118 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.09.2019
Ορφέας | Main Feed
Δώρα Παπαδοπούλου
Αναζήτηση με tags

Κόρες του Δία και της Μνημοσύνης κατά μία εκδοχή, του Ουρανού και της Γαίας κατά μία άλλη, οι Μούσες της αρχαιότητας προστάτευαν τις τέχνες. Μουσική, ποίηση, θέατρο, ιστορία. Μόλις πριν από λίγα χρόνια οι Μούσες βάφτισαν το Αίθριο, ένα νέο χώρο του Μεγάρου Μουσικής στην καρδιά της Αθήνας. Ένα χώρο όμορφο, κάτω από τον ουρανό της πόλης, φθίνουσας αυστηρότητας, αλλά υψηλής αισθητικής. Από τότε μέχρι και σήμερα, οι Αίθριες Νύχτες, μία σειρά εκδηλώσεων που αφορούν τον πολιτισμό σε όλες του τις εκδοχές μας κρατούν συντροφιά το φθινοπωρινό Σεπτέμβρη. Φέτος, όπως και τα προηγούμενα χρόνια άλλωστε, η μουσική και το τραγούδι βρήκαν ένα φιλόξενο μέρος για να εκφραστούν.

 

Ήταν μακράν η πιο σύντομη απονομή χρυσού δίσκου που έχω δει. Αλλά και ένα από τα πιο γεμάτα μουσικά προγράμματα. Αν και αυτά έχουν ως σε ένα βαθμό τη σημασία τους, οι πωλήσεις δηλαδή και οι απονομές και όλα τα συνήθη δισκογραφικά events που εξελίσσονται παράλληλα με τις κυκλοφορίες και τα live κι αυτή τελικά τη χάνουν όταν η ίδια η μουσική γίνεται πρωταγωνίστρια. Δίπλα στο ποτάμι, λοιπόν, που έγινε μισή λεωφόρος για να μη ξεχιλίζει από βρόχινα νερά, ξεχίλισε η μουσική. Εκεί που ο Ορφέας Περίδης για ένα μήνα περίπου συνάντησε τους Human Touch, στη μουσική σκηνή «Δίπλα στο ποτάμι», βρέθηκα κι εγώ. Νιώθω κάπως άβολα και είναι πραγματικά κρίμα που σας μεταφέρω εντυπώσεις από κάτι που τέλειωσε. Όμως, η ζωή κάνει κύκλους, έτσι δεν είναι;

 
Οι Βωξ τραγουδούν ΜαρκόπουλοΠόσο εύκολα μπορεί να ακούσει κανείς τραγούδια του χθες, με τον ίδιο ή άλλο ήχο και να πει χωρίς δεύτερη σκέψη πως ακούγονται σαν καινούργια; Αρκετά εύκολα θα έλεγα, ακούγοντας τον καινούργιο δίσκο του συγκροτήματος Βωξ με τίτλο «Οι Βωξ τραγουδούν Μαρκόπουλο». Μία δουλειά από ένα σχετικά νέο γκρουπ που κυκλοφόρησε μόλις στις αρχές του φετινού καλοκαιριού και που σίγουρα αξίζει της προσοχής μας.
 
Μία ιδιαίτερη ως προς τη σύλληψη και την εκτέλεση ιδέα, πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στις 12 του Δεκέμβρη. Το χειμωνιάτικο σκηνικό του καιρού, που τελευταία φαίνεται να έχει επικρατήσει στις καρδιές μας πολύ περισσότερο, έσπασε μία αχτίδα διαφορετικού πολιτισμού. Στο επίκεντρο μία περιοχή της πρωτεύουσας που δοκιμάζεται τα τελευταία χρόνια, από τον υπερπληθυσμό, παρανόμων, κυρίως, μεταναστών, με όλες τις συνέπειες που ένα τέτοιο γεγονός μπορεί να έχει, ο Άγιος Παντελεήμονας, στην οδό Αχαρνών, λίγο μακρύτερα από το κέντρο της πόλης. Την ξέρω καλά την περιοχή αυτή. Εκεί κοντά γεννήθηκα, εκεί μεγάλωσα και εκεί εξακολουθώ να βρίσκομαι πολύ συχνά, κάθε εβδομάδα. Γνωρίζω αρκετά καλά αυτή την ως τώρα παράταιρη και προβληματική πολυπολιτισμική συνείπαρξη, τα προβλήματα, την εγκατάλειψη, την έλλειψη δράσεων και αποφάσεων που έχει οδηγήσει σε καταστάσεις εμφύλιας διαμάχης. Έτσι, είδα αυτή την πρωτοβουλία σαν μια συμβολική πράξη ελευθερίας έναντι σε ότι μας καταδικάζει να τρώμε τις σάρκες μας.
 
