Σε μια όμορφη μεριά του Κεραμεικού (Κεραμεικού 110 & Ιερά Οδός) στο «ALAS», που στα λατινικά εστί «ΦΤΕΡΑ» μας ταξίδεψε, για άλλη μια φορά, και μας έκανε να αποδράσουμε από την καθημερινότητα, η ιδιαίτερη - τρελιάρα φωνή της ΠΩΛΙΝΑΣ ΜΑΣ. Η φήμη της «κυκλοφόρησε», πριν καν η ιδία το καταλάβει και πριν καν εμείς καταλάβουμε είχαμε τρελαθεί με τα τραγούδια της.
Διαχρονική όπως πάντα, χωρίς η φωνή και η ψυχή να γερνάει με την πάροδο του χρόνου, με έκανε να αναρωτηθώ, ενώ ήμουνα στο μαγαζί, « κοίτα κοίτα που θα ξενυχτήσω πάλι!!!!» ( χα χα), μάλλον κάτι ήξερε όταν το ’βγάζε αυτό το τραγούδι ...χμμμμ .... . Τραγούδησε επίκαιρα τραγούδια, με τον μοναδικό ηλεκτρισμό που βγάζει η φωνή της , συνδυάζοντας παρελθόν και σήμερα, (λες και ήξερε πως για κάποιο λόγο τα τραγούδια του τότε, μελωδίες και λέξεις, σαν υποθαλάσσιο κύμα, θα συνέχιζαν μέχρι και σήμερα να ανανεώνονται μέσα στις καρδιές μας) . Έτσι και εμείς λοιπόν, μη θέλοντας να χαλάσουμε κανενός το χατίρι, και προπάντων το δικό μας, τραγουδήσαμε, μαζί της, με την καρδιά μας. Τραγούδια όπως « ΟΛΟΙ ΤΑ ΠΑΙΡΝΟΥΝΕ» (1988) του Γιάννη Καραλή, από τον δίσκο της «ΚΟΝΤΡΕΣ», «ΚΥΚΛΟΦΟΡΩ ΚΑΙ ΟΠΛΟΦΟΡΩ» (στίχοι : Λίνα Νικολακοπούλου – Μουσική: Σταμάτη Κραουνάκη), «ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ» (2011, στίχοι Γιώργος Παυριανός - Μουσική: Αντρέας Λάμπρου ), το «Ε ΚΑΙ ΤΙ Μ’ ΑΥΤΟ» (1990), από τον δίσκο της «ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ» του Νίκου Καρβέλα . Επίσης τραγούδησε το «ΑΝΑΤΟΛΙΤΙΣΣΑ» (1988), από τον δίσκο της «ΚΟΝΤΡΕΣ», «ΜΟΝΙΜΑ» (1991), από τον δίσκο της «ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΤΗΝ BABBOO» , «ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΗ» (Στίχοι : Λίνα Νικολακοπούλου - Μουσική : Σταμάτη Κραουνάκη), το «ΡΟΖ ΜΠΙΚΙΝΙ», που εκείνο τον καιρό, έριξε τις πωλήσεις του ολόσωμου μαγιού και καθιέρωσε τα μπικίνι στην αγορά ( χα χα), νομίζω πρέπει να θέλησε να τραγουδήσει και το περιβόητο τραγούδι «ΠΟΥΣΑΠΣ», αλλά δεν βρέθηκε άτομο για να τα κάνει (χα χα) ...... το «ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΡΕΛΕΣ ΣΤΙΣ ΣΕΥΧΕΛΕΣ», που ήταν σταθμός εκτίναξης εισιτηρίων για εξωτερικό (χα χα), παίζει εκείνη την περίοδο να μην έμεινε Έλληνας για έλληνας στην Ελλάδα.
 |  |
 |  |
 |  |
Φυσικά μέσα απ’ όλα αυτά, δεν θα μπορούσε να μην γίνει αισθητή η παρουσία του φίλου, κουμπάρου, και συνεργάτη πολλών χρόνων της Πωλίνας, του Κώστα Τουρνά, ο οποίος τίμησε δεόντως (αν και ολίγον άρρωστος) την φίλη του και τους ακροατές, αφιερώνοντας 3 αγαπημένα κομμάτια του, όπως το «ΓΙΑ ΟΤΙ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΔΕΝ ΜΕΤΑΝΟΙΩΝΩ» , το «ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΙΔΙΑ», και το «ΣΤΙΓΜΕΣ». Θα μπορούσα να συνεχίζω και να λέω κι άλλα μπλα μπλααα τραγούδια που είπε, αλλά έγινε σεισμός 8 ρίχτερ (μπα όχι...) , έγινε ηλεκτρικό black aout σ’ όλη την Αθήνα (μπααα με τίποτα), οκ λοιπόν, θα πω την αλήθεια, μπήκε η ομάδα zero και με άρπαξαν μ’ ένα σχοινί (σιγά μην το χάψουν) καλάαα, καλάα, παραδίνομαι, ήρθα στο τσακίρ κέφι και δεν θυμάμαι τίποτα (χα χα)!
Φωτογραφίες: Γεωργία Γιανναράκη
Οι απόψεις και οι σκέψεις των συνεργατών του Ορφέα δεν ταυτίζονται απαραίτητα με τη γνώμη του περιοδικού.
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Απαγορεύεται αυστηρά η χρήση και η αναδημοσίευση του συνόλου ή μέρους των άρθρων του Ορφέα, χωρίς προηγούμενη άδεια των υπευθύνων του περιοδικού και του συντάκτη και χωρίς ταυτόχρονη αναφορά της επωνυμίας του περιοδικού, του ονοματεπωνύμου του συντάκτη και του ακριβούς συνδέσμου του άρθρου
Σχόλια
Σου μιλάω στον ενικό, γιατί με αυτόν τον τρόπο απευθύνθηκες κι εσύ σε μένα. Δε θα είχα κανένα πρόβλημα με το γράψιμό σου αν όντως κατάφερνες να ξυπνήσεις το παιδί που κρύβω μέσα μου. Γιατί, όπως είπες, όλοι κάπου κρύβουμε μέσα μας ένα παιδί. Εσύ, όμως, το μόνο που κατάφερες είναι να με κάνεις να αναρωτηθώ γιατί ένα περιοδικό σαν το e-orfeas αποδέχεται ρεπορτάζ τόσο πρόχειρης γραφής. Ύπάρχουν πολλοί ρεπόρτερ που γράφουν χιουμοριστικά και το καταφέρνουν μια χαρά. Προσωπικά, το ύφος σου δε με έκανε να χαρώ.
Αγαπητέ κ. Καραντή,
Σας είπα και στο προηγούμενο σχόλιό μου ότι γίνομαι απότομη και κοφτή, αλλά, αυτό έγινε επειδή παρακολουθώ στενά το περιοδικό σας τόσα χρόνια και είμαι απόλυτα ικανοποιημένη από το μέχρι τώρα ύφος σας. Ναι στη διαφορετικότητα, αλλά όχι στην προχειρότητα. Με συγχωρείτε που σας απασχόλησα με τα σχόλιά μου. Να είστε όλοι καλά!
Σεβόμαστε λοιπόν τους πάντες και θέλουμε να βρίσκουν όλοι την ενημέρωσή τους στον ΟΡΦΕΑ. Η δημοσιογραφία δεν επιλέγει, καταγράφει και ενημερώνει.
Απόψεις υπάρχουν στον ΟΡΦΕΑ, αλλά όχι μία, δεν είμαστε κομματικό, θρησκευτικό, προπαγανδιστικό ή κατηχητικό περιοδικό. Χωράνε όλες οι απόψεις, κι οι πιο αντίθετες, κι ο καθείς, κι εσείς οι αναγνώστες, κρίνετε, ταυτίζεστε ή διαφωνείτε με αυτές. Δεν σας αρέσει αυτή η φυσική πολυμορφία;
Όσο για το στυλ του κάθε αρθρογράφου, είναι προσωπικό κι επώνυμο. Σε άλλους θα αρέσει, σε άλλους όχι. Επιλέξτε, και προσπεράστε αυτό που δεν σας αρέσει, αλλά μη ζητάτε διαγραφές. Όλες οι φωνές (πρέπει) να έχουν δικαίωμα να ακουστούν, κι όλες έχουν τους αποδέκτες τους. Ας μην στερήσουμε αυτό που ταιριάζει στον καθένα. Ακριβώς, όπως το θέτει κι η αρθρογράφος μας, η οποία εξηγεί σε ποιους απευθύνεται.
Δεν μπορώ να καταλάβω, όμως, γιατί έχει πέσει τόσο πολύ το επίπεδο των μουσικών ρεπορτάζ. Νομίζω ότι ρεπορτάζ σαν αυτό της Πωλίνας πρέπει να διαγραφούν, γιατί εκφραστικά και νοηματικά απευθύνονται σε παιδικό κοινό. Ειδικά αυτό το "χαχα" φαίνεται πολύ αστείο (με την κακή έννοια) και πρόχειρο.
Γίνομαι απότομη και κοφτή, αλλά πιστεύω ότι ο Ορφέας είναι ένα περιοδικό με καλό βεληνεκές και είναι άδικο να χαντακώνεται με ρεπορτάζ σαν κι αυτό.
Τροφοδοσία RSS για τα σχόλια αυτού του άρθρου.