182 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
12.12.2018
Ορφέας | Main Feed
Μ
Αναζήτηση με tags

Μια από τις πιο αντιπροσωπευτικές αντρικές φωνές του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού είναι -αναμφισβήτητα – η φωνή του Δημήτρη Μπάση. Ο ερμηνευτής κυκλοφόρησε πρόσφατα είναι νέο cd σε μουσική του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Με αφορμή τη νέα αυτή κυκλοφορία ο Δημήτρης Μπάσης μιλάει για πολλά κι ενδιαφέροντα πράγματα γύρω από το  ελληνικό τραγούδι!

 
Μία ιδιαίτερη και αναμενόμενη εδώ και καιρό σύμπραξη επί σκηνής θα λάβει χώρα στο Θέατρο Badminton στην Αθήνα, την προσεχή Πέμπτη 16 Ιουνίου 2011, εν μέσω καλοκαιριού, μεσοπρόθεσμου και αγανακτισμένων. Μία συναυλία που προγραμματίστηκε και στο παρελθόν στη χώρα μας, αλλά μάλλον λόγω ατυχών συγκυριών δεν πραγματοποιήθηκε. Να που το ραντεβού κλείστηκε τελικά τον Ιούνιο, οριστικά και αμετάκλητα και η Deborah Myers παρέα με το Γιώργο Περρή υπόσχονται να μαγέψουν με τις υπέροχες φωνές τους και τα τραγούδια που θα επιλέξουν το αθηναΐκό κοινό που θα βρεθεί στο Γουδή.
 

Συναντήθηκα με τον Κώστα Μακεδόνα σε ένα πολύ όμορφο χώρο κοντά στο Ιατρικό Κέντρο. Ο χώρος πολύ καλαίσθητος και φιλόξενος και γεμάτος με ανθρώπους από το Ιατρικό Κέντρο που είχαν μια άμεση σχέση μαζί του και τον αγαπούσαν πολύ, καθώς ήταν μέρος του team που δούλεψαν για την αποκατάσταση της υγείας του, μετά το ατύχημα με το ελικόπτερο. Ήταν ενδιαφέρον να βλέπεις την αγάπη και τη φροντίδα τους προς το πρόσωπό του, αλλά και τη δική του αίσθηση ευγνωμοσύνης. Ο Κώστας, γλυκός, προσιτός, άμεσος και εύχαρις, όπως πάντα, μας άνοιξε την καρδιά του και μας μίλησε για την καινούργια δισκογραφική του συνεργασία με τον Γιώργο Θεοφάνους και τον Νίκο Μωραΐτη και όχι μόνο.
Με νέο δίσκο στις αποσκευές του, ένας δίσκος που αναδεικνύει τις φωνητικές του ικανότητες, από τον οποίο ξεχώρισα ιδιαίτερα τα «Κανένας», το ομώνυμο, ντουέτο με την Γλυκερία και το κοινωνικό «Τώρα μη μιλάς», που περιγράφει άψογα τη σημερινή κατάσταση της χώρας μας. Απολαύστε τον.

 
Πέρασαν πολλά χρόνια απο την εποχή που ο Γιώργος Μεράντζας -ύστερα απο την έντονη δραστηριοποίησή του την περίοδο της Μεταπολίτευσης- αποτραβήχτηκε απο τη δισκογραφία και τις ζωντανές εμφανίσεις. Αν και αποφεύγει να αναφερθεί στους λόγους της αποχής του απο το τραγούδι, αυτοί υπονοούνται μέσα απο τα λόγια του. Η κοινωνική συγκυρία και η προτροπή των φίλων του τον οδήγησαν ξανά στη σκηνή και στο στούντιο και αγαπημένοι φίλοι και συνεργάτες-παλαιότεροι και νεότεροι-βρέθηκαν στο δρόμο του και συνέδραμαν στις ζωντανές εμφανίσεις και την παραγωγή της νέας του δισκογραφικής δουλειάς με το χαρακτηριστικό τίτλο ‘’Όλα είναι εδώ’’. Κι αν ο ίδιος στάθηκε αμήχανος μπροστά στη νέα τεχνολογία της δισκογραφικής παραγωγής,η ανταπόκριση του κοινού στις ζωντανές του εμφανίσεις τον έκανε να αισθανθεί ξανά άνετα επι σκηνής, φούντωσε ξανά τη φωτιά που σιγόκαιγε μέσα του όλα αυτα τα χρόνια. Ο Γιώργος Μεράντζας είναι πάλι εδώ και μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις και τα συναισθήματά του σχετικά με την επαναδραστηριοποίησή του στην ελληνική μουσική σκηνή...
 

Οι Magic de Spell γιορτάζουν φέτος 30 χρόνια παρουσίας στην ελληνική μουσική σκηνή. Πρόκειται για μια παρέα που ξεκίνησε το 1980, πέρασε από πολλές αλλαγές ύφους και σύνθεσης και που σήμερα απαρτίζεται από τους Θοδωρή Βλαχάκη (τύμπανα), Νίκο “Ketcup” Γεωργούλη (κιθάρα, φωνή), Δημήτρη Μποτή (πλήκτρα), Πάνο “Rat” Χριστοφόρου (μπάσο), Γιώργο Λαγγουρέτο (φωνή) και Δημήτρη “Pixel” Δημητριάδη (φωνή, κρουστά, μελόντικα). Καθώς ετοιμάζονται να γιορτάσουν τη μέχρι σήμερα πορεία τους παρέα με τους φίλους τους με μια μεγάλη συναυλία στο Μετρό, στις 31 Μαρτίου, ο Ορφέας θέλησε να τους κλέψει λίγες κουβέντες για τα παραπάνω αλλά και για θέματα της επικαιρότητας. Να τι είχαν να μας πουν...

 
Γεννήθηκε στα Ζαγοροχώρια, όπου πέρασε και τα πρώτα χρόνια της ζωής του, ενώ στη συνέχεια έζησε στα Γιάννενα, στο Παρίσι, στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη. Ο Γιάννης Μήτσης έχει κάθε δικαίωμα, λοιπόν, να τιτλοφορεί τον τρίτο προσωπικό του άλμπουμ, μετά τα Συνεχές Ωράριον (1997) και Κι Έτσι Χωρίς Να Βιάζομαι (2004), με τη φράση Η Μόνη Αλήθεια Είναι Ο Δρόμος. Και μπορεί αυτός ο δρόμος να μην ήταν, μέχρι στιγμής, λεωφόρος, τον έβγαλε, όμως, σε ορισμένα πολύ ενδιαφέροντα μέρη. Υπήρξε μέλος των Κεφάλαιο 24, κράτησε το ρυθμό στα Ξύλινα Σπαθιά, έγραψε τραγούδια για τον τελευταίο δίσκο της Ελευθερίας Αρβανιτάκη... Ας αφήσουμε, όμως, καλύτερα τον ίδιο να μας τα πει...
 

Μετά την καλοκαιρινή της συναυλία στην Τεχνόπολη, η Νατάσσα Μποφίλιου επιστρέφει και πάλι στην Αθήνα. Με αφορμή τις παραστάσεις της στην μουσική σκηνή «Μετρό» μας μιλάει για την πορεία της, τις επιλογές της και την εποχή με την ειλικρίνεια που την χαρακτηρίζει.

 

Από την πρώτη στιγμή μ’ αγκάλιασε η ζεστή φωνή της Σαββέριας Μαργιολά κι από τον πρώτο δίσκο της («Πράξη πρώτη» / Sony 2010) την αγκάλιασε κι ο «ΟΡΦΕΑΣ», αφού στο περιοδικό μας έδωσε την πρώτη της μεγάλη συνέντευξη – εξώφυλλο. Τώρα την αγκαλιάζουμε και στις πρώτες προσωπικές ζωντανές εμφανίσεις της, που ξεκίνησαν πριν δυο μήνες στο «Οξυγόνο Live» και συνεχίζονται στο «Ρυθμός Stage» (23/2 & 2/3), όπου και είμαστε χορηγοί επικοινωνίας. Κάπου ανάμεσα στις πρόβες της, βρήκε το χρόνο η Σαββέρια και μας μίλησε  για τη δομή και τη φιλοσοφία αυτών των live της, στα οποία μας δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσουμε ζωντανά την αλήθεια της φωνής και της ψυχής της.

 
Έχουν περάσει ήδη 16 χρόνια από τη δημιουργία του «Μπλε» συγκροτήματος. Ένα γκρουπ που, παρά το όνομά του, μόνο μονόχρωμο δεν είναι. Από το 1997 μέχρι σήμερα, έχοντας ως μόνη τραγουδίστρια την Τζώρτζια Κεφαλά, η πορεία διαγράφτηκε και συνεχίζει να διαγράφεται εξαιρετικά ανοδική. Στις επόμενες γραμμές, η προαναφερθείσα ερμηνεύτρια μιλάει στον ΟΡΦΕΑ για τη διάρκεια του συγκροτήματος, για την πιθανότητα συμμετοχής του στην Eurovision, αλλά και για το... διάστημα!
 
Υγιή ποπ, δηλώνει η ίδια πως κάνει, αλλά, πέρα και πάνω από ταμπέλες, αυτό που θα έλεγα εγώ, είναι, ότι η Ανδριάνα Μπάμπαλη ανήκει στις φωνές και τις τραγουδίστριες εκείνες, που, από το πρώτο άκουσμα, λες, πως έχουν να μας πουν πράγματα κι ήρθαν για να μείνουν.
Αυτό συνέβη και με την Ανδριάνα κι έτσι, βρεθήκαμε να κάνουμε, σ’ αυτήν την κουβέντα μας, την ανασκόπηση της πρώτης δεκαετίας της στο τραγούδι, μιλώντας για μια σειρά από ονόματα – σταθμούς στη διαδρομή της : Πορτοκάλογλου, Λειβαδάς, Κορκολής, Νταλάρας, φτάνοντας, φυσικά, στον Νίκο Μωραΐτη και τον Στάμο Σέμση, που υπογράφουν το νέο της δίσκο («Ο Τζον Τζον ζει»).  
Μιλήσαμε ακόμα για τραγουδιστές, “τραγουδισταράδες” και την τέχνη του τραγουδιού, ενώ, μου διευκρίνισε και τη θέση της για την “παλιά φρουρά” του τραγουδιού.
Και, βέβαια, μου μίλησε και για τον Τζον Τζον, την καινούρια της, δηλαδή, δουλειά, ενώ, κλείσαμε την κουβέντα μας μ’ ένα ερώτημά μου για τον δικό της Τζον Τζον. Ζει ή δεν ζει; Ακούστε το δίσκο της Ανδριάνας Μπάμπαλη, διαβάστε τη συνέντευξή της αυτή κι η απάντηση θα είναι δική σας και καθαρά προσωπική.

