92 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
27.03.2017
Ορφέας | Main Feed
Κείμενο: Τάσος Κριτσιώλης, www.musiccorner.gr

Γιάννης Πάριος: 40 χρόνια δισκογραφία | 1990 - 1999

Η δισκογραφία σήμερα

Ορφέας

Το μεγάλο ταξίδι στη γεμάτη επιτυχίες και σπουδαίες ερμηνείες δισκογραφική πορεία του Γιάννη Πάριου ξεκίνησε. Επειδή βεβαίως είναι αδύνατο να χωρέσει μια καριέρα 40 και πλέον ετών σ’ ένα αφιέρωμα, θα την παρουσιάσουμε σε διάφορες ενότητες και πιστεύουμε ότι στο τέλος θα έχουμε καταφέρει να δώσουμε στο κοινό μιαν άκρως αποκρυσταλλωμένη κι όσο γίνεται πιο πλήρη εικόνα των πεπραγμένων ενός από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές που γεννηθήκανε σε τούτο τον τόπο. Προσδεθείτε και φύγαμε…

 

1990-1999: Παλίρροια και άμπωτη…

Γεμάτη αντιφάσεις ήτανε δισκογραφικά η δεκαετία του ’90 για τον Γιάννη Πάριο. Ξεκίνησε με Γιώργο Χατζηνάσιο, Σταμάτη Σπανουδάκη και Μάριο Τόκα (με παρεμβολή σε όλα αυτά ένα δεύτερο διπλό άλμπουμ με νησιώτικα) και τελείωσε με μια στροφή προς ορισμένους δημιουργούς που επιβάλλανε τα ΜΜΕ για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα μερικών, με αποκορύφωμα τη συνεργασία-έκτρωμα με τον σημαντικότερο εκπρόσωπο των καταστροφέων του ελληνικού τραγουδιού Φοίβο.
Ενδιάμεσα, είχαμε μια προσπάθειά του να ερμηνεύσει τραγούδια που έγραψε ο ίδιος και πρωτοηχογράφησαν άλλοι καλλιτέχνες, αλλά και μιαν ολοκληρωμένη δουλειά με το γιο του Χάρη που έτσι έκανε το ντεμπούτο του στη δισκογραφία. Επιπλέον, ειδικά από το δεύτερο μισό της δεκαετίας κι έπειτα η φθορά στη φωνή του Πάριου γινόταν όλο και πιο έντονη από δίσκο σε δίσκο και δεν ήταν πια ο παλιός «βελούδινος» ερμηνευτής που αγάπησε όλη η Ελλάδα. Όχι ότι έπαψε να πουλάει ή να κάνει (περισσότερο πρόσκαιρες κι εποχιακές παρά διαχρονικές) επιτυχίες, αλλά ήταν φανερό ότι από ένα σημείο και μετά κυκλοφορούσε νέο άλμπουμ απλώς και μόνο επειδή υπήρχε ένα συμβόλαιο που έπρεπε να εκτελεστεί.

 

1990: «Κι εγώ μαζί σου»

Με την τεράστια επιτυχία και τον απόηχο του «Φορτηγού» της προηγούμενης χρονιάς να μην έχουνε κοπάσει ακόμα, το Μάρτιο του 1990 ο Γιάννης Πάριος μπαίνει στην τελευταία δεκαετία του 20ού αιώνα μ’ ένα από τα δύο όλα κι όλα πολυσυλλεκτικά άλμπουμ που ηχογράφησε κατά τη διάρκειά της. Παράλληλα, είναι η πρώτη φορά που υπογράφει ως ολοκληρωμένος δημιουργός (μουσική-στίχος) τόσα πολλά τραγούδια σ’ ένα δίσκο του (συνολικά εννιά), πρακτική που θ’ ακολουθήσει κατά κόρον τα επόμενα είκοσι χρόνια μέχρι τις μέρες μας. Τότε όμως, τουλάχιστον είχε έμπνευση κι έγραφε όμορφα πράγματα. Ο Μάριος Τόκας συμμετέχει με δύο κομμάτια (από τις ελάχιστες φορές που έδωσε μεμονωμένες δημιουργίες αφού σχεδόν πάντα έγραφε ολόκληρους δίσκους), ενώ ο Πάριος συνεργάζεται για πρώτη (και τελευταία) φορά με τον Τάκη Μουσαφίρη, καθώς και με τον Νίκο Δανίκα.
Το άλμπουμ ξεπέρασε σε πωλήσεις τις 120.000 αντίτυπα (ο «αέρας» του «Φορτηγού» που αναφέραμε νωρίτερα…), αλλά σήμερα δεν έχει αφήσει σχεδόν τίποτε πίσω του. Ο τραγουδιστής δε συμπεριλαμβάνει ποτέ κάποιο από τούτα τα τραγούδια στα προγράμματά του, για τα ραδιόφωνα ούτε λόγος να γίνεται κι έτσι μοιραία ο δίσκος αυτός έχει περάσει στο περιθώριο. Μάλιστα, δεν περιλαμβάνεται καν στον κατάλογο της προσφοράς γνωστής κυριακάτικης εφημερίδας.
Θυμάμαι όμως ότι εκείνη την εποχή ακούγονταν κατά κόρον το ομότιτλο, το «Αφού ο έρωτας λοιπόν» και το «Ποιος εγώ» (και τα τρία οπτικοποιηθήκανε σε μορφή βίντεο κλιπ που τότε κάνανε δυναμικά την εμφάνισή τους) και λιγότερο τα «Ματάκια μου επικίνδυνα» και «Αμφιβάλλω» (κατά τη γνώμη μου το πιο «δυνατό» τραγούδι του άλμπουμ…). Επίσης, κάτι έκανε το «Αρρώστια μου» για το οποίο αν δε με απατά η μνήμη μου υπήρξε τότε μια διαμάχη μεταξύ Πάριου και Γονίδη με υπαιτιότητα του δεύτερου που υποστήριζε ότι το έγραψε εκείνος…
Πέρα από αυτά, υπάρχουν ορισμένα πολύ καλά κομμάτια που δυστυχώς έχουνε μείνει στο περιθώριο και ούτε τότε τους δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή. Πρώτο απ’ όλα το εξαιρετικό «Επιστρέφω» του Μάριου Τόκα κι εν συνεχεία το ωραίο ζεϊμπέκικο «Της νύχτας άνθρωπος», καθώς και τα «Έλα», «Θεσσαλονίκη μου» και «Απ’ τη ζωή σου θα βγω». Νομίζω ότι κάλλιστα θα μπορούσανε να είχανε γίνει πολύ μεγάλες και διαχρονικές επιτυχίες, αλλά «θαφτήκανε» κάτω από το βάρος των «εμπορικών» επιταγών της εταιρείας…
Γυρίζοντας το χρόνο 21 και κάτι χρόνια πίσω, μπορώ να πω ότι το «Κι εγώ μαζί σου» ήταν από τους πιο «ευπαρουσίαστους» και αξιοπρεπείς δίσκους του Πάριου από το ’90 και μετά. Σε σχέση με ορισμένους απ’ όσους ακολούθησαν ως σήμερα, είναι κλάσεις ανώτερος…

 

1991: «Επίθεση αγάπης»

Με τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο σ’ εξέλιξη και την παγκόσμια κοινή γνώμη να κρατά την ανάσα της, το Μάρτιο του 1991 ο Γιάννης Πάριος συναντά ξανά δισκογραφικά τον Γιώργο Χατζηνάσιο μετά από 17 ολόκληρα χρόνια. Τούτη τη φορά για την πρώτη και μοναδική ως σήμερα ολοκληρωμένη δουλειά τους, η οποία «βαφτίστηκε» έτσι λόγω του γεγονότος που αναφέραμε στην αρχή. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα πολύ καλό δίσκο με όμορφα ως επί το πλείστον τραγούδια, τα οποία φέρουνε την υπογραφή του σπουδαίου συνθέτη. Μπορεί να χρησιμοποιεί αρκετά «ηλεκτρικά» όργανα στην ενορχήστρωση, αλλά ταιριάζουνε γάντι στη φωνή του Πάριου που τότε ακόμα κρατούσε…
Ωστόσο, η κρίση στη δισκογραφία φανέρωνε τα πρώτα δειλά σημάδια της. Στα ‘80s, αυτό το άλμπουμ θα ξεπερνούσε κατά πολύ τις 100.000 αντίτυπα. Το 1991 όμως πούλησε μόλις 74.000 κομμάτια αλλά παρόλα αυτά έγινε πλατινένιο, αφού το όριο πλέον είχε πέσει καθώς το ίδιο συνέβαινε και με την αγοραστική κίνηση.
Το τραγούδι που «σπρώχτηκε» πολύ εκείνη την εποχή και παιζότανε παντού τουλάχιστον τους πρώτους μήνες, ήτανε το «Γι’ αυτό σου λέω πάμε». Σιγά-σιγά όμως, με το πέρασμα των χρόνων ήλθε ένα άλλο για να «σκεπάσει» όχι μόνον αυτό, αλλά και όλα τα υπόλοιπα. Ο λόγος βεβαίως για το «Ποιος να συγκριθεί μαζί σου» που θεωρείται πλέον «κλασικό» στο ρεπερτόριο του Πάριου, τραγουδιέται κι ακούγεται συνεχώς κι έχει γνωρίσει και κάποιες επανεκτελέσεις (ορισμένες φορές και χωρίς το συνθετικό «επαν»…).
Υπάρχουν όμως και κάποια επίσης πολύ ωραία τραγούδια στο δίσκο, όπως τα «Κι ασ’ τους άλλους», «Μαρία», «Κύκλος είναι», «Κρυφά στο εννιά» και «Μόνο εσένα έχω», ενώ γενικότερα δε μπορώ να πω ότι περιλαμβάνει κάποιο μέτριο ή αδιάφορο κομμάτι…

 

1992: «Τα νησιώτικα 2»

Δέκα χρόνια μετά το χαλασμό κόσμου που προκλήθηκε με τα θρυλικά «Νησιώτικα», ο Γιάννης Πάριος αποφασίζει να συνδυάσει αυτή την επέτειο με την ηχογράφηση ενός δεύτερου διπλού άλμπουμ με ανάλογα τραγούδια. Έτσι λοιπόν, τον Απρίλιο του 1992 κυκλοφορούνε «Τα νησιώτικα 2». Όμως, το 1992 δεν είναι 1982 και φυσικά ούτε ο Πάριος του ’92 είναι ίδιος μ’ εκείνον του 82. Τα πράγματα έχουν αλλάξει στη δισκογραφία, λείπει και το στοιχείο της έκπληξης και της πρωτοτυπίας που είχε η πρώτη απόπειρά του να τραγουδήσει νησιώτικα κι έτσι οι προβλέψεις για εμπορικό θρίαμβο ανάλογο της πρώτης «βερσιόν» διαψεύδονται παταγωδώς. Όχι βεβαίως ότι το άλμπουμ δεν πούλησε. Ξεπέρασε τις 150.000 αντίτυπα και μέχρι σήμερα παραμένει το πιο εμπορικό του Πάριου την τελευταία εικοσαετία (δε συμπεριλαμβάνω τις τουλάχιστον ανόητες «μετρήσεις» των πωλήσεων μιας εφημερίδας που πλέον έχει αρχίσει να παίζει το ρόλο των δισκοπωλείων εδώ και δυο-τρία χρόνια…). Ωστόσο, δεν έχει σε καμία περίπτωση τη δυναμική των πρώτων «Νησιώτικων».
Το ρεπερτόριο που επιλέχθηκε για τούτη τη δουλειά ήτανε σε γενικές γραμμές μέτριο έως κακό (με κάποιες εξαιρέσεις βεβαίως), ενώ ακούγοντας το δίσκο εύκολα αντιλαμβάνεται ο καθείς τα πρώτα σημάδια φθοράς στη φωνή του ερμηνευτή. Είναι «υγρή», «μπουκωμένη» και κάπως βραχνή σε κάποια σημεία και φυσικά δεν έχει καμία σχέση με την αντίστοιχη «ταξιδιάρικη» του ’82. Σημειωτέον ότι κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας της μητέρας του της κυρα-Μαρουσώς, η οποία λίγο καιρό μετά έφυγε από τη ζωή…
Τα πιο πολυακουσμένα τραγούδια αυτού του άλμπουμ ήτανε τα «Γιάντα», «Έχω μια δίψα», «Λυγαριά», «Χορέψετε-χορέψετε» και «Έλα να πάμε σ’ ένα μέρος». Από εκεί και πέρα, ξεχωρίζουνε τα «Στο παραθύρι πρόβαλλε», «Η μπρατσέρα» και «Τριανταφυλλάκι θα γενώ».Επίσης, ουδέποτε κατάλαβα τι δουλειά είχε στα «Νησιώτικα» το «Χαράματα η ώρα τρεις» του Μάρκου Βαμβακάρη και μάλιστα σε μορφή μπαλάντας. Να προσθέσω επίσης ότι τότε είχε ηχογραφηθεί και το «Νεράιδα είσαι μάτια μου» που όμως δεν περιλήφθηκε τελικώς σ’ αυτό το διπλό άλμπουμ. Βρήκε όμως τη θέση του το 2000 στην οκταπλή κασετίνα «Πάριος έρωτας».

 

1992: «Επαφή»

H μοναδική ολοκληρωμένη συνεργασία του Σταμάτη Σπανουδάκη με τον Γιάννη Πάριο, αλλά και η τελευταία δουλειά του συνθέτη με τραγουδιστή καθώς από εκεί και πέρα και μέχρι σήμερα ασχολείται αποκλειστικά με την έκδοση δίσκων με ορχηστρικά θέματα. Είναι η δεύτερη φορά μετά την περίπτωση του Σταύρου Ξαρχάκου που ο ερμηνευτής «περνάει απέναντι», αλλά έκτοτε δεν το επιχείρησε ξανά…
Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1992 κι έτσι ολοκλήρωσε την πρώτη «επαφή» των δυο τους που άρχισε ενάμισι χρόνο νωρίτερα με τα «Σήμερα» και «Φεύγουν οι ώρες» για την κινηματογραφική ταινία «Άντε γεια».
Ήταν η δεύτερη δισκογραφική δουλειά του Πάριου εκείνη τη χρονιά, καθώς μόλις οκτώ μήνες νωρίτερα είχε βγάλει «Τα νησιώτικα 2» και δε θα ξεχάσω την απογοήτευση που ένιωσα όταν άκουσα τα τραγούδια του με τον Σπανουδάκη. Μου φάνηκαν αδιάφορα, κουραστικά και βαρετά και πέρασε πολύς καιρός μέχρι να ξαναβάλω το δίσκο στο πικάπ.
Ωστόσο, με τα χρόνια αρχίζω και «συμπαθώ» την «Επαφή». Δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος της μουσικής του συγκεκριμένου συνθέτη και ίσως αυτό να συνετέλεσε στο γεγονός ότι ακόμη δε μπόρεσα ν’ αποδεχτώ πλήρως τη συνεργασία του με τον αγαπημένο ερμηνευτή. Πάντως, τώρα πια την ακούω πιο συχνά από παλιότερα και κάθε φορά ανακαλύπτω κι ένα καινούργιο θετικό στοιχείο.
Το πόσο «ξένισε» η εν λόγω δουλειά φαίνεται κι από τις πωλήσεις της. Μόλις 40.000 αντίτυπα, σε μιαν εποχή που ο Πάριος δεν έπεφτε κάτω από τις 80-100.000 και «Τα νησιώτικα 2» λίγους μήνες πριν είχανε πουλήσει περισσότερα από 150.000 κομμάτια. Θυμάμαι ότι με την κυκλοφορία της «Επαφής» είχαν γίνει αρκετά τηλεοπτικά αφιερώματα σ’ αυτήν και ο τραγουδιστής είχε εμφανιστεί μεταξύ άλλων στο πρωτοχρονιάτικο σόου του ΑΝΤ-1 για να παρουσιάσει τη νέα του δουλειά.
Ευθύς εξαρχής, ξεχώρισε κι ακούστηκε πολύ το «Καλημέρα τι κάνεις» το οποίο προϋπήρχε ως ορχηστρικό κομμάτι με τίτλο “Whistling” στο δίσκο του συνθέτη «Θάλασσα». Παίχτηκε κατά κόρον στα ραδιόφωνα, αλλά και στις τηλεοράσεις ως βίντεο κλιπ κι ακόμη και σήμερα ο Πάριος το θυμάται στις εκάστοτε εμφανίσεις του.
Έπειτα, πολύ γνωστά γίνανε και τα «Τίποτα δεν περιμένω» και «Μια ζωή σου χάρισα», ενώ στην πορεία προέκυψε και το «Πέρασαν» αν και προσωπικά πιστεύω ότι η καλύτερη στιγμή του άλμπουμ είναι το «Ξαφνικά». Επίσης, στο δίσκο συμπεριλήφθηκε και το πασίγνωστο και διαχρονικό «Σήμερα» όπως είχε κυκλοφορήσει ενάμισι χρόνο νωρίτερα στο soundtrack του «Άντε γεια».

 

1993: «Πάντα ερωτευμένος»

Τέσσερα και κάτι χρόνια μετά το «Σαν τρελό φορτηγό», ο Γιάννης Πάριος και ο Μάριος Τόκας ετοιμάζουνε τη δεύτερη (και τελευταία) ολοκληρωμένη δισκογραφική τους δουλειά. Κυκλοφορεί το Νοέμβριο του 1993 και οι πωλήσεις ξεπερνάνε τις 100.000 αντίτυπα, μόνο που τούτη τη φορά το άλμπουμ δεν καταφέρνει να συναγωνιστεί σε διαχρονικότητα το «Φορτηγό». Σίγουρα περιλαμβάνει ορισμένα πολύ ωραία τραγούδια που ακούστηκαν πολύ εκείνη την περίοδο, αλλά με τα χρόνια ξεχάστηκαν. Επιπλέον, φαίνεται ότι αυτός ο δίσκος έγινε περισσότερο για εμπορικούς λόγους και λιγότερο για ν’ αφήσει κάτι πίσω του. Στο συγκεκριμένο πλαίσιο εντάσσεται η «προώθηση» του «Ασ’ το να πάει» που είναι ένα μέτριο κομμάτι αλλά ακούστηκε πολύ στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα της εποχής.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι το Μάιο του 1994 είχα πάει στο πάλαι ποτέ “ZOOM” στη Θεσσαλονίκη για να δω τον Πάριο κι ανά τρία ή τέσσερα τραγούδια, ξαναγυρνούσε στο «Ασ’ το να πάει» σε σημείο που κατάντησε κουραστικός. Αυτό δεν το έκανε ποτέ ξανά για κάποιο τραγούδι του, τουλάχιστον όσες φορές τον ξαναείδα έκτοτε.
Όπως ανέφερα παραπάνω, το άλμπουμ περιλαμβάνει ορισμένα πολύ καλά κομμάτια όπως τα «Απόψε όλα μου τα επιτρέπω» (επίσης επιτυχία της εποχής), «Αγαπώ τις γυναίκες», «Είμαι τυχερός που έχω εσένα», «Και ρίξε πίσω τα μαλλιά». Από εκεί και πέρα, τα υπόλοιπα δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο με εξαίρεση «Το βλέμμα σου το καθαρόαιμο» που έχει ένα «εύρημα».

 

1994: «Βίος ερωτικός»

Το Νοέμβριο του 1994 ο Γιάννης Πάριος αποφασίζει να ηχογραφήσει κάποια από τα τραγούδια που έγραψε ο ίδιος για άλλους συναδέλφους του σ’ ένα διπλό άλμπουμ, ο τίτλος του οποίου σίγουρα τον αντιπροσωπεύει. Μαζί μ’ εκείνα που γίνανε μεγάλες και διαχρονικές επιτυχίες, περιλαμβάνει και ορισμένα άλλα που δεν ακούστηκαν ιδιαίτερα και πιθανώς ο ίδιος ήθελε να τους δώσει μια δεύτερη ευκαιρία.
Πιστεύω ότι δεν ήταν ιδιαίτερα εύστοχη κίνηση τούτος ο δίσκος. Αφενός μεν γιατί κάποια από τα τραγούδια είχαν ήδη περάσει στο πάνθεον της μουσικής μας «σφραγισμένα» ερμηνευτικά από τους πρώτους διδάξαντες (λ.χ. «Τα πήρες όλα», «Και λέγε-λέγε», «Γιατί Θεέ μου η ζωή» με τον Στράτο Διονυσίου, «Τελειώσαμε λοιπόν» με τη Χριστιάνα, «Το δικό σου αμάρτημα» με τον Στέλιο Καζαντζίδη κ.α.), αφετέρου επειδή η φωνή του Πάριου είχε ήδη αρχίσει να παίρνει την κατιούσα και σε πολλά από αυτά είναι ευδιάκριτη η δυσκολία του να τα ερμηνεύσει (π.χ. «Καρδιά μου μόνη»).
Σίγουρα αν αποφάσιζε να βγάλει ένα τέτοιο άλμπουμ πέντε - δέκα χρόνια νωρίτερα, το αποτέλεσμα θα ήταν εντελώς διαφορετικό -φυσικά προς το καλύτερο. Οι πωλήσεις κυμάνθηκαν περίπου στις 60.000 αντιτύπων, αλλά έχω την αίσθηση ότι ο κόσμος αγόρασε το δίσκο από τη μια επειδή… «είναι Πάριος» κι αφετέρου από περιέργεια ν’ ακούσει τις δικές του ερμηνείες σε πολύ γνωστά τραγούδια που έγραψε ο ίδιος είτε μόνος του, είτε σε συνεργασία με άλλους συνθέτες.
Εν κατακλείδει, δε μπορώ να πω ότι μ’ ενθουσίασε ιδιαίτερα αυτό το άλμπουμ. Προτιμώ σίγουρα τις πρώτες εκτελέσεις των περισσότερων κομματιών που περιλαμβάνει, με εξαίρεση δυο - τρεις περιπτώσεις (λ.χ. «Σ’ αποθύμησα»)…

 

1995: «Παρέα με το Χάρη»

Το εντεκάχρονο παιδάκι που το 1984 τραγουδούσε με τον Γιάννη Πάριο «Πιο καλή η μοναξιά» είχε γίνει πλέον άνδρας κι έτσι, το Νοέμβριο του 1995 ο Χάρης Βαρθακούρης κάνει το ολοκληρωμένο ντεμπούτο του στη δισκογραφία, γράφοντας ένα ολόκληρο άλμπουμ για τον πατέρα του με πωλήσεις άνω των 60.000 αντιτύπων.
Ο Πάριος έκανε (κι εξακολουθεί να κάνει) ότι μπορούσε για να βάλει το γιο του στο παιχνίδι και η αρχή έγινε με τούτο το δίσκο. Δεν είναι κακός, αλλά ούτε και κάτι το εξαιρετικό. Ο Χάρης έχει φτιάξει ορισμένα καλά κομμάτια, όμως όχι κάποιο που να «γράφει ιστορία».
Ίσως η εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα να είναι το «Έρωτας είναι θαρρώ», ένα από τα πιο όμορφα ερωτικά τραγούδια όλων των εποχών που ήθελε το χρόνο του μέχρι να γίνει γνωστό, καθώς η εταιρεία εκείνη την περίοδο προτιμούσε να προβάλλει τα «Αν είναι δυνατόν», «Δε σ’ αφήνω» και «Υπερβολές». Επίσης, θα ήθελα να σταθώ στα αδικημένα «Εγώ εδώ κι εσύ αλλού», «Εγώ δεν φυλακίζομαι» και «Πάρε με», ένα όμορφο ντουέτο με την Ελένη Πέτα πριν η τελευταία ανακαλύψει τον «κουλτουρέ» εαυτό της κι απαρνηθεί ότι έκανε στο ξεκίνημα της καριέρας της.

 

1996: «Η μοναξιά μέσα απ’ τα μάτια μου»

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μου αρέσει πολύ αυτός ο δίσκος. Όταν τον είχα πρωτακούσει, εντυπωσιάστηκα από τις «ροκ-μπλουζ» συνθέσεις του Αλέκου Χρυσοβέργη σε στίχους Σπύρου Γιατρά (ένα καθαρά λαϊκό δίδυμο τα προηγούμενα χρόνια) και θυμάμαι ότι τον έβαζα πολύ συχνά στο πικάπ. Σημειωτέον ότι είναι η τελευταία δουλειά του Πάριου που κυκλοφόρησε και σε βινύλιο, το Νοέμβριο του 1996.
Τα τραγούδια του έχουν συνδεθεί με την πρώτη μου χρονιά στην Αθήνα όπου είχα κατέβει για σπουδές και όποτε τ’ ακούω από τότε, γυρίζω πίσω σ’ εκείνη την ωραία για μένα εποχή. Βεβαίως, η εταιρεία προωθούσε τα πιο εμπορικά, «τζερτζελέδικα» και «πιασάρικα» του στυλ «Να ‘μουνα κραγιόν» και «Λίγο - λίγο» (αν είναι ποτέ δυνατόν…), αλλά εγώ τρελαινόμουν με τις «ροκιές» του ομότιτλου κομματιού και με το «Κόκκινο σκοτάδι» των Χρυσοβέργη-Γιατρά που τα θεωρώ κορυφαία κι ας μην είχανε την τύχη και την προσοχή που τους άξιζε.
Από εκεί και πέρα, στην πιο «εμπορική» κατηγορία εντάσσονται τα «Σε συγχωρώ» (ντουέτο με τη Δέσποινα Βανδή -όταν ακόμα είχε φωνή…), «Τα θες όλα δικά σου» και «Βαριά του άντρα η σκιά» (ωραίο ζεϊμπέκικο πάντως…), ενώ άλλη μια καλή στιγμή του δίσκου είναι το «Μείνε εδώ».
Δε θα ξεχάσω ποτέ μια βραδιά του Μαΐου του 1997 στο «Διογένης Παλλάς», όταν η ορχήστρα έπαιζε την εισαγωγή από τη «Μοναξιά μέσα απ’ τα μάτια μου» κι ο Πάριος ξεκινούσε το πρόγραμμά του ανεβαίνοντας στη σκηνή με την πτυσσόμενη  πλατφόρμα ντυμένος στα μαύρα και τραγουδώντας το.
Όσο για τις πωλήσεις, ξεπεράσανε τις 65.000 αντίτυπα…

 

1997: «Τύψεις»

Μακάρι να γινότανε να μη κάνω την παραμικρή αναφορά σ’ αυτή τη μουσική αθλιότητα-ηχορρύπανση, αλλά δυστυχώς κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο καθώς παρουσιάζω ολόκληρη την πορεία του Γιάννη Πάριου στη δισκογραφία. Σίγουρα κι εκείνος θα νιώθει σήμερα αυτό που λέει ο τίτλος του δίσκου (CD πλέον…), αλλά ειλικρινά δεν ξέρω τι τον ώθησε τότε να μπει στο στούντιο για να ηχογραφήσει τα 12 αθλιότερα και χειρότερα τραγούδια (;) της 40ετούς και πλέον καριέρας του -καθαρά προσωπική άποψη. Η πίεση της εταιρείας; Η εμπορικότητα - προώθηση - «σπρώξιμο» ενός ανθρώπου-κατασκεύασμα των ΜΜΕ που πρωτοστάτησε στον ξεπεσμό και τον ευτελισμό του ελληνικού τραγουδιού; ραγματικά δε μπορώ να καταλάβω και αυτό, αλλά και το πώς οι πωλήσεις έφτασαν τις 100.000 αντίτυπα ...
Άντεξα ν’ ακούσω μια-δυο φορές αυτό το έκτρωμα κι εδώ και 14 χρόνια απλώς υπάρχει στο ράφι, καθαρά και μόνο για συλλεκτικούς λόγους. Θυμάμαι μάλιστα ότι τα Χριστούγεννα του 1997 που κυκλοφόρησε, είχα μόλις αγοράσει καινούργιο CD-player και το πρώτο δισκάκι που έβαλα για να το δοκιμάσω, ήταν αυτό. Όταν έφτασε στο ανεκδιήγητο «Σαράκι» (τεράστια επιτυχία της εποχής…), ακούγοντας το κουπλέ νόμιζα ότι είχε χαλάσει η συσκευή καθώς η φωνή του Πάριου ακουγότανε σαν μασημένη κασέτα…
Δεν ξέρω τι άλλο να πω, πέραν του ότι λυπάμαι που ένας τέτοιος μεγάλος τραγουδιστής επέλεξε να πέσει τόσο χαμηλά συνεργαζόμενος μ’ ένα πρόσωπο που πρωτοστάτησε στην κατάντια του ελληνικού τραγουδιού των τελευταίων 15 ετών. Φοίβο τον λένε, μου φαίνεται…Επίσης, εξεπλάγην αρνητικά όταν άκουσα τον Πάριο στο Μέγαρο Μουσικής το 1997 να περιλαμβάνει στο πρόγραμμα το «Άπονη καρδιά» (άλλη μιαν αθλιότητα…) και ν’ αφήνει εκτός τα τραγούδια του Απόστολου Καλδάρα και του Γιώργου Κατσαρού που ουσιαστικά του «φτιάξανε» την καριέρα. Ελπίζω κι εύχομαι να μη κάνει το ίδιο λάθος και στις φετινές εμφανίσεις του εκεί…
Κλείνοντας, θα πω απλώς ότι τα μόνα «τραγουδοειδή» που ακούγονται κάπως υποφερτά από τούτη την ηχορρύπανση είναι τα «Δεν τη νοιάζει», «Διπλό κρεβάτι» και «Μη μένεις μόνη»…

 

1998: «Τόσα γράμματα»

Να λοιπόν που μετά από σχεδόν 30 χρόνια στη δισκογραφία, ο Γιάννης Πάριος κυκλοφορεί για πρώτη φορά ένα άλμπουμ με εξ ολοκλήρου δικά του τραγούδια και ξεπερνά σε πωλήσεις τις 70.000 αντίτυπα. Εμφανίστηκε στα δισκοπωλεία το Νοέμβριο του 1998 και ήτανε το πρώτο πράγμα που πήρα με τα πρώτα λεφτά που έβγαλα από τη δουλειά μου…
Πραγματικά μαύρισε η ψυχή μου όταν τον άκουσα, αφού όλα μα όλα τα κομμάτια είναι μέσα στην κατάθλιψη και στη δυστυχία. Ήταν η εποχή του χωρισμού του από τη Σοφία Αλιμπέρτη, οπότε έφτιαξε 12 τραγούδια μέσα στη μαυρίλα και στην απαισιοδοξία…Υπάρχουν όμως μερικές πολύ «φωτεινές» στιγμές, όπως το «Γέλα μου κι ας είναι ψέμα» που είναι το κορυφαίο του άλμπουμ, το «Διάλεξες την τύχη μου», το «Θα γυρίσεις» και το ομότιτλο, το οποίο στάθηκε αφορμή μιας μικρής διαμάχης με κάποιο άλλο καλλιτεχνικό κατασκεύασμα των ΜΜΕ που «πάτησε» στη φωνή του Πάριου μιμούμενος αυτή για να κάνει «καριέρα» και υποστήριζε τότε ότι το κομμάτι αρχικά είχε δοθεί σ’ εκείνον, αλλά ο δημιουργός του το πήρε πίσω (και καλά έκανε…). 

 

1999: «Δώσε μου λιγάκι ουρανό»

Η τελευταία δισκογραφική δουλειά του Γιάννη Πάριου στη δεκαετία του ’90 αλλά και στον…20ό αιώνα κυκλοφόρησε το Νοέμβριο του 1999, με τραγούδια που έγραψε ο ίδιος και ο Γιώργος Μουκίδης ο οποίος είχε κάνει δυναμική εμφάνιση στα μουσικά μας πράγματα. Μπορώ να πω ότι μου άρεσε αυτό το άλμπουμ, ασχέτως αν τα κομμάτια που περιλαμβάνει ξεχάστηκαν σχετικά σύντομα. Ο Μουκίδης έδωσε στον ερμηνευτή σε γενικές γραμμές αξιοπρεπείς δημιουργίες που ταιριάζανε στη φωνή του, ενώ και ο ίδιος ο Πάριος έγραψε ορισμένα καλά τραγούδια.
Εκείνη την περίοδο ακουστήκανε πολύ τα «Φορτηγό» (εξαιρετικό κομμάτι), «Το σημάδι του έρωτα» (ωραίο ζεϊμπέκικο που ακουγότανε λίγους μήνες πριν στους τίτλους της ομώνυμης τηλεοπτικής σειράς κι εξακολουθεί ν’ ακούγεται ως σήμερα) και «Δεν είμαι εγώ», στο οποίο ο ερμηνευτής δίνει πραγματικά όλο του τον εαυτό.
Από εκεί και πέρα, ξεχωρίζουνε τα «Σ’ αγαπώ κι αναλαμβάνω», «Μα δεν πειράζει» (με έθνικ στοιχεία) και «Να ‘ρθεις ξανά». Οι πωλήσεις ξεπέρασαν τις 70.000 αντίτυπα.

 


Ευχαριστούμε ιδιαίτερα το Music Corner (www.musiccorner.gr) για την ευγενική παραχώρηση του Τάσου Κριτσιώλη στη σειρά των άρθρων «Γιάννης Πάριος: 40 χρόνια δισκογραφία».

 

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
-1 #1 Φώτης Τσιάτσος 27-01-2012 16:40
ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΩ ΟΤΙ Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΥΤΗ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΔΙΣΚΟΥΣ ΔΕ ΒΑΖΕΙ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ ΑΛΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΙΑΣΙΑΡΙΚΑ...ΟΠΩΣ ΣΤΟ ΔΙΣΚΟ ΕΠΙΘΕΣΗ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΜΕ ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΘΕΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ...ΔΛΔ Ο ΑΛΛΟΣ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΤΟ ΔΙΣΚΟ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ...ΤΥΧΕΡΟΙ ΟΣΟΙ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΑΓΟΡΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΣΚΟΠΩΛΕΙΑ...ΚΑΣΣΕΤΕΣ, ΒΙΝΥΛΙΑ Ή ΚΑΙ ΨΗΦΙΑΚΟΎΣ ΔΙΣΚΟΥΣ
Παράθεση
 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Το λαϊκό τραγούδι κάθεται απ’ έξω κρυώνει και πονάει και λεφτά δεν έχει να πληρώσει να μπει μέσα.
Θωμάς Γκόρπας

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

Δεν έχουν καταχωρηθεί γεγονότα.

ΤΥΧΑΙΑ TAGS