Μιχάλης Ανδρονίκου:  Απ΄τη στεριά, το νερό και τον αέραΌταν έχεις παιδιά, το μυαλό σου συνήθως γύρω από αυτά τριγυρίζει. Συχνά και οι μουσικές αναζητήσεις περιστρέφονται γύρω από αυτά και εγώ το έχω βάλει στόχο να «σπρώξω» τα δικά μου να ζήσουν με τη μουσική και να την αγαπήσουν. Πολύ πρόσφατα λοιπόν, αν και ήδη κυκλοφορεί κάμποσο καιρό και έχοντας μάθει για την κυκλοφορία και τις λεπτομέρειες από τα σχετικά δελτία τύπου, πήρα το cd του Μιχάλη Ανδρονίκου με τον τίτλο «Απ΄τη στεριά, το νερό και τον αέρα» που κυκλοφορεί από τη ΛΥΡΑ.
 
Ένα κόκκινο λαμπατέρ σε ένα μικρό τραπέζι και ένας καναπές σε ένα σκοτεινό δωμάτιο.   Μία λάμπα που φωτίζει μια γωνιά ενός μπαρ από την άλλη. Μεταφερόμαστε αρκετά χρόνια πίσω, τρεις δεκαετίες και βάλε, κάπου ανάμεσα στο 1960 και το 1975.  Μία γυναίκα, δύο άντρες, μία ερμηνεύτρια, δύο ηθοποιοί. Σε αυτό το σκηνικό, έρωτας, πάθη, χωρισμός, αμαρτίες και ιστορίες, κοινές και ανθρώπινες έσμιξαν με τη μουσική και τα τραγούδια. Η Φωτεινή Δάρρα τραγούδησε τη Δευτέρα, στις 29 του Νοέμβρη στο θέατρο Παλλάς, σε μία μουσική παράσταση με τίτλο «Του έρωτα και της αμαρτίας», βασισμένη σε μία ιδέα του Γιώργου Τσάμπρα. Εκεί βρέθηκα κι εγώ, εκ μέρους του Ορφέα, που ήταν και χορηγός επικοινωνίας της βραδιάς.
 
Μύθοι γυναικώνΑλήθεια, πόσο απέχει ο μύθος από την πραγματικότητα; Το έχει μετρήσει, το έχει υπολογίσει κανείς; Και πόσο εύκολο είναι να το κάνει; Σας λέω λοιπόν πως είναι εύκολο και διαρκεί όσο ένα διπλό cd. Τόσο χρειάζεται να ταξιδέψει κανείς από τη ζοφερό ρεαλισμό στη μνήμη και τη φαντασία, με όχημα τους μύθους δύο γυναικών. Η Μαρία Φαραντούρη και η Λυδία Κονιόρδου, δύο πολύ σημαντικές μορφές του τραγουδιού και του θεάτρου συναντήθηκαν πέρυσι, δοκιμάζοντας μία καλλιτεχνική «συγκατοίκηση» κάτω από την ίδια παράσταση με τίτλο «Μύθοι γυναικών», μία ουσιαστική καλλιτεχνική συνύπραξη που κράτησε ως το φθινόπωρο που διανύουμε. Και το φινάλε της σειράς των παραστάσεων στο θέατρο Παλλάς δεν ήταν παρά η απαρχή μιας άλλης εκδοχής τους, της δισκογραφικής. Το ομώνυμο cd με το υλικό των συναυλιών και τον ομώνυμο τίτλο κυκλοφορεί από τη Legend.
 