 
Η “μουσική φυγή” του Λεωνίδα Μαριδάκη μου άρεσε εξαρχής, γιατί, οι, γεμάτες φρεσκάδα, ενέργεια, ζωντάνια, μελωδικότητα  και ρυθμό, διαδρομές που προτείνουν τα τραγούδια του, είναι άκρως ελκυστικές.
Κι έτσι, με αφορμή το νέο του δίσκο («Σε βάθος δρόμου»/ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ), κάναμε μια κουβέντα σε “βάθος δρόμου” από το παρελθόν ως το μέλλον. Από το εφηβικό του φλερτ για τη μουσική, ως το καινούριο που έρχεται μέσα από σχέδιά του για νέο κόνσεπτ.
Και, παράλληλα, μιλήσαμε για την σχέση του με την ποίηση, τις μουσικές καταβολές του και τους ρυθμούς που αγαπά και, βέβαια, την ιδέα της φυγής, καθώς και την μπάντα του την «The Circus Band».  
Με το μνημόνιο πάνω απ’ το κεφάλι μας στις μέρες μας, η μουσική κι η ποίηση έρχονται να μας θυμίσουν, όπως εξαιρετικά το θέτει ο Λεωνίδας Μαριδάκης, ότι δεν είμαστε απλά ΑΦΜ! Κι, όσον αφορά τα δικά του τραγούδια, προσφέρουν, νομίζω, τη θετική διάθεση, που λέει κι ο ίδιος ότι χρειάζεται, για ν’ αλλάξουν τα πράγματα.

 
Είναι δύσκολη ή εύκολη μουσική η συμφωνική; Ποιοι την ακούν; Ποια είναι η θέση της στο μουσικό μας τοπίο; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δίνει απαντήσεις ο Θανάσης Μωραΐτης, αλλά και μιλά για τη δική του αγαπητική σχέση με τη συμφωνική μουσική.
Αφορμή; Το νέο του διπλό cd «Εικόνες για τη θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης» (EMI CLASSICS) που περιέχει συμφωνικά έργα του.
Συζητήσαμε, καταρχήν, γι’ αυτήν τη νέα του δουλειά, ανοιχτήκαμε όμως και μιλήσαμε για την ποίηση, τους ποιητές, τη συμφωνική τους μελοποίηση, αλλά κι, ευρύτερα, όπως προανέφερα, τη συμφωνική μουσική. Δεν παρέλειψε ακόμα, ο Θανάσης Μωραΐτης να θέσει κι ερωτήματα που ταρακουνάνε, για το σημερινό κοινωνικό και πολιτιστικό μας γίγνεσθαι, καθώς και τον τρόπο ζωής μας.
Η κουβέντα μας έκλεισε με το τελευταίο ερώτημά μου, ποια μπορεί να είναι “η θλίψη των ξανθών κοριτσιών και της Ελένης” και πως μπορεί να λειτουργήσει ως σχήμα κι ουσία του τίτλου του cd του; Την απάντηση θα την βρείτε στη συνέντευξη, αλλά θα την αισθανθείτε μόνο κατά την ακρόαση του δίσκου.

 
Ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας μιλά με τρόπο παθιασμένο και χειμαρρώδη. Δε φοβάται να πει αυτά που πιστεύει κι ας ξέρει ότι πολλές φορές κάνει ζημιά στην εικόνα του. Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς, όμως, με τα κατά καιρούς λεγόμενά του, δεν μπορείς να αγνοήσεις το γεγονός ότι τα τελευταία 30 χρόνια έχει χαρίσει στο ελληνικό τραγούδι μερικά μεγάλα, καλλιτεχνικά και εμπορικά, τραγούδια. Ο νέος δίσκος του, Η Ενοχή Των Αμνών, βρίσκεται ήδη στα δισκοπωλεία ενώ σύντομα ξεκινούν και οι εμφανίσεις του στην Ακτή Πειραιώς παρέα με τους Γιάννη Ζουγανέλη, Σάκη Μπουλά και Μπάμπη Στόκα, σε ένα πρόγραμμα με τον ταιριαστό τίτλο Διαόλου Κάλτσες. Συναντηθήκαμε σε ένα καφέ στο Κολωνάκι, κάπου στα μέσα του Σεπτέμβρη, και συζητήσαμε για αυτά αλλά και για θέματα της ευρύτερης μουσικής επικαιρότητας. Και όπως πάντα, είχε πολλά και ενδιαφέροντα να πει...
 
Τα φώτα της δημοσιότητας έπεσαν για πρώτη φορά πάνω του με αφορμή τη συμμετοχή του στο τηλεοπτικό ριάλιτυ Fame Story 4, του οποίου υπήρξε ο νικητής. Η συνέχεια της πορείας του, όμως, ελάχιστες ομοιότητες έχει με αυτή που ακολουθούν συνήθως οι «απόφοιτοι» της εν λόγω «ακαδημίας». Μετά την κυκλοφορία ενός πρώτου,  αναγνωριστικού EP και του πρώτου κανονικού άλμπουμ του, Ταξίδι Για Να Σε Βρω (2009), ετοιμάζεται για μια μεγάλη συναυλία στο Gagarin 205, την Παρασκευή 5 Νοεμβρίου. Την ίδια στιγμή, το νέο στουντιακό πόνημά του βρίσκεται ήδη στις προθήκες των δισκοπωλείων και ένα από τα καινούργια τραγούδια του σκίζει στα ραδιόφωνα. Πόσο πιο μακριά μπορεί να φτάσει ο Λεωνίδας Μπαλάφας; «Αν κάνεις κάτι με αγάπη και το εξελίσσεις, αυτό φτάνει κάπου» λέει στον Ορφέα...
 
«...χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία...», «...πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία,πώς η ιστορία γίνεται σιωπή...» ...καθώς τριγυρίζουν στο μυαλό μου αυτοί οι στίχοι καθώς και στιγμές απο την καλλιτεχνική διαδρομή του Θάνου Μικρούτσικου και του Χρήστου Θηβαίου σκέφτομαι πως αυτό που πιστοποιεί και δικαιώνει την τραγουδοποιητική ικανότητα ενός καλλιτέχνη είναι να έχει υπάρξει συνδημιουργός σε τραγούδια που αν και γράφτηκαν σε παρελθόντα χρόνο γίνονται διαχρονικοί αφηγητές τρεχουσών συγκυριών,περιγράφοντας κοινωνικές καταστάσεις, διδάσκοντας συμπεριφορές και στάσεις ζωής και προτρέποντας σε αυτές. Αυτό που αποδεικνύει τις δυνατότητες των ερμηνευτών αλλά και των  μουσικών είναι η ικανότητά τους να δίνουν σε πολυερμηνευμένα τραγούδια νέα υπόσταση κάθε φορά που παρουσιάζονται επι σκηνής, δίνοντας στο κοινό την εντύπωση ότι τα ακούει για πρώτη φορά. Αυτό που συνιστά τη δικαίωση και την επιτυχία ενός καλλιτέχνη είναι να τον επιλέγει το κοινό σταθερά  ως έναν απο τους ελάχιστους «συνομιλητές» του ακόμα και σε δύσκολες  συγκυρίες με στενότητες και περιορισμούς. Ψάχνοντας κι εγω συνομιλητές για τις σκέψεις μου κατεβαίνω στα καμαρίνια του «Σταυρού του Νότου» για να συναντήσω το Θάνο Μικρούτσικο και το Χρήστο Θηβαίο λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή για την avant premiere των φετινών τους εμφανίσεων....
 
Όταν μου ζητήθηκε να πάρω συνέντευξη από τους Maria And The Photo Frame, ένα γκρουπ για το οποίο δεν είχα ακούσει τίποτα, χρειάστηκε απλώς να διαβάσω στο δελτίο τύπου το όνομα του αρχηγού τους για να πω το «ναι». Βλέπετε, ο Μάρκος Δεληβοριάς – γιατί γι’ αυτόν πρόκειται – είναι, κατά τη γνώμη μου, ένας από τους καλύτερους εγχώριους τραγουδοποιούς της τελευταίας δεκαετίας. Με τη Μαρία Πάτσου στη φωνή, κυκλοφόρησαν πρόσφατα το ομώνυμο πρώτο άλμπουμ τους μέσω της Lyra ενώ στις ζωντανές εμφανίσεις τους πλαισιώνονται από την κιθάρα του Δρόσου Παμπούρα. Έχοντας μονίμως τον δίσκο στο στερεοφωνικό και αδυνατώντας να πατήσω το Stop, σκάρωσα γι’ αυτούς μερικές ερωτήσεις – να τι είχαν να μου πουν.
 
Νέο – και μάλιστα τριπλό - «Live» (LEGEND / 2010) για τον Δημήτρη Μπάση κι έτσι, η νέα του αυτή κυκλοφορία, οδήγησε και στη συνέντευξη που ακολουθεί, με έναν από τους πιο σημαντικούς ερμηνευτές της γενιάς του κι έναν από τους σημαντικότερους λαϊκούς τραγουδιστές σήμερα. Γι’ αυτό κι η κουβέντα μας επικεντρώθηκε στο λαϊκό τραγούδι, αφού όμως μιλήσαμε αρχικά για τα πρώτα ακούσματά του, ως παιδί μεταναστών της Γερμανίας, αλλά και για τις συνεργασίες του(δισκογραφικές και ζωντανές) που τον καθόρισαν, όπως λέει κι ο ίδιος, ως τραγουδιστή και δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς, μια και μιλάμε για τους Θεοδωράκη, Νικολόπουλο και Κραουνάκη. Φυσικά και καταπιαστήκαμε με το νέο «Live» δίσκο του και συζητήσαμε γενικότερα για τα live και τις επανεκτελέσεις, για να καταλήξουμε στο λαϊκό τραγούδι του σήμερα, που, κατά τον Μπάση, «προσπαθεί να βρει την ταυτότητά του και να προσαρμοστεί στους καινούριους ήχους και τα νέα δεδομένα». Σ’ αυτά, προφανώς, τα χνάρια θα κινείται κι η επόμενη - με καινούρια τραγούδια -  δισκογραφική του δουλειά του, που, όπως μου είπε, θα είναι κατά βάση λαϊκή και θα την υπογράφει εξ’ ολοκλήρου ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας. 
 
Ένα μόνο κουπλέ έφτανε για να κεντρίσει την προσοχή μου πάνω στη Σαββέρια Μαργιολά! Πράγματι, όταν την πρωτάκουσα στο τραγούδι «Στο σώμα σου να κατοικώ» («Άξιος Λόγος – Σπάει το ρόδι»/2006) - του Μιχάλη Κουμπιού σε στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, δίπλα στον Γιώργο Νταλάρα - αμέσως είπα, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια φωνή που ήρθε για να μείνει στο τραγούδι μας. Το ίδιο – κι αυτό μετράει περισσότερο – ένιωσαν κι ο Γιώργος Νταλάρας με τη Χαρούλα Αλεξίου, οι οποίοι και προλογίζουν τον πρώτο προσωπικό δίσκο της Σαββέριας Μαργιολά, δίνοντάς της ένα ισχυρό διαπιστευτήριο, που θα το ζήλευε ο κάθε νέος τραγουδιστής!
Ομολογώ ότι πρόσμενα την πρώτη δουλειά της και, νομίζω, ότι, τελικά, μας αντάμειψε με έναν πολύ καλό δίσκο. Όμορφα τραγούδια με αλήθεια, ήθος, ποιότητα και σημερινό ήχο και μια φωνή ζεστή κι έμπειρη, παρά το νεαρό της ηλικίας της, που σε αγκαλιάζει και σε συντροφεύει, κερδίζοντας, αμέσως, το στοίχημά της!
«Πράξη πρώτη» για την Σαββέρια Μαργιολά κι ο «ΟΡΦΕΑΣ» δεν θα μπορούσε παρά να βρεθεί δίπλα της, στην πρώτη της μεγάλη συνέντευξη, στηρίζοντάς την και προτείνοντάς την στους αναγνώστες του.

 
Γνωρίσαμε τον Νίκο Μίχα μέσω του τηλεοπτικού σόου Fame Story 2 κατά την τηλεοπτική σεζόν 2003-2004. Συμπαθής προσωπικότητα, με αγάπη για τη rock μουσική, ο Μίχας ακολούθησε στη συνέχεια δισκογραφική καριέρα και έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα δύο άλμπουμ, τα Στη Χώρα Του Ποτέ (2005) και Τρέχει Τίποτα; (2007). Καθώς ετοιμάζεται για την τρίτη προσπάθειά του και με ένα καινούργιο σινγκλ, το Πόσο Σου Μοιάζω, να κυκλοφορεί ήδη, ο Ορφέας θέλησε να του κλέψει λίγες κουβέντες. Ιδού όσα είχε να μας πει.
 
Η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με το έργο του Θάνου Μικρούτσικου έγινε με μάλλον ασυνήθιστο τρόπο. Σε μια από τις πολλές μονοήμερες εξορμήσεις μου, παρέα με τον πατέρα και τον αδερφό μου, στην Αθήνα και σε μια, επίσης τακτική, επίσκεψη στο βιβλιοπωλείο του Νάκα στη Ναυαρίνου, αγόρασα το βιβλίο με τις παρτιτούρες των τραγουδιών από τις Γραμμές Των Οριζόντων για πιάνο, κιθάρα και φωνή. Ίσως είχα ακούσει από πριν 1-2 από αυτά, αλλά ουσιαστικά μου ήταν άγνωστα – μου έφτανε η προτροπή του πατέρα μου για να το επιλέξω. Έτσι, τους επόμενους μήνες, ανακάλυψα το A Bord De L’ Aspasia, τον Λύχνο Του Αλλαδίνου, τους Εφτά Νάνους Στο S/S Cyrenia και τα υπόλοιπα κομμάτια, μέσα από τα σημάδια πάνω στο πεντάγραμμο.
Όταν μου έγινε η πρόταση από τον Ορφέα για μια συνέντευξη, αρνήθηκα ευγενικά. Δεν ήταν ότι δεν ήθελα να συναντήσω τον Μικρούτσικο – κάθε άλλο. Ένιωθα όμως ότι δεν θα μπορούσα να κάνω όσο καλύτερα μπορούσα τη «δουλειά» μου, τη στιγμή που δεν γνώριζα πλήρως το έργο του – η αγάπη μου για ένα μέρος της εργασίας και προσφοράς του στην ελληνική μουσική θεωρούσα ότι δεν ήταν αρκετή. Όταν όμως ο συνάδελφος – και σαφώς πιο καλός γνώστης του αντικειμένου – που είχε τελικά αναλάβει, δήλωσε ξαφνική αδυναμία να παραστεί στον συμφωνημένο τόπο και χρόνο, ο κλήρος έπεσε και πάλι σε μένα. Και αυτή τη φορά, όσο κι αν δεν πιστεύω στη μοίρα, κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να της ξανακλείσω την πόρτα.
Συναντήθηκα με τον Θάνο Μικρούτσικο στο σπίτι του, στον προσωπικό του χώρο, την Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου, στις 6 το απόγευμα ακριβώς. Ένα πιάνο, ατέλειωτες στίβες από παρτιτούρες, τοίχοι γεμάτοι βιβλία και δίσκους, ένα γραφείο, ένα μίνι σύστημα ηχογράφησης αναμένο και έτοιμο προς χρήση, ένας καναπές και μια πολυθρόνα. Καθήσαμε και τα είπαμε. Μία ώρα και κάτι αργότερα, αποχαιρετώντας τον, ένοιωθα πλήρης και τυχερός. Διάβολε, πόσοι είχαν ή θα έχουν την τύχη να κάνουν μια κουβέντα όπως την παρακάτω μαζί του;

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εμένα δε με νοιάζει να μην έχω τίποτα, ίσα - ίσα μάλιστα, γιατί αλλιώς θα ντρεπόμουνα κιόλας.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

12/12/1915 Γεννήθηκε ο αμερικανός τραγουδιστής Φρανκ Σινάτρα

ΤΥΧΑΙΑ TAGS