96 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
18.11.2017
Ορφέας | Main Feed

Η δισκογραφία σήμερα

Μιχάλης Τσαντίλας

Η αναδρομή αυτή που θα διαβάσετε, στην προσωπική δισκογραφία του Διονύση Σαββόπουλου, ξεκίνησε να γράφεται με αφορμή την επικαιρότητα, καθώς η κυριακάτικη έκδοση της εφημερίδας ΕΘΝΟΣ μοίρασε πρόσφατα 12 άλμπουμ του καλλιτέχνη που εκδόθηκαν από την Lyra. Εντούτοις, μια τέτοια ανασκόπηση δεν είναι ποτέ εκτός «μόδας». Κι αυτό γιατί ο Σαββόπουλος είναι ένα κομβικό πρόσωπο για το ελληνικό τραγούδι, για πολλούς λόγους.

Θεωρείται – και είναι πράγματι – ο «πατέρας» των Ελλήνων τραγουδοποιών, παρότι δεν ήταν ο πρώτος που έγραφε και τραγουδούσε ο ίδιος τα τραγούδια του (ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Βασίλης Τσιτσάνης και άλλοι προηγούνται χρονικά). Είναι, επίσης, η μόνη προσωπικότητα του μουσικού χώρου που μπορεί να σταθεί στο ίδιο βάθρο με τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι, καθώς η ακτινοβολία της δεν περιορίζεται στον χώρο της Τέχνης αλλά φτάνει σε βάθος, σε όλο το φάσμα της κοινωνικοπολιτικής ζωής του τόπου.
Όσον αφορά το καθαρά δισκογραφημένο έργο του, αυτό παρουσιάζει τέτοια συνεκτικότητα και ποιοτική σταθερότητα (βοηθούμενο βέβαια και από το μικρό του σχετικά μέγεθος) που τον αναδεικνύει πράγματι σε σπάνια περίπτωση δημιουργού.
Η αναδρομή αυτή δεν είναι, και δεν θα μπορούσε σε καμιά περίπτωση να είναι, εξαντλητική. Στοχεύει στο να είναι σύντομη αλλά περιεκτική και να τοποθετήσει το έργο του Σαββόπουλου στον χρόνο που αυτό δημιουργήθηκε. Ούτως ή άλλως, η καλύτερη γνωριμία με αυτό γίνεται μέσω της ακρόασης και οποιοσδήποτε θέλει να έχει μια καλή επαφή με το ελληνικό τραγούδι δεν μπορεί να το αγνοήσει. Σε αυτό το πρώτο μέρος περιλαμβάνεται η δισκογραφική παραγωγή του τραγουδοποιού κατά τις δεκαετίες 1960 και 1970.

 

Φορτηγό (22 Νοεμβρίου 1966, Lyra)

1. Οι Πλανόδιοι
    α. Οι Μάγοι
    β. Η Ζωζώ
    γ. Η Μαϊμού
    δ. Το Μπουλούκι
2. Η Συννεφούλα
3. Το Δέντρο
4. Βιετνάμ Γιε-Γιε
5. Ήλιε Ήλιες Αρχηγέ
6. Τα Κορίτσια Που Πηγαίνουν Δύο-Δύο
7. Τα Πουλιά Της Δυστυχίας
8. Μη Μιλάς Άλλο Γι’ Αγάπη
9. Οι Παλιοί Μας Φίλοι