Ελένη Καραίνδρου: Η σκόνη του χρόνουΤι μπορεί να πει κανείς για το έργο της Ελένης Καραίνδρου που να είναι τόσο αληθινό όσο η ίδια η μουσική της; Στην πράξη, τίποτα. Είναι από τις δύσκολες εκείνες περιπτώσεις που εύχεσαι οι λέξεις που γράφεις να μπορούσαν να παίξουν μουσική, να τις ακούσουν όλοι και το θέμα να τελειώσει εδώ. Κι αφού αυτό δυστυχώς είναι επιστημονική φαντασία, θα προσπαθήσω με τις λίγες μουσικές γνώσεις που διαθέτω στο χαρτί, να σας παίξω κάτι από τη «σκόνη του χρόνου»...
 
Σόνια Θεοδωρίδου: Arie Antique & Storie d; Amor | LegendΟ καθένας οφείλει να παραδέχεται την άγνοιά του και να τη μετατρέπει σε γνώση. Οφείλω λοιπόν να ομολογήσω πως ανακάλυψα τη Σόνια Θεοδωρίδου μόλις λίγα χρόνια πριν, όταν ήδη είχε εγκατασταθεί μόνιμα στην Ελλάδα και συμμετείχε σε συναυλίες γνωστών Ελλήνων καλλιτεχνών. Ως τότε δυστυχώς αγνοούσα, τόσο τη φωνή και την ερμηνευτική της δεινότητα, όσο και το «βιογραφικό» της, ώσπου ήλθαν οι συναυλίες και η δισκογραφία να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Η δισκογραφία του 2008 φιλοξενεί δύο τίτλους με την εν λόγω ερμηνεύτρια τη Σόνια Θεοδωρίδου με τους οποίους, έστω και λίγο ετεροχρονισμένα, θα καταπιαστούμε εδώ μιας και έχουμε να κάνουμε με ένα λίγο διαφορετικό είδος τραγουδιού από τα συνηθισμένα, πλην όμως καθόλου εξαιρετέο.
 
Ευτυχώς που κάποιοι ακόμη μπορούν να ονειρεύονται. Και να ρίχνουν βλέμμα που αποπνέει αισιοδοξία και παραδειγματισμό, στον κόσμο των παιδιών και στις ιστορίες των παραμυθιών, μέσα από την παράδοση και τη μουσική. Οι καιροί είναι δύσκολοι και ο πολιτισμός μετρά κι αυτός τις αντοχές του. Αντοχές που πολλαπλασιάζονται με μία ματιά στο άγνωστο και στο ιδεατό, μέσα από στίχους ποιητικούς και μελωδίες μαγικές. Δίπλα στα νερά του ποταμού Ενιπέα και τις πηγές της Φολόης, πραγματοποιήθηκαν και φέτος, κόντρα στους χαλεπούς καιρούς οι ομώνυμες γιορτές. Ο Ορφέας ήταν χορηγός επικοινωνίας και με μεγάλη χαρά στήριξε και ελπίζει πως θα συνεχίσει να στηρίζει στο μέλλον, αυτή την προσπάθεια.
 
Μαυρουδής Κοντάνης: Ξύλινη καρδιά, Καφεσλί σοκάκιΆρωμα Ανατολής από τη Δύση. Αυτό το συνολικό τίτλο θα μπορούσαμε να δώσουμε στις δύο μουσικές εκδόσεις που κυκλοφόρησαν στα μέσα Ιουνίου του τρέχοντος έτους στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και τιτλοφορούνται «Ξύλινη καρδιά» και «Καφεσλί σοκάκι». Ηθικός και φυσικός αυτουργός, ένας νεαρός ελληνοαμερικανός μουσικός και ερμηνευτής, ο Μαυρουδής Κοντάνης. Ο Μαυρουδής Κοντάνης κατάγεται από τη Χαλκιδική και γεννήθηκε στην Πενσιλβάνια των Ηνωμένων Πολιτειών. Έχοντας δασκάλους ορισμένους από τους πιο διάσημους και αναγνωρισμένους δασκάλους, ασχολήθηκε από νωρίς με τη μεγάλη του αγάπη το ούτι, ένα παραδοσιακό όργανο που η χροιά του χαρακτηρίζει τις δύο αυτές δουλειές. Αυτοδίδακτος ερμηνευτής. Θα διακρίνουμε εύκολα στη φωνή και στον τρόπο που τραγουδά την αγάπη σε αυτό το είδος μουσικής.
 
