92 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
19.07.2018
Ορφέας | Main Feed
συνθέτες
Αναζήτηση με tags

Συνθέτης, μουσικός αλλά και εκπαιδευτικός, ο Δημήτρης Δασκαλοθανάσης είναι ένας πολύπλευρος καλλιτέχνης, ο οποίος, παρά την πολύχρονη και πολύ ενδιαφέρουσα πορεία που συνεχίζει να διαγράφει σε Ελλάδα και εξωτερικό, μόλις πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε την παρθενική του δισκογραφική εργασία. Πρόκειται για το άλμπουμ Γεωγραφία, που κυκλοφορεί από την εταιρεία Studio Mythos, και το οποίο περιέχει τραγούδια του σε στίχους της ποιήτριας (και γνωστής στα καθ’ υμάς περισσότερο λόγω των δημοσιογραφικών της ανταποκρίσεων) Ήρας Φελουκατζή, ένα ορχηστρικό κομμάτι, καθώς και τη μελοποίηση ενός σονέτου του William Shakespear. Ερμηνευτές της δουλειάς αυτής είναι οι Κατερίνα Βλάχου, Γιάννης Παλαμίδας και Φένια Παπαδόδημα. Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, ο Δημήτρης Δασκαλοθανάσης μίλησε στον Ορφέα, ανατρέχοντας στο μουσικό παρελθόν του, αποκαλύπτοντας τα σχέδιά του για το μέλλον αλλά και εκθέτοντας τις απόψεις του για θέματα της επικαιρότητας.

 
Ο Νίκος Αργυρόπουλος είναι ένας άνθρωπος που αγαπάει με όλη τη δύναμη της ψυχής του το καλό ρεμπέτικο τραγούδι. Το βιογραφικό του μαρτυράει αυτή του την αγάπη, αφού στο παρελθόν έχει αποδείξει με όλους τους τρόπους πως για αυτόν καλλιτέχνες σαν τον Μάρκο Βαμβακάρη και τον Βασίλη Τσιτσάνη κατέχουν πολύ υψηλή θέση στην καρδιά του. Όσοι είχαν την ευκαιρία να παραβρεθούν έστω για μία φορά στη «Φραγκοσυριανή» στα Εξάρχεια, ενός ιστορικού παταριού του οποίου ο Αργυρόπουλος ήταν ιδιοκτήτης,  θα θυμούνται την ευλάβεια με την οποία παρουσιαζόταν τραγούδια αυτού του ύφους…
Επιστρέφοντας στο 2010 και όντας πλέον μόνιμος κάτοικος της Θάσου, ο Νίκος Αργυρόπουλος συνεργάζεται με το συγκρότημα Μπουζουκιών Δρόμος μέσα από το cd με γενικό τίτλο «Ένα ταξίδι….». Και πραγματικά, ακούγοντας κανείς τα τραγούδια αυτά ταξιδεύει ανάμεσα στον έρωτα και την πραγματικότητα, χωρίς, όμως, να αισθάνεται ότι όλα αυτά είναι κάτι ξένο.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Αργυρόπουλος μας μιλάει μεταξύ άλλων για το παρόν, αλλά και για το μέλλον που έρχεται όλο και πιο γρήγορα…

