Σήμερα, 26/9/2011, κλείνω τα 43 μου χρόνια, και, για να τα λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση. Δηλαδή, βιολογικά κι επαγγελματικά, τα ‘χω φάει τα μισά και παραπάνω τα ψωμιά μου! Κι έλαχε αυτή η “μέση” της ύπαρξής μου, να με βρει σε μια περίοδο οικονομικής Κατοχής της Ελλάδας, με ευθύνη στους ώμους 3 μικρών παιδιών (6, 4 & 2 ετών), όπου δηλαδή, πρέπει να ταΐσεις (μόνο αυτό!) 5 στόματα.Και σε παίρνει από κάτω, και βάζεις κι ακούς το τραγούδι «Γενέθλια ‘86» (μουσική : Θάνος Μικρούτσικος, στίχοι: Κώστας Τριπολίτης, ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου, από το δίσκο «Όλα απο χέρι καμένα»/1988) :
Γενέθλια κι αγόρασα σχοινί
τον κόμπο μου τον έχω φτιάξει πρόχειρα
παραληρώντας πάνω στο σχοινί
στον τελευταίο ρόλο του αυτόχειρα
Πίσω μου τίποτα
τίποτα στο μέλλον
μονάχα η κηδεία των υψηλών καπέλων
Γενέθλια και φτύνω τις ευχές
σοκολατάκια στήνω για ικρίωμα
ελπίζω με τις πρώτες τις βροχές
να ξεχαστώ κι εγώ και στο σημείωμα
τον κόμπο μου τον έχω φτιάξει πρόχειρα
παραληρώντας πάνω στο σχοινί
στον τελευταίο ρόλο του αυτόχειρα
Πίσω μου τίποτα
τίποτα στο μέλλον
μονάχα η κηδεία των υψηλών καπέλων
Γενέθλια και φτύνω τις ευχές
σοκολατάκια στήνω για ικρίωμα
ελπίζω με τις πρώτες τις βροχές
να ξεχαστώ κι εγώ και στο σημείωμα
Και λες, να το κάνω πράξη; … Ευτυχώς, όμως, που υπάρχει η ιατρική, που το αποτρέπει …
Και, μετά, αρχίζεις να σιγοτραγουδάς άλλο τραγούδι, από μέσα σου κι απ’ έξω σου, «Για έλα κάθησε με μας» (μουσική, στίχοι: Άκης Πάνου, ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας, από το δίσκο «Θέλω να τα πω»/1982):
Και, μετά, αρχίζεις να σιγοτραγουδάς άλλο τραγούδι, από μέσα σου κι απ’ έξω σου, «Για έλα κάθησε με μας» (μουσική, στίχοι: Άκης Πάνου, ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας, από το δίσκο «Θέλω να τα πω»/1982):
Για έλα κάθησε με μας / να δεις πως την περνάμε
σε τι κανάλι πέσαμε / και τι κουπί τραβάμε.
Για έλα κάθησε με μας / εκεί που ζούμε μείνε
θα δεις πως τούτη η ζωή / μόνο ζωή δεν είναι.
Για έλα κάθησε με μας / εσύ που κάνεις χάζι
για έλα κάθησε με μας / εδώ που δεν χαράζει
να μάθεις τι είναι θάνατος / και ποιος τον λογαριάζει.
σε τι κανάλι πέσαμε / και τι κουπί τραβάμε.
Για έλα κάθησε με μας / εκεί που ζούμε μείνε
θα δεις πως τούτη η ζωή / μόνο ζωή δεν είναι.
Για έλα κάθησε με μας / εσύ που κάνεις χάζι
για έλα κάθησε με μας / εδώ που δεν χαράζει
να μάθεις τι είναι θάνατος / και ποιος τον λογαριάζει.
Και μετά, αρχίζει μέσα σου αυτό που γράφει ο Καζαντζάκης: «Πάλη ανάμεσα στη σάρκα και το πνεύμα, ανταρσία κι αντίσταση, φίλιωση κι υποταγή …» («Ο τελευταίος πειρασμός», σελ. 10). Και βάζεις άλλο τραγούδι «Δεν είν’ ο κόσμος φίλος μου» (μουσική, στίχοι: Άκης Πάνου, ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας, από το δίσκο «Θέλω να τα πω»/1982):
Δεν ειν’ ο κόσμος φίλος μου / ούτε κι εγώ του κόσμου
άλλος του κόσμου ο θεός / κι άλλος ο δικός μου.
Δεν περιμένω τίποτα / από το να πεθάνω
ν’ αδειάσει η κούπα του καημού / και η γωνιά που πιάνω
άλλος του κόσμου ο θεός / κι άλλος ο δικός μου.
Δεν περιμένω τίποτα / από το να πεθάνω
ν’ αδειάσει η κούπα του καημού / και η γωνιά που πιάνω
Κι εκεί που αρχίζεις να συμφωνείς και να καρτεράς, διαβάζεις το τελευταίο σημείωμα του Δημήτρη Λάγιου (1952-1991), που ήθελε να ζήσει, αλλά του χτύπησε την πόρτα ο καρκίνος στα 39 του (από το βιβλίο «Ερωτική πρόβα στο θάνατο», εκδ. ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ, σελ. 60):
Θέλω να δω την Υακίνθη 20 χρονώ. Πόσο το θέλω!
Έχω το δικαίωμα να τη δω κι αν δεν το ’χω θα το πάρω!
Δυο κοριτσάκια στο σπίτι μας μόνα;
Όχι! Ποτέ!
Δεν είναι δυνατόν να τα αφήσω!
Πρέπει να υπερβώ τα πάντα!
Κι αν εγώ φταίω για όλα πρέπει να πληρώσω, ναι
αλλά όχι με το φευγιό!
Νομίζω ότι αρκετά πλήρωσα μέσα στο θυελλώδη Και πανάσκημο αυτό χρόνο!!!
Άλλα, κι άλλα τόσα μπορώ
ν’ αντέξω, φτάνει να μη φύγω.
ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΦΥΓΩ.
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΑ.
20-2-1991
Έχω το δικαίωμα να τη δω κι αν δεν το ’χω θα το πάρω!
Δυο κοριτσάκια στο σπίτι μας μόνα;
Όχι! Ποτέ!
Δεν είναι δυνατόν να τα αφήσω!
Πρέπει να υπερβώ τα πάντα!
Κι αν εγώ φταίω για όλα πρέπει να πληρώσω, ναι
αλλά όχι με το φευγιό!
Νομίζω ότι αρκετά πλήρωσα μέσα στο θυελλώδη Και πανάσκημο αυτό χρόνο!!!
Άλλα, κι άλλα τόσα μπορώ
ν’ αντέξω, φτάνει να μη φύγω.
ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΦΥΓΩ.
ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΑ.
20-2-1991
Και φεύγεις, ολοταχώς, και πας και κοιτάς τα τρία σου παιδιά, που κοιμούνται τον ύπνο του δικαίου, και βλέποντας τα προσωπάκια τους, γράφεις κι εσύ “ποιητικά λόγια” :
Γαλάζιο φως
αναδύεται
απ’ τα πρόσωπά σας
σαν κοιμάστε
και τα παιχνίδια σας
σας συντροφεύουν
σιωπηλά
μ’ ένα χαμόγελο καλοσύνης
στολίζοντάς σας τα όνειρα.
Άρωμα αθωότητας
μυρίζουν
τα ρουχαλάκια σας
δημιουργώντας
ένα νυχτερινό ολάνθιστο
κήπο της αγάπης
στο μικρό σας δωμάτιο.
Είναι ετούτος ο παιδικός σας ύπνος
που μου θυμίζει
λευκή ασβεστωμένη αυλή
και πρωινό Κυριακής.
αναδύεται
απ’ τα πρόσωπά σας
σαν κοιμάστε
και τα παιχνίδια σας
σας συντροφεύουν
σιωπηλά
μ’ ένα χαμόγελο καλοσύνης
στολίζοντάς σας τα όνειρα.
Άρωμα αθωότητας
μυρίζουν
τα ρουχαλάκια σας
δημιουργώντας
ένα νυχτερινό ολάνθιστο
κήπο της αγάπης
στο μικρό σας δωμάτιο.
Είναι ετούτος ο παιδικός σας ύπνος
που μου θυμίζει
λευκή ασβεστωμένη αυλή
και πρωινό Κυριακής.
Και βγαίνοντας, έξω από το δωμάτιό τους, σου έρχεται στο νου, η ατάκα του, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που κραύγαζες μαζί του, έφηβος, στα μέσα των ’80ς: «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη»! Και την “φωνάζεις”, στην πράξη τώρα, ακολουθώντας τη συμβουλή της Κατερίνας Γώγου: «Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε»!
*Η φωτογραφία μου είναι του 1971, όταν ήμουν 3 ετών. Με τσιγάρο, από τον παππού μου, «Καρέλια κασετίνα», για να την στείλουμε στον, μακαρίτη πια, το ναυτικό πατέρα μου, να δει πως ο γιος του μεγάλωσε κι έγινε αντράκι!
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Σχόλια
Όσο αναφορά τους στίχους, να θυμηθούμε τη ''μπαταρία'' του Άσιμου: "Πετάω τη μπαταρία, δεν εκτελώ εργασία, δεν θέλω ενημέρωση, προφίλ και διασκέδαση- γουστάρω ελευθερία".
Και του χρόνου.
Ξεκίνησα με ένα πολύ μαύρο κοινωνικό-υπαρξιακό σχόλιο, για να καταλήξω αισιόδοξα κι επαναστατικά! Σ’ ευχαριστώ Ελένη για τη συμπλήρωσή σου, με τους στίχους των Κατσιμιχαίων, ήταν ιδανική!
Να ’σαι σίγουρος Σάκη, έτσι θα συνεχίσω, γιατί, απλά, έτσι είμαι.
"θα μείνω εδώ και θα υπάρχω όπως μπορώ
και για το πείσμα σας γουρούνια θα αντέχω
θα περιμένω άλλες μέρες"
Τροφοδοσία RSS για τα σχόλια αυτού του άρθρου.