Βασίλης Δημητρίου: Αριστοφάνη έργαΠολλοί -ελπίζω- γνωρίζουν τον Αριστοφάνη. Ο πατέρας της αρχαίας κωμωδίας, αναζωογονεί ακόμη τη σύγχρονη εκδοχή της, με την πάντα επίκαιρη αιχμηρή θεώρηση μιας πραγματικότητας που δε διαφέρει και πολύ από τότε που οι ναοί δεν είχαν πόρτες και οι άνθρωποι ταξίδευαν με τριήρεις. Ο Αριστοφάνης γεννήθηκε το 450π.Χ. στην Αθήνα, όπου και έζησε. Γνωρίζοντας την αρχαία τραγωδία, μισώντας τον Ευριπίδη και λατρεύοντας τον Αισχύλο έβαλε τα θεμέλια της σάτιρας. Διακωμώδισε έργα, ημέρες και συστήματα της εποχής του. Σήμερα λιγότερες από 12 κωμωδίες του σώζονται και εξακολουθούν να αποτελούν πόλο έλξης για τους απανταχού θεατρανθρώπους και θεατρόφιλους.
 

ΧατζηνικολάουΛίγο πριν την Εβδομάδα των Παθών, στο δρόμο για την Ανάσταση και τη γιορτή του Πάσχα που δεν είναι μακριά. Τέτοιες ημέρες η ματιά μας κοιτά τον ουρανό και ο νους φθάνει στα βάθη της ψυχή μας. Ο γολγοθάς του καθημερινού στροβιλίσματος του μυαλού μας στις σκέψεις της ρουτίνας, βρίσκει την ανάστασή του στην εσωτερική μας αναζήτηση. Κάπως έτσι, η μουσική έρχεται να αγκαλιάσει αυτές τις ημέρες συγκίνησης και περισσυλογής, με σκοπό να περιγράψει τα θεία και τα ανθρώπινα πάθη, πότε με παραδοσιακές προτάσεις και πότε με νέα ακούσματα.

 
Cargo. Μία λέξη ταξιδιάρικη. Μια λέξη που κουβαλάει βαρύ φορτίο και παραπέμπει σε στεριές και θάλασσες, σε πλοία και αεροπλάνα, σε τόπους μακρινούς ή κοντινούς, άγνωστους ή χιλιοτραγουδισμένους, σε ανθρώπους σαν κι εμάς και ανθρώπους άλλους. Έτσι, καλύτερος τίτλος από το Cargo δε θα μπορούσε να βρεθεί για τη παράσταση που παρουσίασαν η Πέμη Ζούνη και η Ελένη Πέτα ταξιδεύοντας ανά την Ελλάδα το καλοκαίρι, και που από το φετινό Νοέμβρη βρήκε στέγη στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο της πόλης. Μία παράσταση, κάθε Κυριακή, με πάρα πολλές αποσκευές, πολλές διαδρομές, ακόμη περισσότερες στάσεις και μία μεγάλη αγκαλιά τραγούδια.
 