«Γεια σας, ήρθα να με εκμεταλλευτείτε!». Με αυτά τα λόγια συστήθηκε στον Αλέκο Πατσιφά, τον ιδιοκτήτη της δισκογραφικής εταιρείας Lyra, ο νεαρός Διονύσης Σαββόπουλος. Έχοντας εγκαταλείψει τη Θεσσαλονίκη και τις σπουδές του στη Νομική, είχε κατέβει στην Αθήνα το 1963, με ένα φορτηγό που είχε σταματήσει με ωτοστόπ, για να κυνηγήσει μια καριέρα στο τραγούδι. Αυτό το φορτηγό έδωσε και τον τίτλο στο πρώτο άλμπουμ του, έπειτα από την κυκλοφορία κάποιων EP και σινγκλ.
Στην ντουζίνα των τραγουδιών του δίσκου, γίνονται σαφή τα χαρακτηριστικά της τραγουδοποιίας του Σαββόπουλου: κινηματογραφική αφήγηση και ατμόσφαιρα, «γωνιώδεις» μελωδίες και τραχιά ερμηνεία. Γίνονται επίσης σαφείς εδώ οι επιρροές του από τον Bob Dylan και τον Georges Brassens – οι «παραπομπές», ειδικά προς τον πρώτο, υπάρχουν διάσπαρτες στο σύνολο σχεδόν του έργου του.
Το Φορτηγό είναι η πρώτη πλήρης κατάθεση του πρώτου σύγχρονου Έλληνα τραγουδοποιού, αυτού που βλέπει τα τραγούδια του ως «μια σειρά ασκήσεις φυσικής αναπνοής» όπως σημειώνει ο ίδιος στο εξώφυλλο. Κάποια από τα πιο «στρογγυλά» κομμάτια (Η Συννεφούλα, Μη Μιλάς Άλλο Γι’ Αγάπη) αλλά και ο τρόπος προώθησης του δίσκου από τη Lyra, κατέταξαν τότε τον Σαββόπουλο στη συνείδηση μεγάλου μέρους του ακροατηρίου στο λεγόμενο «νέο κύμα». Ο ίδιος, όμως, όπως και κάθε δημιουργός που σέβεται τον εαυτό του, φρόντισε σύντομα να απομακρυνθεί από τις ταμπέλες και να ανοιχτεί στο άγνωστο...

* * * * *


Το Περιβόλι Του Τρελλού (22 Οκτωβρίου 1969, Lyra)

1. Το Περιβάλι
2. Η Θεία Μάνου
3. Θαλασσογραφία
4. Οι Πίσω Μου Σελίδες
5. Η Συννεφούλα
6. Σαν Ρεμπέτικο Παλιό
7. Είδα Την Άννα Κάποτε
8. Τα Παιδιά Που Χάθηκαν
9. Ωδή Στον Γεώργιο Καραϊσκάκη

...πράγμα που συνέβη με τον αμέσως επόμενο δίσκο του. Το ψυχεδελικό εξώφυλλο, σε ακραία αντίθεση με τα μουντά χρώματα του εξωφύλλου του Φορτηγού, ήδη προαναγγέλει μεγάλες αλλαγές. Και πώς θα μπορούσαν να μην υπάρχουν αυτές, όταν ο κόσμος όλος είχε αλλάξει δραματικά στα τρία χρόνια που είχαν μεσολαβήσει: η Ελλάδα είχε εν τω μεταξύ μπει στον «γύψο», η υδρόγειος ολόκληρη συνταρασσόταν από γεγονότα και κινήματα (Βιετνάμ, Καλοκαίρι Της Αγάπης, LSD, Μάης του ’68, Woodstock, αγώνες για τα πολιτικά δικαιώματα των έγρωμων στην Αμερική κλπ.). Ο Σαββόπουλος, ταξιδεύοντας σε ευρωπαϊκές πόλεις όπως το Παρίσι και το Μιλάνο, είχε την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με όλα αυτά και να τα ενσωματώσει στα νέα τραγούδια του.
Αναγκασμένος να υποβάλει κάθε υπό έκδοση τραγούδι του στον έλεγχο της επιτροπής λογοκρισίας, ο τραγουδοποιός υιοθετεί εδώ μια αφαιρετική και συμβολική στιχουργική γλώσσα ενώ στον μουσικό τομέα αφήνεται να «παρασυρθεί» από τις κοσμογονικές αλλαγές που έχει φέρει το βρετανικό και αμερικανικό ροκ (οι ψυχεδελικές αναζητήσεις των Beatles, ο εξηλεκτρισμός του Dylan), χωρίς να αμελεί τα ντόπια στοιχεία.
Φυσικά υπάρχουν σημεία αυτού του δίσκου που παραπέμπουν σε ό,τι προηγήθηκε και σίγουρα το άλμπουμ αυτό δεν επιχειρεί να γκρεμίσει το παρελθόν. Αντίθετα, το χρησιμοποιεί, χτίζοντας πάνω του κάτι πολύ υψηλότερο. Εδώ, ουσιαστικά, ο Σαββόπουλος περνάει από το ασπρόμαυρο στο τεκνικολόρ και Το Περιβόλι Του Τρελλού αποτελεί, άτυπα, το πρώτο μέρος μιας τριλογίας που έμελλε να αποκτήσει θρυλικές διαστάσεις.