 
Συναντηθήκαμε με το συνθέτη Βαγγέλη Γιαννάκη στις αρχές του μήνα, σε ένα μικρό και όμορφο στέκι, τον «Κύκλο» στο κέντρο της Αθήνας. Εκείνος το πρότεινε, δεν είχα λόγο να αρνηθώ. Η αφορμή ήταν ο δίσκος του «Ο Μεγαλέξανδρος» με τα τραγούδια της ομώνυμης θεατρικής παράστασης του Δήμου Αβδελιώτη, τα οποία τραγουδά ο Παντελής Θαλασσινός και που κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία ήδη από την περασμένη χρονιά. Επέμεινε να με κεράσει ζεστή σοκολάτα, είχε τους λόγους του, λέει. Και αυτοί οι λόγοι πολύ γρήγοα επιβεβαιώθηκαν. Κι ενώ για πολλή ώρα πάλευα να δοκιμάσω το γευστικό ρόφημά μου δίχως να καταστρέψω το πανέμορφο ιστιοφόρο που ο καλλιτέχνης υπεύθυνος του «Κύκλου» είχε «ζωγραφίσει» στον αφρό της σοκολάτας μου, η κουβέντα μας για τη μουσική και το τραγούδι εξελίχθηκε πολύ πιο άνετα και αβίαστα. Μιλήσαμε πολύ και αυτή η συνομιλία που κατέγραψα ίσως ξυπνήσει σε κάποιους όμορφες σκέψεις απο μία άλλη εποχή, μακρινή και ... μακάρι μελλοντική.
 

Η πρόσφατη συνάντηση του κοντραμπασίστα Τάκη Καπογιάννη και του κιθαρίστα & κοντραμπασίστα Δημήτρη Οικονομάκη γέννησε το Bass Fairy Tales, έναν ολοκαίνουργιο και πολύ ιδιαίτερο δίσκο. Το Bass Fairy Tales διηγείται 8 ιστορίες, αναδεικνύοντας την προσωπικότητα του κοντραμπάσου. Ωστόσο, δεν είναι καθόλου ένας μονοοργανικός δίσκος. Όπως, διαβάζουμε στο δελτίο τύπου, η πρώτη ιστορία (Solo) είναι ένας μοναχικός περίπατος. Σε κάθε καινούργια ιστορία προστίθεται ένας συνομιλητής: κιθάρα (Duet), φλάουτο (Trio), ακορντεόν, σαξόφωνο (Quartet), πιάνο (Quintet), ντραμς (Sextet). Η παρέα ολοκληρώνεται με τον ερχομό του όμποε (Septet) σε ένα απρόσμενο ζεϊμπέκικο. Για να κλείσει με ένα μοναχικό απολογισμό (Solo pizz). Για το δίσκο, για το κοντραμπάσο, για τη μουσική και άλλα πολλά μιλήσαμε με τον ένα εκ των δημιουργών, το Δημήτρη Οικονομάκη. Ιδού αυτά που είπαμε.

 

«Ακριβός» αλλά και καθημερινός. Διανοούμενος, αλλά και προσγειωμένος. Αυστηρός αλλά και χιουμορίστας. Σύνθετος, αλλά και απλός. Υπερευφυής αλλά και άκακος, ακομπλεξάριστος και αθώος, σαν παιδί. Αρχοντικός, αλλά και ανθρωπιστής. Ευγενικός και γλυκός όσο δεν πάει άλλο. Απλά, ένας σοφός. Αν δεν ήταν όλα αυτά μαζί, δεν θα ήταν ο απίθανος Κώστας Μυλωνάς. Ο πολύ γνωστός συγγραφέας της ιστορίας του ελληνικού τραγουδιού, για τον περισσότερο κόσμο δυστυχώς δεν είναι τόσο γνωστός σαν συνθέτης, κάιτ που μάλλον δε μας τιμά και πολύ. Γιατί ο Κώστας Μυλωνάς είναι ένας καταπληκτικός συνθέτες, ένας από τους καλύτερους συνθέτες της χώρας. Από τις αρκετές ώρες συζητήσεων, τηλεφωνικά, αλλά και στο σπίτι του, εδώ μπορεί κανείς να διαβάσει λίγα μόνο από τα πάρα πολλά που ειπώθηκαν.

 

Ποιος είναι εκείνος που τη σήμερον ημέρα δεν έχει σιγοτραγουδήσει ή έστω ακούσει τραγούδια όπως το «Αχ κορίτσι μου», τις «Λεπτομέρειες», το «Όλα σε σένα τα βρήκα», το «Δεν τηλεφώνησες», «Σε θέλω» και άλλα τόσα που μας έχουν ταξιδέψει με τη φωνή του Γιάννη Πλούταρχου και μας έχουν κάνει να τα αφιερώσουμε χωρίς δεύτερη σκέψη σε άτομα που αγαπάμε; Πόσοι από εμάς έχουμε αναρωτηθεί ποιος κρύβεται πίσω από αυτές τις πολύ μεγάλες επιτυχίες; Ο πιο κατάλληλος άνθρωπος για να πάρουμε απαντήσεις είναι ο Αλέξης Σέρκος. Ο Αλέξης είναι εκείνος που έγραψε το στίχο, τη μελωδία, έφτιαξε την ενορχήστρωση και σε συνδυασμό με τη φωνή του αγαπημένου ερμηνευτή, Γιάννη Πλούταρχου, έδωσε το αποτέλεσμα που όλοι σήμερα γνωρίζουμε και έχουμε αγαπήσει. Μεσημέρι Τρίτης λοιπόν συνάντησα τον Αλέξη Σέρκο στο αγαπημένο του στέκι, στη Βούλα όπου μου παραχώρησε μια εκ βαθέων συνέντευξη για εκείνον, την οικογένειά του, την καριέρα του, το Γιάννη Πλούταρχο, και τα προβλήματα της σημερινής δισκογραφίας.

 

Ο Μάρκος Αλεξίου είναι ο άνθρωπος που «ευθύνεται» για την σταδιοδρομία των  πιο αξιόλογων μουσικών στον χώρο της τζαζ, καθώς οι περισσότεροι, ήταν μαθητές του. Σε όποιο site κι αν διαβάσετε γι αυτόν, θα παρατηρήσετε ότι όλοι αναφέρουν πρώτα απ’ όλα την καλωσύνη και απέραντη ευγένειά του, την σεμνότητά του, και γενικά τα άπειρα ψυχικά του χαρίσματα. Μιλάει αργά, καθαρά και με σταθερή φωνή που σε ηρεμεί∙ χωρίς συναισθηματικά …crescendi και decrescendi.Και με ζεστό, απλό και οικείο τρόπο, σα να είναι συγγενής σου. Και έτσι φέρεται σε όλους.

 

Η καλλιτεχνική διαδρομή του Μιχάλη Ρακιντζή παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον.Ο νεαρός που σε ηλικία δέκα χρονών συμμετείχε με την κιθάρα του σε διάφορα σχολικά γκρουπ έμελλε να εξελιχθεί σε έναν απο τους πρωτεργάτες της ελληνικής ποπ χωρίς ποτέ να ξεχάσει τις ροκ καταβολές του.Ένας καλλιτέχνης που στα τέλη της δεκαετίας του ’90 βρέθηκε στο απόγειο της καριέρας του και γνώρισε την αποδοχή απο ένα ευρύ κοινό που ταυτίστηκε με τις επιτυχίες του,επέλεξε τα τελευταία χρόνια μια πιο διακριτική παρουσία στην ελληνική μουσική σκηνή και στη δημόσια ζωή.Ο Μιχάλης Ρακιντζής πάντως δηλώνει παρών,δίνει το επόμενο ραντεβού με το κοινό στις 22 Δεκεμβρίου στο Gagarin και μιλάει στον Ορφέα για τις σημαντικότερες στιγμές της καλλιτεχνικής του πορείας,ανασύροντας φωτογραφίες απο το συρτάρι του μουσικού του παρελθόντος.

 

Όταν ένας μουσικός – στιχουργός – ερμηνευτής, ο οποίος έχει άποψη για όλη την επικρατούσα κατάσταση που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα βγάζει καινούριο δίσκο, τότε σίγουρα μια συνέντευξη μαζί του είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό. Ο Κώστας Γανωτής, λοιπόν, πριν από λίγο καιρό κυκλοφόρησε το cd του με τίτλο «ΕκΠΟΙΗΣΗ 1- ΠΑΓΩΝΟΚΑΜΗΛΟ-ΠΑΡΔΑΛΕΟΝΤΑΡΟ-ΖΕΒΡόΠΑΡΔΟΣ ο κοινός». Από τον ασυνήθιστο τίτλο και μόνο, είναι εύκολο για κάποιον να καταλάβει ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερη περίπτωση καλλιτέχνη που στόχο έχει να αφυπνίσει το ενδιαφέρον και την προσοχή του κόσμου. Κρίνοντας και από τις απαντήσεις που έδωσε στον Ορφέα, ένα είναι το σίγουρο. Ο Κώστας Γανωτής είτε ερμηνεύοντας ποίηση της Κικής Δημουλά και του Κωνσταντίνου Καβάφη είτε τραγουδώντας δικά του λόγια και μουσικές, γεννήθηκε για να τον προσέχουν όλοι εκείνοι που εκτιμούν και σέβονται τη διαφορετικότητα στον τρόπο έκφρασης μέσω της καλλιτεχνικής ιδιότητας.

 

Ο Άγγελος Σέμπος υπήρξε ένας ελπιδοφόρος εκπρόσωπος της, καλής στόφας, γενιάς, που εμφανίστηκε στο ελληνικό τραγούδι, από τα μέσα, της δεκαετίας του ’60. Αυτό το έδειξαν αμέσως οι δίσκοι και τα τραγούδια του, καθώς, βέβαια, κι οι συνεργασίες του, με μεγάλα (Μαρινέλλα, Μοσχολιού) κι ανερχόμενα (Νταλάρας, Πάριος) ονόματα της εποχής. Το 1972, όμως, κι ενώ, όλοι μιλούσαν για το νέο ταλέντο στο ελληνικό τραγούδι, έφυγε στην Αμερική, όπου και παραμένει, κάνοντας καριέρα εκεί.

 
Ο Σάκης Τσιλίκης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αλεξανδρούπολη. Σπούδασε Μουσική και Θέατρο στη Θεσσαλονίκη. Δημιουργικός και δραστήριος από θέση, ασχολείται με όλες τις μορφές Τέχνης και Επικοινωνίας. Διδάσκει στη Δραματική Σχολή του «Θεάτρου των Αλλαγών». Ως μουσικός έχει πάνω από είκοσι δίσκους, καθώς και πολλά cd με μουσική και τραγούδια για τα παιδιά.  Έχει μελοποιήσει πολλούς ποιητές, όπως: Ρίτσο, Ελύτη, Πρεβέρ, Μαγιακόφσκι κ.ά. Επίσης, στάθηκε στο πλευρό πολλών νέων καλλιτεχνών, από ιδεολογία, όπως λέει ο ίδιος. Έχει συνεργαστεί σε μουσικές σκηνές και σε περιοδείες με πολλούς Έλληνες τραγουδιστές και μουσικούς.
 
Να, που κάποια παιδικά όνειρα γίνονται πραγματικότητα! Κολλημένος από παιδάκι στο ελληνικό τραγούδι, δεν έμενα μόνο στους αγαπημένους μου τραγουδιστές – πρωταγωνιστές, αλλά έψαχνα και μάθαινα και τα ονόματα των δημιουργών και, μάλιστα, με εξίταραν περισσότερο, οι πιο «αφανείς» κι «ακριβοθώρητοι» στη δισκογραφία, αλλά άξιοι και με ισχυρό μουσικό στίγμα. Γιατί, μου αρέσει το μυστήριο κι η προσπάθεια για την ανακάλυψή (τους). Γι’ αυτό, σκέφτομαι μερικές φορές, πως αν δεν ήμουν δημοσιογράφος κι ερευνητής, θα ήμουν ντετέκτιβ! Ευτυχώς, η μεγάλη αγάπη μου για το τραγούδι, με οδήγησε στην μουσική δημοσιογραφία(που εμπεριέχει όλα αυτά), αφήνοντας τα αστυνομικά μυστήρια, να τα απολαμβάνω, εκ του ασφαλούς, στις ταινίες, μιας και τυγχάνω και κινηματογραφόφιλος.
 
Ο Βαγγέλης Κοντόπουλος, μουσικός με πάμπολλες συνεργασίες στην ελληνική δισκογραφία, και την ελληνική μουσική σκηνή, στη συνέντευξη που μας έδωσε, μίλησε για τις συνθήκες δημιουργίας του τρίτου προσωπικού του cd, «Όλα είναι αλλού», με πρωταγωνιστή κυρίως το μοναδικό Χρήστο Θηβαίο. Ενός cd, από εκείνα, που κατά τη γνώμη μου θα πρέπει κάθε Έλληνας να έχει στη δισκοθήκη του. Ενός cd με τόσο λυρισμό και δύναμη. Ενός cd, που τόσο χρειαζόμαστε όλοι. Αλλά την ίδια ώρα, εξέφρασε και την αγανάκτησή του για την κατάντια  του ελληνικού τραγουδιού, ενός χώρου που γνωρίζει «από μέσα» τόσο καλά.
 

Ο Θέμης Καραμουρατίδης υπήρξε ένας απο τους αρκετούς νέους καλλιτέχνες που αναδείχθηκαν μέσω των ακροάσεων που εμπνεύσθηκε και οργάνωσε ο Παρασκευάς Καρασούλος και υλοποιήθηκαν μέσα απο την εταιρεία ‘’Μικρή Άρκτο’’ πριν αρκετά χρόνια.Η εξέλιξη της καλλιτεχνικής του πορείας απο τότε εως σήμερα-καλλιτεχνική πορεία που συνδέθηκε, με αυτή της Νατάσσας Μποφίλιου και του Γεράσιμου Ευαγγελάτου-φαίνεται να δικαιώνει τις προσδοκίες που δημιούργησαν οι πρώτες δημιουργίες του.

 
Ο Θοδωρής Ξυδιάς είναι ένας άνθρωπος χωρίς μεγαλομανίες και κόμπλεξ. Δεν τόχει κι ανάγκη άλλωστε, γιατί είναι μορφωμένος άνθρωπος, είναι νομικός. Δεν θα ντραπεί να σας πει ότι δεν έχει καλή σχέση με την τεχνολογία και  περήφανος, θα σας μιλήσει πολλή ώρα για το τί έχει πετύχει με τα παιδάκια στο σχολείο, στα οποία διδάσκει μουσική.
Αφορμή για τούτην την συνέντευξη, ήταν  το όμορφο cd του «Ελλάδα γειτονιά μου», ένα cd που σε πάει σε άλλα χρόνια. Δυστυχώς, δεν ήταν δυνατό να πάμε να ακούσουμε τα παιδιά, αν και τόχαμε κανονίσει, εξ αιτίας του ότι ήταν η Τετάρτη, 15η Ιουνίου η μέρα της γιορτής ...
 
Όταν η ευφυΐα ενός ανθρώπου εκφράζεται με την απόλυτη δημιουργική καλλιτεχνική ικανότητα, τότε ο Γιώργος Θεοφάνους μπορεί να χαρακτηριστεί ως ο άνθρωπος που είναι πρωτοπόρος σε αυτόν τον τομέα. Έχοντας στο βιογραφικό του άπειρες επιτυχημένες δισκογραφικές συνεργασίες με τα μεγαλύτερα ονόματα καλλιτεχνών των τελευταίων είκοσι ετών και κάνοντας παράλληλα δεκάδες άλλα πράγματα, όπως η συγγραφή βιβλίων και η δημιουργία παιδικής μουσικής σχολής, ο Θεοφάνους αποδεικνύει ότι πραγματικά δεν υπάρχει συγκεκριμένη συνταγή στον δρόμο προς τη δόξα. Ίσως, αυτά που χρειάζεται τελικά για να αποκτήσει ένας καλλιτέχνης όλα αυτά που ονειρεύεται να είναι πείσμα και τσαγανό. Κι εκείνος τα έχει και τα δύο.
Στη συνέντευξη που έδωσε στον ΟΡΦΕΑ δηλώνει ανάμεσα σε πολλά πως επιλέγει τις συνεργασίες του σύμφωνα με τη διαίσθησή του και ότι ο κόσμος έχει κουραστεί πλέον από τα talent show.
 
