
Κείμενο: Βασίλης Χαρδαλιάς
Νίκος Πορτοκάλογλου, Βασιλική Καρακώστα: Όταν το καθισμένο Κύτταρο σηκώνεται…
Δημοσιεύθηκε: 21.03.2009, 20:27
Την πρώτη φορά που βρέθηκα στο νέο Κύτταρο, αντίκρισα μια σκηνή, και έναν χώρο εντελώς κενό με 3 σκαμπό μπροστά στο μπαρ που υπήρχε στο δεξί μου χέρι. Ήταν μια συναυλία των Ενδελέχεια που άφησε καλές εντυπώσεις. Ο κόσμος όμως ήταν λίγος, και έτσι αυτός ο τεράστιος χώρος μπροστά στη σκηνή φαίνονταν σχεδόν άδειος. Όταν με προσκάλεσε ο φίλος μου ο Χρήστος να πάμε στον Πορτοκάλογλου, σκέφτηκα πώς μπορεί ο Πορτοκάλογλου να κάνει live σε «ορθάδικο»… Έτσι το έχω συνδυάσει το Κύτταρο… |
Οι σκέψεις μου αυτές ακυρώθηκαν αμέσως μόλις μπήκα στο χώρο. Είναι 14/03/2009. Σάββατο. Τραπέζια παντού, κόσμος πολύς, καθισμένος αλλά και όρθιος δίπλα στο μπαρ. Στο διπλανό τραπέζι ο Οδυσσέας Ιωάννου και ο Γιώργος Ανδρέου, πίσω μας ο Οδυσσέας Τσάκαλος. Και η παράσταση ξεκίνησε...δίχως πολλά – πολλά, χωρίς μακρόσυρτες εισαγωγές χωρίς πολλά εφέ. Η Βασιλική Καρακώστα και ο Νίκος Πορτοκάλογλου βγαίνουν μαζί στη σκηνή σχεδόν αμέσως μετά τους μουσικούς και δίνουν τις πρώτες νότες…Μπραζιλέρο…Η μουσική «ρέει» σαν καταρράκτης με μια απίστευτη φυσικότητα και παρά το γεγονός ότι ενώ τα τραγούδια του Νίκου Πορτοκάλογλου τα ακούω πολλά χρόνια, ήταν σαν να έρχονταν στα αυτιά μου πρώτη φορά. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει τα πάντα…παλιά κομμάτια, καινούρια κομμάτια, slow κομμάτια, rock κομμάτια, reggae κομμάτια καθώς και 2 λαϊκά (χωρίς να «λαϊκίζουν» με μπουζούκι κλπ) και 1 ποντιακό!!! Τώρα θα πρέπει κανονικά να σας πω ποια τραγούδια ακούστηκαν. Θεωρώ όμως ότι πραγματικά αδικείται το πρόγραμμα έτσι… Σίγουρα θα ακούσετε τα κλασσικά, «Ότι δε σε σκοτώνει», «Ταξίδι», «Άσωτος Υιός» (σε εξαιρετική διασκευή), «Τα καράβια μου καίω», «Πάνω απ’ τα σύννεφα», «Να με προσέχεις», «Βαλκανίζατέρ» αλλά και κομμάτια από το νέο άλμπουμ «Στροφή». Ξεχωριστή θέση αποκτά η «Αστροπαλιά», και το «Τι λείπει» που πραγματικά δίνουν στο πρόγραμμα ένα τρελό κέφι λόγω των ενορχηστρώσεών τους… Ο Νίκος Πορτοκάλογλου, επέστρεψε στο Κύτταρο μετά από 26 χρόνια όταν με τους «Φατμέ» παρουσίαζαν τραγούδια από την τότε δισκογραφία τους. Σίγουρα αναγνωρίζει το έργο εκείνης της εποχής, και φροντίζει να το μεταφέρει υποστηρίζοντας το με εξαιρετικούς μουσικούς στους οποίους μονίμως αναγνωρίζει την προσφορά τους. Χαρακτηριστικά, στο 50% των κομματιών ο ίδιος αφήνει τους όλους τους μουσικούς να μαγέψουν λίγο με τις δεξιοτεχνίες τους. Προσωπικά για μένα κέρδισαν τις εντυπώσεις οι Αντώνης Ανδρέου αλλά και ο Τάσος Φωτίου που έπαιξαν πνευστά. Δε θα μπορούσα όμως να μην αναφερθώ στην στιβαρότητα, την ωριμότητα και την φαντασία που επέδειξε ο guest μουσικός εκείνης της βραδιάς, ο Άγγελος Παπαδάτος που άφησε για μια βραδιά τον Κωστή Μαραβέγια και τους Μαραβέγιας Illegal και πραγματικά έδωσε στο σύνολο μια απίστευτη ώθηση μεταφέροντας με το μπάσο του, όλο το ρυθμό σε νότες. |
|
|
|
|
|
Το καθισμένο Κύτταρο, έπειτα από παράκληση του Νίκου Πορτοκάλογλου (ο οποίος παρεμπιπτόντως παίζει μόνος του ότι κιθάρα χρειάζεται στο πρόγραμμα), σηκώνεται όρθιο για να τραγουδήσει το «Πάνω απ’ τα σύννεφα» ενώ μετά από λίγο αποθεώνει τον Οδυσσέα Τσάκαλο που προσκαλείται στη σκηνή και τραγουδά την «Σταδίου». Νομίζω όμως ότι αρκετά μαρτύρησα για το πρόγραμμα…Τα υπόλοιπα καλό είναι να τα ακούσετε πηγαίνοντας εκεί. Ξεχωριστή μουσική σε ένα ξεχωριστό χώρο που ακόμα και με τραπέζια και καρέκλες σε κερδίζει με το που κάτσεις. Ούτε σε στριμώχνει, ούτε σε «φεσώνει». Σε αφήνει να απολαύσεις στο ακέραιο αυτό που σου παρουσιάζουν. Και εν προκειμένω, αυτό που παρουσιάζεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ.
Έπαιξαν:
Y.Γ 1: Συγκεκριμένη θεατής του προγράμματος ζητούσε επίμονα τα «Παιχνίδια με το διάβολο». Για όσους πηγαίνουν να ακούσουν το συγκεκριμένο τραγούδι, δυστυχώς δεν βρίσκεται φέτος στο πρόγραμμα. Κρίμα γιατί στις 3 περίπου ώρες που κράτησε το πρόγραμμα οι παρευρισκόμενοι στο τραπέζι δεν γλίτωσαν τις επίμονες εκκλήσεις με αποτέλεσμα, γνωστός αρθρογράφος να παίζει τα δικά του παιχνίδια με τον διάβολο!!!
Y.Γ 2: Πλάκα κάνω… Φωτογραφίες: Βασίλης Χαρδαλιάς |
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Η γνώμη σας ... Προσθήκη σχολίου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ
- Τα Κίτρινα Ποδήλατα έκαναν στάση στο Gagarin
- Ο Λεωνίδας Μπαλάφας στο Fuzz
- Κίτρινα Ποδήλατα: Με φόρα ... στην Αρχιτεκτονική
- Ελεωνόρα Ζουγανέλη, Δήμος Αναστασιάδης: Το πάρτι στην «Τεχνόπολις»
- Λ. Μαχαιρίτσας, Γ. Κότσιρας, Α. Μάνου, Κίτρινα Ποδήλατα στο Θέατρο Βράχων: Για ποια Ελλάδα ρε γαμώτο!
- Βασίλης Σαλταγιάννης & LathosPathos: Μα το μήνυμα το γράφει καθαρά
- Δημήτρης Μητσοτάκης & Ευδαίμονες live στην Αυλαία
- Θάνος Μικρούτσικος: Ο «Σταυρός του Νότου» στο Ηρώδειο
- Ο Κώστας Μακεδόνας στο Λυκαβηττό
- Ο Λεωνίδας Μπαλάφας στο Οξυγόνο Live
- Νίκος Πορτοκάλογλου, Βασιλική Καρακώστα: Όταν το καθισμένο Κύτταρο σηκώνεται…
- Ο Γιάννης Χαρούλης στο Σταυρό του Νότου
- Ενδελέχεια – Υπόγεια Ρεύματα ... Δίπλα στο Ποτάμι
- Ακτή Πειραιώς: «Το θέαμα ξεκίνησε»











Την πρώτη φορά που βρέθηκα στο νέο Κύτταρο, αντίκρισα μια σκηνή, και έναν χώρο εντελώς κενό με 3 σκαμπό μπροστά στο μπαρ που υπήρχε στο δεξί μου χέρι. Ήταν μια συναυλία των Ενδελέχεια που άφησε καλές εντυπώσεις. Ο κόσμος όμως ήταν λίγος, και έτσι αυτός ο τεράστιος χώρος μπροστά στη σκηνή φαίνονταν σχεδόν άδειος. Όταν με προσκάλεσε ο φίλος μου ο Χρήστος να πάμε στον Πορτοκάλογλου, σκέφτηκα πώς μπορεί ο Πορτοκάλογλου να κάνει live σε «ορθάδικο»… Έτσι το έχω συνδυάσει το Κύτταρο…
σκηνή σχεδόν αμέσως μετά τους μουσικούς και δίνουν τις πρώτες νότες…Μπραζιλέρο…Η μουσική «ρέει» σαν καταρράκτης με μια απίστευτη φυσικότητα και παρά το γεγονός ότι ενώ τα τραγούδια του Νίκου Πορτοκάλογλου τα ακούω πολλά χρόνια, ήταν σαν να έρχονταν στα αυτιά μου πρώτη φορά.
