Νίκος Ζιώγαλας

Πολλά έχουν αλλάξει από τότε που ξεκίνησα με τα "Ανάκαρα". Καταρχήν δεν είχα γράψει ούτε ένα τραγούδι τότε. Δεν υπήρχαν τραγουδοποιοί εκείνη την εποχή, όπως υπάρχουν σήμερα. Ήταν στις αρχές τα πράγματα, τα καινούργια ακούσματα της rock μουσικής που ήρθαν από Αγγλία και Η.Π.Α. ήταν αναφομοίωτα και μόνο ένας Σαββόπουλος, ένας Γκαϊφύλλιας ξεκίνησαν τότε να τα προσεγγίζουν και να δημιουργούν λαμβάνοντας υπόψη και αυτά τα ακούσματα. Βέβαια υπήρχαν και κάποια συγκροτήματα που το παλεύανε και άρχισαν να φτιάχνουν τα πρώτα δείγματα μιας μουσικής που έμελλε μετά από χρόνια να βρει τον εαυτό της και την ανταπόκριση από τον κόσμο. Και φτάσαμε στο σήμερα όπου οι τραγουδοποιοί είναι ένα κατεστημένο -με την καλή έννοια- πια. Νομίζω είναι ότι καλύτερο έχει γίνει στο ελληνικό τραγούδι τα τελευταία 30 χρόνια η ιστορία των τραγουδοποιών!
Και ο κόσμος έχει αλλάξει. Όταν παίζαμε στις αρχές του ΄70 με τα "Ανάκαρα" (Κώστας και Νάγια Γεωργίου) διασκευασμένα παραδοσιακά τραγούδια ήταν ένα παρεξηγημένο είδος. Ειδικά από τους νέους της εποχής…λόγω δικτατορίας, δεν το υιοθετούσαν. Όταν μετά από χρόνια έβγαλα τη "Βασιλική" κάποιοι παραγωγοί του ραδιοφώνου μου έλεγαν πως δεν ήξεραν που να το εντάξουν και με τι να το κολλήσουν στο πρόγραμμά τους. Όταν ο Νίκος Πορτοκάλογλου έγραψε ένα ζεϊμπέκικο, οι φανατικοί ροκάδες που τον άκουγαν διαμαρτυρήθηκαν. Αυτά ήταν κάποια "κλισέ" που σπάσανε ευτυχώς με το πέρασμα του χρόνου και το κοινό είναι περισσότερο ανοιχτό νομίζω.
Εγώ γεννήθηκα σε χωριό και τα πρώτα ακούσματα ήταν το δημοτικό τραγούδι και το λαϊκό του ΄50 και του ΄60. Αυτά άκουγαν και τα αδέρφια μου που ήταν μεγαλύτερα και με αυτά μεγάλωσα στους δρόμους της Βέροιας. Και έπειτα η rock μουσική που με βρήκε στις αρχές του ΄70.
Ο πρώτος σημαντικός σταθμός της πορείας μου ήταν τα Ανάκαρα με τα οποία κατέβηκα στην Αθήνα και η συνάντησή μας με τον Θανάση Γκαϊφύλλια το 1971/1972. Ο δεύτερος σταθμός ήταν η συμμετοχή μου στους ¨Αχαρνής¨ του Αριστοφάνη το 1976/1977 με τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Μανώλη Ρασούλη, τον Πάνο Κατσιμίχα, το Νίκο Παπάζογλου, τον Σάκη Μπουλά…με πάρα πολλά παιδιά και αγαπημένους συναδέλφους. Μετά ένας άλλος σταθμός ήταν που γνωρίστηκα με το Νίκο Πορτοκάλογλου το 1981 και έκτοτε είμαστε καλοί φίλοι και παίζουμε συχνά μαζί. Και άλλα πολλά μπορώ να σου πω. Τραγούδια και συνεργασίες. Όταν ας πούμε συναντήθηκα με τη νέα γενιά, τον Μανώλη Φάμελλο, τον Στάθη Δρογώση κ.ά.
Στη συνεργασία αυτού του καλοκαιριού παίζουμε αντιπροσωπευτικά τραγούδια. Το πιο σημαντικό είναι ότι μπερδεύουμε τα τραγούδια και λέμε ο ένας τα τραγούδια του άλλου. Ο Πορτοκάλογλου ας πούμε τραγουδά το ¨σαν σταρ του σινεμά¨. Εγώ λέω κάποια του Νίκου. Αυτό είναι το πιο ευχάριστο και χαιρόμαστε πραγματικά ο ένας τα τραγούδια του άλλου!

Νίκος Πορτοκάλογλου

Κάθε εποχή έχει τις δυσκολίες της. Και τότε που ξεκίνησα και τώρα υπάρχουν δυσκολίες. Νομίζω όμως, το να κάνεις καλά τραγούδια είναι πάντα δύσκολο!
Σε όλων των καλλιτεχνών την πορεία υπάρχουν κάποιες κορυφές, στιγμές που συναντάς το πλατύ κοινό. Και άλλες πιο εσωτερικές στιγμές. Αλλά εγώ και πριν από το "Θάλασσα μου σκοτεινή" δεν είχα παράπονο! Ήταν μια εποχή μετά τον "Άσωτο Υιό"  που όλα τα τραγούδια που έγραψα τη δεκαετία του 1980 με τους ΦΑΤΜΕ και τα τραγούδια που έγραψα στις αρχές της επόμενης δεκαετίας με τους προσωπικούς μου δίσκους, άρχισαν να ενώνονται μεταξύ τους και να αποκτά όλο αυτό το ρεπερτόριο μια συνοχή και μια δυναμική. Και ειδικά μετά τα "Παιχνίδια με το διάβολο" αισθανόμουνα πως αυτό μου φτάνει. Να έχω αυτό το κοινό, αυτό τον κόσμο! Πουλούσα εκείνη την εποχή πάνω από 15.000 δίσκους, είχα την καλλιτεχνική μου ελευθερία, δε με ζαλίζανε από τις εταιρείες, δε μου ζητούσανε "σουξέ" και έκανα αυτό που πραγματικά ήθελα! Πειραματιζόμουνα, είχα αρχίσει να κάνω και τα σάουντρακ. Είχα ένα κοινό που παρακολουθούσε τη δουλειά μου και με ακολουθούσε. Όταν έγινε η "Θάλασσα" ξέφυγε λίγο το πράγμα, αλλά αυτή η επιτυχία έφερε στην επιφάνεια και μια ολόκληρη σειρά από τραγούδια που αγαπήθηκαν μέσα στο χρόνο. Άλλα με πιο άμεσο τρόπο, όπως η ¨Θάλασσα¨ και άλλα σιγά-σιγά.
Το χειμώνα δεν ξέρω τι θα κάνω, να σου πω την αλήθεια, θα ήθελα να αράξω λίγο! Και να ξαναγράψω κανένα τραγούδι, να μελετήσω κιθάρα. Μπορεί να συνεχίσω και με συναυλίες όμως, δεν ξέρω ακόμα! Καλό είναι όμως να παίρνεις και τις ανάσες σου…

Μανώλης Φάμελλος

Είναι η τρίτη φορά που έρχομαι στον Άρδα και έχω έρθει άλλη μια φορά εκτάκτως συνοδεύοντας το Νίκο Ζιώγαλα. Σαν υποδομή και σαν οργάνωση είναι το αρτιότερο καλοκαιρινό φεστιβάλ. Ο χώρος, δίπλα στο ποτάμι και μέσα στα δέντρα είναι ιδανικός.
Το χειμώνα θέλω να παίξω περισσότερο τα τραγούδια του τελευταίου μου δίσκου και παράλληλα ετοιμάζω τα νέα τραγούδια που θα κυκλοφορήσουν μέσα στο 2011. Αυτά σε γενικές γραμμές!

Δήμητρα Γαλάνη

Είμαι δίπλα στον Άρδα από τα πρώτα χρόνια που ξεκίνησε. Είναι η τέταρτη φορά που έρχομαι. Την πρώτη φορά είχα φέρει και το σκυλάκι μου, που ήταν τεσσάρων μηνών, ένα λαμπραντόρ και αυτά ξέρεις είναι ποταμόσκυλα. Ψαρεύουν και κυνηγάνε κανονικά! Έπαθε πολιτισμικό σοκ εδώ με το ποτάμι! Έκανε σαν τρελό το σκυλί, είχε γίνει νούμερο η Σύσση! Είναι καταπληκτικό το τοπίο εδώ, αλλά και όλο αυτό που συμβαίνει κάθε χρόνο με το φεστιβάλ! Την Ελένη Τσαλιγοπούλου την εκτιμώ βαθύτατα και την θαυμάζω και σαν τραγουδίστρια και σαν μουσικό. Ο τρόπος που προσεγγίζει, που ερμηνεύει τα τραγούδια είναι τελείως μουσικός! Με βαθύτερη γνώση της παράδοσής της και την ίδια στιγμή μ’ ένα ορθάνοιχτο μάτι προς το καινούργιο! Από τις 25 Σεπτεμβρίου θα παίζουμε στη Θεσσαλονίκη μαζί με τους Imam Baildi . Μια δυνατή μουσική μπάντα της γενιάς των 25 χρονών. Διαμάντια όλα τα παιδιά και η εξαιρετική ομάδα τεχνικών που έχω τόσα χρόνια.
Γράφω τραγούδια όπως ξέρεις. Απλά, δεν είμαι ένας άνθρωπος που παράγω πολλά τραγούδια. Κάνω 3-4 χρόνια για να φτιάξω έναν καινούργιο δίσκο! Είμαι σε μια τέτοια διαδικασία τώρα, ετοιμάζω καινούργιο υλικό, θα γράψουμε μαζί με το Μάκη Μουράτογλου κάποια τραγούδια. Είναι το παιδί που είναι παραγωγός μου, εξαιρετικός μουσικός και μου έγραψε τα ¨στερεότυπα¨. Παράλληλα, γράφω μουσική για τον κινηματογράφο, για το θέατρο πρώτη φορά αυτή τη χρονιά… Φέτος ο Γιάννης Μπέζος θα ανεβάσει το «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα» του Γιώργου Τζαβέλλα και θα κάνουμε κάποια τραγούδια με τη Λίνα Νικολακοπούλου!

Ελένη Τσαλιγοπούλου

Έχω έρθει αρκετές φορές στον Άρδα, μακάρι να υπήρχαν περισσότερα τέτοιου είδους φεστιβάλ σε όλη την Ελλάδα. Κάθε φορά που έρχομαι στο φεστιβάλ αυτό είναι σα να πηγαίνω σε 5ήμερη! Είναι σπουδαία η προσπάθεια πάντως και εύχομαι να συνεχιστεί. Αυτό που με κάνει να αγαπώ την Δήμητρα Γαλάνη και ως καλλιτέχνη και ως άνθρωπο, είναι ότι ποτέ δεν το βάζει κάτω και πάντα έχει να παρουσιάσει κάτι καινούργιο στον κόσμο. Η ψυχούλα της είναι πάρα πολύ ανήσυχη. Είναι συνεχώς σε εγρήγορση για την εξέλιξη της τέχνης του τραγουδιού. Παίζουμε με παιδιά που δεν είναι κουρασμένα από την καθημερινότητα της δουλειάς, από τη νύχτα και γι’ αυτό το λόγο έχουν πάθος και όρεξη. Αυτό το μεταδίδουν και σ’ εμάς!
Το μόνο σχέδιο που είναι στα σκαριά είναι ο νέος δίσκος που ετοιμάζω, ο οποίος θα είναι με δικά μου τραγούδια! Γράφω για πρώτη φορά εγώ τις μουσικές!
Έχω οχτώ τραγούδια έτοιμα περίπου, σε στίχους Νίκου Πορτοκάλογλου, Παύλου Παυλίδη, Φοίβου Δεληβοριά, Θοδωρή Γκόνη κ.ά. Μετά απ’ όλα αυτά τα χρόνια που τραγουδώ, έχω ήδη έναν διαμορφωμένο μουσικό κόσμο. Αυτό που έκανε τόσα χρόνια η Δήμητρα Γαλάνη, η Χαρούλα Αλεξίου, η Ελένη Βιτάλη ήταν κάτι που πάντα το ζήλευα. Να μπορώ να καταθέσω κάτι δικό μου!
Εγώ το ελληνικό τραγούδι το αγάπησα με τη φωνή της Ελένης Βιτάλη και της Χαρούλας Αλεξίου. Μετά ανακάλυψα τις παλαιότερες…Αλλά πάω και πιο πίσω, στη Σμύρνη, στις παλιές ρεμπέτισσες, στις δημοτικές τραγουδίστριες. Η Μαρίκα Νίνου, η Ξανθίππη Καραθανάση για παράδειγμα!

Μπλε – Τζώρτζια Κεφαλά

Για μένα ο Άρδας είναι σημείο αναφοράς. Μάλιστα πρώτη φορά που ήρθα με το συγκρότημα εδώ έφερα και τη σκηνή μου για να κοιμηθώ. Ήταν λίγο hard core όλη η ιστορία γιατί περνούσαν τα μηχανάκια πάνω από τη σκηνή! Ήθελα να το ζήσω από κοντά όλο αυτό, όχι κυριλέ και ξενοδοχεία και τέτοια πράγματα. Και μπάνια στο ποτάμι έκανα και πολλά άλλα, είχαμε περάσει πανέμορφα!
Κυκλοφόρησε πρόσφατα το «BEST OF 1996/2009» του συγκροτήματος. Στη συλλογή αυτή διασκευάσαμε το ¨Θα σημάνουν οι καμπάνες¨ των Μίκη Θεοδωράκη-Γιάννη Ρίτσου. Εμείς πήραμε το θάρρος να κάνουμε κάτι τέτοιο γιατί μας το ζήτησε ο ίδιος ο Μίκης Θεοδωράκης. Κουβεντιάσαμε με την κόρη του, τη Μαργαρίτα Θεοδωράκη και μας άφησαν να επιλέξουμε όποιο κομμάτι θέλουμε. Μας άρεσε αυτή η ιδέα, πιστέψαμε σ’ αυτό το πάντρεμα γιατί έχει κάποιο ενδιαφέρον και θέλαμε να αγγίξουμε και λίγο την ιστορία μας. Το βρήκαμε και συγκινητικό και προκλητικό να κάνουμε κάτι τέτοιο. Άκουσαν το αποτέλεσμα και ο Μίκης Θεοδωράκης και οι συγγενείς του Γιάννη Ρίτσου, τους άρεσε και έτσι κυκλοφόρησε. Νομίζω δεν υπάρχει λόγος να οριοθετούμε και να βάζουμε ταμπέλες στη μουσική. Σε κάποιους άρεσε, σε κάποιους άλλους όχι!
Δεν υπάρχει συγκεκριμένο είδος μουσικής που παίζουμε. Θα έλεγα περισσότερο pop, αλλά το pop του εξωτερικού! Βέβαια, έχουμε και κάποιες επιρροές από rock, jazz, funk … πιστεύω πως ο ήχος μας είναι ένας συνδυασμός όλων αυτών, αλλά η μελωδία μας είναι ελληνική! Τον ελληνικό στίχο τον αγαπάμε, τον τιμάμε και μόνο μ’ αυτόν μπορούμε να εκφραστούμε σωστά. Στην γλώσσα μας! Τον χειμώνα θα βγάλουμε καινούργιο δίσκο, για live είμαστε στις συζητήσεις. Μας αρέσει πάντως η συνεύρεση, η συνεργασία!

Ζωή Τηγανούρια

Έχω ξανάρθει στον Άρδα πριν από πολλά χρόνια συμμετέχοντας σε συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα και της Δήμητρας Γαλάνη. Και τώρα έρχομαι με τη δική μου συναυλία έχοντας μαζί μου τους εκπληκτικούς μουσικούς που με συνοδεύουν τον τελευταίο καιρό. Το φεστιβάλ είναι πολύ καλά οργανωμένο. Είναι μεγάλη μου χαρά που θα παίξω μία ολόκληρη ώρα πριν τη συναυλία του Γκόραν Μπρέγκοβιτς. Παίζουμε και ένα δικό του κομμάτι, την Mesecina. Η φιλοξενία εξαιρετική, ο κόσμος του Άρδα πάρα πολύ ζεστός, χαρούμενος. Τους ευχαριστούμε πραγματικά! Όλους…τα κορίτσια της διοργάνωσης για το τρέξιμο, τον Δήμαρχο της περιοχής Παναγιώτη Σιανκούρη. Στα σκαριά έχω δύο δίσκους, έναν με λαϊκά τραγούδια και έναν με οργανικά κομμάτια! Τα υπόλοιπα θα τα πούμε μέσα στο χειμώνα…!!!

Τέλος, στον Άρδα εμφανίστηκε και το συγκρότημα «Χίλια Χρόνια» ( http://www.myspace.com/xiliaxronia ) από την Αλεξανδρούπολη. Κουβεντιάσαμε με τον συνθέτη, στιχουργό και μπασίστα του γκρουπ Κωνσταντίνο Κάλλια, ο οποίος εκτός από την ενασχόλησή του με το συγκρότημα, έχει γράψει μουσική και για τα ιστορικά ντοκιμαντέρ που έγιναν πρόσφατα σε παραγωγή-έρευνα Εθνολογικού Μουσείου Θράκης-Αγγέλας Γιαννακίδου και σκηνοθεσία-αφήγηση Δέσποινας Πανταζή ( http://www.emthrace.org/ ).

Χίλια Χρόνια – Κωνσταντίνος Κάλλιας

Πώς είναι να παίζεις στον Άρδα;
Είναι μεγάλη μας τιμή να παίζουμε σ’ ένα τέτοιο φεστιβάλ που έχει γίνει θεσμός πλέον. Έχει ακουστεί σε όλη την Ελλάδα και για τον Έβρο είναι πολύ σημαντικό πράγμα. Η διοργάνωση είναι άρτια, συγχαρητήρια σε όλους τους ιθύνοντες που συνεχίζουν και διοργανώνουν το όμορφο αυτό φεστιβάλ και να τους ευχαριστήσουμε γιατί δίνουν βήμα και στα τοπικά συγκροτήματα και αυτό είναι σημαντικό. Πέρα από τα μεγάλα ονόματα που έρχονται και πρέπει να έρχονται, πρέπει να δίνουν βήμα στα τοπικά συγκροτήματα, γιατί και εμείς εδώ κάνουμε τον αγώνα μας, την προσπάθειά μας από την άκρη της Ελλάδας. Είναι μεγάλη εμπειρία να παίζουμε πριν και μετά από τέτοια μεγάλα ονόματα και σε τόσο πολύ κόσμο!

Πόσο δύσκολο είναι ένα τοπικό γκρουπ -με δισκογραφία όπως εσείς- να ακουστεί και πέρα από την περιοχή στην οποία κυρίως δραστηριοποιείστε;
Είναι λίγο δύσκολα τα πράγματα γιατί όλοι έχουμε τις οικογένειές μας και τις δουλειές μας στην Αλεξανδρούπολη. Όταν κάναμε το cd μας δεν ήταν αυτός ο σκοπός μας, να κατέβουμε στην Αθήνα να κάνουμε καριέρα και να ζήσουμε από αυτό πράγμα. Είμαστε επί της ουσίας ερασιτέχνες!

Εκτός και πέρα από το συγκρότημα όμως, εσύ Κώστα γράφεις και μουσική για τα σπουδαία ντοκιμαντέρ ιστορικού περιεχομένου που κάνει η Δέσποινα Πανταζή και η Αγγελική Γιαννακίδου για το «Εθνολογικό Μουσείο Θράκης». Πώς προέκυψε αυτή η ιστορία και πως έζησες εσύ αυτή την εμπειρία;
Για μένα ήταν μια έκπληξη! Μου έδωσαν την ευκαιρία να ανακαλύψω ένα άλλο μέρος του εαυτού μου που το είχα ανεξερεύνητο. Εγώ πολλά χρόνια τώρα γράφω τραγούδια, αλλά με αυτή την πρόταση ανακάλυψα πως έχω να δώσω περισσότερα πράγματα σ’ αυτό και έτσι κάναμε μια σειρά ντοκιμαντέρ για το «Εθνολογικό Μουσείο Θράκης» τα οποία μέχρι τώρα έχουν πάρει πολύ καλές κριτικές! Ελπίζω να συνεχιστεί αυτή η ιστορία, είναι μια όμορφη εμπειρία.