Το ότι ο Βασίλης Δημητρίου επανέρχεται φέτος στη δισκογραφία με έναν ολοκαίνουργιο δίσκο, ασφαλώς είναι μία χαρμόσυνη είδηση. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Μιλάμε για ένα δίσκο με λαϊκά τραγούδια αρκετά χρόνια μετά από την τελευταία του ανάλογη δουλειά και μάλιστα τραγούδια με άρωμα του καιρού μας, τραγούδια με πολιτική χροιά και δυνατά μηνύματα.  Να λοιπόν μια καλή αφορμή για μία κουβέντα και έτσι η χαρά είναι διπλή για μας που τον φιλοξενούμε στον Ορφέα, για δεύτερη φορά από το ξεκίνημά μας, να μιλήσουμε για αυτή ακριβώς αυτή την δισκογραφική έκδοση και όχι μόνο.
 
Η Αλέξια (Βασιλείου)  γεννήθηκε στην Κύπρο στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Εκεί, στην Αμμόχωστο, έζησε τα παιδικά της χρόνια, μέχρι τον Ιούλιο του 1974 που ακολούθησε το δρόμο της προσφυγιάς μαζί με την οικογένειά της, αμέσως μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Η αγάπη της για τη μουσική δε θα μπορούσε να την οδηγήσει σε άλλο δρόμο. Την πρωτοσυναντάμε στη σκηνή στο διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision το 1981, ως μέρος του γκρουπ Island. Την επόμενη χρονιά, η Αλέξια περνά τον Ατλαντικό για να πραγματοποιήσει μουσικές σπουδές performance και πιάνου στη Βοστώνη. Μετά το τέλος των σπουδών της μετακομίζει στη Νέα Υόρκη και μαζί με τα γκρουπ στα οποία συμμετέχει και σημαντικούς μουσικούς τραγουδά jazz της αμερικανικής μεγαλούπολης.
 
Τι να πει κανείς για τον Μίμη Πλέσσα; Αυτή την τεράστια μορφή της μουσικής της χώρας μας; Ένας καλλιτέχνης που τιμά την πραγματική σημασία της λέξεως «τέχνη», μεγάλος συνθέτης και πιανίστας, με μοναδικό ταλέντο να διαλέγει στίχους, τραγουδιστές, συνεργάτες, να δημιουργεί μουσικές από το πουθενά, να μπαίνει στην ουσία κάθε διαφορετικού project. Ένας συνθέτης που μας έχει χαρίσει πολλά από τα ωραιότερα τραγούδια του περασμένου αιώνα και, σίγουρα, μερικά από τα πιο πολυτραγουδισμένα, από όλα τα είδη ερμηνευτών και μουσικών σχημάτων.
 

Ο Βασίλης Νικολαΐδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Η πορεία του στο ελληνικό τραγούδι ξεκίνησε με τους Αγώνες Τραγουδιού της Κέρκυρας που οργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκις το 1981. Εκεί ερμήνευσε και έπαιξε δύο δικά του τραγούδια: Οδός Σανταρόζα και Δωμάτιο Χρωματιστό. Ξεχώρισε από την πρώτη στιγμή για τον αυτοβιογραφικό-βιωματικό χαρακτήρα και την απλότητα των τραγουδιών του.

 
Powered by Tags for Joomla

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Όποιος δεν έχει τίποτα μονάχα αυτός ξέρει το τίποτα.
Κατερίνα Γώγου

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS