Υπογράφετε τη μουσική στην τηλεοπτική μεταφορά, για το κανάλι του ALPHA, του βιβλίου της Διδώς Σωτηρίου «Ματωμένα χώματα», σε σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη. Τι σας ώθησε να πείτε το “ναι” σ’ αυτήν τη συνεργασία; Η μακρόχρονη συνεργασία, με πολλές επιτυχίες, που έχετε με τον Κουτσομύτη ή κι η θεματολογία του βιβλίου της Διδώς Σωτηρίου;
Β.Δ.: Με τον Κουτσομύτη συνεργάζομαι πολλά χρόνια, απλώς είχαμε να συναντηθούμε καλλιτεχνικά γύρω στα 6 - 7 χρόνια, τελευταία φορά ήταν στο σήριαλ “Οι τρεις χήρες”, πάλι για τον ALPHA. Βεβαίως, πάντα μία πρόσκληση από τον Κουτσομύτη είναι πρόκληση! Αν κι όλες οι δουλειές του έχουν αφετηρία ένα πολύ καλό βιβλίο - όπως τα “Βαμμένα κόκκινα μαλλιά”, η “Πρόβα του νυφικού” κι ο “Μεγάλος θυμός” – τώρα, ήταν διπλή η πρόκληση, γιατί εδώ πρόκειται για το έργο-ορόσημο της Διδώς Σωτηρίου για το έπος της μικρασιατικής καταστροφής.

Είναι γνωστό ότι κι η δική σας καταγωγή είναι μικρασιατική. Έχετε μνήμες από τις αφηγήσεις των προγόνων σας;
Β.Δ. : Ναι, η μάνα μου ήταν Μικρασιάτισσα, από τον Τσεσμέ. Είναι λίγες οι μνήμες μου αλλά έντονες. Θυμάμαι τις αφηγήσεις της γιαγιάς μου, για τη ζωή εκεί και το διωγμό, σαν παραμύθι κι έτσι τις έχω στο μυαλό μου.

Η έμπνευση για τη μουσική ενός σήριαλ από πού πηγάζει;
Β.Δ. : Η μουσική μου – όταν μιλάμε για κινηματογράφο - έχει πάντα αφετηρία την εικόνα και το ρυθμό, αυτά τα δύο προσδιορίζουνε τη μουσική μου. Ένα σενάριο από μόνο του δε λέει τίποτα, γιατί ο κάθε σκηνοθέτης θα το κάνει τελείως διαφορετικά, θα του δώσει άλλο χρώμα, άλλο ρυθμό, άλλη κίνηση, άλλη ματιά. Γι’ αυτό δε με ενδιαφέρει τόσο πολύ να διαβάζω το σενάριο. Βεβαίως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το βιβλίο της Διδώς Σωτηρίου το ήξερα και το ’χα διαβάσει δυο - τρεις φορές και το ξαναδιάβασα και πρόσφατα, αλλά, πιο πολύ, για να γράψω μουσική, με επηρεάζει η εικόνα, γιατί για μια συγκεκριμένη εικόνα γράφω, δεν γράφω για ένα βιβλίο.

Ποιο είναι το ύφος της μουσικής σας για τα «Ματωμένα χώματα»;
Β.Δ. : Εφόσον γράφω για τη Μικρά Ασία, τα τραγούδια έχουν ένα μικρασιάτικο ύφος. Η υπόλοιπη μουσική, αν κι έχει μικρασιάτικα ηχοχρώματα, είναι το πάντρεμα μιας λαϊκής με μια δυτικότροπη ορχήστρα, σα να υπάρχουν δύο ορχήστρες σε μία.

Τα «Ματωμένα χώματα» θα κυκλοφορήσουν σύντομα σε δίσκο. Θα ήθελα να μας αναφέρετε όλους όσους συμμετέχουν σ΄αυτή τη νέα σας δουλειά.
Β.Δ. : Ναι, ο δίσκος θα κυκλοφορήσει σε καμιά 10αριά μέρες από τη SONY BMG. Το όλο έργο περιλαμβάνει τραγούδια κι ορχηστρικά θέματα, αποτελείται από 22, συνολικά, κομμάτια. Υπάρχουν τέσσερις (4) ερμηνευτές, ο Γιώργος Νταλάρας, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, η Μαρίσα Τριανταφυλλίδη, η οποία έχει και το ρόλο της τραγουδίστριας μέσα στο σήριαλ κι είναι μια νέα φωνή – έκπληξη, όπως κι η Φιντέ Κοκσάλ, μια νέα τραγουδίστρια από την Τουρκία, που τα τελευταία χρόνια ζει στην χώρα μας κι έχει μια εξαιρετική φωνή. Τραγουδάει, φυσικά, στα τούρκικα κι η ίδια έχει κάνει και την μετάφραση των στίχων. Συμμετέχει, επίσης, κι η Χορωδία του Δημοτικού Ωδείου της Νίκαιας. Είναι μια μεγάλη παραγωγή. 

Το τραγούδι των τίτλων της σειράς, σε μουσική αλλά και σε στίχους δικούς σας, το ερμηνεύει ο Γιώργος Νταλάρας. Βέβαια, με το Νταλάρα σας ενώνει κι η μεγάλη επιτυχία που είχατε στα «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά» με το «Πεπρωμένο», θα ήθελα όμως να μου πείτε ποιο ήταν το στοιχείο εκείνο που σας οδήγησε ξανά στην επιλογή του, όσον αφορά τη νέα σας αυτή συνεργασία.
Β.Δ.: Ο Νταλάρας τραγουδάει δύο κομμάτια, το ομώνυμο (“Ματωμένα χώματα”) και το “Σαν το κερί της Παναγιάς”. Αυτά τα δύο τραγούδια έπρεπε να τα πει ένας τραγουδιστής που να έχει ένα ερμηνευτικό βάρος κι ο Νταλάρας είναι ένας τέτοιος τραγουδιστής. Εκτός από το ότι είναι ένας μεγάλος τραγουδιστής, ίσως, ο μεγαλύτερος που έχουμε, είναι κι ένας καλλιτέχνης που ’χει μια ιστορία στο ελληνικό τραγούδι. Δεν θα μπορούσε να τα πει ένας νέος, όσο καλός κι αν ήταν, ακόμα και καλύτερος από το Νταλάρα, αν υποθέσουμε ότι υπήρχε ένας τέτοιος, ή, αν ενδεχομένως υπάρχει και δεν τον γνωρίζω εγώ, και πάλι, δε θα μπορούσε να πει αυτά τα τραγούδια. Υπάρχουν ορισμένα τραγούδια που ο ερμηνευτής πρέπει να κουβαλάει μια ιστορία από πίσω του για να μπορέσει να τα πει. Απ’ τη φύση τους αυτά τα τραγούδια - κι ο στίχος τους κι η μουσική τους – μιλούν για πράγματα επικά, που δεν μπορεί να τα πει ένα νέο παιδί. Όπως, για παράδειγμα, δε θα μπορούσε σήμερα ο Νταλάρας, στην ωριμότητά του, να πει ένα πολύ νεανικό τραγούδι.

Πιστεύετε ότι στην εποχή των “σκόρπιων τραγουδιών” για να παραγεμίζουν οι δίσκοι, έχουμε έλλειψη από ολοκληρωμένες δουλειές, σαν τη δική σας, που να αποτελούν μια συγκεκριμένη μουσική πρόταση;
Β.Δ. : Βεβαίως. Έχουμε έλλειψη από συνθέτες, γιατί, από ’κει ξεκινάει το κακό. Δεν υπάρχουν συνθέτες. Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν τραγούδια, ενδεχομένως πολύ καλά, αλλά είναι κάτι το τελείως διαφορετικό από έναν συνθέτη που γράφει ένα ολοκληρωμένο έργο. Αν κάποτε άνθισε το τραγούδι, την περίοδο ΄60 - ΄80, άνθισε γιατί υπήρχαν πολλοί συνθέτες κι ήταν και καλοί.