Ο Κώστας Σμοκοβίτης γιόρτασε τα 37 του χρόνια στο τραγούδι με μία εμφάνιση το βράδυ της Τετάρτης στο πατάρι του Ιανού. Την εκδήλωση διοργάνωσε ο Ορφέας και τη φιλοξένησε ο Ιανός, σε μία συνεργασία που μόλις ξεκίνησε και που επιφυλάσσει στο μέλλον πολλές βραδιές σαν κι αυτή, που να αναδεικνύει το καλό τραγούδι και να αφορούν όλους εκείνους που το αγαπούν και το βιώνουν.
Ο Κώστας Σμοκοβίτης έχει γράψει τις δικές του, ανεξίτηλα γραμμένες, σελίδες στο βιβλίο της ελληνικής μουσικής ιστορίας. Από το 1972 που ξεκίνησε την πορεία του στο τραγούδι γέμισε τη δισκοθήκη μας με σπουδαία τραγούδια και περίτεχνες ερμηνείες τραγουδώντας Καλδάρα, Θεοδωράκη, Λοίζο, Δερβενιώτη, Κουγιουμτζή, Νικολόπουλο, Χατζηνάσιο, Τερζή, Σούκα, αλλά και Λευτέρη Παπαδόπουλο, Σώτια Τσώτου, Άκο Δασκαλόπουλο, Μάνο Ελευθερίου και τόσους άλλους. Έτσι, το βράδυ της Τετάρτης κατεβάσαμε το βιβλίο από το ράφι και είπαμε να περιπλανηθούμε σε ένα κεφάλαιο που τιμά ως σήμερα το ελληνικό τραγούδι.

 
Ο Κώστας Χρονόπουλος είναι ένας νέος καλλιτέχνης, αλλά με ήδη πεντάχρονη δισκογραφική θητεία. Η νέα του δισκογραφική δουλειά, σε δική του μουσική και δικούς του στίχους, με πολλές συμμετοχές και με τον τίτλο «Καληνύχτα Barney» κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από τη Legend. Στις 15 του Νοέμβρη, ημέρα Κυριακή, ο Κώστας Χρονόπουλος υποδέχθηκε φίλους και κοινό στο φιλόξενο χώρο της μουσικής σκηνής «Κύτταρο», Ηπείρου και Αχαρνών και με αφορμή το νέο του δίσκο ταξίδεψε το κοινό στα δικά του μουσικά μονοπάτια. Προσκεκλημένοι της βραδιάς ήταν ο Μάνος Ξυδούς, οι Invox, η Ελένη Πέτα, οι Σπυριδούλα, τα Υπόγεια Ρεύματα, Η Ζήνα Αρβανιτίδη, οι InVox.
 
Η μουσική και θεατρική παράσταση «Ο Μεγαλέξανδρος και ο καταραμένος Δράκος» σε σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώτη πρωτοσυστήθηκε στο κοινό προ διετίας από το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Βορείου Αιγαίου και το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας. Δύο χρόνια μετά, η μουσική και τα τραγούδια του έργου, τα οποία υπογράφει εξ΄ολοκληρου ο συνθέτης και στιχουργός Βαγγέλης Γιαννάκης και τραγουδά ο Παντελής Θαλασσινός, κυκλοφορούν σε cd από τν εταιρία MBI. Όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, η αναγγελία της κυκλοφορίας του δίσκου συνοδεύτηκε από την παρουσίαση των τραγουδιών του σε φίλους, συνεργάτες και κοινό. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο γνώριμο και φιλόξενο χώρο του Ιανού την Τετάρτη 4 Νοέμβρη παρουσία πολλών ανθρώπων από τον καλλιτεχνικό χώρο.
 
Τρεις φίλοι, τρεις γενιές, τρεις μουσικές διαδρομές, μία συναυλία, πολύς κόσμος, πολλή μουσική και πολύ τραγούδι. Μία ζωντανή ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, μαζί με δύο νεότερους και αγαπημένους καλλιτέχνες βρέθηκαν παρέα στη σκηνή του Θεάτρου Πέτρας στην Πετρούπολη. Ο Γιώργος Νταλάρας συνάντησε τον Παντελή Θαλασσινό και τον Μπάμπη Στόκα στα μέσα του Σεπτέμβρη σε μία συναυλία αφιερωμένη στη μουσική και το τραγούδι, αλλά με το βλέμμα στις ανάγκες και τα προβλήματα των προσφύγων και των μεταναστών της πατρίδας μας. Η συναυλία ενίσχυσε οικονομικά το ελληνικό γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. για τους πρόσφυγες και ευχόμαστε να έχει αποτέλεσμα μία προσπάθεια που αν μη τι άλλο, καταδεικνύει πολιτισμό. Μαζί τους η Ασπασία Στρατηγού, μία νέα φωνή που για πολλά χρόνια θα ηχεί στα αυτιά μας και που καθόλου τυχαία ή πρόσκαιρη δεν είναι η παρουσία της στο τραγούδι των καιρών μας.
 
Όλα έδειχναν πως θα ήταν μία μαγική βραδιά. Έστω κι αν ο τιμώμενος ήταν απών, η μορφή και τα τραγούδια του θα ήταν παρόντα. Θεωρήσαμε εξ’ αρχής πως αυτή ήταν μία σημαντική πρωτοβουλία για να βοηθηθεί η δραστηριότητα του σωματείου «Αρωγή», με αναμφισβήτητα ισχυρές καλλιτεχνικές παρουσίες, με σπουδαία τραγούδια και μνήμες για έναν καλλιτέχνη που σημάδεψε με τη σημαντική του προσφορά το ελληνικό τραγούδι, το Στέλιο Καζαντζίδη. Άλλωστε επιλέξαμε να παρακολουθήσουμε τη συναυλία ως θεατές και όχι απλά ως συνεργάτες του Ορφέα. Όμως τα πράγματα εξελίχθηκαν λίγο διαφορετικά το βράδυ της Παρασκευής 18 Σεπτέμβρη στο Καλλιμάρμαρο της Αθήνας.
 
Αδύνατο να χωρέσει κανείς μισό αιώνα δημιουργικής και «ποιητικής» στιχουργικής που γέννησε τραγούδια που πέρασαν στην αθανασία, μέσα σε μία συναυλία λίγων ωρών. Τι να πρωτοπεί κανείς και τι να τραγουδήσει. Για το Λευτέρη Παπαδόπουλο ο λόγος. Για τα πενήντα χρόνια παρουσίας του στη δημοσιογραφία και τη μουσική, για τα εμπνευσμενα κείμενα από μετάξι και από αλήθεια, για τα λόγια και τα τραγούδια, που λύτρωσαν τους έρωτες, τα πάθη, τις χαρές και τις λύπες μας δεκαετίες τώρα. Πάντα κάτι θα λησμονηθεί, πάντα κάτι θα μείνει απέξω. Τα πενήντα και πλέον χρόνια του λοιπόν στη δημοσιογραφία και τη μουσική γιόρτασε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος σε μία μεγάλη συναυλία στο Ολυμπιακό Αθλητικό Κέντρο της Αθήνας. Σε μια γιορτή, που εμπνεύστηκε ο Γιώργος Λιάνης, που έκλεισε τα φετινά Πρέσπεια μακριά από τη φύση τους και εντός των τειχών της πόλης και που στοιχηματίζω πως θα θυμάται όσο εμείς θα τραγουδάμε τα τραγούδια του, περισσότεροι από 40.000 θεατές κάθε ηλικίας, αψήφισαν το ψιλόβροχο, τον αέρα και το φόβο της πιθανής καταιγίδας για μία βραδιά γεμάτη αγκαλιές, τραγούδια, αναμνήσεις και συγκίνηση.
 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Ο Έρωτας είναι ο θάνατος.
Μίλτος Σαχτούρης

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/9/1970 Πέθανε στο Λονδίνο ο αμερικανός κιθαρίστας Τζίμυ Χέντριξ (Τζέιμς Μάρσαλ Χέντριξ), πιθανότατα από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών.
19/9/1949 Έφυγε από τη ζωή ο συνθέτης κλασικής μουσικής Νίκος Σκαλκώτας
19/9/1969 Γεννήθηκε ο τραγουδοποιός Αλκίνοος Ιωαννίδης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS