταξίδι. Πήγαινα στο Λουτράκι όπου έχει το στούντιό του ο Βασίλης ο Πιερρακέας που έκανε τις ενορχηστρώσεις. Με την κιθάρα μου στο πούλμαν, διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο και το πρωί ηχογράφηση στο στούντιο. Ο Βασίλης κάνει μαγικά πράγματα με τη μουσική και έχει φοβερές γνώσεις. Είναι άνθρωπος που μέσα από τη συνεργασία μας μου έδωσε πράγματα και αφορμές για να μελετήσω και να βελτιωθώ. Θυμάμαι σε ένα διάλειμμα μου είχε βάλει βίντεο από παράσταση της Christina Aguilera, απίστευτη η κοπέλα στη σκηνή!
Πώς έγινε; Τα πήγες εσύ τα κομμάτια σε ντέμο;
Φ. Χ.: Ναι, ένα απλό ντέμο. Τραγούδια ηχογραφημένα μόνο με την κιθάρα μου. Αυτό. Το άκουσαν στη LEGEND και τους άρεσε.
 |  |
 | |
Αν δε γίνομαι αδιάκριτος, έκανες εσύ την παραγωγή;
Φ. Χ.: Ναι εγώ. Ήταν ένα ρίσκο που αποφάσισα να το πάρω. Εννοείται πως δεν περίμενα ότι θα βγάλω χρήματα από αυτό, είναι όμως μια προίκα για μένα, κάτι χειροπιαστό. Και τα έβαλα κάτω και είπα, εντάξει, δίσκος. Μη φανταστείς ότι τα είχα τα λεφτά. Πήρα δάνειο για αυτό. Κάθε μήνα δίνω τη δόση μου. Με όλο το ζόρι, αλλά να σου πω; Αξίζει τον κόπο. Και δεν έχω καμία σημαντική οικονομική απολαβή από όλα αυτά. Αλλά δε με νοιάζει. Ηθική ικανοποίηση έχω.
Ικανοποιημένη είσαι από την εταιρεία;
Φ. Χ.: Νομίζω ότι έπεσα πάνω στην κρίση και o δίσκος δεν έτρεξε όσο θα έτρεχε σε άλλες εποχές. Αλλά Τάσο δε με απογοητεύει αυτό. Θα ήθελα να ήταν λίγο καλύτερες οι συνθήκες, αλλά εντάξει. Αυτά είναι τα δεδομένα μας, και πάλι με αυτά θα παλέψουμε και ό,τι βγει.
Πώς θα περιέγραφες το ύφος του πρώτου σου δίσκου;
Φ. Χ.: Περιλαμβάνει διάφορα στοιχεία. Είναι για παράδειγμα το "Θέλω τόσα να σου πω" που έχει πιο παραδοσιακό ήχο, το "Απόψε" και το "Δε μ' ερωτεύεσαι" με πιο ροκ ύφος. Το "Θα σου λείψω" θα το χαρακτήριζα ποπ. Είναι ένας δίσκος-πείραμα.
Αλλά τα έχει καταφέρει η ενορχήστρωση να μην ακούγονται σαν ξεχωριστά πράγματα.
Φ. Χ.: Ναι αυτό ισχύει. Μα εδώ λέμε ότι ο Βασίλης (Πιερρακέας) είναι μάγος. Ξέρεις άκουσα διάφορες γνώμες, μία από αυτές ήταν ότι έπρεπε ίσως στην πρώτη αυτή δουλειά να έχω μια ταυτότητα, κάποιον προσανατολισμό. Μα γιατί; Αφού το κάθε τραγούδι αποτελεί στοιχείο δικό μου, έτσι μου βγήκε.
Εγώ πιστεύω ότι στον πρώτο δίσκο , καλό είναι να δείχνει ο άλλος τη γκάμα του. Είναι η πρώτη γνωριμία. Μετά κάπου κι εσύ η ίδια θα το βρεις μέσα σου.
Φ. Χ.: Έτσι ακριβώς! Στην πρώτη σου δουλειά είναι καλό να μην κλειστείς σε καλούπια, να κάνεις ένα πείραμα σε όλο του το εύρος.
Πλέον έχουμε περάσει στο internet και πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μου, κινήθηκες σε digital single, και σε ένα κομμάτι ( "Σκληρά σ' αγαπάω", Legend/2012), αλλά ένα και καλό! "Σκληρά σ' αγαπάω, λοιπόν, σ' ακούω...
Φ. Χ.: Τάσο δεν ξέρεις τη χαρά μου έδωσες λέγοντάς μου ότι σου άρεσε το κομμάτι.
Για πες μου πώς προέκυψε αυτό το ένα και καλό;
Φ. Χ.: Έρχεται η ώρα που θέλεις να κάνεις το επόμενο σου βήμα. Να στηρίξω οικονομικά αυτή τη στιγμή έναν καινούριο δίσκο δεν έχω τη δυνατότητα. Θεώρησα, λοιπόν, τη digital μορφή μία πολύ καλή λύση. Και αν θες, έχει και το πλεονέκτημα της εύκολης πρόσβασης, καθώς είναι πολύ πιο εύχρηστο για κάποιον να πατήσει ένα κουμπί υπολογιστή από το να αγοράσει και να ακούσει ένα cd. Το κομμάτι αυτό το αγαπώ πολύ και είναι σημαντικό για μένα ότι ολοκληρώθηκε με τη βοήθεια φίλων. Ο Argie (Αργύρης Λούλατζης) έκανε την ενορχήστρωση, σαξόφωνο έχει παίξει ο Κωστής ο Σφήκας, με τη φωτογραφία του εξωφύλλου ασχολήθηκε ο Γιώργος ο Ραπτογιάννης. Εξαιρετικοί ο καθένας στον τομέα του και πάνω από όλα φίλοι μου. Πιστεύω, λοιπόν ότι όλοι μαζί βάλαμε τη θετική μας ενέργεια και βγήκε αυτό το αποτέλεσμα.
Έλα να το φιλοσοφήσουμε λιγάκι το τραγούδι σου. Πόσο κοντά είναι η αγάπη από το μίσος σε μία σχέση; Θυμάμαι το στίχο, από ένα τραγούδι του Πάριου "πόσο σε μισώ και πόσο σ' αγαπάω", τελικά τι υπερισχύει μέσα μας, ακόμα και για τις σχέσεις που τελειώνουν; Θυμάμαι και μία φράση από ένα μυθιστόρημα, όπου η σχέση κόπηκε , μαχαίρι, με τη φράση: "Θέλω να με ξεχάσεις". Κι εκείνος της απάντησε: "Θα σε ξεχνάω κάθε μέρα"!
Φ. Χ.: Πιστεύω πως όταν ερωτευτείς πολύ και βρεις τον άνθρωπό σου αυτή την πάλη τη βιώνεις καθημερινά. Μέσα στην αγάπη βρίσκεις τις σταγόνες του μίσους και το ανάποδο. Και είμαι της άποψης , ότι πρέπει να ζεις το κάθε τι με όλο του το πάθος και την ένταση. Μία είναι η ζωή, να την ευχαριστηθείς! Και στην τελική, αν κάτι δε σου πάει καλά, χρέωσέ το στον εαυτό σου. Ανέλαβε τις ευθύνες σου και προχώρα παρακάτω.
Άρα πώς θα εστίαζες την ιστορία του τραγουδιού;
Φ. Χ.: Μιλάει για μία σχέση που έχει τελειώσει έχοντας αφήσει τα σημάδια της και για μία αγάπη που ακροβατώντας στο μίσος και το θυμό εξακολουθεί και υπάρχει. Η λεπτή κλωστή κόπηκε...
Να σου πω; Με τις σχέσεις σου που έχουν τελειώσει κρατά αγάπη, ή μίσος;
Φ. Χ.: Αγάπη, εννοείται.
Σε άλλο επίπεδο;
Φ. Χ.: Nαι. Πιστεύω πως πρέπει να τιμάς τις επιλογές σου. Θέλεις ο άλλος να είναι καλά, το ίδιο και το περιβάλλον του με το οποίο συναναστρεφόσουν όσον καιρό ήσαστε μαζί. Δε μου αρέσει όταν ακούω ανθρώπους να κατηγορούν τις προηγούμενές τους σχέσεις. Πώς γίνεται μία επιλογή σου για κάποια χρόνια ξαφνικά να την παρουσιάζεις σκάρτη; Άλλωστε σε μία σχέση για ό,τι συμβεί ευθύνονται το ίδιο και οι δύο. Ή κάποιες φορές δε φταίει κανένας απ' τους δύο, απλά έτσι είναι η ζωή. Να τελειώνουν οι έρωτες.
Γενικά στις σχέσεις σου ερωτικές ή προσωπικές είσαι υποχωρητική ή όχι;
Φ. Χ.: Γενικά είμαι υποχωρητική, ως ένα σημείο. Αν μου ζητήσει κάτι ο άλλος και περνάει από το χέρι μου θα το κάνω.
Όχι εννοώ ότι όταν πάει να γίνει μία ένταση, κάτι, θα ρίξεις νερό να τη σβήσεις ή όχι; Και κοιτάς το δίκιο σου;
Φ. Χ.: Η αλήθεια είναι πως στους φίλους μου θα κάνω πίσω. Στη σχέση μου είμαι ισχυρογνώμων. Εκεί έχω το κεφάλι της γιαγιάς μου της Φλώρας. Σαντορινιό, που λέει και η μάνα μου. Άλλωστε μια σχέση χωρίς εκρήξεις δεν έχει νόημα και νοστιμάδα.
Ποιος βλέπεις, ή θέλεις να είναι ο μουσικός σου δρόμος; Συνέχεια με digital single; Live σε κλαμπ και μουσικές σκηνές; Συνεργασίες σε μεγαλύτερους χώρους;
Φ. Χ.: Είναι και αυτό ένα θέμα. Κοίτα να σου πω. Αν είχα την οικονομική δυνατότητα, θα ήθελα πάλι να κάνω μια συλλογή. Επειδή έχω στο συρτάρι κοντά στα 70 κομμάτια. Δείχνει όμως ακατόρθωτο αυτή την περίοδο. Όσον αφορά τα live πάλι επιλεκτικές συνεργασίες, που να μου κάνουν καλό στην ψυχολογία.
Κι επίσης θα το πας μόνη σου ή θα αφηνόσουν ποτέ στα χέρια ενός μάνατζερ να σε καθοδηγήσει από μουσικά έως ενδυματολογικά ; Να σου φτιάξει ένα ίματζ με εμπορική, αλλά - ας μην το αποκλείουμε δογματικά- και με καλλιτεχνική επιτυχία; Υπάρχουν σημερινά εγχώρια παραδείγματα, δε χρειάζεται να αναφέρουμε τα ονόματά τους.
Φ. Χ.: Πρώτα - πρώτα εγώ όταν συνεργάζομαι, μου αρέσει να τον εμπιστεύομαι τον άλλον. Να μου κάνει κλικ σε φιλικό επίπεδο. Σίγουρα ο καθένας είναι έκαστος στο είδος του. Ένας μάνατζερ ξέρει τους τρόπους λειτουργίας του χώρου που εγώ δεν γνωρίζω. Ωστόσο αν συνεργαζόμουν ποτέ, οπωσδήποτε θα είχα λόγο. Δε θα μου έλεγε ας πούμε βγες με ένα μίνι και θα έβγαινα αν δεν το ήθελα εγώ. Δεν υπάρχει περίπτωση.
Ή, πάλι θες μόνη σου να αφήσεις το όποιο, μικρό ή μεγάλο, μουσικό στίγμα σου, και πώς θα το όριζες;
Φ. Χ.: Κοίτα, σε σχέση με τον κόσμο δεν κάνω κάποιο πλάνο. Πλάνο κάνω μόνο προσωπικό, όσο η μουσική μου κάνει καλό και μου γεμίζει τη μέρα μου. Γιατί η καθημερινότητά μου στη Αθήνα είναι σκληρή. Και το ξέρουμε όλοι όσοι μένουμε εδώ πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα.. Θα μπορούσα να τα παρατήσω όλα και να πάω πίσω στο νησάκι μου. Στην ασφάλειά μου, στην ηρεμία μου. Όσο, λοιπόν, η μουσική μου δίνει δύναμη και το ευχαριστιέμαι, θα συνεχίσω να την κάνω με το δικό μου τρόπο. Οπότε αυτός είναι ο στόχος μου. Να κάνω μουσική για όσο την ευχαριστιέμαι. Όσον αφορά τον κόσμο χαίρομαι όταν μου στέλνουν μηνύματα και μου λένε, άκουσα το κομμάτι σου και με συντρόφευσε. Να κρατούν τα τραγούδια σου συντροφιά στους ανθρώπους , αυτό είναι η ικανοποίηση της ψυχής σου.
Ας ολοκληρώσουμε την κουβεντούλα μας ανάποδα. Να μιλήσουμε για τη Φλώρα, πέρα από τη μουσική, τη Φλώρα γυναίκα, τη Φλώρα άνθρωπο, τη Φλώρα πολίτη στη σημερινή Ελλάδα.
Φ. Χ.: Με όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα τον τελευταίο καιρό και στενοχωρημένη είμαι και προβληματισμένη. Παραμένω όμως αισιόδοξη. Πιστεύω όλο αυτό το ζόρι στο τέλος θα βγει κάτι καλό. Θέλουμε , βέβαια, χρόνο για να ξαναφτιάξουμε τις ανθρώπινες σχέσεις. Τώρα αρχίζουμε και το βρίσκουμε πάλι. Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό και πολιτικό ον. Πρέπει, για να βρίσκεται σε ισορροπία, να συνδυάζει και τα δύο. Δε γίνεται να είσαι πολιτικά ενεργός έχοντας χάσει την κοινωνικότητά σου. Και κοινωνικότητα σημαίνει ευαισθητοποίηση. Σημαίνει ενδιαφέρον για το διπλανό σου. Ας βάλω το εγώ μου πίσω. Και ας ικανοποιήσω και το εγώ του άλλου. Δεν τρέχει τίποτα. Και πιστεύω ότι τα προηγούμενα χρόνια το εγώ ήταν μια τεράστια ταμπέλα που κουβαλούσε ο καθένας μας. Εκεί έγινε η ζημιά.
Έτσι είσαι και σαν άνθρωπος;
Φ. Χ.: Το προσπαθώ. Το παλεύω, πιστεύω, όπως κάθε άνθρωπος. Είναι το ζητούμενο της αυτοκριτικής μου.
Και η Φλώρα θηλυκό; Γυναίκα;
Φ. Χ.: Στις σχέσεις είμαι παραδοσιακή. Μου αρέσει η σταθερότητα. Είμαι πολύ ευτυχισμένη στη ζωή μου αυτή τη στιγμή με τον άνθρωπό μου. Και ξέρεις τι; Είναι σημαντικό να έχεις ισορροπίες στην προσωπική σου ζωή. Μπορείς με αυτό να καταφέρεις τα πάντα.
Θα σε ενδιέφερε κάποια στιγμή να κάνεις παιδία ή όχι;
Φ. Χ.: Τα παιδιά τα λατρεύω. Θα ήθελα. Και μακάρι να μπορέσω να είμαι σωστός γονιός. Αυτό είναι το μόνο που με αγχώνει. Φαντάζομαι δεν υπάρχει συνταγή για το πώς να το πετύχεις. Με την αγάπη σου το χτίζεις. Βασικά θα ήθελα να μοιάσω στους γονείς μου. Τους αγαπάω πολύ και μου λείπουν. Δεν ξεχνάω τη συμβουλή της μητέρας μου. Μου έλεγε πρώτα να τελειώσω τη σχολή και μετά να ασχοληθώ με ό,τι θέλω. Και εκεί αποδείχτηκε ότι είχε δίκιο. Γιατί όπως έχουν για μένα τα πράγματα η βιολογία μου εξασφαλίζει το ενοίκιο και η μουσική τα όνειρα.
| Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο καφέ «ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ 9». | |
 | |
Φωτόγραφίες: Πάτρα Μαγνήσαλη
Δήμητρα Μαστορίδου: Εμπνέομαι από τη ζωή μου και το άμεσο περιβάλλον μου
Κείμενο: Τάσος Π. Καραντής 15.05.2012
Η Δήμητρα Μαστορίδου, αμέσως, άφησε το, ξεχωριστό, στίγμα της, ως τραγουδοποιός, όταν το 2007, με το «Καινούριο σπίτι», κατέγραψε – μέσα από τη γυναικεία ματιά – τη γενιά των 30άρηδων(σημειολογικά με το κομμάτι «Ετών 30»).
Πριν 2 μήνες με το νέο της cd «Παράλογο με θέα»(Free Voice Records /2012), ανοίγει ένα παράθυρο στο ελληνικό παράλογο της εποχής μας, πηγαίνοντας, ταυτόχρονα, κι ένα βήμα, μουσικά, παραπέρα.
Γι’ αυτά όλα μιλήσαμε, με αφορμή το live της στο «Spray Club», την Παρασκευή 18/5, ενώ κλείσαμε, την κουβέντα μας, πολιτικά, για τους Έλληνες που είναι έτοιμοι να διεκδικήσουν τη … ζωή τους!
Δήμητρα Μαστορίδου –για να παίξω με τις λέξεις- είσαι μια μαστόρισσα της μουσικής από το Μαρούσι. Ποια ήταν η εκπυρσοκρότηση που σε εκσφενδόνισε ως το Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης το 2005;
Δήμητρα Μαστορίδου: «Έγραφα τραγούδια από την εφηβεία μου, και συχνά φίλοι μουσικοί μού ζητούσαν στιχάκια για τις μελωδίες τους.Το φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης προέκυψε τυχαία, από την προτροπή του τότε συνεργάτη μου να λάβουμε συμμετοχή στο διαγωνισμό. Η εκπυρσοκρότηση ήρθε λίγο αργότερα θα έλεγα ... και εννοώ τον ενθουσιασμό και τη δημιουργική «μανία» με την οποία δούλεψα αμέσως μετά το φεστιβάλ.».
Ακολουθεί, το 2007, το «Καινούριο σπίτι» σου, από την, ιστορική, LYRA, με 12 τραγούδια βιωματικές γυναικείες ιστορίες. Ήθελες να βγεις ως μια γυναίκα – τραγουδοποιός, ακόμα και θεματολογικά;
Δ. Μ.: «Ήθελα να είμαι ο εαυτός μου. Ήμουν ήδη 30 ετών. Δεν γνώριζα τίποτα για το χώρο της δισκογραφίας, αλλά αρκετά για εμένα και για το τι με ευχαριστεί να κάνω. Μου αρέσει να γράφω τραγούδια. Συνήθως, εμπνέομαι από τη ζωή μου και το άμεσο περιβάλλον μου...».
 | |
 | |
 | |
 |
Το 2009 συμμετέχεις, στην τελετή ημιτελικών της αμφιλεγόμενης – τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα – EUROVISION. Ποια είναι η θέση σου για τον πανευρωπαϊκό αυτόν μουσικό θεσμό;
Δ. Μ.: «Μου έγινε η πρόταση και τη δέχτηκα.Ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία.Δεν έχω εμπεριστατωμένη άποψη για τη EUROVISION, γιατί δεν έχω ασχοληθεί ιδιαιτέρως με το θεσμό.».
Έχεις γράψει τραγούδι για ταινία («Απόπειρα»/2009), έχεις ερμηνεύσει τραγούδι για σήριαλ(«Πανσέληνος»/ΑΝΤ1 Κύπρου). Το θεωρείς ένα άλλο, διαφορετικό, πεδίο, τη μουσική και τα τραγούδια για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση; Θα σε ενδιέφερε, στο μέλλον, να μας παρουσιάσεις κάτι πιο ολοκληρωμένο;
Δ. Μ.: «Τα τραγούδια τίτλων για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση δεν τα ξεχωρίζω από αυτά της δισκογραφίας. Η μουσική για κινηματογράφο, όμως είναι ένα άλλο τεράστιο κεφάλαιο, που απαιτεί γνώση και πολλή δουλειά. Δεν αισθάνομαι ακόμη έτοιμη για κάτι τέτοιο. Στο μέλλον ίσως...».
Πριν 2 μήνες ακολούθησε, ο δεύτερος δίσκος σου «Παράλογο με θέα», με αρκετές συνεργασίες με άλλους δημιουργούς. Πως θα μας το περιέγραφες το επόμενο βήμα σου αυτό, σε σχέση με το «Καινούριο σπίτι»;
Δ. Μ.: «Το “Παράλογο Με Θέα” είναι μια δουλειά αρκετά διαφορετική από το “Καινούργιο Σπίτι”. Σίγουρα είχα την ανάγκη να «ανοιχτώ» και να συνεργαστώ.Ήρθα σε επαφή με πολλούς ανθρώπους και μουσικά ερεθίσματα. Προσπαθήσαμε ενορχηστρωτικά να ντύσουμε τα τραγούδια με τον ήχο που ταιριάζει στο καθένα και που παράλληλα αναδεικνύει τη μεταξύ τους συγγένεια. Χρησιμοποιήσαμε σχεδόν σε όλα τα τραγούδια φυσικά όργανα, σε αντίθεση με το “Καινούργιο Σπίτι”. Θέλω να πιστεύω πως το κάθε επόμενο βήμα είναι (και θα είναι πάντα) προς ένα δρόμο πιο ανοιχτό και βαθύ.».
Την Παρασκευή 18/5 θα παρουσιάσεις τη νέα σου δουλειά – κι όχι μόνο – στο «SPRAY CLUB». Φαντάζομαι δεν θα είναι απλά μια ζωντανή παρουσίαση των τραγουδιών σου, ποιο θα είναι λοιπόν το ύφος και το βασικό περιεχόμενο του live σου αυτού;
Δ. Μ.: «Την Παρασκευή θα παρουσιάσω νέο υλικό, αλλά και τραγούδια του προηγούμενου δίσκου αρκετά «πειραγμένα». Επίσης, διασκευές αγαπημένων κομματιών, ελληνικών και ξένων. Γενικά, μου αρέσει ο πειραματισμός και κάθε τραγούδι μου φαντάζει πολυδιάστατο, ώστε να το περιορίζουμε μόνο στη δισκογραφική εκδοχή του.».
Δήμητρα, αν και κάναμε αυτήν την μικρή κουβέντα - όπου ψηλαφίσαμε τα μουσικά σου βήματα μέχρι σήμερα – με αφορμή ένα live σου, με αέρα δροσιάς κι ενέργειας, που έρχεται(18/5), θα ήθελα να την κλείσουμε, με το παράλογο(για να χρησιμοποιήσω μια λέξη από τον τίτλο της νέας σου δουλειάς) των καιρών μας σε μια πληγωμένη Ελλάδα. Ποια είναι η δική σου θέα για το ελληνικό αύριο;
Δ. Μ.: «Νιώθω κουρασμένη από τις απειλές και την τρομοκρατία. Ειδικά, η τεχνητή κρισιμότητα με την οποία τα ΜΜΕ προσεγγίζουν κάθε τι, είναι τουλάχιστον αποκρουστική. Αισθάνομαι πως οι Έλληνες αναζητούν μία λύση. Κάτι που να μην τους υποτιμά. Και είναι έτοιμοι να τη διεκδικήσουν...».
Επισκεφτείτε το επίσημο site του καλλιτέχνη στη διεύθυνση
Dimitra Mastoridou Official Fan Club | Facebook
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ | Γεωργία Νταγάκη
Κείμενο: Σάκης Ιντζεβίδης 14.05.2012
Δεν υπάρχουν συνταγές επιτυχίας. Θεωρώ ότι αν πρεσβεύεις με αλήθεια και αγάπη αυτό που κάνεις, ο κόσμος το εισπράττει και σε τιμά.
Με την Γεωργία Νταγάκη έχουμε κάτι κοινό, εκείνη της αρέσει να παίζει Κρητική λύρα και να τραγουδάει, μάλιστα πολύ πετυχημένα και μένα μου αρέσει να την βλέπω και να την ακούω που το κάνει, με έναν τρόπο ξεχωριστό και πολύ όμορφο. Η ευκαιρία μιας συζήτησης-συνέντευξης μαζί της, είναι κάτι μοναδικό, και όπως θα διαπιστώσετε πολύ ενδιαφέρον γεγονός.
Καλησπέρα Γεωργία. Δεν συνηθίζεται για μια γυναίκα να είναι δεξιοτέχνης της Κρητικής λύρας, εσύ όχι μόνο το καταφέρνεις αλλά το συνδυάζεις παράλληλα πετυχημένα και με το τραγούδι. Υπάρχει κάποιο μυστικό; Πόσο δύσκολο είναι τελικά;
Γεωργία Νταγάκη: Δεν ήξερα πού θα με οδηγήσει όλη αυτή η διαδρομή και ούτε ποτέ το σκέφτηκα για να πω την αλήθεια, όταν ξεκινούσα πολύ μικρή μαθήματα μουσικής, πιάνου και λύρας. Αργότερα και με την πάροδο του χρόνου μπήκε στην ζωή μου το τραγούδι. Σήμερα η μουσική μου «ντύνει» την ερμηνεία μου. Δεν μπορώ να διαχωρίσω το ένα από το άλλο, αλλά σαφώς υπάρχει μία δυσκολία παραπάνω όταν πάνω στην σκηνή πρέπει να υποστηρίξεις δύο πράγματα ταυτόχρονα. Δύο διαφορετικούς ρόλους. Παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχουν μυστικά και συνταγές επιτυχίας, αλλά μελέτη σε αυτό που κάνεις και πολύ αγάπη.
Οι συνεργασίες σου σε ζωντανές εμφανίσεις πολλές. Ποιες θεωρείς ποιο σημαντικές; Ποιος ο λόγος και ποιο το ειδικό βάρος που τις κάνει να ξεχωρίζουν;
Γ.Ν: Όλες οι συνεργασίες που είχα την χαρά και τη τύχη να κάνω ήταν κυρίως με συνθέτες. Και αυτό δεν γίνεται τυχαία. Πάντα μου άρεσε να πειραματίζομαι με καινούργιο υλικό, διαφορετικά τραγούδια και με τις συνεργασίες αυτές είχα την ευκαιρία να μπορώ να μπαίνω σε έναν άλλο κάθε φορά μουσικό κόσμο και να μιλήσω μία άλλη διαφορετική γλώσσα. Φιλτράροντας όλες αυτές τις εμπειρίες και τα τραγούδια καθώς και την διαφορετική αίσθηση της κάθε συνεργασίας προσπάθησα σιγά σιγά να βρω την δική μου ταυτότητα σε αυτό που θέλω να κάνω. Μερικές από τις πιο σημαντικές συνεργασίες που έχω κάνει είναι η συνεργασία μου με τον Ορφέα Περίδη, με τον Νίκο Ζούδιαρη, με τον Εric Βurdon από τους Animals στη Ευρώπη, και η τελευταία μου με τον Νίκο Ξυδάκη, η οποία ακόμη συνεχίζεται.
Ενώ ακούσαμε δείγματα σε ζωντανές εμφανίσεις από τραγούδια που θα εμπεριέχονται στην νέα σου δισκογραφική δουλειά, αυτή τελικά δεν ήρθε. Ποια τα εμπόδια που προέκυψαν και δεν κυκλοφόρησε;
Γ.Ν.: Να ξεκινήσουμε από το θετικό πως «κάθε εμπόδιο για καλό!» Μέσα στην όποια πορεία και διαδρομή που επιλέγεις εσύ ο ίδιος να διασχίσεις και να ακολουθήσεις και μέσα απ’ όλες αυτές τις δυσκολίες που έχεις περάσει, βρίσκονται άνθρωποι και καταστάσεις που δεν «ταίριαξαν» με τη δική σου εσωτερική ανάγκη ή κατάσταση. Το αφήνεις, λοιπόν, για λίγο πίσω σου και συνεχίζεις το δρόμο σου που σε ότι αφορά τις μουσικές τελειωμό δεν έχει! Καμιά συνεργασία ακόμα κι αν μείνει στα «χαρτιά» δεν πάει χαμένη! Κερδίζεις εσύ, κερδίζουν οι άλλοι και τελικά σίγουρα κερδίζει η μουσική! Κι εγώ ως μουσικός είμαι γεμάτη, ευτυχισμένη και χωρίς ίχνος εμπάθειας!
 |  |
Ποια είναι τα στοιχεία της επιτυχίας και της ευρύτερης αποδοχής ενός καλλιτέχνη από τον κόσμο; Κατά την γνώμη σου.
Γ. Ν.: Δεν υπάρχουν συνταγές επιτυχίας. Θεωρώ ότι, αν πρεσβεύεις με αλήθεια και αγάπη αυτό που κάνεις, ο κόσμος το εισπράττει και σε τιμά. Άρα: θα ξεχωρίσεις! Σε ότι με αφορά, «δένω» μουσικά τη παράδοση με το παρόν και το μέλλον, διατηρώντας για δική μου ανάγκη τον ρομαντισμό μου, έτσι για να διατηρήσω και τον εαυτό μου… Δύσκολες εποχές και δεν σκοπεύω να τις κάνω δυσκολότερες χάνοντας τις αξίες μου! Κι η μουσική μου, μου το επιτρέπει αυτό! Τυχερή θα με πεις;… μπορεί…
Υπάρχουν πράγματα για τα οποία μετάνιωσες στην μέχρι τώρα πορεία σου; Θα τα άλλαζες αν γύριζες τον χρόνο πίσω;
Γ. Ν.: Το είπα και πιο πάνω. Νοιώθω τυχερή! Να άλλαζα; Ποτέ και τίποτα! Οι πιο γόνιμες στιγμές μου είναι αυτές όπου κάποια στιγμή τις θεώρησα χαμένες. Όταν όμως βγήκα από τη συναισθηματική μου φόρτιση, τότε είδα έκπληκτη πόσο πολύ είχα κερδίσει! Δες.. αν δεν είχες κακές στιγμές πως θα ξεχώριζες τις καλές ; Οπότε… καλώς να ορίσουν! Δεν μετανιώνω για τίποτα!
Υπάρχουν ανεκπλήρωτα όνειρα; Αν ναι, πες μου ένα από αυτά.
Γ. Ν.: Να σου πω ένα;… Μα έχω χιλιάδες ανεκπλήρωτα όνειρα… Αυτά που με κάνουν να ζω, να κινούμαι, να μαθαίνω, να ελπίζω… Αυτά που ακόμα δεν ήρθαν και ξέρω ότι είναι πολύ καλύτερα από αυτά που έφυγαν! Βασικό όνειρό μου λοιπόν: να κάνω τα χιλιάδες ανεκπλήρωτα όνειρα μου πραγματικότητα!
Έχεις ηγηθεί - δημιουργήσει μουσικά σχήματα, κατά καιρούς, με σκοπό την παρουσίαση παραστάσεων, όπως επίσης έχεις συμμετάσχει σε παραστάσεις με μεγάλα ονόματα. Είναι εύκολο να προσαρμόζεται κάποιος καλλιτέχνης στις εκάστοτε ανάγκες;
Γ. Ν.: Ναι, αρκεί να ξέρεις τι θέλεις να κάνει την κάθε φορά. Στην δική μου περίπτωση βοηθάει πολύ το ότι είμαι και η ίδια μουσικός, οπότε έχω κοινή γλώσσα επικοινωνίας με τους συναδέλφους μουσικούς. Άλλωστε, μου είναι απολύτως εύκολο να προσαρμοστώ στις ανάγκες της κάθε παράστασης και να ενταχθώ εύκολα σε κάτι που κατ’ αρχήν θα με αντιπροσωπεύει. Μου αρέσει να πειραματίζομαι συνεχώς μέσα από τα δικά μου live, προσθέτοντας στοιχεία που ανακαλύπτω μέρα με την μέρα. Δεν μπορείς να είσαι στατικός με την μουσική, η ανάγκη σου είναι η συνεχής δημιουργία και κάθε φορά ο στόχος για το επόμενο βήμα.
Στο προσεχές μέλλον που μπορούμε να σε ακούσουμε ζωντανά; Υπάρχει κάποιο πλάνο που θέλεις να αναφέρουμε;
Γ. Ν.: Στις 16 Μαΐου θα κάνω μία και μοναδική παράσταση στην Αθήνα στην μουσική σκηνή Αρχιτεκτονική με ελεύθερη είσοδο για όλους όσοι θέλουν να μας ακούσουν. Το Σάββατο 19 Μαΐου ξεκινάω τα live μου και στο εξωτερικό, με πρώτο σταθμό το διάσημο Quasimodo Jazz Club στο Βερολίνο. Στις 2 Ιουνίου ετοιμάζουμε μία παράσταση στην Σπιναλόγκα με τον Νίκο Ξυδάκη, όπως επίσης και δύο μεγάλες συναυλίες στο Badminton 8 και 9 Ιουνίου. Οι περισσότερες ημερομηνίες για τις καλοκαιρινές συναυλίες μου θα ανακοινωθούν σύντομα και από την σελίδα μου στο facebook.
Τέλος θέλω να μου πεις Γεωργία τρεις λέξεις- έννοιες που αντιπροσωπεύουν τον χαρακτήρα σου, και δεν θα ήθελες ποτέ να τις αλλάξεις.
Γ.Ν.: Αν δεν ήμουν παρορμητική, ξεροκέφαλη και πεισματάρα, τι σόι καλλιτέχνης θα ήμουν; Κι όσο παραμένω καλλιτέχνης πώς να τις αλλάξω;
Σε ευχαριστώ εκ μέρους του Ορφέα, επίσης σου εύχομαι καλή επιτυχία σε ότι κάνεις.
Γ.Ν.: Σ’ ευχαριστώ για την παρέα και την όμορφη κουβέντα, Σάκη! Να είσαι πάντα καλά.
Φωτογραφίες: από το αρχείο της Γεωργίας Νταγάκη
Διαβάστε περισσότερα άρθρα ...
JPAGE_CURRENT_OF_TOTAL
