Η δισκογραφία σήμερα

O Μπάμπης Στόκας ερμηνεύει Δημήτρη Παπαδημητρίου και Άλκη Αλκαίο στα πλαίσια της σειράς «Άξιος Λόγος»

Η σειρά «Άξιος Λόγος» του Γιώργου Νταλάρα και του Μιχάλη Κουμπιού ξεκίνησε (κάτω από την ξεχωριστή ετικέτα «ΚΑΜΠΑΝΑΚΙ» της UNIVERSAL) με τον φιλόδοξο στόχο ν’ αλλάξει το τοπίο στο ελληνικό τραγούδι μέσα από δίσκους – αφιερώματα στους σημαντικότερους Έλληνες στιχουργούς. Το “ρόδι έσπασε” κι η αρχή έγινε με τον, “Πρόεδρο”, Λευτέρη Παπαδόπουλο, μέσα από το πρώτο cd της σειράς, με τον τίτλο «Σπάει το ρόδι», που έγινε χρυσό.
Σειρά τώρα έχουν, παίρνοντας τη σκυτάλη, ο Άλκης Αλκαίος κι ο Μάνος Ελευθερίου, σε δύο αφιερώματα, που αναμένεται να κυκλοφορήσουν στις αρχές του Νοέμβρη και στις αρχές του Δεκέμβρη αντίστοιχα.

Ο Μπάμπης Στόκας έδωσε το παρόν στο πρώτο δίσκο («Σπάει το ρόδι») ερμηνεύοντας αισθαντικά Λευτέρη Παπαδόπουλο, σ’ ένα από τα πιο ωραία κομμάτια του δίσκου(«Με όποια να ’ναι») σε μουσική του Ηλία Μακρίδη. Επειδή όμως, οι στίχοι των μεγάλων μας στιχουργών, όπως του Αλκαίου και του Ελευθερίου, αναζητούν το ιδανικό τους δέσιμο με τις αντάξιες μουσικές και φωνές, ο Μπάμπης Στόκας δεν θα μπορούσε να απουσιάζει κι απ’ αυτά τα δύο, επόμενα, αφιερώματα. Έτσι, θα δώσει ζωή με τη φωνή του, τόσο σε στίχους του Αλκαίου όσο και του Ελευθερίου.

Ο «ΟΡΦΕΑΣ» πίστεψε στο όραμα του «ΑΞΙΟΥ ΛΟΓΟΥ» και βρέθηκε, απ’ την πρώτη στιγμή, κοντά του θέλοντας να συνδράμει κι αυτός, απ’ την πλευρά του, στην όλη προσπάθεια.

Το ραντεβού είχε κλειστεί πριν λίγες μέρες για τις 9 το βράδυ στο STUDIO PRAXIS . Εκεί θα ηχογραφούσε ο Μπάμπης Στόκας το τραγούδι «Βραδιά μπαλέτου», σε μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου και σε στίχους του Άλκη Αλκαίου, στα πλαίσια του cd «Οι τροβαδούροι της καρδιάς μου», που θα είναι ο επόμενος δίσκος του «Άξιου Λόγου», αφιερωμένος στον Άλκη Αλκαίο.

Η ατμόσφαιρα στο στούντιο ήταν φιλική και παρεϊστικη, ήταν εκεί ο συνθέτης κι ένας εκ των παραγωγών του δίσκου ο Μιχάλης Κουμπιός, ο ενορχηστρωτής Πητ Γιατράκος, ο μουσικός – ηχολήπτης, υπεύθυνος του στούντιο κι ενορχηστρωτής του τραγουδιού που θα ηχογραφούνταν, Κώστας Παρίσσης και, φυσικά, ο Μπάμπης Στόκας. Όλα, εξ αρχής, λοιπόν, έδειχναν ότι θα απολαμβάναμε μια διαφορετική “βραδιά μπαλέτου” σε στούντιο, από “έναν τροβαδούρο της καρδιάς μας”.

Ο Στόκας ξαναδιάβαζε τους στίχους του Αλκαίου πίνοντας ένα ζεστό καφέ, ενώ, παράλληλα, άκουγε τη μουσική του Παπαδημητρίου και τη φωνή-οδηγό του συνθέτη πάνω στο τραγούδι. Η προθέρμανση του ερμηνευτή είχε αρχίσει. Ο ηχολήπτης έκανε τις τελευταίες ρυθμίσεις στην κονσόλα κι όλα πια ήταν έτοιμα να υποδεχτούν τη φωνή του Μπάμπη Στόκα.

Οι στίχοι τοποθετήθηκαν στο αναλόγιο , τ’ ακουστικά μπήκαν στ’ αυτιά, η μελωδία ξεχύθηκε στο χώρο κι η φωνή την αγκάλιασε, αρχικά δισταχτικά, διερευνητικά. Ακολούθησαν μερικές ακόμα αναγνώσεις, δοκιμές και προσεγγίσεις στα κουπλέ και στο ρεφρέν… Η φωνή τώρα πατούσε γερά στο τραγούδι, είχε προσαρμοστεί στη γλυκιά μελαγχολική μελωδία του κουπλέ κι εκτοξευόταν στο ρεφρέν με όμορφες εκφραστικές κινήσεις. Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να κατακτήσει το τραγούδι ένας ερμηνευτής σαν τον Μπάμπη Στόκα. Σύντομα το ακούσαμε ολοκληρωμένο, ντυμένο από τη φωνή του.

Απ’ τη συγκίνηση των στίχων, της μελωδίας και της φωνής, συνέχισα για αρκετή ώρα μετά την ολοκλήρωση της ηχογράφησης να αφουγκράζομαι, καθισμένος στον καναπέ, ένα – ένα, τα τοπία του τραγουδιού, το ταξιδιάρικο μελαγχολικό πιάνο της εισαγωγής, τα κεντήματα της κιθάρας και την εκφραστική φωνή που συνέχιζε να ηχεί μέσα μου.

Ήταν περασμένες 12, όλα πια είχαν ολοκληρωθεί και περπατούσα μόνος στον υγρό νυχτερινό δρόμο, με το σακάκι μου στον ώμο και τον απόηχο της φωνής του Μπάμπη Στόκα συντροφιά, που σιγοτραγουδούσε στ’ αυτιά μου τους στίχους του Άλκη Αλκαίου:

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι
κι ο κόσμος κατεβάζει τα ρολά
μου λες πως δεν μας παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

Σκιές και φώτα σ’ αυτοσχέδιο μπαλέτο
γέλια που σμίγουν μ’ αναφιλητά
στο χέρι μου ένα τσιγάρο σκέτο
που τη φωτιά σου μόνο αναζητά.

Μη με φοβάσαι, δωσ’ μου το χέρι
μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει
μη με φοβάσαι, δωσ’ μου το χέρι
είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι.

Πάψε να ψάχνεις λόγο και σκοπό
σε ότι κάνω και σε ότι πω
ούτε που ξέρω γιατί σ’ αγαπώ
κι όμως μπορώ για σένα να κοπώ
και σαν τσιγάρο να καώ.

Τρελαίνει τις πυξίδες τ’ ουρανού τ’ αγιάζι
θολό ποτάμι ο κόσμος και κυλά
το ξέρω δεν με παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.