ΓΝΩΜΗ
του Τάσου Καραντή

Τα τελευταία χρόνια, δεν έχω σταματήσει να γράφω, σε υπερθετικό βαθμό - αλλά με αντικειμενικότητα - για τη Νατάσσα Μποφίλιου. Την θεωρώ την κορυφαία τραγουδίστρια της γενιάς της, στο λεγόμενο έντεχνο τραγούδι, όπου μαζί με το εμπνευσμένο δίδυμο δημιουργών (Καραμουρατίδης - Ευαγγελάτος), κατάφεραν – με το σπαθί τους και την ιδανική αναμεταξύ τους χημεία – να κάνουν, κυριολεκτικά, άλματα!
Σήμερα, η Μποφίλιου, στο είδος της, είναι η κορυφαία από πλευράς, ποιότητας ρεπερτορίου, δημοφιλίας κι εμπορικότητας. Έχει, δηλαδή, το «χρυσό πακέτο». Κι η αξία της; Εμφανέστατη : φωνάρα, εκρηκτική περσόνα(μια θεατρίνα με φωνή που υποδύεται δεκάδες ρόλους), από τον πιο δραματικό ως τον πιο εξωστρεφή κι από τον πιο μελαγχολικό ως τον πιο ερωτικό και αισθησιακό, Και μάνα και δυναμική γυναίκα κι αισθησιακή ερωμένη. Μια μίξη Βουγιουκλάκη και Μερκούρη(θηλυκότητας και τσαμπουκά), με φωνή με έκταση, εξαιρετική χροιά κι ευρείας γκάμας, τουλάχιστον πενταθλητή, για να μην πω δεκαθλητή!
Την Μποφίλιου την παρακολουθώ ανελλιπώς στα live της. Πέρσι(2010) στην «ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ» διαπίστωσα, πέρα από τη συνεχή άνοδο, των ερμηνευτικών και σκηνικών της αρετών, και την προσήλωση του κόσμου, που ήταν χιλιάδες! Προσήλωση, που θα την σύγκρινα με τις μεγάλες συναυλίες στα ‘80ς των κορυφαίων εκπροσώπων της γενιάς του ’70.
Στην πρεμιέρα των φετινών εμφανίσεών της στο «ΜΕΤΡΟ», έμεινα άναυδος, κι εκστασιασμένος, είχε κάνει κατακόρυφο άλμα! Ο συνάδελφος όμως, Γιώργος Τζαγάκης, που υπέγραψε το ρεπορτάζ για τον «ΟΡΦΕΑ», έκανε μια πολύ εύστοχη παρατήρηση : «Οι ερμηνείες της Νατάσσας Μποφίλιου αποκτούν σταδιακά μία δύναμη κι ένα βάρος που μοιάζει κάποιες φορές να ξεπερνά το δημιουργικό οίστρο των άλλων δύο δημιουργών και να φλερτάρει με ανώτερο ποιοτικά υλικό».  
Την περασμένη Τρίτη (5/7) που την ξανάδα στην «ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ», ενώ ήταν στα υψηλά της στάνταρ, σαν να διέκρινα, μια επανάληψη στο πρόγραμμά της(ξανά τα γνωστά δικά της τραγούδια, κάποια ξενόγλωσσα, ένα του Ξαρχάκου («Το δίχτυ») και του Θεοδωράκη(«Μαρίνα»). Ακόμα κι ο κόσμος, μου φάνηκε κατά τι λιγότερος από πέρσι και πιο χαλαρός, δεν ένιωσα την περσινή αφοσίωση. Δεν μιλώ φυσικά για τους φαν της μπροστά, όπου είχαν δημιουργήσει μια εκρηκτική ατμόσφαιρα, που κατέληξε στο φινάλε κατανυκτική. 
Δεν θέλω να το παίξω ούτε μάνατζερ, ούτε συμβουλάτορας, δημοσιογράφος είμαι, που θεωρεί ότι η Μποφίλιου έχει τα φόντα της κορυφαίας τραγουδίστριας. Μέχρι εδώ τα έχει πάει πολύ καλά. Αλλά, νομίζω, ότι θα πρέπει πλέον να κάνει ανοίγματα δισκογραφικά, ρεπερτοριακά και live. Δεν θέλω να σπείρω διχόνοια στο επιτυχημένο τρίο, με το καλό να βγει ο νέος δίσκος τους το Δεκέμβριο του 2011 κι ο «ΟΡΦΕΑΣ», από τώρα το δηλώνω, θα είναι δίπλα τους. Αλλά να κάνει κι άλλα πράγματα. Ας βγάλει κι έναν δεύτερο δίσκο(δεν είναι κακό αυτό, πολλοί μεγάλοι ερμηνευτές το έκαναν), στην ίδια χρονιά, δεν είναι πλεονασμός, αν έχει κάτι να πει, σε άλλο όμως μουσικό και στιχουργικό ύφος. Ήταν καλές οι συνεργασίες με τον Ξαρχάκο, ας συνεργαστεί δισκογραφικά με ένα συνθέτη της παλιότερης ή και της πιο επόμενης γενιάς, που να είναι ακόμα εμπνευσμένος και να αφουγκράζεται το σήμερα. Να βγάλει τραγούδια όχι απλά αναγνωρίσιμα, αλλά λαϊκά, με την έννοια του συλλογικού, να μπορούν να τα σιγοτραγουδούν όλοι. Σαν τα «Οδός Αριστοτέλους» και το «Κάπου νυχτώνει»(δεν εννοώ σαν ρετρό ύφος στο σήμερα), που, τότε, τα τραγουδάγαμε, εμείς σαν πιτσιρίκια στις γειτονιές, τα τραγούδαγαν οι γονείς μας, που ήταν  30, τα τραγούδαγαν κι οι παππούδες κι οι γιαγιάδες μας! Γι’ αυτό όλη αυτή η μεγάλη γενιά των ’70ς (Νταλάρας, Πάριος, Αλεξίου, Μητροπάνος, Μητσιάς, Γαλάνη και πολλοί ακόμη), απευθυνόταν σε όλες τις ηλικίες, και γέμιζε στάδια, ενώ, παράλληλα, ήταν κι οι τραγουδιστές της νεολαίας σαν νέοι που ήταν κι αυτοί τότε.
Η Μποφίλιου, πρέπει να ανοίξει το ρεπερτόριό της και δισκογραφικά και live, να βάλει και λίγο παραπάνω μπουζούκι (Ελλάδα χωρίς λαϊκό τραγούδι δεν γίνεται), να πει και παλιά λαϊκά και κάνα ρεμπέτικο και περισσότερα  τραγούδια μεγάλων και μελωδικών συνθετών κι απρόβλεπτα, να πλουτίσει, δηλαδή, το πρόγραμμά της, να απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες κι όχι μόνο στους 20-30, χωρίς να χάσει τους πρώτους, όλα είναι θέμα ισορροπιών. Να ανοιχτεί και στους χώρους που εμφανίζεται, όχι μόνο στις μουσικές σκηνές, αλλά και σε θέατρα, της πάει ο χώρος, και θα έρθει μεγάλη γκάμα ηλικιών. Και σε στάδια κι άλλους κλασικούς συναυλιακούς χώρους και φεστιβάλ το καλοκαίρι. Και γιατί όχι και στο Ηρώδειο; Να κάνει αφιέρωμα σε έναν συνθέτη ή σε ένα θέμα, με την ταυτότητα της φωνής της;
Πλησιάζει σιγά - σιγά τα 30, έχει μια 15ετια – 20ετια, όπου φωνητικά και ερμηνευτικά θα είναι στην κορυφή. Πρέπει να την εκμεταλλευτεί στο έπακρο, για να φτάσει στη δική της υψηλή κορυφή, από όλες τις πλευρές, γιατί μετά, για όλους, αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, με τα πλην(φυσιολογική φθορά φωνής) και τα συν της (εμπειρία – ερμηνευτική μεστότητα). 
Με μια φράση, για ρεζουμέ, η Νατάσσα Μποφίλιου είναι, αυτή τη στιγμή, σε μια φάση που πρέπει, από κορυφαία τραγουδίστρια των νεαρών Ελλήνων, να γίνει η κορυφαία τραγουδίστρια όλων των Ελλήνων!
Τάσος Π. Καραντής