Στις 15 Οκτωβρίου 2007 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη το καινούριο βιβλίο του Λευτέρη Παπαδόπουλου με τον τίτλο «Εν αρχή ην ο Καζαντζίδης». Πρόκειται για συνεντεύξεις-πορτρέτα έντεκα καλλιτεχνών που έχουν γράψει τη δική τους ξεχωριστή διαδρομή μέσα στο χώρο της ελληνικής μουσικής σκηνής : Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης, Κουγιουμτζής, Πάνου, Μαρινέλλα, Νταλάρας, Φαραντούρη, Μικρούτσικος, Μούτσης, Σπανός και Χατζηνάσιος αποτελούν τους «ήρωες» του βιβλίου.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που συντίθεται από συνεντεύξεις τις οποίες είχε πάρει ο συγγραφέας στις αρχές της δεκαετίας του 1980 από τους καλλιτέχνες οι οποίες εμπλουτίζονται από κάποια κείμενα του ίδιου του Παπαδόπουλου τα οποία, όπως μας πληροφορεί ο ίδιος στην εισαγωγή του βιβλίου του, έχουν δημοσιευτεί στο παρελθόν στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ»(στην οποία εργάζεται ανελλειπώς από το 1959).

Ένα στοιχείο το οποίο θα μπορουσε να εγείρει ίσως κάποιες ενστάσεις (αδικαιολόγητες κατά τη γνώμη μου) είναι το γεγονός ότι μέσα από το βιβλίο αναδεικνύονται κάποιοι διαξιφισμοί των καλλιτεχνών σε προσωπικό επίπεδο οι οποίοι όμως έχουν (και αυτό είναι το καθοριστικό στοιχείο) καλλιτεχνικό υπόβαθρο. Δεν πρόκειται για «κουτσομπολίστικου τύπου» διενέξεις αλλά για προσωπικές αντεγκλήσεις πάνω στην αξία κάποιων καλλιτεχνών. Στα πολύ μεγάλα προτερήματα του βιβλίου είναι ότι ο Παπαδόπουλος παραθέτει και τις δυο απόψεις καθώς επίσης και την απάντηση των καλλιτεχνών που αισθάνθηκαν προσβεβλημένοι. Χαρακτηριστικά, στις αιτιάσεις του Μικρούτσικου απέναντι στον Σαββόπουλο παρατίθεται η απάντηση του ιδίου όπως είχε δοθεί τότε μέσα από το περιοδικό «ΤΟ ΝΤΕΦΙ». Έτσι δίνεται η δυνατότητα στον αναγνώστη να λάβει υπόψιν του και τις δυο θέσεις και να προβεί στην δικιά του κρίση.

Αυτό το οποίο κάνει ιδιαίτερα σημαντικό το συγκεκριμένο βιβλίο είναι ότι δίνεται στον αναγνώστη η δυνατότητα να αντιληφθεί το κλίμα που επικρατούσε εκείνη την εποχή στο μουσικό και κοινωνικό χώρο. Δύο στοιχεία παίζουν καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Το πρώτο είναι ότι τα συγκεκριμένα πρόσωπα ανήκουν σε διαφορετικές κοινωνικές ομάδες γεγονός που έχει άμεση επίπτωση στον τρόπο ομιλίας τους και στον τρόπο σκέψης τους (π.χ. ο λόγος του Καζαντζίδη και του Άκη Πάνου διαφοροποιείται σαφώς από εκείνον του Μικρούτσικου). Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι η εποχή για την οποία μιλάμε ήταν κατεξοχήν μια εποχή μετάβασης τόσο για τον μουσικό χώρο όσο και για τον κοινωνικοπολιτικό καθώς λίγα χρόνια μετά είχαμε την πρώτη σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της μεταπολίτευσης( και καθώς η μουσική πραγματικότητα αποτελεί σε έναν σημαντικό βαθμό αντανάκλαση της κοινωνικής πραγματικότητας αυτό αποτέλει ιδιαιτέρως ενδιαφέρον στοιχείο και για το τραγούδι). Οι συνθέτες προσπαθούσαν να απογαλακτιστούν από τα «βαριά χαρτιά» του ελληνικού τραγουδιού, τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι, ψάχνοντας να βρει ο καθένας τη δική του ταυτότητα ενώ παράλληλα προσπαθούσαν να ανιχνεύσουν και τις διαθέσεις του κοινού το οποίο φαίνονταν ότι απομακρύνονταν από τον υπερεπαναστατικό ήχο των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης και αναζητούσε εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης είτε για διασκέδαση είτε για προβληματισμό. Λόγω λοιπόν του πολύ ιδιαίτερου χαρακτήρα της περιόδου αποτελεί κομβικό στοιχείο του βιβλίου το γεγονός ότι παρέχεται ,ιδιαίτερα στο νεανικό κοινό που δεν γνώρισε την εποχή αυτή, η ευκαιρία να γίνει αντιληπτό το κλίμα που επικρατούσε.
Παράλληλα βέβαια με όλα αυτά, μέσα στο βιβλίο υπάρχουν και αρκετά βιογραφικά στοιχεία των καλλιτεχνών καθώς οι ίδιοι επεξηγούν τον τρόπο με τον οποίο ήρθαν σε επαφή με το κοινό και το πως βήμα-βήμα μπόρεσαν να χαράξουν τη δική τους ιστορία. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου ξετυλίγεται η ιστορία ανθρώπων που καθόρισαν και σημάδεψαν με το έργο τους και τις ερμηνείες τους τη ελληνική μουσική σκηνή και ιστορία ο καθένας με το δικό του τρόπο και σε διαφορετικό βαθμό.
Τέλος, ο Παπαδόπουλος είναι άξιος συγχαρητηρίων γιατί δίπλα στα μεγάλα ονόματα όπως ο Καζαντζίδης και ο Μπιθικώτσης τοποθετεί και αφιερώνει χώρο σε ανθρώπους (όπως ο Κουγιουμτζής και ο Χατζηνάσιος) οι οποίοι λόγω ιδιοσυγκρασίας και από προσωπική επιλογή έχουν μείνει στην γωνία και ελάχιστοι αναφέρονται σε αυτούς παρά το πολύ σημαντικό έργο τους.
Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο το οποίο διαβάζοντάς το κανείς μπορεί αφενός να αντλήσει εξαιρετικές πληροφορίες για την ελληνική μουσική και αφετέρου να του δώσει την αφορμή να σκύψει ακόμα περισσότερο πάνω σε αυτό το πολύ ιδιαίτερο κομμάτι του πολιτισμού μας το οποίο όσο το εξερευνά κανείς τόσο περισσότερους θησαυρούς ανακαλύπτει.