Γνώμη

Ζουγανέλη, Μποφίλιου: Υψηλές φωνητικές επιδείξεις με ευγενή άμιλλα

Ήμουνα, από τους τυχερούς, που παρακολούθησαν την sold out συναυλία (7/9) της Ελεωνόρας Ζουγανέλη στο «Θέατρο βράχων» του Βύρωνα, και πραγματικά, καταχάρηκα, με το πολυποίκιλο πρόγραμμά της, και τις όμορφες συμμετοχές, ήταν, πραγματικά, μια, επιτυχημένη, συναυλία – γιορτή.
Θα ήθελα να εστιάσω στην κοινή παρουσία, στη σκηνή, της Ζουγανέλη με την Μποφίλιου, γιατί τη θεωρώ, την κορυφαία συνάντηση της βραδιάς, έτσι ακριβώς, όπως την χαρακτηρίζω στον τίτλο («υψηλές φωνητικές επιδείξεις με ευγενή άμιλλα»).
Τα έχω ξαναγράψει πολλές φορές, κι οι δυο τους είναι οι γυναικείες φωνάρες της εποχής μας. Ακούγεται, είναι κατανοητό, στους πάντες. Η Μποφίλιου υπερτερεί σε σκηνική παρουσία(χωρίς να λείπει, εννοείται, κι από τη Ζουγανέλη), η Ζουγανέλη σε λαϊκότητα, στα ηχοχρώματα της φωνής της. Δηλαδή, στον τομέα της ερμηνείας, αλληλοσυμπληρώνουν η μια την άλλη.
Ανήκουν στην ίδια ηλικιακή γενιά, ξεκίνησαν διαφορετικά (ως προς τον τρόπο), όσον αφορά τις ζωντανές εμφανίσεις τους, κι ακολούθησαν, τελικά, και διαφορετικούς δισκογραφικούς δρόμους.
Η Ζουγανέλη, μάλιστα, έκανε μια στροφή, μετά το υπέροχο «Όταν πέφτει το βράδυ»(του Μιχάλη Κουμπιού), σε μια ποπ εμπορική δισκογραφία, που της έδωσε μεν μεγάλη ώθηση, αλλά, έχουμε ξαναδεί τέτοιες διαδρομές, από άλλες σταρ του είδους (Βίσση, Βανδή κλπ.). Η Στέλλα Βλαχογιάννη που την πρωτόκανε, πριν λίγα χρόνια, εξώφυλλο στο «ΔΙΦΩΝΟ», δεν δίστασε, τελευταία (στον «ΜΕΤΡΟΝΟΜΟ») να την χαρακτηρίσει ως «το τελευταίο εργοστασιακό κατασκεύασμα»! Ο «ΟΡΦΕΑΣ», την στήριξε, εξ’ αρχής, όταν την κάναμε(χωρίς προσωπική δισκογραφία) εξώφυλλο το 2008, που, τότε, απλά, συμμετείχε στο πρόγραμμα των «ΟΝΙΡΑΜΑ». Πέρσι δε, σε συνέντευξή της, όταν της έθεσα την άποψη αρκετών, ότι θα την ήθελαν σε ένα πιο εντεχνολαϊκό δισκογραφικό ρεπερτόριο, ενοχλήθηκε. Κι όμως δείτε πόσο της πάει το «Είναι η αγάπη»(του Μίνωα Μάτσα, από «Το Νησί» - το οποίο το είπε στη συναυλία), ενώ αντίθετα, δεν είπε το συγκλονιστικό «Όταν πέφτει το βράδυ», όπου με αυτό πρωτακούστηκε. Έχω γράψει την ιστορία αυτού του τραγουδιού στον «ΟΡΦΕΑ»(βλ. ενότητα «Ένα τραγούδι, μια σκέψη, μια ιστορία»), που, και μόνο για το πως της δόθηκε και πόσο εκπληκτικά το είπε, θα πρέπει, πάντα, να το τιμά, όπως κάνει, σε κάθε συναυλία του, ο Νταλάρας, που έχει 1500 τραγούδια ρεπερτόριο!
Η Μποφίλιου ταίριαξε με μια δημιουργική ομάδα (Καραμουρατίδης - Ευαγγελάτος) και συνεχίζει, με ένα υλικό καλό(καλύτερο, σαφώς από της Ζουγανέλη), αλλά, με πολύ μετρημένα γνωστά τραγούδια στο ευρύ(όλων των ηλικιών) κοινό, τα υπόλοιπα τα γνωρίζουν, μόνο, οι, μερικές χιλιάδες, φαν της. Τα τρίδυμα και τα δίδυμα έχουν ιστορία στο τραγούδι μας(π.χ. Κουγιουμτζής - Νταλάρας και Κραουνάκης – Νικολακοπούλου - Πρωτοψάλτη), αλλά τι τραγούδια άφησαν! Πασίγνωστα κι αγαπημένα στο πανελλήνιο, εδώ και 30-40 χρόνια! Προς τα εκεί πρέπει να κοιτάξει κι η Μποφίλιου(χωρίς να χαλάσει την καλλιτεχνική παρέα της) – δηλαδή με άνοιγμα στη δισκογραφία της - αν θέλει να γίνει μια πραγματικά μεγάλη τραγουδίστρια, όλων των Ελλήνων.
Το ίδιο ισχύει και για τα live της, πρέπει να ανοιχτεί στο ρεπερτόριο, να μας δείξει κι άλλο την γκάμα της, πέρα από τα δικά της(που αποτελούν το 90% του live ρεπερτορίου της – δεν είναι κι η Αλεξίου πια, που μπορεί να κάνει σειρά συναυλιών, μόνο με δικά της τραγούδια, διαφορετικά κάθε φορά!), να εμπλουτίσει την ορχήστρα και με λαϊκά όργανα, να ανοιχτεί, μουσικά κι ερμηνευτικά, σε όλους τους Έλληνες. Η Ζουγανέλη, έδειξε – στον τομέα αυτόν – να είναι ένα βήμα πιο μπροστά της, αφού αν και( κακώς) μόνο με ηλεκτρικό ήχο, έχει πιο ανοιχτό ρεπερτόριο, έστω και διασκευασμένο.
Και νομίζω, πως πλησιάζει η στιγμή(για να μην πω επιβάλλεται) να ανεξαρτητοποιηθούν και να κάνουν, οι δυο τους, μια κοινή  εμφάνιση, για ολόκληρη χειμερινή σεζόν(ο κατάλληλος χώρος θα βρεθεί), μέσα από το πρίσμα, που προανέφερα, θα τα πάρουν όλα! Θα αποτελέσει το γεγονός! Αν κι οι δυο τους είναι γυναίκες, μια τέτοια συνεργασία, θα μπορούσα να τη συγκρίνω, μόνο με το ανεπανάληπτο δίδυμο(που σχημάτιζε ατέλειωτες ουρές στις εμφανίσεις του) του Νταλάρα και της Αλεξίου στα ΄70ς!