* * * * * 


Μπάλλος (Μάρτιος 1971, Lyra)

1. Μπάλλος
    α. Έρμος Και Βαρύς Στο Μονοπάτι
    β. Τον Ξέρω Αυτόνα Το Χορό
    γ. Ωχ! Πηδώ Χοροπηδώ
    δ. Σε Τούτα Τα Βαλκάνια
2. Κιλελέρ
3. Ο Παλιάτσος Κι Ο Ληστής
4. Έρχεται Βροχή Έρχεται Μπόρα
5. Σημαία Από Νάϋλον
6. Σ’ Ευχαριστώ, Ω Εταιρία!

Ο Μπάλλος είναι, ίσως, το πιο φιλόδοξο και παράτολμο στουντιακό εγχείρημα του Σαββόπουλου. Κι αυτό γιατί, σε μια εποχή που στην Ελλάδα επικρατούσε το ελαφρολαϊκό τραγούδι, αυτός κυκλοφόρησε έναν δίσκο του οποίου το πρώτο κομμάτι, το ομώνυμο, έχει διάρκεια 16 λεπτών και 32 δευτερολέπτων (!) και συγκεράζει στο εκρηκτικό μείγμα του τα πνευστά των βαλκανίων, το προοδευτικό ροκ και την ψυχεδέλεια του Frank Zappa και του Captain Beefheart και την, απολύτως αναγνωρίσιμη πια, προσωπική γλώσσα και μυθολογία του δημιουργού του.
Υπάρχουν, όμως, κι άλλες στιγμές που ξεχωρίζουν στο άλμπουμ αυτό, όπως ο ροκ εφιάλτης του Κιλελέρ, η διασκευή-μεταγλώττιση του All Along The Watchtower του Dylan (Ο Παλιάτσος Κι Ο Ληστής) και οι μάλλον ειρωνικές ευχαριστίες προς τη Lyra (Σ’ Ευχαριστώ, Ω Εταιρία).
Με τον Μπάλλο, ο Σαββόπουλος, συνεπικουρούμενος από τα «μανιακά» Μπουρμπούλια, έδωσε σάρκα και οστά στον όρο «ελληνικό ροκ» - κι ας ισχυρίζονται κάποιοι ότι τέτοιο πράγμα δεν υπάρχει.

* * * * * 

 

Βρώμικο Ψωμί (30 Δεκεμβρίου 1972, Lyra)

1. Έλσα Σε Φοβάμαι
2. Άγγελος Εξάγγελος
3. Τραγούδι
4. Ζεϊμπέκικο
5. Ολαρία Ολαρά
6. Το Μωρό
7. Η Δημοσθένους Λέξις
8. Μαύρη Θάλασσα
9. Κωμικού Ξυπόλυτου Θιάσου
10. Τα Παιδιά Με Τα Μαλλιά

«Κάτι μ’ αρρωσταίνει σ’ αυτήν την πολιτεία/ Και παίρνω σβάρνα τα φαρμακεία...» Με αυτή την όλο ένταση φράση, που δημιουργεί αμέσως ένα αγωνιώδες και αβέβαιο κλίμα, ξεκινά το Βρώμικο Ψωμί, το τρίτο μέρος της άτυπης τριλογίας που χάρισε, από πολύ νωρίς, στον Διονύση Σαββόπουλο μια ζηλευτή θέση στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Παράλληλα, με αυτό το έργο, κλείνει η «ελευθεριάζουσα» φάση της τραγουδοποιίας του.
Και πάλι, η μουσική στα αυλάκια αυτού του δίσκου αλωνίζει στα λημέρια του ευρύτερου ροκ χώρου, χωρίς να παύει ούτε μια στιγμή να ακούγεται ελληνική και απολύτως ιδιοσυγκρασιακή. Τα μέγιστα σε αυτό συμβάλλει η ομάδα των σπουδαίων μουσικών που συμμετέχουν – κάποιοι από αυτούς (Βαγγέλης Γερμανός, Γιάννης Σπυρόπουλος, Στέλλα Γαδέδη) θα γίνονταν τα επόμενα χρόνια  γνωστοί και ως δημιουργοί.
Ο Dylan είναι και πάλι παρών (Άγγελος Εξάγγελος), όπως και η εγχώρια μουσική φλέβα (το σπουδαίο Ζεϊμπέκικο στην πρώτη του εκτέλεση) αλλά και η ψυχεδέλεια και το προοδευτικό ροκ (Το Μωρό, η οριακή, δωδεκάλεπτη Μαύρη Θάλασσα, μπολιασμένη με το παραδοσιακό ‘Δω Στα Λιανοχορταρούδια). Αθάνατη έμεινε και Η Δημοσθένους Λέξις, που γράφτηκε στη φυλακή χωρίς κιθάρα, μολύβι ή χαρτί, από έναν Σαββόπουλο βασανισμένο από τα όργανα της Χούντας.

