127 αναγνώστες online
Find us on FacebookJoin us on Facebook
sideBar



Σαββέρια Μαργιολά - «Αλισάχνη»

ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ «Τι έχω να χάσω»

Τάσος Π. Καραντής
Τάσος Π. Καραντής
Πρώτη Παρουσίαση
ΜΑΡΙΑ ΣΑΧΠΑΣΙΔΗ - «Τι έχω να χάσω»
26.09.2017
Ορφέας | Main Feed

Η αθέατη πλευρά της Σελήνης

Τάσος Π. Καραντής

Μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, της 11ης Σεπτέμβρη 2001, όλες οι δυτικές κοινωνίες οχυρώθηκαν αστυνομοδικαιϊκά και, ξεπερνώντας κάθε “επιστημονική φαντασία”, επικράτησε το δίπολο : πόλεμος και κυριαρχία στο εξωτερικό – ασφάλεια και συναίνεση στο εσωτερικό. Την όλη αυτή δε “ολοκληρωτική στροφή”, υπνωτισμένοι από τις τηλεοπτικές αναθυμιάσεις, την παρακολουθούμε με, δυσεξήγητη, παθητικότητα. Με αφετηρία αυτή την βασική διαπίστωση και παίρνοντας θέση απέναντι στην υπάρχουσα βαρβαρότητα, ο Κώστας Δεσποινιάδης, αποφάσισε να συγκεντρώσει και να εκδώσει (εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ, Θεσσαλονίκη 2008) 16 κείμενα – παρεμβάσεις του, που είχαν δημοσιευτεί, από το 2001 ως το 2008, σε διάφορα περιοδικά. Τα κείμενα του βιβλίου του τα αφιέρωσε στη μνήμη του 15χρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που δολοφονήθηκε στις 6-12-2008 εν ψυχρώ στα Εξάρχεια από μπάτσο, όπως γράφει στον πρόλογό του.
Πόλεμος και ασφάλειαΟι τίτλοι των κειμένων που απαρτίζουν το βιβλίο του Δεσποινιάδη είναι χαρακτηριστικοί : «Φωνή και αποχώρηση», «Ο Φατίχ Τας και οι έλληνες εκδότες», «Δημοκρατία ή Κοινοβουλευτισμός;», «Περί νοικοκυραίων», «Ο απόηχος του ολυμπιακού καλοκαιριού», «Γι’ αυτούς που βιάζουν μετανάστριες», «Κοζάνη – Αμύνταιο – Θεσσαλονίκη», «Τα βαποράκια της ασφαλιτοδημοσιογραφίας», «Από την ιστορία της εξουσίας στην εξουσία της ιστορίας», «Οι παρελάσεις βλάπτουν σοβαρά την υγεία», «Για τον μύθο του φονικού ενστίκτου», «Το αγελαίο, άβουλο ζώο», «Οι “απολίτιστοι” εχθροί της “πολιτισμένης” δύσης», «Η νομιμοποίηση της βαρβαρότητας», «Οι κοινωνίες του πανοπτικού τηλε-ελέγχου» και «Η κριτική προς το κράτος του Ισραήλ και ο δημόσιος διάλογος».
Μέσα από το κάθε κείμενο, εξετάζονται καυτά θέματα – ταμπού, όπως, ανάμεσα σε άλλα : η επικίνδυνη τάξη των “νοικοκυραίων“(με την ανατριχιαστικά αληθινή ρήση του Κλάες Άντερσεν «Να φοβάσαι όσους θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους ήσυχα κι ειρηνικά. Είναι αδίστακτοι.»), η σχολική ιστορία, καθώς κι οι παρελάσεις και η “περιγραφή” τους(«… Προς το παρόν θα αρκεστούν(οι μαθητές) να περάσουν δίπλα απ’ την εξέδρα των επισήμων, δηλαδή μπροστά από αυτό που συμβολίζει την Εξουσία – πολιτική, θρησκευτική και στρατιωτική – και διόλου τυχαία βρίσκεται ψηλότερα απ’ τους κοινούς θνητούς, οι οποίοι θα χάσκουν κουνώντας χαζοχαρούμενα τα σημαιάκια τους. Και περνώντας μπροστά απ’ την Εξουσία θα δηλώσουν αλλά και θα εμπεδώσουν την υποταγή τους.»). Ιδιαίτερα διαφωτιστικό είναι και το κείμενό του που αναφέρεται στη διαφορά δημοκρατίας και κοινοβουλευτισμού και πως, τον κοινοβουλευτισμό, που ξεκίνησε τον 13ο αιώνα από τη Βρετανία, μας τον πλασάρουν ως δημοκρατία! Το κείμενο αυτό ολοκληρώνεται συγκλονιστικά, αφού ο Κ. Δεσποινιάδης μας παρουσιάζει γυμνή την παράλογη νεοελληνική πολιτική πραγματικότητα και το εφιαλτικό μέλλον της : «Ένα παιδί που θα γεννιόταν στην Ελλάδα, για παράδειγμα, το 1963 θα έβρισκε κάποιον Καραμανλή πρωθυπουργό και κάποιον Παπανδρέου στην αντιπολίτευση. Ένα άλλο παιδί που θα γεννιόταν τον επόμενο χρόνο θα έβρισκε τα ίδια ονόματα σε αλλαγμένες όμως θέσεις. Δεκαπέντε χρόνια μετά, το 1979, ένα άλλο νεογέννητο θα έβρισκε και πάλι κάποιον Καραμανλή πρωθυπουργό και κάποιον Παπανδρέου στην αντιπολίτευση. Δύο χρόνια μετά, το 1981, και πάλι αλλαγή ρόλων, αλλά όχι ονομάτων. Και τα παιδιά των παραπάνω νεογέννητων, γεννημένα ας πούμε το 2006, θα έβρισκαν έναν Καραμανλή πρωθυπουργό και έναν Παπανδρέου στην αντιπολίτευση, και μάλλον δεν θα διακινδυνεύαμε και πολύ αν προβλέπαμε ότι και τα δικά τους παιδιά, και τα εγγόνια τους θα βρούνε τα ίδια ονόματα, στις ίδιες θέσεις, σε μία από τις δύο παραλλαγές.»!

Και, συνεχίζει – πέρα απ’ την ελληνική μιζέρια της “Ψωροκώσταινας” – με τα “επίπλαστα εμείς”(φυλές, έθνη, κράτη, θρησκείες, ιδεολογίες), τη γενικευμένη δαιμονοποίηση του Ισλάμ και του αραβικού κόσμου, “μέσα από τη θεολογική ρητορεία νεοφιλελεύθερων διανοούμενων”, τον παγκόσμιο τηλε – έλεγχο, αλλά και την κριτική προς το κράτος του Ισραήλ που επίτηδες ταυτίζεται, από μια “επικίνδυνη αστυνομία σκέψης”, ως αντισημιτική προπαγάνδα! Ο συγγραφέας δεν μασάει τα λόγια του, περιγράφει τη ζοφερή πραγματικότητα και φτάνει το μαχαίρι στο κόκαλο, μιλώντας για την «ολοένα αυστηρότερη γραφειοκρατική, ορθολογική, οργάνωση της κοινωνίας – στα πρότυπα των επιχειρήσεων», για τους ανθρώπους που «συναντιούνται όλο και περισσότερο ως άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, δίχως πρόσωπο, και το μόνο που τους συνδέει είναι η κατανάλωση, το θέαμα και η παροχή υπηρεσιών», καταλήγοντας στο συμπέρασμα, πως : «Πρόσωπα, δηλαδή αυτόνομα άτομα, δεν υπάρχουν παρά μόνο ιδιώτες, καταναλωτές και θεατές. Όπως εύστοχα επισήμανε ο Καστοριάδης, εκατομμύρια άνθρωποι, δίχως καμιά εξωτερική επιβολή, πατούν την ίδια στιγμή, το ίδιο κουμπί, παρακολουθούν το ίδιο πρόγραμμα και σ’ αυτό εξαντλείται η … “αυτονομία” τους. Οι δε συλλογικότητες εμφανίζονται μόνο ως οργανώσεις προστασίας καταναλωτών, εξαπατημένων από τις διαφημίσεις νοικοκυρών, απατημένων συζύγων κ.ο.κ. Οι κοινότητες δεν υπάρχουν, αφού το μόνο κοινό που μας έχει απομείνει είναι το κενό, η μιζέρια και η κατάθλιψη.». Δεν μένει όμως στη δημοσιογραφική καταγραφή, αλλά, όπως το διατυπώνει κι ο ίδιος : «Προσπαθούμε να μην “αποχωρήσουμε” αλλά να “φωνάξουμε” με τις “φθαρμένες λέξεις μας σ’ έναν τέλεια καλουπωμένο κόσμο”.». Κι είναι η στάση του αυτή, που κάνει το βιβλίο του κάτι παραπάνω από ένα απλό σχόλιο, αφού, μέσα απ’ τα κείμενά του, αρθρώνει κι ορθώνει ανθρώπινη φωνή διαμαρτυρίας!

* Όποιος επιθυμεί να προμηθευτεί το βιβλίο του Κώστα Δεσποινιάδη «Πόλεμος και ασφάλεια – σχόλια στην εποχή της αντιτρομοκρατικής υστερίας»(εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚΟΝ, Θεσσαλονίκη 2008) μπορεί να επικοινωνήσει στο τηλ. 2310 – 270399 και στο e-mail : This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it

Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου

ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΘΕΜΑΤΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΧΟΛΙΑ

RSS

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΑΒΑΣΜΕΝΑ (90d)

ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ

ΕΙΠΑΝ - ΕΓΡΑΨΑΝ

Εν αρχή ην ο ήχος κι όχι ο λόγος.
Σταύρος Ξαρχάκος

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ / ΑΥΡΙΟ

28/9/1945 Γεννήθηκε ο στιχουργός Μανώλης Ρασούλης

ΤΥΧΑΙΑ TAGS