* * * * * 

 

10 Χρόνια Κομμάτια (Φεβρουάριος 1975, Lyra)

1. Αμνηστεία ‘64
2. Η Παράγκα
3. Το Θηρίο
4. Σωματική Ανάγκη
5. Μια Θάλασσα Μικρή
6. Στη Συγκέντρωση Της Ε.Φ.Ε.Ε.
7. Τι Να Τα Κάνω Τα Τραγούδια Σας
8. Η Θανάσιμη Μοναξιά Του Αλέξη Ασλάνη
9. Η Θεία Μάνου
10. Σύρμα
11. Ολαρία Ολαρά
12. Ζεϊμπέκικο
13. Σαν Τον Καραγκιόζη
14. Επέτειος

Με τη Δημοκρατία αποκατεστημένη, διάφορες σπιτικές ηχογραφήσεις τραγουδιών που είχαν κοπεί από τη λογοκρισία βρήκαν τη θέση τους στο 10 Χρόνια Κομμάτια, πλάι σε μερικές επαγγελματικές ηχογραφήσεις, όλα διανθισμένα με σχόλια του Σαββόπουλου σχετικά με το «πώς» και το «πότε» του κάθε κομματιού. Εδώ υπάρχει το χατζιδακικό Μια Θάλασσα Μικρή, η πολιτική Παράγκα και η ερωτική Συγκέντρωση (Της Ε.Φ.Ε.Ε.), το θρυλικό Ζεϊμπέκικο με τη Σωτηρία Μπέλλου, που άνοιξε στην ερμηνεύτρια την πόρτα για ένα άλλου είδους ρεπερτόριο, το Σαν Τον Καραγκιόζη και το κινηματογραφικής αφήγησης και εφιαλτικής ατμόσφαιρας Η Θανάσιμη Μοναξιά Του Αλέξη Ασλάνη.
Με τον δίσκο αυτό ο Σαββόπουλος μοιάζει να ήθελε να αδειάσει τα συρτάρια του και ευτυχώς, καθώς το υλικό που είχε συγκεντρωθεί εκεί κάθε άλλο παρά αδιάφορο ήταν. Ένα, όμως, μικρό απόσπασμα («Χατζιδάκια μ’, Θοδωράκια μ’, ισείς τρώτι κι πίνιτι κι εμένα μι τρώει η αρκούδα») έμελλε να προκαλέσει δυσαρέσκεια που μοιάζει να μην έχει ξεπεραστεί μέχρι και σήμερα...

* * * * * 

 

Happy Day (Σεπτέμβριος 1976, Lyra)

1. Πόση Καλοσύνη
2. Λαϊκός Τραγουδιστής
3. Σχόλιο
4. Χαμογελάστε
5. Πιστέψαμε Σε Λόγια Πλάνα
6. Νινόν
7. Τμήμα Ψυχαγωγίας
8. Έξοδος

Η μουσική για την ομώνυμη ταινία του Παντελή Βούλγαρη, με θέμα τη Μακρόνησο και την κατάσταση της μετεμφυλιακής Ελλάδας, απέφερε στον Σαββόπουλο το βραβείο μουσικής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης – εκείνος αρνήθηκε να το παραλάβει. Διηγείται στο σημείωμά του στον δίσκο: «Έρχεται ο Παντελής με κάτι παπούτσια κρεπ και ζητάει τραγούδια με σαξόφωνο και ακορντεόν, να στήσει μια γιορτή στο στυλ της Μακρονήσου δυο μήνες μετά το φιλμάρισμα. Εκεί. Τίποτε πιο εύκολο.»
Το soundtrack αντικατοπτρίζει καίρια το θέμα της ταινίας αλλά και τις προεκτάσεις του στο τότε της ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας, αν και δεν παρουσιάζει πάντα συνοχή – ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό. Περιέχει πάντως τουλάχιστον μία σπουδαία στιγμή, το συγκλονιστικό Σχόλιο. Όπως γράφει και πιο κάτω στο σημείωμά του ο Σαββόπουλος, η Μακρόνησος «δεν είναι του παρελθόντος, είναι τώρα, μάς σκάβει το λάκκο, δε θα σταματήσει αν δεν ξεπληρωθεί.»

* * * * * 

 

Αχαρνής (Σεπτέμβριος 1977, Lyra)

1. Πρόλογος
2. Πάροδος
3. Φαλλική Πομπή
4. Σύγκρουση
5. Αγώνας
6. Παράβαση
7. Στάσιμο
8. Κήρυκες
9. Έξοδος

Η εργασία του Σαββόπουλου πάνω στην κωμωδία του Αριστοφάνη ξεκίνησε από παραγγελία του Θεάτρου Τέχνης. Ο Κάρολος Κουν ζήτησε από τον Σαββόπουλο να γράψει μουσική, εκείνος, όμως, έγραψε και στίχους καθώς, όπως εξηγεί στο σημείωμά του στον δίσκο, «δεν μπορώ να γράφω μουσική χωρίς να γράφω και τα λόγια, είναι η φύση της εργασίας μου». Η συνεργασία, όπως ήταν αναμενόμενο, ναυάγησε αλλά ο Σαββόπουλος ανέβασε το έργο τον χειμώνα 1976-’77 στην μπουάτ Ρήγας, στην Πλάκα, «σαν ένα νούμερο για μπουάτ να πούμε».
Στον δίσκο, που φέρει τον υπότιτλο «Ο Αριστοφάνης Που Γύρισε Από Τα Θυμαράκια – Τραγούδια Για Νέους Κανταδόρους», δεν συμπεριλήφθηκαν όλα τα μέρη, για να μην κουράζει σύμφωνα με τον Σαββόπουλο, λόγω λογοκρισίας κατ’ άλλους. Συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι Νίκος Παπάζογλου, Μανώλης Ρασούλης, Μελίνα Τανάγρη, Σάκης Μπουλάς, Νίκος Ζιώγαλας.
Οι κατά Σαββόπουλο Αχαρνής δεν μένουν ιδιαίτερα πιστοί στο πρωτότυπο κείμενο αλλά δίνουν την ευκαιρία στον τραγουδοποιό να μιλήσει για «καυτά» θέματα και να καταθέσει έναν από τους λιγότερο προβεβλημένους αλλά σαφώς αξιόλογους δίσκους του. Ανάμεσα στις πιο διαχρονικές και αγαπημένες στιγμές, η Παράβαση με τον Νίκο Παπάζογλου.

* * * * * 

 

Η Ρεζέρβα (Οκτώβριος 1979, Lyra)

1. Πρωινό
2. Για Την Κύπρο
3. Πολιτευτής
4. Γεννήθηκα Στη Σαλονίκη
5. Για Τα Παιδιά Που ‘Ναι Στο Κόμμα
6. Για Τον Σοσιαλισμό
7. Μικρή Ελλάδα
8. Κανονάκι
9. Τι Έπαιξα Στο Λαύριο
10. Μακρύ Ζεϊμπέκικο Για Τον Νίκο
11. Πειρατής
12. Οι Εκλογές Μαντινάδα
13. Άσπα
14. Αουντουαντάρια

Εδώ ο Σαββόπουλος μοιάζει να εγκαταλείπει κάποια από τα στοιχεία που τον διέκριναν σε προηγούμενες δουλειές του (αλληγορία στους στίχους, αναρχία στον ήχο) και παρουσιάζει ένα πιο νηφάλιο ύφος, μιλάει μια πιο άμεση γλώσσα και δεν διστάζει να αναφερθεί ευθέως σε στιγμές και πρόσωπα της ζωής του (Γεννήθηκα Στη Σαλονίκη, Άσπα) αλλά και να κάνει νύξεις σε «καυτά» θέματα του πολιτικοκοινωνικού βίου της Μεταπολίτευσης (Για Την Κύπρο, Για Τα Παδιά Που ‘Ναι Στο Κόμμα, Για Τον Σοσιαλισμό).
Όλα αυτά, βέβαια, δεν σημαίνουν ότι ο τραγουδοποιός έχει απωλέσει το αισθητήριό του να αναγνωρίζει ένα καλό θέμα όταν το βρει μπροστά του: το Μακρύ Ζεϊμπέκικο Για Τον Νίκο, να πραγματικά... μακρύ τραγούδι που, πάλι με κινηματογραφική λογική, αναφέρεται στον Νίκο Κοεμτζή, προκάλεσε σάλο όταν παίχτηκε στο ραδιόφωνο και σόκαρε τα συντηρητικά τμήματα της κοινωνίας λόγω της συμπάθειας με την οποία βλέπει τον ήρωά του. Με εντολή του Μάνου Χατζιδάκι, πάντως, ο οποίος ήταν τότε διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, συνέχισε τελικά να παίζεται. Και πάλι μπορεί κανείς να δει παραλληλισμό με το τραγούδι Hurricane του Bob Dylan, από το άλμπουμ Desire (1976), το οποίο αναφερόταν στον μποξέρ Rubin “Hurricane” Carter που φυλακίστηκε, άδικα κατά πολλούς, για φόνο.
Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν, με βάση κυρίως ιδεολογικά επιχειρήματα, ότι Η Ρεζέρβα είναι το τελευταίο σημαντικό δισκογράφημα του Σαββόπουλου. Η αλήθεια, κατά τη γνώμη μου, απέχει αρκετά από αυτό τον αφορισμό. Εδώ ο Σαββόπουλος παρουσίασε πράγματι μια ιδιαίτερα ώριμη εργασία που, ίσως, εκείνη την εποχή να έδειχνε δύσκολο να ξεπεραστεί ή να εξελιχθεί. Η συνέχεια, όμως, έδειξε ότι ο τραγουδοποιός είχε μέσα του το δυναμικό για να αγγίξει μερικές ακόμα κορυφές.


Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

Σχόλια  

 
0 #7 Τάσος Π. Καραντής ... e-orfeas.gr 25-12-2011 10:42
Αγαπητή Ρούλα
Καταρχήν σ’ ευχαριστώ για τον διάλογο που άνοιξες με το συνεργάτης μας Μιχάλη Τσαντίλα και το αφιέρωμά του στον Σαββόπουλο. Και σ’ ευχαριστώ που είσαι από τις τακτικές και με άποψη αναγνώστριες του ΟΡΦΕΑ.
Ο ΟΡΦΕΑΣ, όπως το γράφεις κι εσύ, είναι περιοδικό, δεν είναι πρόσωπο. Δηλαδή, είναι, καταρχάς, ένα δημοσιογραφικό ενημερωτικό μουσικό περιοδικό, που απευθύνεται προς όλα τα ακροατήρια(ο καθένας επιλέγει να διαβάσει και να ενημερωθεί γι’ αυτό που του ταιριάζει στην αισθητική του) και, παράλληλα, καταγράφονται κι απόψεις και θέσεις και κρίσεις και γνώμες, αλλά πολλές, όσοι είναι οι συνεργάτες του, αλλά κι από εσάς τους αναγνώστες μέσω των σχολίων. Τίποτα δεν αποτελεί θέσφατο, εξάλλου το γράφουμε ρητά «οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του ΟΡΦΕΑ δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού», δηλ. με την γνώμη των ιδιοκτητών του, εμένα και της Δώρας Παπαδοπούλου, που, φυσικά, ούτε οι δικές μας απόψεις, αποτελούν θέσφατα. Δεν πιστεύω στις αυθεντίες, ο καθένας καταθέτει τα επιχειρήματα του, και, ταυτοχρόνως, κρίνει, αλλά και κρίνεται, Κι εγώ π.χ. έχω άποψη περί Σαββόπουλου, αλλά θα ήταν αντιδεοντολογικό να την καταθέσω εδώ στο άρθρο του συντάκτη μου, γράφω τις απόψεις μου, στα δικά μου ενυπόγραφα άρθρα.
Σας προτρέπω λοιπόν να συνεχίζετε να σχολιάζετε, γιατί έχετε άποψη, αλλά μην περιμένετε μια μοναδική άποψη από τον ΟΡΦΕΑ, δεν είναι κομματικό ή θρησκευτικό έντυπο. Αντίθετα είναι ένα περιοδικό ανοιχτό σε όλα τα είδη του τραγουδιού και σε όλες τις απόψεις. Άλλους μύθους θέλω να γκρεμίσω εγώ, άλλους ο Μιχάλης Τσαντίλας κι άλλους εσείς. Ο ΟΡΦΕΑΣ πάντως κανέναν.
Παράθεση
 
 
0 #6 Μιχάλης Τσαντίλας 24-12-2011 20:39
Καμία αναστάτωση δε μας προκαλέσατε, αγαπητή Ρούλα, απλά, σε εμένα προσωπικά, προκαλέσατε απορία. Κι αυτό γιατί, ενώ είχατε να κάνετε υποδείξεις περί αλήθειας και αντικειμενικότητας (σας πληροφορώ ότι κάτι τέτοιο δεν θα το βρείτε πουθενά γιατί δεν υπάρχει), δεν συνεισφέρατε τελικά τίποτα στη συζήτηση που η ίδια ανοίξατε. Αντιθέτως, μας αραδιάσατε τις μουσικές σας προτιμήσεις. Θα ήταν χρήσιμο αν ήμασταν φίλοι και κουβεντιάζαμε για τα γούστα μας. Όταν, όμως, θέλει κανείς να συζητήσει, να ανταλλάξει απόψεις, χρειάζονται άλλα πράγματα. Οι "μύθοι" γκρεμίζονται μόνο με επιχειρήματα.

Συνεχίστε πάντως να επισκέπτεστε τον Ορφέα και μην ανησυχείτε, εγώ και οι απόψεις μου αποτελούμε μάλλον παραφωνία. Θα βρείτε εδώ πολλά και για Ξαρχάκο και για Μαρκόπουλο και για τους υπόλοιπους αγαπημένους σας δημιουργούς. Καλή συνέχεια και σε εσάς και καλά Χριστούγεννα.
Παράθεση
 
 
0 #5 Ρούλα Ξάνθη ... via Facebook 24-12-2011 19:22
Αφού το είπε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και ο Αργύρης Ζήλος, έτσι θα είναι!!!... εγώ θεωρώ σημαντικότερους, ως δημιουργούς και καλλιτέχνες, τους Ξαρχάκο - Μαρκόπουλο - Σπανό - Πλέσσα - Μούτση - Χατζή κ.λπ. από το Σαββόπουλο, τι να κάνουμε τώρα; Σεβαστές οι απόψεις σας, αλλά δεν συμφωνώ. Η σύγκριση αδικεί (λάθος διατύπωση έκανα στο προηγούμενο μήνυμα) το Σαββόπουλο και με το δίδυμο Χατζιδάκι - Θεοδωράκη, αλλά και με αυτούς που προανέφερα. Συγνώμη για την αναστάτωση, αλλά θα ήθελα από ένα καλό περιοδικό σαν τον Ορφέα να γκρεμίσει τους μύθους και να δούμε, όσοι αγαπάμε το ελληνικό τραγούδι, την αλήθεια, με αντικειμενικότητα. Τον Σαββόπουλο και εγώ τον αγάπησα κάποτε, στην εφηβεία μου, και κυρίως για τον ποιητικό του λόγο. Σαν συνθέτης - κιθαρίστας και τραγουδιστής μου είναι αδιάφορος. Ευχαριστώ για την κουβέντα και καλή συνέχεια σε όλους.
Παράθεση
 
 
0 #4 Μιχάλης Τσαντίλας 22-12-2011 12:42
Κατ' αρχάς, δε με ενδιαφέρει να σας πείσω σώνει και καλά. Και αφού, τέλος πάντων, δεν σας έπεισε το συγκεκριμένο επιχείρημά μου, δεν ξέρω αν θα το καταφέρει οποιοδήποτε άλλο.

Λέτε ότι οι συγκρίσεις αδικούν αλλά από μόνη σας, με τη διατύπωσή σας, βάλατε τον
Χατζιδάκι πάνω από τον Θεοδωράκη. Είμαι σίγουρος ότι κατανοείτε ότι το να μπορούμε να βάζουμε σε μια αξιολογική σειρά τα καλλιτεχνικά έργα (όχι τους καλλιτέχνες ως ανθρώπους φυσικά) είναι θέμα πολιτισμού. Πρέπει να μπορούμε να συζητάμε για τα σημαντικά και τα
λιγότερο σημαντικά δημιουργήματα.

Σχετικά με tο "βάθρο", όπως ξέρετε, αυτό έχει τρεις "θέσεις". Αν δεν θεωρείτε τον
Σαββόπουλο άξιο για την τρίτη θέση, πείτε μας τουλάχιστον ποιος θα μπορούσε να την
πάρει. Εκτός αν θεωρείτε ότι υπάρχει χάος ανάμεσα στους Χατζιδάκι-Θεοδωράκη και όλους τους υπόλοιπους...

Και, τέλος, επειδή μου φανήκατε κάπως σοκαρισμένη από τον ισχυρισμό μου, να σας πω ότι υπάρχουν και πιο "ακραίες" απόψεις. Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχει υποστηρίξει σε συνέντευξή του ότι θεωρεί τον Σαββόπουλο ανώτερω και των δύο συνθετών ενώ ο Αργύρης Ζήλος, σε κείμενό
του στο Δίφωνο, είχε ξεχωρίσει Χατζιδάκι και Σαββόπουλο ως τις δύο σημαντικότερες μορφές που είχε να παρουσιάσει η Ελλάδα τότε.
Παράθεση
 
 
0 #3 Ρούλα Ξάνθη ... via Facebook 21-12-2011 22:08
Και εγώ τα δικά σας επιχειρήματα γιατί το "καθώς η ακτινοβολία της δεν περιορίζεται στον χώρο της Τέχνης αλλά φτάνει σε βάθος, σε όλο το φάσμα της κοινωνικοπολιτικής ζωής του τόπου" δε με πείθει. Στο ίδιο βάθρο ο Σαββόπουλος με το Χατζιδάκι;;;; ή ακόμα και με το Θεοδωράκη; Οποιαδήποτε όμως σύγκριση νομίζω πως τους αδικεί.
Παράθεση
 
 
0 #2 Μιχάλης Τσαντίλας 21-12-2011 09:59
Έχετε δίκιο, ήταν σημαντική παράλειψη η μη αναφορά των τριών ερμηνευτριών. Για το άλλο σημείο, θα περιμένω τα επιχειρήματά σας. Ευχαριστώ.
Παράθεση
 
 
0 #1 Ρούλα Ξάνθη ... via Facebook 21-12-2011 00:56
... η μόνη προσωπικότητα του μουσικού χώρου που μπορεί να σταθεί στο ίδιο βάθρο με τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μάνο Χατζιδάκι..." γράφετε σε κάποιο σημείο και νομίζω πως είστε υπερβολικός! Επίσης, θα ήθελα να προσθέσω πως στο δίσκο "Ρεζέρβα" συμμετέχουν και τρεις σημαντικές νέες τότε τραγουδίστριες: Ελένη Βιτάλη, Αφροδίτη Μάνου, Άλκηστις Πρωτοψάλτη.
Παράθεση
 

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Η αλήθεια είναι ότι είμαστε στην πρώτη θέση της επικαιρότητας, όπως τον καιρό της χούντας. Με τη διαφορά ότι τότε ήταν όλοι μαζί μας, ήθελαν να μας βοηθήσουν. Τώρα είναι όλοι εναντίον μας
Νάνα Μούσχουρη

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

18/11/1985 Πέθανε ο συνθέτης και τραγουδιστής του ρεμπέτικου Δημήτρης Γκόγκος ή Μπαγιαντέρας
19/11/1944 Γεννήθηκε στη Λευκάδα η μέτζο-σοπράνο Αγνή Μπάλτσα
19/11/1959 Γεννήθηκε ο συνθέτης Νίκος Ζούδιαρης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS